GECE VE GERÇEK

9. BÖLÜM

GECE VE GERÇEK

Liman bölgesindeki dehşetin üzerinden saatler geçmiş olmasına rağmen, yağmur şehrin üzerine karanlık bir örtü gibi inmeye devam ediyordu.

Damian’ın malikânesine döndüklerinde saat sabahın dördünü geçiyordu. Malikânenin geniş kütüphanesinde, yüksek şömine ateşinin turuncu çıtırtıları dışında çıt çıkmıyordu. Dışarıdaki fırtına, yüksek yalıtımlı devasa pencerelerin arkasında boğuk bir uğultudan ibaretti.

Sofia, Damian’ın adamları tarafından güvenli bir şehre transfer edilmek üzere koruma altına alınmıştı. Lena arkadaşının güvende olduğunu bilse de, içindeki o amansız sarsıntı bir an bile dinmiyordu.

Lena, kütüphanedeki deri koltuğun ucunda oturuyordu. Üzerindeki barut kokan kıyafetleri değiştirmiş, bol bir kazak ve koyu renk bir pantolon giymişti. Ancak elleri... Elleri hâlâ o tetiği çektiği andaki gibi karıncalanıyordu.

Damian masasının arkasında durmuş, gümüş kaplama viski kadehini parmaklarının arasında çeviriyordu. Üzerindeki siyah gömleğin kolları dirseklerine kadar katlanmıştı. Bakışları, masanın ortasında duran o küçük, gümüş renkli dijital belleğe kilitlenmişti.

“Arkadaşın güvende,” dedi Damian, sesi odanın sessizliğini pürüzsüzce bölerek. “Sabah ilk uçakla İsviçre’deki korumalı adrese varacak. Valerik’in adamlarından geriye kalan hiç kimse ona dokunamaz.”

Lena başını yavaşça kaldırdı. Kehribar gözleri yorgun ama duruydu.

“Teşekkür ederim,” dedi fısıltı gibi bir sesle. “Onu bu işe karıştırmadığın ve kurtardığın için.”

Damian kadehinden bir yudum aldı. Mavi gözleri kızın yüzüne kaydı.

“Teşekkür etme Lena. Onu ben kurtarmadım, sen kurtardın. O tetiği çeken sensin.”

Lena’nın göğsü sıkıştı. “Başka çarem yoktu. O adam Sofia’yı öldürecekti.”

“İşte benim dünyamın ilk kuralı budur,” dedi Damian, masanın etrafından dolanıp.

Lena’ya doğru birkaç adım atarak. “Çaresiz kaldığında ya kurban olursun ya da tetiği çekersin. Sen kurban olmayı reddettin.”

Damian, masadaki gümüş bellek sürücüsünü alıp Lena’nın önündeki sehpaya bıraktı.

“Şimdi yarım kalan işimizi bitireceğiz. Valerik öldü ama Siyah Nehir’in arkasındaki asıl yapı ,yeraltı konseyi hâlâ ayakta.

"Bu belleğin şifresi çözülmezse, şehrin sokaklarında yeni bir kaos başlayacak.”

Lena sehpada parıldayan soğuk metale baktı. Bacaklarındaki dermanı toplayarak ayağa kalktı. Masanın üzerindeki dizüstü bilgisayara doğru yürüdü.

“Babamın öğrettiği ilk katman,” dedi Lena, parmaklarını klavyenin üzerinde gezdirerek. “Eski bir Latin şifreleme algoritması. Kelimelerin harf değerlerini babamın günlüğündeki özel tarihlerle eşleştirmemiz gerekiyor.”

Damian kızın hemen yanında, masaya yaslanarak durdu. Vücudundan yayılan sıcaklık ve hafif tütün ile sedir ağacı kokusu Lena’nın duyularını kuşatıyordu.

Lena bilgisayarın ekranına babasının günlüğünden çıkardığı sayı dizilimlerini ve Latin harflerini girmeye başladı.

Ekran bir an için kırmızı renkte kilitlendi, ardından yeşil bir onay ışığı yandı. İlk katman geçilmişti.

“İkinci katman,” dedi Lena, nefesini tutarak. “Veyr ailesinin eski mühür kodu ve ağabeyinin ölüm tarihi...”

Damian elini uzattı. Uzun, parmakları klavyenin üzerine kaydı. Lena’nın ellerinin hemen yanından şifrenin kendi payına düşen kısmını girdi. İki farklı dünyanın, iki düşman ailenin mirası aynı ekranda birleşti.

Ekrandaki sistem yükleme çubuğu hızla dolmaya başladı.

%25... %50... %75... %100.

Ekran aniden karardı ve ardından yüzlerce dosya, klasör ve ses kaydı ekrana saçıldı. Julian Arven’in yıllarca biriktirdiği devasa yeraltı arşivi tamamen açılmıştı.

Yeraltı konseyinin tüm kara para aklama rotaları, rüşvet alan üst düzey bürokratların isimleri, Siyah Nehir’in gizli silah depoları...

Şehrin karanlık kalbi tamamen çıplak bir şekilde önlerindeydi.

Ancak klasörlerin en üstünde, kırmızı mühür imgesiyle ayrılmış tek bir dosya duruyordu:

Damian’ın çene kasları anında kasıldı. Mavi gözlerinde katıksız, felaket öncesi bir fırtına koptu.

“Ağabeyimin dosyası...” dedi Damian, sesi tekinsiz bir fısıltıya dönüşerek.

Lena mouse’u hareket ettirip dosyayı tıkladı. İçinden 10 yıl öncesine ait bir ses kaydı ve birkaç taranmış belge çıktı. Ses kaydına tıkladığında,hoparlörlerden cızırtılı bir erkek sesi yükseldi.

Bu ses, Julian Arven’ın sesiydi.

“Eğer bu kaydı dinliyorsanız, ben çoktan ölmüşüm demektir...” dedi kayıttaki ses. “Damian... Biliyorum benden nefret ediyorsun. Ağabeyin Dante'nin ölümünden beni sorumlu tutuyorsun. Haklısın. O gece limandaki koordinatları Valerik’e veren bendim. Ama kızımın hayatı tehdit ediliyordu...”

Lena’nın gözleri doldu, elini ağzına kapattı.
Kayıt devam etti:

“Fakat bilmen gereken bir şey var Damian. Ağabeyini ölüme gönderen tek şey benim korkum değildi. Dante'nin vurulacağı gece, o limana yalnız gitmesini sağlayan, onun koruma protokolünü iptal eden kişi dışarıdan biri değildi."

"Veyr ailesinin kendi içinden biriydi... Babanızın eski ortağı ve şu anki yeraltı konseyinin lideri olan Harrison Veyr...”

Odanın içine sessizlik düştü.

Harrison Veyr... Damian’ın amcası. Veyr İmparatorluğu’nun kurucu ortaklarından biri.

Damian olduğu yerde tamamen donakaldı. Yüzündeki tek bir kas bile kıpırdamadı ama gözlerindeki buz, şöminenin ateşini bile söndürecek kadar derin bir karanlığa büründü.

Kayıt son cümlesiyle bitti:

“Dante, amcanızın konseydeki hainliklerini öğrendiği için öldürüldü. Ben sadece onların kurduğu bu kanlı satranç oyunundaki piyonlardan biriydim. Affet beni Lena... Affet beni Damian.”

Ses kesildi. Cızırtı durdu....

Lena başını yavaşça Damian’a çevirdi. Damian masadaki dizüstü bilgisayarın ekranına bakıyordu ama artık orada değildi. Bütün hayatı, 10 yıldır beslediği intikam hissi ve inandığı doğrular bir saniyede tuzla buz olmuştu. Ağabeyini katleden kişi düşmanı değil, öz amcasıydı.

“Damian...” dedi Lena kısık, titrek bir sesle. Elini çekinerek uzattı, parmak uçları Damian’ın sert, buz gibi olan koluna dokundu. “Damian, iyi misin?”

Damian yavaşça başını çevirdi. Mavi gözleri Lena’nın kehribar gözleriyle buluştu. Yüzünde ne bir öfke ne bir gözyaşı vardı; sadece mutlak, tüyler ürpertici bir soğukkanlılık.

“İyiyim,” dedi Damian. Sesi öyle sakindi ki, bu sakinlik patlamaya hazır bir bombadan daha korkutucuydu.

Masadan bellek sürücüsünü aldı ve cebine koydu.
“Bütün bu zaman boyunca...” dedi Lena, sesi boğazında düğümlenerek. “Benim babamı suçladın. Benim babamdan nefret ettin... Ama senin kendi ailen...”

“Benim ailem yok, Lena,” dedi Damian, sözünü keserek. “Benim sadece bitirmem gereken bir hesabım var.”

Ayağa kalktı, kabanını omuzlarına aldı.

“Nereye gidiyorsun?” diye sordu Lena, panikle ayağa kalkarak. “Amcana mı? Damian, bu tek başına yapabileceğin bir şey değil! Konseyin başında o var!”

Damian durdu. Kapının eşiğinde arkasını dönmeden konuştu:

“ Babanın mektubunda yazanları hatırlıyor musun Lena? ‘Seni bu dünyada koruyabilecek tek kişi odur ama seni öldürebilecek tek kişi de yine odur.’”

Damian yavaşça arkasına döndü. Mavi gözlerinde karanlık, tehlikeli bir tebessüm belirdi.

“Baban yanılmış,” dedi Damian. “Ben kimseyi korumam. Ama amcamın bu gece öleceği kesin.”

Lena bir adım öne attı. “Seni yalnız göndermiyorum. Babamın adı bu kirli oyundan temizlenene kadar yanından ayrılmayacağım!”

Damian kızın gözlerindeki o kırılmaz kararlılığa baktı. Karşısındaki kadın artık bir kurban değildi; o karanlık dünyanın tam ortasında, onunla yan yana duran tek güçtü.

“Öyleyse hazırlan,” dedi Damian, sesi gecenin soğuk rüzgârı gibi odada çınlayarak.

“Veyr ailesinin son akşam yemeğine gidiyoruz.”