SİYAH YALAN

23. BÖLÜM

SİYAH YALAN

Karanlık, önce zifiri bir sessizlik olarak geldi.

Ardından o derin, dipsiz kuyunun dibinde ritmik bir ses belirdi: Bip... Bip... Bip... Bir tıbbi monitörün soğuk, mekanik atışları.

Lena, göz kapaklarının üzerindeki devasa tonlarca ağırlığı kaldırmaya çalıştı. Kirpikleri birbirine yapışmıştı. Göğsüne, boğazına ve en çok da karnının sol tarafına saplanan amansız, alev alev yanan bir acı, bilincini bir bıçak gibi keserek onu o karanlığın içinden çekip çıkardı.

Derin bir nefes almaya çalıştı ama ciğerleri dondurucu bir havayla doldu. Ağzındaki kuruluk, genzini yakıyordu.

Gözlerini tamamen açtığında, ilk gördüğü şey bembeyaz, yüksek bir tavan ve tavandan sarkan kristal bir avize oldu.

Oda loştu. Pencerelerden giren alacakaranlık, ağır kadife perdelerin arasından süzülüyordu. Kollarında serum hortumları, göğsünde elektrotlar vardı. Burnuna dolan keskin dezenfektan ve medikal ilaç kokusu, burada bir tıp ekibinin günlerce çabaladığını kanıtlıyordu.

Ölmemişti.

O tetiğin patlama sesi, Damian’ın o son feryadı, karnına saplanan o dondurucu sıcaklık ve sonrasında gelen o derin kabulleniş... Hepsi bir rüya değil, mutlak bir gerçekti.

Lena’nın göğsünde önce devasa, katıksız bir hayal kırıklığı patladı.

Gözlerinden süzülen iki damla sıcak yaş, şakaklarına doğru aktı. Neden ölememişti? Neden onun kucağında, o son fısıltıyla hayatına veda edememişti?

Ruhunu kirleten o ağır yükten, o katlanılmaz acıdan kurtulmak için canını vermişti. Bütün bu kâbusun bitmiş olması gerekiyordu.

Fakat o yıkıcı hayal kırıklığının hemen ardından, kalbinin kırık bir köşesinde mucizevi, küçücük bir umut filizlendi.

Damian...

Damian onu vurmuştu ama hemen ardından kucağına almış, hıçkırıklara boğularak özür dilemişti. Gerçeği, kendisini korumak için gittiğini son nefesinde öğrenmişti. Damian onu kurtarmış olmalıydı. Doktorları çağırmış, onu ölümün kıyısından çekip almış olmalıydı.

Şimdi neredeydi? Kapının arkasında mıydı? Dışarıda onun uyanmasını mı bekliyordu?

Lena’nın dudaklarında, acının ortasında kırık, zayıf bir tebessüm belirdi.

"Damian..." diye fısıldadı, sesi kurumuş boğazında bir yaprak hışırtısı gibi çıkarak.

Yavaşça, bütün gücünü toplayarak başını soluna doğru çevirdi.

O an... Zihnindeki ve kalbindeki o küçücük umut ışığı, yerini katıksız, zifiri bir cehenneme bıraktı. Dünyası ekseni etrafında kaydı, tavan üzerine yıkıldı.

Odanın köşesindeki koyu renk berjer koltukta, bacak bacak üstüne atmış halde oturan adam..

Dante Veyr’di.

Dante, elindeki gümüş çakmağın kapağını açıp kapatıyor, o mekanik tık-tık sesi odada yankılanıyordu. Bakışlarında katıksız, hastalıklı bir zafer ve tekinsiz bir soğukkanlılık vardı.

Lena’nın nefesi boğazında tıkandı. Kalp monitörünün ritmi aniden hızlandı..

"Hayır..." diye inledi Lena. "Hayır, hayır..."

Doğrulmaya çalıştı. Karnındaki dikişler gerildi, iliklerine kadar işleyen dehşet verici bir sancı bedenini sarstı ama o acıyı hissetmedi bile. Ellerini yatağın kenarlarına koyup gövdesini kaldırmaya çalıştı.

"D-Damian..." dedi Lena, gözleri dehşetle büyüyerek. "Damian nerede? Ben... ben neden buradayım?!"

Dante çakmağı cebine koydu. Oturduğu koltuktan ağır ağır ayağa kalktı. Uzun, gölgeyi andıran bedeniyle yatağa doğru adımladı. Yüzündeki o şeytani tebessüm her adımda daha da belirginleşiyordu.

Yatağın kenarına kadar geldi. Eğildi, yüzünü Lena’nın solgun, terli yüzüne yaklaştırdı.

"Damian mı?" dedi Dante, sesi bir yılanın ıslığı gibi odaya yayılarak. "Hâlâ o aptal kardeşimi mi soruyorsun Lena? Seni kendi elleriyle gözünü kırpmadan vuran adamı mı?"

"O gerçeği öğrendi! Ben... ben ona söyledim!"

Dante'nin gözlerinde karanlık, eğlenen bir ışık yandı. Elini uzatıp Lena’nın saç tutamını yavaşça geriye itti. Lena kafasını hırsla geri çekmeye çalıştı ama mefhumu yoktu.

"Seni vurduğu gün..." dedi Dante, kelimeleri tane tane, kızın ruhunu un ufak etmek ister gibi dizerek. "O malikâneye girdim, Lena. Seni kanlar içinde, onun kucağında buldum."

Lena’nın gözlerinden yaşlar sel gibi akmaya başladı. "Kes sesini... Sus!"

Dante yüzünü daha da yaklaştırdı.

"Onu kendi ellerimle öldürdüm, Lena."

Odadaki zaman sanki durdu. Monitörün sesi bile silindi.

Lena’nın gözleri yuvalarından fırlayacakmış gibi açıldı. Göğsündeki hava bir anda boşaldı.

"Y-Yalan..." dedi Lena, sesi boğularak. "Yalan söylüyorsun! Yalan!"

"Yalan söylemiyorum," dedi Dante, sesi dondurucu bir kesinlikle çıkarak. "Mantığını kullan Arven’in kızı."

Eğer Damian yaşıyor olsaydı... Şuan onun kollarında, onun malikânesinde olurdun. Ben senin yanına yaklaşabilir miydim? Seni o kanlı odadan tek başıma söküp aldım. Onu dizlerinin üzerinde, kafasına tek bir kurşun sıkarak infaz ettim. "Damian Veyr artık yok."

"HAYIR! HAYIR! YALAN SÖYLÜYORSUN!"

Lena karnındaki o yırtıcı acıyı, sökülen dikişlerini, vücudundaki hortumları tamamen unuttu. Katıksız bir cinnet ve feryatla kendisini yataktan dışarı attı.

Serum askısı gürültüyle yere devrildi. Cam şişeler patladı, sıvılar ve kan yerdeki halıya saçıldı.

Lena yalpalayarak, kolları kan içinde yere kapaklandı ama durmadı. Bacaklarını sürüyerek, elleriyle Dante'nin bacaklarına vurdu, adamı hırsla itmeye çalıştı.

"YALAN SÖYLÜYORSUN PİSLİK HERİF! O ÖLMEDİ! O ÖLEMEZ!"

Dante kıpırdamadı bile. Lena’nın bu çaresiz, darmadağın halini büyük bir hazla izledi. Yavaşça eğilip kızın kollarını kavradı.

"Bırak beni! Bırak!" diye bağırdı Lena. Sesi boğazında yırtılıyor, malikânenin soğuk taş duvarlarında çınlıyordu. "Damian! DAMİAN!"

Bütün dünyası başına yıkılmıştı. Her şeyi onun yaşaması için yapmıştı.

O iğrenç adama katlanmış, kendi gururunu ve ruhunu feda etmiş, en sonunda sevdiği adamın elinden vurulmayı bile kabul etmişti. Sırf Damian yaşasın diye... Sırf o kurtulsun diye!

Şimdi ise... Her şey boşunaydı. Damian ölmüştü. Kendi elleriyle onu ölüme yürütmüştü.

"Bırak beni adı herif! Öldür beni de! Öldür beni!"

Lena adamın göğsüne yumruklar savuruyor, tırnaklarını adama geçirmeye çalışıyordu. Hıçkırıkları, çığlıkları odanın sınırlarını aşıyordu. Karnından süzülen taze kan, beyaz geceliğini hızla kırmızıya boyamaya başlamıştı.

Dante kızın iki bileğini birden tek eliyle kavradı. Diğer kolunu kızın beline dolayarak onu bir tüy gibi yerden kaldırdı.

"Şşş..." dedi Dante, kucağındaki çıldıran, çırpınan kadını sıkıca bastırarak. "Şşş... Bitti Lena. Her şey bitti."

"BIRAK! DAMİAN! HAYIR! DAMİANNN!"

Lena’nın çığlıkları giderek boğuklaştı. Bedenindeki aşırı kan kaybı, ameliyatın ağır sarsıntısı ve ruhunu patlatan o devasa felaket acısı birleşti. Zihni bu boyuttaki bir acıyı daha fazla taşıyamadı.

Gözleri kararmaya, çığlıkları kısılarak alçak iniltilere dönüşmeye başladı.

"D-Damian..." diye fısıldadı son kez.

Göz kapakları süzüldü. Başı Dante'nin omzuna doğru cansızca devrildi.

Dante, kucağında bayılan kadına baktı. Yüzündeki o zifiri, tekinsiz tebessümle kızın saçlarını okşadı. Yatağa doğru yürüdü, onu yavaşça saten çarşafların üzerine bıraktı.

Kapı açıldı, içeri giren özel doktor panik içinde kanayan dikişlere müdahale etmeye başladı.

Dante ise pencerenin önüne yürüdü. Dışarıdaki karanlık ormana baktı.

Damian ölmemişti. Damian Veyr, şehrin öteki ucundaki o harabe malikânede, yaşayan bir ölü olarak kıvranıyordu.

Ama Lena bunu asla bilmeyecekti. Lena, Damian’ın öldüğünü sanarak bu cehennemde çürüyecek; Damian ise Lena’nın öldüğünü sanarak dünyayı yakacaktı.

Dante purosunu yaktı. Ve gecenin karanlığına doğru zehirli bir nefes üfledi.