New Secret Life

Gizli yeni hayat

Han jisung Busan'a taşınmış lise son öğrencisiydi hayattan bir beklentisi yoktu herkes gibi sıradan bir öğrenciydi fakat yeni bir hayata adım attığını bilmiyordu

ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི ྀིྀི
Sabah yeni evimdeki odamda uyandım. Saate baktığımda okula hazırlanmak için çok vaktim vardı. Kim bu koli taşıma seslerinden uyuya bilir ki? Odamdaki kolilerin arasından sıyrılarak lavaboya gittim. En yakın zamanda eşyalarımı yerleştirmem gerekiyor.

Lavaboya gidip kendime gelmek için yüzümü yıkadım aynaya baktım herkesin dediği "bugün benim günüm" cümlesini söylemek yerine yüzüme ayrıntılı baktım. Lavabodan çıkıp yeni okul formamı kıyafetlerin arasından çıkardım.
Eski üniformadan daha güzel ve konforlu duruyordu. Üstüme geçirdim. Şimdi sıra kitaplarımı bulmakta. Bulmam kolay oldu. Yani kolay sayılır. Çok fazla kitabım olduğu için kolilerin arasında bulmak biraz zor oldu.

Gerekli kitapları alıp çantama koydum. Büyük yer kaplasa da kalemlerin dağılmaması için kalemliğimi de aldım. Aşağı indiğimde herkesin koli taşıdığını fark ettim. Kahvaltı etmeyecektim çünkü hiçbir yemek malzemesi yerinde değildi onları bulmam zaman alırdı. Ayakkabılarımı giydim ve çıktım. Şanslıyım ki annem beni görmedi yoksa başımın etini yerdi. Okula doğru yürümeye başladım..

Okulun nerde olduğunu nasıl biliyorsun diye sorarsanız hafta sonu taşındığımız için sıkıntıdan çevreyi incelemek için çıkıp okulun da etrafını gezmiştim.

Okulun önüne geldiğimde durup etrafıma baktım. Benim gibi aynı üniformayı giyen öğrenciler. Arkadaşları ile gülüp eğlenenler...
Derin bir nefes alıp ilk adımımı attım. Okul çok büyüktü sınıfımı bulmak kolay olmadı ama bir şekilde buldum.

Sınıfa ilk adımımı attım. Kimse fark etmedi şans işte herkesin bana bakması yerine görünmez olmayı tercih ederim. Boş bir sıra bulup oturdum. Tam çantamı çıkarıcaktım ki
"Burası benim yerin" diye cırtlak bir ses duydum. Bu sınıfın gıcığı olmalı. İtiraz etmeden kalktım. Daha ilk günden kavga etmek istemiyorum. Kız bana göz devirdi. Aldırmayıp boş bir sıra aradım. Bir çocuk bana gülümsüyordu. Yanının boş olduğunu görünce o tarafa yöneldim.

"Selam oturabilir miyim" kahretsin zaten yanı boş neden soruyorsun. Daha ilk saniyeden herşeyi batırdın.

"Tabikide" çok dost canlısı konuştu galiba iyi arkadaş olucağız.

"Bu arada adın neydi" Han daha ilk saniyeden batırdım nesin sen ortaokul bir mi?

" bangchan sen?"

"Han Jisung ama kısaca Han diyebilirsin"

"Memnun oldu-" sözünü bitiremeden ders zili çaldı.

Ders ilgimi çekmişti. Çok çalışkan biri değilim ama bazı dersler ilgimi çeker. Öğretmen dersin sonlarına doğru boş bıraktı. Daha ilk günden dersi boş bırakan öğretmen görmemiştim. Birkaç dakika sonra zil çaldı.

"Sana okulu gezdirmemi ister misin hem sohbet eder hemde okulu tanırsın." Tanrım bu çocuk gerçekten çok cana yakın.

"Olur" Neyseki düzgün bir cevap verdim neden bu kadar strese girdiysem...

Okulu dolaşmaya başladık bangchan bana adının çok uzun olduğu için kısada Chan diyebileceğini söyledi. Bencede mantıklıydı.

Okulu gezerken sohbete daldığım için önümde birinin olduğunu fark etmedim ve üst üste düştük..

*bölüm sonu*

•merhabalar. Wattpad kapandıktan sonra şansımı birde burda denemeye geldim. Her çarşamba yeni bölüm gelicektir. İyi okumalar dilerim