ZİNCİRİN KOPAN HALKASI VE KANLI BİLMECE

16. BÖLÜM

ZİNCİRİN KOPAN HALKASI
VE KANLI BİLMECE

Taş evin dar ve gıcırtılı merdivenlerini tırmanırken Lena’nın akciğerleri patlayacakmış gibi yanıyordu.

Arkadan gelen ahşap kapının kırılma sesi, binanın taş duvarlarında bir patlama gibi yankılandı. Çatı katındaki odasına ulaştığında fırtına hızıyla masanın çekmecesine uzandı. Parmakları, ayrılırken Damian’ın malikânesinden gizlice yanına aldığı o soğuk çeliğe dokundu.

Ancak silahı çekip emniyetini kapatmaya zamanı kalmadı.

Arka taraftan savrulan ağır bir darbe sırtına indi. Lena acı bir çığlıkla yere kapaklandı. Silah parmaklarının arasından kayıp karyolanın altına doğru yuvarlandı. Lena dönüp sürünmeye çalıştı ama adamların lideri, çamurlu postalının tabanıyla kızın bileğini acımasızca ezdi.

“Nereye kaçtığını sanıyorsun, Lena?” dedi adam, yüzündeki o yırtıcı gülüşle eğilerek. “Seni bütün kıtada aradık. O Veyr piçinin seni bu kadar kolay gözden çıkaracağını mı sandın?”

Adam dizlerinin üzerine çöktü. İğrenç, sigara ve bayat alkol kokan nefesi Lena’nın yüzüne çarptı. Sert, nasırlı parmaklarını hırsla kızın dudaklarına gömdü, çenesini kemiklerini kıracak kadar sıktı.

“Seni sahibine götürmeden önce biraz eğlenebiliriz belki, ne dersin?”

Lena’nın kehribar gözlerinde katıksız bir tiksinti ve yırtıcı bir öfke yandı.

Gözünü bile kırpmadan, bütün nefesini toplayıp adamın yüzüne tükürdü.

“Dokunma bana, pislik herif!” dedi Lena, sesi boğazında yırtılan bir çığlık gibi çıkarak.

Adam yüzüne gelen tükürükle dona kaldı. Yüzündeki sırıtış yerini felaket bir nefrete bıraktı. Yavaşça elini kaldırıp yüzünü sildi. Ardından hiçbir tereddüt göstermeden elinin tersini bütün gücüyle Lena’nın yüzüne savurdu.

Darbe öyle şiddetliydi ki Lena’nın başı yana savruldu, şakakları zonkladı ve dudaklarının kenarı patlayarak kanadı. Görüşü bir anlığına karardı, zihni bulanıklaştı.

“Yürü!” diye gürledi adam, Lena’yı saçlarından kavrayıp doğrulatarak. “Gebermek için fazla değerlisin!”

Lena’yı sürükleyerek merdivenlerden indirdiler. Sokakta rölantide bekleyen siyah aracın arka koltuğuna fırlatıp attılar. Kapılar gürültüyle kapandı, kilitler devreye girdi ve araç patinaj çekerek karanlık, rüzgârlı kasaba sokaklarından fırlayıp gitti.

Lena’nın bilinci, yanağındaki şiddetli ağrı ve zonklayan başıyla yavaş yavaş karanlığa gömüldü.

Gözlerini açtığında ilk hissettiği şey, burnuna dolan hafif sedir ağacı ve tütün kokusu oldu.

Bir an için zihni ona oyun oynadı; kendini yeniden Veyr Malikânesi’nde, Damian’ın güvenli kollarında sandı. Ancak bakışları netleştiğinde buranın orası olmadığını anladı.

Burası, devasa pencereleri olan, yüksek tavanlı, mimarisi ve lüksüyle tıpkı Damian’ın evini andıran ama çok daha kasvetli, tamamen siyaha bürünmüş devasa bir malikâne odasıydı. Pencerelerin ardında sonsuz bir çam ormanı ve uçsuz bucaksız bir uçurum görünüyordu.

Yatağın kenarında, lüks deri bir berjer koltukta oturan adamı gördüğünde Lena’nın nefesi kesildi.

Adam, kırklı yaşlarının başında, geniş omuzlu, siyah takım elbisesi içinde son derece şık ama gözlerinde cehennem gibi bir nefret taşıyan biriydi. Yüz hatları, keskin çene yapısı ve dondurucu duruşu birine o kadar çok benziyordu ki...

Bu kişi, Dante Veyr’di.

Damian’ın 10 yıl önce öldüğünü sandığı, uğruna yeraltı dünyasını kana buladığı, adına intikam yeminleri ettiği ağabeyi...

Lena yataktan hızla doğrulmaya çalıştı. Şakakları hâlâ zonkluyordu ama içindeki dehşet ve öfke fiziksel acısını bastırdı.

“Sen de kimsin?!” diye bağırdı Lena, sesi odanın yüksek tavanında yankılanarak.

“Neredeyim ben? Ne istiyorsunuz benden?!”

Dante Veyr oturduğu koltukta milim kıpırdamadı. Elindeki kadehi parmaklarının arasında yavaşça çeviriyordu. Bakışlarında hiçbir acele, hiçbir telaş yoktu. Gözleri Lena’nın yüzündeki çürükte, patlamış dudağında ve o kavisli, kehribar gözlerinde ağır ağır gezindi.

“Sen de kimsin...” diye fısıldadı Dante, sesi Damian’ın sesine tüyler ürpertici derecede benziyordu ama içinde katıksız bir çürümüşlük vardı.

“Damian’ın seni neden yanında tuttuğu, uğruna bütün kıtayı ayağa kaldırdığı şimdi anlaşılıyor."

" Böyle bir güzellikteki kadını kim olsa yanında taşımak isterdi.”

Lena’nın çenesi kenetlendi. İçinde patlayan öfkeyle yataktan fırladı.

“Sen ne anlatıyorsun?!” diye kükredi Lena, adımlayarak adama doğru hamle yaparak.

“Ben kimsenin yanında taşıdığı bir eşya değilim, pislik herif! Bırak beni!”

Lena tırnaklarını adamın yüzüne geçirmek için elini savurdu.

Ancak Dante bir hayalet kadar hızlıydı.

Kadehi masaya bıraktığı salisede ayağa kalktı. Lena’nın savurduğu elini havada kavradı, diğer elini de tutup hırsla büktü. Lena’yı tek bir hamlede arkaya doğru savurarak devasa yatağın üzerine sırtüstü fırlattı.

Kendi de aynı salisede bir kaplan gibi kızın üzerine çullandı.

İki elini birden Lena’nın bileklerine kenetleyip yatağın iki yanına, başının üzerine sabitledi. Ağır gövdesiyle kızın bedenini tamamen bastırdı.

Lena çırpınmaya, bacaklarıyla vurmaya çalıştı ama Dante bir kaya gibi ağırdı.

“Bırak beni! Bırak!” diye çığlık attı Lena, nefes nefese kalarak.

Dante yüzünü Lena’nın yüzüne birkaç santim kadar yaklaştırdı. Mavi gözlerinde katıksız, hastalıklı bir zafer ışığı yanıyordu.

“Korkarım bu olmayacak, Lena,” dedi Dante, sesi kızın kulağına bir yılan gibi fısıldayarak.

“Buradan anca cesedin çıkar. Damian denen o pislik herif seni buradan asla alamayacak. "

"Ve sen benim olacaksın.”

Lena dehşetle gözlerini açtı. “O senin kardeşin... Senin öldüğünü sanıyordu! O senin intikamın için herkesi katletti!”

Dante acı ve karanlık bir kahkaha attı.

“O aptal kardeşimi ben yarattım!” dedi Dante hırsla, kızın bileklerindeki baskısını artırarak.

“On yıl önce o limanda kendi ölümümü kurguladım! Damian’ı bir intikam makinesine dönüştürdüm! Harrison’ı, Valerik’i, senin o masum babanı... Hepsini birbirine kırdırdım! Ve şimdi, o kurguladığım İmparatorluğun tepesine geri dönme zamanı geldi.”

Dante serbest kalan eliyle Lena’nın boğazını hafifçe kavradı. Yüzündeki karanlık tebessüm derinleşti.

“Uzun zamandır bu anı bekliyordum,” diye fısıldadı Dante, bakışları Lena’nın patlamış dudaklarına kayarak. Damian’ı tamamen yıkacak, ruhunu un ufak edecek tek bir an...

-İşte şimdi o an tam önümde.-

"Altımda yatıyor.”

Lena gözlerinin içine bakarak dişlerini sıktı. Korkunun onu teslim almasına izin vermeyecekti. Damian’ın ona öğrettiği o tek kural zihninde çınladı: "Ya kurban olursun ya da tetiği çekersin."

“Damian seni bulacak,” dedi Lena, sesi canını acıtan basınca rağmen dimdik çıkarak.

“Ve seni gerçekten öldürdüğünde... Bu kez arkandan ağlamayacak.”

DANTE VEYR