YIKIMIN VE SESSİZLİĞİN ÖFKESİ

19. BÖLÜM

YIKIMIN VE SESSİZLİĞİN ÖFKESİ

Gecenin karanlığı, Veyr Malikânesi’nin devasa taş sütunlarını yutarken, bahçedeki sağanak yağmur ormanın uğultusuyla birleşip adeta bir ağıt gibi yağıyordu.

Siyah zırhlı araç, malikânenin önündeki çakıl taşlarını ezerek gürültüyle durdu. Aracın kapısı savrularak açıldığında dışarı adım atan adam, artık üç ay önce karısını aramak için yollara düşen o tehlikeli ama umutlu adam değildi.

Damian Veyr’in üzerindeki siyah kaban yağmurla ıslanmış, omuzları gecenin ağır yüküyle sertleşmişti.Fakat o buzul mavisi gözlerinin ardında, dünyayı ateşe verebilecek katıksız, felaket bir yangın bürünmüştü.

Arkasından gelen adamları, patronlarının yanına yaklaşmaya bile cesaret edemiyordu. Güvenlik amiri ve korumalar, Damian’ın attığı her ağır adımda bir adım geride duruyor, aralarındaki o ölümcül aura yüzünden nefes bile almaya korkuyorlardı.

Damian, ana binanın devasa ahşap kapılarını tek bir hamlede iterek içeri girdi.

Giriş salonunun yüksek avizelerinden sızan loş ışık, onun donuk yüzünü aydınlatıyordu. Damian durdu. Koridorun sonuna, üst kattaki çalışma odasına ve o odanın hemen yanındaki, bir yıl boyunca o kadınla paylaştığı yatak odasına baktı.

Zihninde tek bir ses yankılanıyordu:

“Ne gördüysen o, Damian... Seni seçmek bir hataydı. Gerçek Veyr’in kim olduğunu gördüğümde nerede durmam gerektiğini seçtim.”

Her bir kelime, göğsünün tam ortasına saplanmış zehirli birer hançer gibiydi.

Onu korumak, onu o cehennemden çıkarmak için kendi canını ortaya koymuştu. Ve karşılığında aldığı şey;

ağabeyinin yanında, dimdik duran ve yüzüne bakarak onu reddeden bir kadındı.

Damian ağır adımlarla merdivenleri tırmandı. Çalışma odasına girdi.

Arkasından ağır meşe kapıyı gürültüyle kapattı.

Odanın içindeki sessizlik, sadece dışarıdaki gök gürültüleriyle bölünüyordu. Damian masanın ortasına doğru yürüdü. Üzerinde Lena’nın aylardır bakmaya kıyamadığı, babasından kalan o eski antika eşyalar, günlüğünden sayfalar ve o gece bıraktığı notun buruşuk kâğıt parçaları duruyordu.

Gözleri masanın ortasındaki o kâğıt parçalarına takıldığında, içindeki o kontrol edilen, buzdan duvarlarla örülü canavar tamamen zincirlerini kopardı.

Damian tek bir kükremeyle devasa ahşap masayı tuttu ve bütün gücüyle yana doğru savurdu. Masanın üzerindeki gümüş kadehler, antika eşyalar, kristal sürahiler ve bilgisayarlar büyük bir gürültüyle taş duvara çarparak parçalandı.

Durmadı....

Kütüphanenin duvarlarını kaplayan kitaplıkları, rafları hırsla devirmeye başladı. Cam kapaklar patlıyor, kristal avizelerin parçaları yere saçılıyordu. Damian, o ana kadar hayatında hiç yapmadığı bir şeyi yapıyor; soğukkanlılığını, asaletini ve kontrolünü tamamen yitirmiş bir yırtıcı gibi etrafındaki her şeyi yakıp yıkıyordu.

Elleri parçalanan camlara çarptı. Sağ elinin eklem kısımları yarıldı, teninden süzülen koyu kırmızı kan, yerdeki beyaz kâğıtların üzerine damlamaya başladı.

Ama fiziksel acıyı hissetmiyordu bile. Zira içindeki o ihanet acısı, etini kemiğinden ayıracak kadar derin bir yangındı.

“Seni kurtardım...” dedi Damian, sesi odanın harabeleri arasında boğuk, yırtıcı bir fısıltı gibi çıkarak. “Seni o sokaktan aldım! Seni kendi canımdan bile korudum!”

Duvardaki devasa Veyr ailesi portresine doğru yürüdü.

Harrison’ın, kendisinin ve 10 yıl önce öldüğünü sandığı ağabeyi Dante'nin yan yana durduğu o eski tablo...

Damian belindeki ağır tabancayı kaldırdı. Hiç tereddüt etmeden, tablodaki Dante'nin tam yüzünün ortasına üç el ateş etti.

Mermiler tabloyu parçalayıp arkasındaki taş duvara saplandı. Duman ve barut kokusu odayı sardı.

Damian’ın göğsü, kontrolsüz nefeslerle hızla kalkıp iniyordu. Silahı tutan eli kan içindeydi ama tutuşu bir kaya kadar sabitti. Masanın devrildiği yerden sıyrılan gümüş kaplama bir kadehi ayağıyla uzağa fırlattı.

Duvara yaslandı. Başını geriye attı. Mavi gözleri, tavandaki çatlaklara kilitlendi.

Öfkesi bir volkan gibi patlamış, geriye sadece katıksız, zifiri bir karanlık ve mutlak bir intikam yemini bırakmıştı. İçindeki o insani parçayı, Lena’ya duyduğu o zayıf, kırılgan sevgiyi kendi elleriyle boğup öldürmüştü.

Artık merhamet yoktu..

Kapı hafifçe aralandı. Güvenlik amiri, odadaki yıkımı ve patronunun kanlı ellerini görünce dehşet içinde eşikte durdu.

“E-efendim...” dedi adam, sesi titreyerek. “Konseyden kalan temsilciler ve bölge liderleri telefonda. Dante Veyr’in ortaya çıkışından sonra ne yapacağımızı soruyorlar. Emirleriniz nedir?”

Damian yavaşça başını doğrulttu.

Yüzündeki o sarsılmış, öfkeli ifade saliseler içinde tamamen eridi. Yerini, insanı iliklerine kadar donduran, mermer kadar soğuk ve kusursuz bir ifadesizliğe bıraktı.

Mavi gözlerindeki yangın sönmüş, yerini katıksız bir ölüme bırakmıştı.

“Hepsine haber ver,” dedi Damian. Sesi öyle sakindi ki, az önce bu odayı yıkan adamın o olduğuna inanmak imkânsızdı. “Savunma bitti. Şehirdeki tüm Siyah Nehir depoları, Dante'ye ait tüm finansal hatlar ve ona yataklık eden her kim varsa... Bu gece imha edilecek.”

Güvenlik amiri yutkundu. “Peki ya... Bayan Lena?”

Damian, amirin gözlerinin içine baktı. O bakışta artık en ufak bir tereddüt ya da bağışlama kırıntısı yoktu.

“Benim öyle bir karım yok,” dedi Damian, kelimeleri birer giyotin bıçağı gibi keserek. “Karşıma çıkan her kim olursa olsun... İnfaz edilecek.”

Damian kütüphaneden çıkıp karanlık koridora doğru yürüdü.

Savaş artık sadece bir taht kavgası değildi. Damian Veyr, kendi içindeki son ışığı da söndürmüş ve Dante ile Lena’nın üzerine doğacak en kanlı kıyameti hazırlamak üzere harekete geçmişti.