Bölümler 34Şu an: Duvarcının Macerası
- 1 Elhamra88 kelime
- 2 Sunuş2.111 kelime
- 3 Yolculuk7.175 kelime
- 4 Elhamra Sarayı2.755 kelime
- 5 Önemli Görüşmeler.—yazar, Boabdıl’in Tahtına Geçiyor1.574 kelime
- 6 Elhamra’nın Sakinleri1.016 kelime
- 7 Elçiler Salonu1.139 kelime
- 8 Gizemli Odalar1.932 kelime
- 9 Comares Kulesi’nden Panorama1.457 kelime
- 10 Balkon1.378 kelime
- 11 Duvarcının Macerası784 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Aslanlı Avlu1.465 kelime
- 13 Boabdil’den Kalan İzler912 kelime
- 14 Rüzgârgülü Evi475 kelime
- 15 Arap Müneccimin Efsanesi4.178 kelime
- 16 Elhamra’yı Ziyaret Edenler878 kelime
- 17 Generalife376 kelime
- 18 Prens Ahmed Al Kamel Efsanesi; — Ya da — Aşkın Hacısı7.123 kelime
- 19 Tepelerde Bir Gezinti1.984 kelime
- 20 Mağribi’nin Mirası Efsanesi4.924 kelime
- 21 İnfantalar Kulesi329 kelime
- 22 Üç Güzel Prensesin Efsanesi5.106 kelime
- 23 Elhamra’nın Gülü Efsanesi3.533 kelime
- 24 Gazi441 kelime
- 25 Vali ve Noter1.435 kelime
- 26 Vali Manco ve Asker3.755 kelime
- 27 Elhamra’da Bir Şenlik1.076 kelime
- 28 İki Sağduyulu Heykelin Efsanesi4.107 kelime
- 29 Alcántara Büyük Üstadı’nın Haçlı Seferi1.739 kelime
- 30 Diploma Peşinde Bir Sefer726 kelime
- 31 Büyülenmiş Asker Efsanesi2.682 kelime
- 32 Yazarın Granada’ya Vedası678 kelime
- 33 Dipnotlar137 kelime
- 34 Macmıllan’ın — Popüler Yazarların — Eserlerinden Oluşan — Üç Şilin Altı Pens’lik — Kitaplığı4.515 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
DUVARCININ MACERASI
Bir zamanlar Granada’da yoksul bir duvarcı yaşardı. Bütün aziz yortularını ve tatil günlerini, bir de üstüne pazartesi tatilini hiç kaçırmazdı. Ama bunca dindarlığına rağmen giderek yoksullaşıyor, kalabalık ailesine ekmek almakta bile zorlanıyordu. Bir gece ilk uykusundayken kapısının çalınmasıyla uyandı. Kapıyı açınca karşısında uzun boylu, sıska, kadavra gibi görünen bir rahip buldu.
“‘Dinle, dürüst dostum!’ dedi yabancı. ‘İyi bir Hristiyan olduğunu ve sana güvenilebileceğini gördüm. Bu gece bir iş üstlenir misin?’”
“‘Memnuniyetle, Peder, hakkım ödenmesi şartıyla.’”
“‘Ödenecek; ama gözlerinin bağlanmasına izin vermen gerek.’”
Rahiplerin Evi.
“Duvarcı buna itiraz etmedi. Gözleri bağlanınca rahip onu türlü engebeli sokak ve dolambaçlı geçitlerden geçirdi; sonunda bir evin giriş kapısında durdular. Rahip bir anahtar çıkardı, gıcırdayan kilidi çevirdi ve ağır olduğu sesinden belli olan bir kapıyı açtı. İçeri girdiler; kapı kapatılıp sürgülendi. Duvarcı yankılı bir koridor ve geniş bir salondan geçirilerek binanın iç taraflarına götürüldü. Burada gözlerindeki bağ çözüldü. Kendini, tek bir lambanın solukça aydınlattığı bir avluda buldu. Ortada eski bir Mağribi çeşmesinin kuru havuzu vardı. Rahip, elinin altında bulunan tuğla ve harçla havuzun altına küçük bir mahzen örmesini istedi. Duvarcı bütün gece çalıştı ama işi bitiremedi. Şafak sökmeden hemen önce rahip eline bir altın parçası tutuşturdu. Sonra gözlerini yeniden bağlayıp onu evine götürdü.”
“‘İşini bitirmek için geri dönmeye razı mısın?’ diye sordu.”
“‘Memnuniyetle, Peder; yeter ki hakkım iyi ödensin.’”
“‘Öyleyse yarın gece yarısı yine uğrayacağım.’”
“Dediğini yaptı ve mahzen tamamlandı.”
“‘Şimdi bu mahzene gömülecek cesetleri çıkarmama yardım etmelisin,’ dedi rahip.”
“Zavallı duvarcının bu sözlerle saçları diken diken oldu. Ölümün korkunç bir manzarasıyla karşılaşacağını düşünerek titrek adımlarla rahibin peşinden konağın tenha bir odasına gitti; ama bir köşede duran üç dört iri küpü görünce rahatladı. Küplerin para dolu olduğu belliydi. Rahiple birlikte onları büyük güçlükle dışarı taşıyıp mezarlarına yerleştirdi. Sonra mahzen kapatıldı, döşeme taşları yerine kondu ve işin bütün izleri silindi. Duvarcının gözleri yeniden bağlandı ve geldiğinden farklı bir yoldan dışarı çıkarıldı. Dar sokaklar ile geçitlerden oluşan karmaşık bir labirentte uzun süre dolaştıktan sonra durdular. Rahip eline iki altın parçası koydu. ‘Burada bekle,’ dedi, ‘katedralin sabah ayini için çan çaldığını duyana kadar. O zamandan önce gözlerini açmaya kalkarsan başına kötü şeyler gelir.’ Sonra uzaklaştı. Duvarcı sözünü tutup bekledi; elindeki altınları tartarak, birbirine çarptırıp şıngırdatarak vakit geçirdi. Katedralin sabah çanı çalar çalmaz gözlerini açtı ve kendini Xenil kıyısında buldu. Oradan evine olabildiğince hızlı gitti. İki gecelik çalışmasının kazancıyla ailesiyle tam iki hafta keyif sürdü; sonrasında yine eskisi kadar yoksuldu.”
Mağribi Çeşmesi.
“Yıllar yılı biraz çalışıp çokça dua etti, aziz yortularını ve tatil günlerini kutlamayı sürdürdü. Bu arada ailesi çingene topluluğu gibi sıska ve yırtık pırtık bir hale geldi. Bir akşam kulübesinin kapısında otururken, birçok evi olan ve kiracılarını acımasızca sömürmesiyle tanınan zengin, yaşlı bir cimri yanına geldi. Para babası, endişeli ve gür kaşlarının altından ona bir süre baktı.”
“‘Dostum, çok yoksul olduğunu duydum.’”
“‘Efendim, inkâr edilecek yanı yok; halim ortada.’”
“‘Öyleyse bir iş bulursan sevineceğini ve ucuza çalışacağını varsayıyorum.’”
“‘Efendim, Granada’daki bütün duvarcılar kadar ucuza çalışırım.’”
Xenil Kıyıları.
“İstediğim de bu. Bakımsızlıktan harap olmuş eski bir evim var; onarımı, değerinden fazla paraya mal oluyor, çünkü içinde kimse oturmak istemiyor. Bu yüzden mümkün olduğunca az masrafla evi elden geçirip ayakta tutmanın bir yolunu bulmalıyım.”
Duvarcıyı bunun üzerine yıkılmaya yüz tutmuş, büyük ve terk edilmiş bir eve götürdüler. Birkaç boş salon ve odadan geçerek iç avluya girdi. Gözü eski bir Mağribi çeşmesine takıldı. Bir an durakladı; yerle ilgili silik bir anı zihninde canlanmıştı.
“Söyler misiniz,” dedi, “bu evde eskiden kim otururdu?”
“Lanet olsun ona!” diye haykırdı ev sahibi. “Kimseyi kendinden başka düşünmeyen, cimri, yaşlı bir rahipti. Son derece zengin olduğu söylenirdi. Hiç akrabası olmadığından, bütün hazinesini Kilise’ye bırakacağı sanılırdı. Ansızın öldü; rahipler ve keşişler servetine konmak için üşüştüler ama deri bir kesedeki birkaç düka altınından başka bir şey bulamadılar. En kötü talih bana düştü; ihtiyar, öldüğünden beri kira ödemeden evimi işgal etmeye devam ediyor, ölü bir adama da dava açılamıyor. İnsanlar, yaşlı rahibin eskiden yattığı odada bütün gece altın şıngırtısı duyduklarını, sanki paralarını sayıyormuş gibi sesler geldiğini, bazen de avluda inleme ve yakınmalar işittiklerini iddia ediyor. Doğru olsun olmasın, bu hikâyeler evimin adını kötüye çıkardı; hiçbir kiracı burada kalmıyor.”
“Yeter,” dedi duvarcı cesaretle. “Daha iyi bir kiracı çıkana kadar evinde kira ödemeden oturmama izin ver; ben de evi onaracağıma ve orayı rahatsız eden huzursuz ruhu yatıştıracağıma söz vereyim. İyi bir Hristiyanım, yoksul bir adamım; koca bir para çuvalı kılığına girip karşıma çıksa bile Şeytan’dan yılmam!”
Dürüst duvarcının teklifi sevinçle kabul edildi; ailesiyle birlikte eve taşındı ve verdiği sözleri tuttu. Evi azar azar eski haline getirdi. Ölen rahibin odasında geceleri artık altın şıngırtısı duyulmuyor, ama yaşayan duvarcının cebinden gündüzleri geliyordu. Kısacası, herkesin hayranlığını uyandıracak şekilde hızla zenginleşti ve Granada’nın en varlıklı adamlarından biri oldu. Herhalde vicdanını rahatlatmak için Kilise’ye büyük bağışlarda bulundu; mahzenin sırrını da ölüm döşeğinde oğlu ve varisi dışında kimseye açmadı.
Bölüm etkileşimi
