KANLI MİRASA VEDA VE KULLARIN ZAFERİ

22. BÖLÜM

KANLI MİRASA VEDA VE KULLARIN ZAFERİ

Gecenin karanlığı, Veyr Malikânesi’nin o parçalanmış, barut ve kan kokan kütüphanesinde zamanı dondurmuş gibiydi.

Damian Veyr, dizlerinin üzerinde, kucağında kanlar içinde yatan Lena’ya sımsıkı sarılmış halde duruyordu. Ülkenin en güçlü, en korkulan adamı; kendi elleriyle çektiği tetiğin, kendi elleriyle söndürdüğü o tek hayatsal ışığın altında un ufak olmuştu.

Gözyaşları, Lena’nın solgun ve kanlı yanağına damlıyor; parmakları kızın cansızlaşan bedenini bir daha asla bırakmamak istercesine kumaşa kenetleniyordu.

“Lena... Aç gözlerini, lütfen...” diye fısıldıyordu Damian. Sesi kısılmış, boğazı hıçkırıklardan yırtılmıştı. “Gitmene izin vermeyeceğim... Beni bırakamazsın...”

Ancak zihnini ve ruhunu yıkan o tek cümle hâlâ duvarlarda çınlıyordu: Seni korumak için gittim... Ben seni hiç aldatmadım...

Kendi elleriyle vurmuştu onu. Gururu, öfkesi ve o kör nefreti yüzünden, kendisi için cehenneme yürüyen kadının kalbine kurşunu kendisi saplamıştı.

Tam o sırada, malikânenin alt katından yükselen otomatik silah sesleri ve patlamalar binayı salladı.

Ağır, postalların mermer merdivenleri döven ritmik sesleri hızla yaklaştı. Çalışma odasının zaten kırık olan ağır ahşap kapısı, savrulan tekmelerle tamamen duvara çarparak parçalandı.

Odaya bir anda elleri silahlı siyah üniformalı onlarca adam döküldü.

Dante Veyr’in en seçkin, en acımasız infaz timi.

Damian başını bile kaldırmadı. Kucağındaki kadına sarılmaya, onun soğumaya başlayan yüzünü okşamaya devam etti. Etrafını saran namlular, doğrultulan lazerler onun için bir anlam taşımıyordu. Ölüm, şu an onun için bir ceza değil, tek kurtuluş olurdu.

“Yakalayın şunu!” diye gürledi tim lideri.

Dört iri yarı adam anıda Damian’ın üzerine çullandı. Damian bir kaplan gibi kükreyerek doğrulamaya çalıştı, adamlardan birini tek hamlede duvara çarptı ama üzerine çöken diğer adamlar, kollarını arkaya kıvırıp onu hırsla Lena’nın bedeninden sökmeye başladılar.

“Bırakın beni!” diye haykırdı Damian. Sesi odanın tavanını yırtacak bir feryada dönüştü. “Dokunmayın ona! BIRAKIN ONU!”

Damian zincirlerini kıran bir canavar gibi çırpınıyordu. Kollarını tutan adamları savuruyor, ancak üzerine eklenen yeni adamların ağır darbeleriyle yeniden dizlerinin üzerine çökertiliyordu. Bütün gücüyle haykırıyor, kanlı ellerini yeniden Lena’ya uzatmaya çalışıyordu.

İki adam, Lena’nın kanlar içindeki bedenini yerden kucaklayıp kaldırdı.

Damian’ın gözleri yuvalarından fırlayacak gibi genişledi. Çene kasları kemiklerini kıracak kadar sıkıldı.

“LENAAAAA!” diye bağırdı Damian. Sesi fırtınanın uğultusunu bastırdı. “BIRAKIN ONU! ONA DOKUNMAYIN! LENAAA!”

Adamlar Lena’nın gevşemiş, başı arkaya düşmüş bedenini odadan dışarı, koridorun karanlığına doğru taşırken Damian’ın hıçkırıkları ve bağırmaları tüm malikânede patlıyordu. Hayatında ilk kez bu kadar aciz, ilk kez bu kadar darmadağınık hissetti.

Tam o anda, kapının aralığından ağır adımlarla biri içeri girdi.

Dante Veyr.

Üzerinde koyu gri bir palto vardı. Dudağındaki o purolardan birini tüttürüyor, gözlerinde katıksız, hastalıklı bir zaferin parıltısını taşıyordu. Yavaş adımlarla odadaki yıkımın, yerdeki kan birikintisinin ve adamların altında ezilen kardeşinin önüne kadar yürüdü.

Aşağılayıcı bir tebessümle Damian’a baktı.

“Sonunda...” dedi Dante, dumanı üfleyerek. “Sonunda kendi canını, uğruna şehri yaktığın o tek varlığı kendi ellerinle öldürdün mü, Damian?”

Damian başını kaldırdı. Mavi gözlerinde artık insanlık dışı, zifiri bir nefret yanıyordu.

“Seni geberteceğim...” dedi Damian, dişlerinin arasından kan süzülerek. “Seni kendi ellerimle parçalayacağım Dante!”

Dante acı bir kahkaha attı. Elini kaldırıp adamlarına hafifçe işaret yaptı.

“Bırakın şunu,” dedi Dante.

Adamlar Damian’ı hırsla yere fırlatıp gerilediler. Damian kanlı ellerinin üzerinde doğrulmaya çalıştı ama dizlerinin üzerindeki derman çekilmişti.

Dante, kardeşinin tepesinde durdu. Yavaşça eğildi. Yüzünü Damian’ın kulağına birkaç santim kadar yaklaştırdı. O karanlık, zehirli sesiyle bir şeyler fısıldamaya başladı:

“O kız seni kurtarmak için benim koynuma girdi, Damian...” dedi Dante, kelimeleri birer zehirli hançer gibi kardeşinin ruhuna saplayarak. “Her gece altımda ezilmesine rağmen, sırf senin o aptal canın kurtulsun diye bana katlandı. Senin o koruduğunu sandığın gururun, kızın en büyük işkencesi oldu. Ve sen... O masum kızı, gerçeği öğrenemeden kendi ellerinle vurdun.”

Damian’ın gözlerinden bir damla kanlı yaş süzüldü.

Dante doğrulttu kendini. Dudağındaki tebessüm daha da derinleşti.

“Seni öldürmeyeceğim, Damian,” dedi Dante, arkasını dönüp kapıya doğru yürürken.

“Seni öldürmek sana bir hediye olur. Sen bu vicdan azabıyla, kendi ellerinle döktüğün o kanın içinde, yaşayan bir ölü olarak çürüyeceksin. Bütün Veyr İmparatorluğu, o kızın cesediyle birlikte artık benim.”

Dante ve adamları, ağır adımlarla odadan çıktılar. Malikânenin dışındaki araçların patinaj sesleri ve uzaklaşan motor gürültüleri gecenin sessizliğine karıştı.

Geriye sadece fırtına, açık pencereden içeri dolan dondurucu rüzgâr ve yerdeki o kurumaya başlayan kan birikintisi kaldı.

Damian Veyr, o boş, kanlı odada tek başına, dizlerinin üzerinde çakılı kalmıştı.

Ellerine baktı. Lena’nın kanıyla kaplı ellerine...

Sessizlik, bir giyotin gibi üzerine devrildi. Artık ne bir imparatorluğu vardı, ne bir karısı, ne de bir ruhu. Şehrin en güçlü adamı, kendi yarattığı o karanlık kalede, kendi çektiği tetiğin enkazı altında tamamen yok olmuştu......