Falling Down

Düşmek

Birkaç saniye sarılıp ayrıldık. Gördüğüm kadarıyla çok fazla temas seven biri değildi.
Biraz fazla mutlu olduğum için tutamadım işte

"Ö-özür dilerim kendimi tutamadım" cidden bir anda ne yaptığımı bende anlamamıştım.
Utancımdan kafamı kaldıramadım.

Eli ile yüzümü tutup başımı kaldırdı.
"Çok utangaçsın Hannie" Hannie? İlk defa biri bana böyle sesleniyordu. Ve söylemek gerekirse bunları söylerken utancım daha da artıyordu.

Yüzümü tutan elini yüzümden yavaşça çekti.
"Telefon numaran var mı?"

"E-evet" utançtan kekelemeye başladım kahretsin. Masada boş bir şekilde bırakılmış bir kağıt bulunca hemen alıp telefon numaramı yazıl Minho'ya uzattım.

"Teşekkürler" kağıdı elimden yavaşça aldı.

Tekrar tuvalin yanına gelip zarar vermemek için yavaşça aldım. Neyseki büyük değildi. Fakat önümü göremiyordum. Minho ile beraber resim sınıfından çıktık. Önümü tam göremediğim için dikkatli olmaya çalışıyordum. Ama hepsi boşuna. Yerdeki mermerin kırık olduğunu fark etmedim ve ayağım kırık yere girerek dengemi kaybetmemi sağladı.neysekş tuvale birşey olmadı ama çok kötü düştüm. Böyle şeyler hep benim başıma gelir zaten...

Minho yanıma çömeldi. "iyi misin?"

"Sanmıyorum" dirseklerim çok fena acıyordu.

"Hadi yerden kalk daha fazla kalma orda" bunları söylerken kalkmama yardım ediyordu

Kalktığımda sağ dirseğimin kanadığını fark ettim. Sol dirseğim ise sadece soyulmuştu. Küçük olsa da acıtıyordu.

"Acıyor olmalı..." Acıdığı doğruydu.

"Burda iki dakika bekler misin?" Bunu söylerken koşmaya başlamıştı bile.

Bir dakikadan daha az sürede geri geldi nefes nefeseydi koştuğu belli oluyordu.

"Geç şuraya otur"

Oturduğumda nazikçe dirseğimi tutup merhem
Sürdü ve mikrop kapmasın diye yara bandı yapıştırdı.

"Teşekkür ederim gerek yoktu"

"Gerek vardı. Canın yanıyordu" Gözlerimin dolmaması için zor tutuyordum. Gerçekten söylemememe rağmen düşünmüştü.

Zil çaldı ve sınıfa doğru yürümeye başladık. Yine tablodan dolayı göremiyordum.

"Han yardıma ihtiyacın varmı?"

"Kendim taşıyabilirim"

"Önünü zar zor görüyorsun ama"

"Başka çarem yok"

Bunları söyledikten sonra elini tam değdirmiycek şekilde belimin arkasına koydu. Düşmemden korktuğu için koyduğunu düşünüyorum.

Sınıfa girdiğimizde Lia bana dik dik bakıyordu
Sanki onu rahatsız etmişim gibi. Bana doğru yürümeye başladı.

"Sen niye bütün teneffüs Minho oppa ile dolaştın" yine o cırtlak sesi ile. Bu kızı anlamıyorum

"Lia kaç kere diyicem bu seni hiç ilgilen-"

Lia sözünü keserek "yoksa aramızda birşey mi var?" Sırıttı ve diğer kızların yanlarına gidip fısıldamaya başladı. Kızların da bize baktığını görünce ne dediğini anladım ve Minho'ya baktım.

Lia diğer teneffüslerde çoğu kişinin kulağına böyle fısıldadı. Artık herkesin bana bakmasından çok rahatsız oluyordum.

Çıkış saati Minho yanıma geldi

"İyi misin?"

"Herkesin bana bakmasından rahatsız oluyorum"

"Sen yanlış birşey yapmadın hem ister aramızda birşey olsun ya da olmasın diğer insanlar buna karışamaz. Onlar sadece sana bakan birer figür. Herkesin hikayesinde ana karakter kendisidir diğerleri değil."

•bölüm sonu•