TÜNELLERİN FISILTISI

6. BÖLÜM

TÜNELLERİN FISILTISI

Gece, şehrin üzerine simsiyah bir duman gibi çökmüştü.

Eski kent bölgesinin altındaki tüneller, yüzyıllar öncesinden kalma tarihi su sarnıçları ile şehrin ilk dönemlerinde inşa edilmiş kargo hatlarının birleştiği, haritalarda görünmeyen devasa bir yeraltı labirentiydi.

Havası rutubet, pas ve asırlık küf kokuyordu. Yukarıdaki caddelerden sızan hafif titreşimler, tavandan süzülen su damlalarının beton zemine çıkardığı ritmik tıp tıp seslerine karışıyordu.

Damian Veyr, kabanının yakasını kaldırmış halde önde yürüyordu.

Elindeki yüksek güçlü fenerin beyaz ışığı, tünelin nemli duvarlarını ve üzerindeki eski paslı boruları aydınlatıyordu. Arkasında, ellerinde susturuculu silahlarıyla iki koruma tam bir teyakkuz halinde çevreyi tarıyordu. Viktor ise ekibin en arkasını tutuyordu.

Lena, Damian’ın hemen bir adım gerisindeydi.

Üzerine giydiği kalın siyah kaban ve altındaki botlar bu karanlık atmosferde hareket etmesini kolaylaştırsa da, içindeki gerilim her adımda daha da tırmanıyordu. Babasının çizdiği o karmakarışık semboller ve şifreli hatlar zihninde birer bulmaca gibi dönüp duruyordu.

“Sağa sapıyoruz,” dedi Lena, sesi tünelin basık akustiğinde boğuk bir yankı uyandırarak. “Babama göre bu hat, eski antika dükkânının iki sokak altındaki tarihi mahzene çıkıyor.”

Damian durdu. Fenerin ışığını sağdaki kemerli, paslı demir kapıya doğrulttu. Kapının üzerinde devasa bir asma kilit ve kalın zincirler vardı.

“Burası mı?” diye sordu Damian, başını kızdan tarafa çevirmeden.

Lena yaklaştı. Cebinden çıkardığı, babasının mektubunun arkasından çıkan küçük, gümüş pirinç anahtarı ve üzerindeki girintileri inceledi.

“Kilidin kendisi sadece bir illüzyon,” dedi Lena, parmaklarıyla kapı sövesindeki aşınmış taş oymaya dokunarak.

Lena, duvarın üçüncü sırasındaki kabartmalı arma motifli taşa bastırdı.

İçeriden tozlu bir dişli çark sesi yükseldi. Asma kilit tık etmedi ama demir kapı, menteşelerinden gıcırdayarak birkaç santim kendiliğinden geriye kaydı.

Viktor gözlerini kıstı. “Julian Arven gerçekten bir dahiymiş.”

“Ya da şeytanla fazla uzun süre mesai yapmış bir adam,” diye ekledi Damian soğuk bir sesle. Elini kapının koluna atıp ağır demiri tamamen itti.

İçerisi, geniş ve yuvarlak tavanlı devasa bir mahzendi. Duvarlarda eski ahşap şarap fıçıları, üzerleri brandayla örtülmüş kasalar ve ortada büyük, meşe bir çalışma masası duruyordu. Masanın üzeri tozlanmış mimari çizimler, eski haritalar ve deri ciltli defterlerle doluydu.

Burası Julian Arven’in gerçek sığınağıydı.

Lena yavaş adımlarla masaya doğru ilerledi. Parmağının ucuyla masadaki tozu kaldırdı. Gözleri masanın üzerindeki gümüş çerçeveli bir fotoğrafa takıldı: Kendisinin henüz altı-yedi yaşlarında olduğu, babasının boynuna sarılıp güldüğü bir yaz günü fotoğrafı.

Boğazında devasa bir düğüm oluştu.

“Babam...” diye fısıldadı Lena. “Bütün o yalanları söylerken, her akşam eve geldiğinde bu karanlığa mı dönüyordu?”

Damian kızın yanına kadar yürüdü. Fotoğrafa tek bir saniye bile bakmadı. Gözleri doğrudan masanın ortasında duran, üzerindeki karmaşık çarklar ve harf dizilimleriyle göze çarpan ağır, çelik kasaya kilitlendi.

“Duygusallığı bir kenara bırak, Lena,” dedi Damian. Sesi pürüzsüz ve duygusuzdu. “Bunu aç. Valerik’in adamları tünellerin varlığını öğrendiyse burayı bulmaları uzun sürmez.”

Lena bakışlarını fotoğraftan çekip kasaya döndü. Çelik kasanın üzerinde sekiz haneli, harflerden ve eski rakamlardan oluşan döner bir mekanizma vardı.

“Şifre ne?” diye sordu Damian.

Lena ellerini kasanın soğuk çeliğine koydu. “Babam şifreleri isimler gibi basit şeylerden seçmezdi. Her zaman bir mantık dizilimi kullanırdı.”

Mektuptaki son cümleyi düşündü: “Seni gözünü bile kırpmadan öldürebilecek tek kişi de yine odur.”

Lena’nın gözleri parladı. “Kelime dizilimi...”

Çarkları tek tek çevirmeye başladı. Her bir harf tık sesiyle yerine otururken mahzendeki gerilim tırmanıyordu.

Son çark döndüğünde kasanın içinden ağır bir hidrolik kapak sesi geldi. Çelik kapı yavaşça aralandı.

Damian bir adım öne çıktı. Kasanın içinde iki şey duruyordu: Biri, üzeri şifrelenmiş özel bir dijital bellek sürücüsü; diğeri ise deri kaplı, oldukça eski bir günlük.

Damian elini uzatıp dijital belleği aldı. “İşte bu. Valerik’in ve konseyin sonunu getirecek olan arşiv.”

Ancak Lena kasanın içindeki deri günlüğü kavradı. “Bu benim.”

Damian duraksadı. Buz mavisi gözleriyle kıza baktı. “O defterde ne olduğunu bilmiyorsun.”

“Bu babamın kişisel günlüğü,” dedi Lena, defteri göğsüne bastırarak. “Bunu benden alamazsın Damian. Söz verdin. Gerçeği öğrenecektim.”

Damian birkaç saniye boyunca kızın yüzündeki o sarsılmaz iradeyi inceledi. Ardından başını hafifçe salladı. “Oku. Ama hızlı ol.”

Lena titreyen parmaklarıyla defterin ilk sayfasını açtı. Babasının düzgün el yazısı karşısındaydı. Sayfaları hızla geçip son tarihlere, öldürülmeden birkaç hafta öncesine ait notlara geldi.

14 Ekim...

“Valerik baskıyı artırıyor. Kızımla tehdit ediyor beni. Veyr ailesinin sevkiyat bilgilerini ona vermek zorunda kaldım. Eğer Dante Veyr o gece o limana gitmeseydi, ölecek olan benim kızımdı. Bir cana karşılık bir can... Bu günahın altında eziliyorum.”

Lena’nın nefesi tıkandı. Gözlerinden tek bir damla yaş süzülüp tozlu kâğıda damladı. Damian’ın ağabeyi... Babası sırf kendisini korumak için Damian’ın ağabeyini ölüme göndermeste yardımcı olmuştu.

Ama hemen altındaki satır, Lena’nın kanını dondurdu:

“Fakat Valerik’in bilmediği bir şey var. Sevkiyat bilgisini ona sızdırmamı isteyen asıl kişi o değildi. Veyr ailesinin içinden biriydi. Veyr’i kendi öz kardeşi değil, örgütteki sağ kolu tuzağa düşürdü...”

Lena başını hızla kaldırdı. Dehşet dolu gözlerle önce Damian’a, ardından birkaç adım geride duran Viktor’a baktı.

Damian kızın yüzündeki değişimi fark ettiği an kaşları çatıldı. “Ne yazıyor orada?”

Lena konuşamadan, mahzenin açık kapısından içeriye bir ses yankılandı.

Susturucu takılmış bir silahın kurulma sesi.

Viktor, elindeki silahı emniyetini açarak doğrudan Damian’ın ensesine doğru doğrultmuştu. Yüzündeki o yıllardır süregelen sadık, asker ifadesi tamamen silinmiş, yerini soğuk ve ölümcül bir gülümsemeye bırakmıştı.

“Defteri yere bırak, küçük kız,” dedi Viktor, sesi tünelin soğuk havasında buz gibi çınlayarak. “Ve Damian... Sakın kıpırdama.”

Damian tek bir milim bile hareket etmedi. Gözleri yavaşça arkaya, yıllardır en yakında tuttuğu adama kaydı. Sesinde şaşkınlık yoktu; sadece felaket öncesi bir sessizlik vardı.

“Viktor,” dedi Damian, sesi alçak ve sakindi. “Ağabeyimin öldüğü gece limandaki nöbetçi amiri sensin.”

Viktor hafifçe kıkırdadı. “10 yıl oldu Damian. O arşivin ortaya çıkmasına asla izin veremezdim. Julian Arven gerçeği anladığında çoktan geçmişti. Onu zehirleyen de bendim, Valerik’e haber veren de.”

Lena dehşet içinde donakalmıştı. İçerideki hain... Damian’ın gözü kapalı güvendiği sağ koluydu.

“Valerik birazdan tünellere girecek,” dedi Viktor silahı Damian’ın kafasına biraz daha yaklaştırarak. “İkinizin de cesedini burada, bu çürük mahzende bırakacağız.

" Veyr İmparatorluğu da, Arven’in soyu da bu gece bitiyor.”

Damian yavaşça nefes verdi. Yüzünde en ufak bir korku kırıntısı belirmedi. Bakışları masanın diğer tarafında duran Lena’yla kesişti.

O buz mavisi gözlerde tek bir mesaj vardı: Sana söylediğim an hareket et.

Lena kalbinin göğüs kafesini patlatırcasına çarptığını hissetti. Hayatındaki en tehlikeli adamla yan yanaydı ve şimdi, hayatta kalmak için o adamın tek bir bakışına güvenmek zorundaydı.

Damian dudaklarını hafifçe araladı:
“Hiç sanmıyorum, Viktor.”