Elhamra kitap kapağı

32. bölüm / 34

Yazarın Granada’ya Vedası

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 34Şu an: Yazarın Granada’ya Vedası

YAZARIN GRANADA’YA VEDASI
Elhamra’daki huzurlu ve mutlu saltanatım, hamamların serin salonunda Doğu’ya özgü lüksün tadını çıkarırken elime ulaşan mektuplarla birdenbire sona erdi. Mektuplar beni Müslüman cennetimden çağırıyor, tozlu dünyanın koşuşturmasına ve işlerine yeniden karışmaya davet ediyordu. Böylesine dingin ve düşlere dalmış bir hayattan sonra onun zahmetleriyle kargaşasına nasıl katlanacaktım! Elhamra’nın şiirselliğinden sonra sıradanlığa nasıl dayanacaktım!

Ayrılmak için pek hazırlık gerekmiyordu. Bir genç İngilizle benim, Fransa yolunda Murcia üzerinden Alicante ve Valencia’ya gideceğimiz yolculuk aracı, kapalı bir arabayı andıran iki tekerlekli tartana olacaktı. Kıl gibi uzun bacaklı, kaçakçılık yapmış ve bildiğim kadarıyla haydut da olan bir hergele ise rehberimiz ve korumamız olacaktı. Hazırlıklar çabucak tamamlandı; asıl güçlük yola çıkmaktı. Ayrılışımız günbegün ertelendi; her gün en sevdiğim yerlerde oyalanarak geçti ve her gün gözümde daha da güzelleştiler.

İçinde yaşayıp durduğum o küçük toplumsal ve ailevi dünya da gönlüme iyice yerleşmişti; ayrılacağımı duyunca gösterdikleri üzüntü, onlara beslediğim sıcak duyguların karşılıklı olduğunu kanıtlıyordu. Nihayet ayrılık günü geldiğinde, iyi yürekli Antonia Hanım’a veda etmeye cesaret edemedim; en azından küçük Dolores’in yumuşak yüreğinin dolup taştığını görüyordum. Bu yüzden saraya ve içindekilere sessizce veda ettim, sanki geri dönecekmişim gibi şehre indim. Ne var ki tartana ile rehber orada hazırdı. Yol arkadaşımla handa öğle yemeği yedikten sonra onunla yola koyuldum.

El Rey Chico II’nin alayı ne mütevazı, ayrılışı ne hüzünlüydü! Antonia Teyze’nin yeğeni Manuel, işgüzar ama şimdi kederli yaverim Mateo ve sohbet ede ede dost olduğum Elhamra’nın iki üç yaşlı malulü beni uğurlamak için aşağı inmişlerdi. Çünkü İspanya’nın güzel eski geleneklerinden biri, gelen bir dostu karşılamak için birkaç mil yola çıkmak ve ayrılırken ona bir süre eşlik etmektir. Böylece yola koyulduk: uzun bacaklı korumamız tüfeği omzunda önde yürüyor, Manuel’le Mateo tartananın iki yanında, yaşlı maluller de arkadan geliyordu.

Granada’nın biraz kuzeyinde yol yavaş yavaş tepelere tırmanıyordu. Burada arabadan indim ve Manuel’le ağır ağır yürüdüm. Manuel bu fırsatta, yüreğinin sırrını ve Dolores’le arasındaki bütün o ince meseleleri bana açtı; bunları her şeyi bilen, her şeyi anlatan Mateo Ximenes’ten zaten öğrenmiştim. Doktorluk diploması evliliklerinin önünü açmıştı; tek eksik, kan bağı nedeniyle Papa’dan alınması gereken muafiyetti. Bir de kalenin doktoru olabilirse mutluluğu tamamlanacaktı! Eş seçiminde gösterdiği sağduyu ve zevk için onu kutladım, birlikteliklerine her türlü mutluluğu diledim. İyi yürekli küçük Dolores’in taşkın sevgisinin zamanla yaramaz kedilerle kaçak güvercinlerden daha kalıcı şeylere yönelmesini umduğumu da söyledim.

Bu iyi insanlarla vedalaşıp tepelerden ağır ağır inişlerini, ara sıra dönüp bana son kez el sallayışlarını izlerken gerçekten kederliydim. Manuel’in içini ferahlatacak umutları vardı; ama zavallı Mateo bütünüyle yıkılmış görünüyordu. Başbakanlık ve tarih yazıcılığı makamından, eski kahverengi pelerinine ve kıt kanaat yaşadığı kurdele dokumacılığına dönmek onun için büyük bir düşüştü. Arada bir işgüzarlık etse de zavallı adam bir şekilde, farkında olduğumdan daha güçlü biçimde gönlümü kazanmıştı. Ayrılırken, kendisine katkıda bulunduğum güzel talihi önceden bilseydim teselli bulurdum. Öykülerine, dedikodularına ve yöre bilgisine verdiğim önem; gezintilerimde ona sık sık eşlik etmem, kendi becerilerine dair fikrini yükseltip önünde yeni bir meslek yolu açmıştı. Elhamralı delikanlı o zamandan beri sarayın düzenli ve iyi ücret alan rehberi oldu; öyle ki, onu ilk bulduğum yırtık pırtık eski kahverengi pelerini bir daha giymek zorunda kalmadığını söylüyorlar.

Gün batımına doğru yolun dağların arasına kıvrıldığı yere geldim; burada durup Granada’ya son kez baktım. Üzerinde durduğum tepeden kenti, Vega’yı ve çevredeki dağları görkemli bir manzara hâlinde seyrediyordum. Burası, “Mağribi’nin Son İç Çekişi”yle anılan La cuesta de las lagrimas’a (Gözyaşı Tepesi) göre pusulanın tam karşı yönündeydi. Geride bıraktığı cennete veda ederken ve önünde onu sürgüne götüren sarp, çorak yolu görürken zavallı Boabdil’in neler hissettiğini şimdi az çok anlayabiliyordum.

Batan güneş, her zamanki gibi Elhamra’nın kızıl kulelerine hüzünlü bir ışık saçıyordu. Birçok tatlı düş kurduğum Comares Kulesi’nin balkonlu penceresini belli belirsiz seçebiliyordum. Kentin çevresindeki sık ağaçlı korularla bahçeler güneş ışığında altın gibi parlıyor, yaz akşamının mor sisi Vega’nın üzerine çöküyordu. Her şey güzeldi; ama vedalaşırken gördüğüm güzellik içli ve hüzünlüydü.

“Güneş batmadan,” diye düşündüm, “bu manzaradan uzaklaşmalıyım. Güzelliğinin bütün ihtişamıyla belleğimde kalmasını istiyorum.”

Bu düşüncelerle dağların arasından yoluma devam ettim. Biraz ilerleyince Granada, Vega ve Elhamra gözden kayboldu; böylece, okurun belki de hayallerle fazlasıyla dolu bulacağı bir yaşamın en güzel düşlerinden biri sona erdi.

SON

Richard Clay and Sons, Ltd., Brunswick St., Stamford St., S. E.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…