Bölümler 34Şu an: Mağribi’nin Mirası Efsanesi
- 1 Elhamra88 kelime
- 2 Sunuş2.111 kelime
- 3 Yolculuk7.175 kelime
- 4 Elhamra Sarayı2.755 kelime
- 5 Önemli Görüşmeler.—yazar, Boabdıl’in Tahtına Geçiyor1.574 kelime
- 6 Elhamra’nın Sakinleri1.016 kelime
- 7 Elçiler Salonu1.139 kelime
- 8 Gizemli Odalar1.932 kelime
- 9 Comares Kulesi’nden Panorama1.457 kelime
- 10 Balkon1.378 kelime
- 11 Duvarcının Macerası784 kelime
- 12 Aslanlı Avlu1.465 kelime
- 13 Boabdil’den Kalan İzler912 kelime
- 14 Rüzgârgülü Evi475 kelime
- 15 Arap Müneccimin Efsanesi4.178 kelime
- 16 Elhamra’yı Ziyaret Edenler878 kelime
- 17 Generalife376 kelime
- 18 Prens Ahmed Al Kamel Efsanesi; — Ya da — Aşkın Hacısı7.123 kelime
- 19 Tepelerde Bir Gezinti1.984 kelime
- 20 Mağribi’nin Mirası Efsanesi4.924 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 İnfantalar Kulesi329 kelime
- 22 Üç Güzel Prensesin Efsanesi5.106 kelime
- 23 Elhamra’nın Gülü Efsanesi3.533 kelime
- 24 Gazi441 kelime
- 25 Vali ve Noter1.435 kelime
- 26 Vali Manco ve Asker3.755 kelime
- 27 Elhamra’da Bir Şenlik1.076 kelime
- 28 İki Sağduyulu Heykelin Efsanesi4.107 kelime
- 29 Alcántara Büyük Üstadı’nın Haçlı Seferi1.739 kelime
- 30 Diploma Peşinde Bir Sefer726 kelime
- 31 Büyülenmiş Asker Efsanesi2.682 kelime
- 32 Yazarın Granada’ya Vedası678 kelime
- 33 Dipnotlar137 kelime
- 34 Macmıllan’ın — Popüler Yazarların — Eserlerinden Oluşan — Üç Şilin Altı Pens’lik — Kitaplığı4.515 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Mağribi’nin Mirası Efsanesi
Elhamra kalesinin hemen içinde, kraliyet sarayının önünde, Sarnıçlar Meydanı (La Plaza de los Algibes) adı verilen geniş, açık bir düzlük vardır. Adını, Mağribiler zamanından beri var olan, gözden uzak su sarnıçlarının üstünde bulunmasından alır. Düzlüğün bir köşesinde, canlı kayanın derinliklerine kadar oyulmuş bir Mağribi kuyusu vardır; suyu buz gibi soğuk, billur gibi berraktır. Mağribilerin yaptığı kuyular her zaman ün sahibidir; çünkü en temiz, en tatlı su kaynaklarına ve pınarlara ulaşmak için ne büyük emek verdikleri iyi bilinir. Sözünü ettiğimiz kuyu Granada’nın her yanında tanınır. Öyle ki sabahın ilk ışıklarından gecenin geç saatlerine kadar kimi büyük su testilerini omuzlarında taşıyan, kimi de toprak kaplarla yüklü eşeklerini önlerine katmış olan sucular, Elhamra’nın sarp, ağaçlıklı yollarında durmadan inip çıkar.
Kutsal Kitap zamanlarından beri çeşmeler ve kuyular, sıcak iklimlerde dedikodu edilen yerler olarak bilinir. Söz konusu kuyuda da gün boyu süren bir tür kulüp toplantısı hiç eksik olmaz: kalenin malulleri, yaşlı kadınları ve meraklı, aylak öteki sakinleri, su tahsildarını güneşten korumak için kuyunun üstüne gerilmiş gölgeliğin altındaki taş sıralara oturur; kalenin dedikodusunu ağır ağır konuşur, gelen her sucuya şehirden haber sorar, duyup gördükleri her şeyi uzun uzun yorumlarlar. Günün hiçbir saati olmaz ki, başında ya da elinde testisiyle oyalanan ev kadınlarıyla aylak hizmetçiler, bu değerli kimselerin bitmek bilmeyen dedikodularının en yenilerini duymak için orada beklemesin.
Bir zamanlar bu kuyuya gelen sucular arasında, Pedro Gil adında, kısa boylu, tıknaz, güçlü sırtlı, çarpık bacaklı bir adam vardı; kısaca Peregil derlerdi. Sucu olduğuna göre, elbette bir Galiçyalı, yani Galiçya yerlisiydi. Doğa, hayvanlarda olduğu gibi insan topluluklarını da farklı türden ağır işlere uygun yaratmış gibidir. Fransa’da ayakkabı boyacılarının hepsi Savoyardlı, otel hamallarının hepsi İsviçrelidir; İngiltere’de çember eteklerle saç pudrasının moda olduğu günlerde ise sedan sandalyeyi gerektiği gibi sallayabilen tek kişi, bataklıklarda yaşayan bir İrlandalıydı. İspanya’da da su taşıyanlar ve yükçüler, Galiçya’nın güçlü kuvvetli, kısa boylu yerlileridir. Kimse “Bana bir hamal bulun,” demez; “Bir Galiçyalı çağırın,” der.
Bu sapmayı bırakırsak, Galiçyalı Peregil işe yalnızca omzunda taşıdığı büyük bir toprak testisiyle başlamıştı. Zamanla işi ilerledi ve benzer türden hayvanlardan bir yardımcı satın alabilecek duruma geldi: güçlü, tüylü bir eşek. Uzun kulaklı yaverinin iki yanına, birer heybe içinde, güneşten korunsunlar diye incir yapraklarına sarılmış su testileri asılıydı. Bütün Granada’da ondan daha çalışkan bir sucu, üstelik daha neşelisi de yoktu. Eşeğinin ardından yürürken cıvıl cıvıl sesi sokaklarda yankılanır, İspanyol kasabalarında yazın duyulan şu bildik ezgiyi söylerdi: “Quien quiere agua—agua mas fria que la nieve?” — “Kim ister su, kardan daha soğuk su? Elhamra kuyusunun buz gibi soğuk, billur gibi berrak suyundan kim ister?” Bir müşteriye köpüklü bir bardak su verdiğinde, yüzünde gülümseme uyandıracak hoş bir söz de mutlaka söylerdi; müşteri güzel bir hanım ya da gamzeli genç bir kızsa, karşı konulmaz bir iltifatla birlikte muzip bir bakış atmayı da ihmal etmezdi. Böylece Galiçyalı Peregil, Granada’nın dört bir yanında en nazik, en hoş, en mutlu insanlardan biri olarak tanındı. Ne var ki en gür sesle şarkı söyleyip en çok şaka yapanın yüreği en hafif olmaz. Dışarıdan neşeli görünse de dürüst Peregil’in kaygıları, dertleri vardı. Geçimini sağlamak zorunda olduğu, akşam eve geldiğinde yiyecek diye çığlıklar koparan, bir kırlangıç yuvasındaki yavrular gibi aç ve gürültücü, üstü başı yırtık dökük bir sürü çocuğu vardı. Bir de ona hiçbir yardımı dokunmayan bir hayat arkadaşı vardı. Evlenmeden önce köyün güzeliymiş; bolero oynamakta ve kastanyet şaklatmakta ustalığıyla tanınırmış. Bu eski alışkanlıklarını hâlâ sürdürür, dürüst Peregil’in güçlükle kazandığı parayı süs püs için harcar, eşeği de pazar günleri, aziz yortularında ve İspanya’da haftanın günlerinden bile daha bol olan sayısız tatil gününde kır gezintilerine çıkmak için kullanırdı. Üstelik biraz pasaklı, daha da fazla tembel ve her şeyden önce tam bir dedikoducuydu; eviyle, ev halkıyla ve geri kalan her şeyle ilgilenmeyi bırakır, üstü başı özensiz hâlde komşu dedikoducu kadınların evlerinde oyalanırdı.
Ne var ki kırkılmış kuzunun üstüne esen yeli dindiren, evlilik boyunduruğunu da boyun eğen boyna uydurur. Peregil, karısının ve çocuklarının bütün ağır yüklerini, eşeğinin su testilerini taşıdığı gibi alçakgönüllülükle taşırdı; özelinde kulaklarını ne kadar sallasa da pasaklı karısının ev işlerini sorgulamaya asla cesaret edemezdi.
Çocuklarını da bir baykuşun yavrularını sevdiği gibi severdi; onlarda kendi suretinin çoğalıp sürdüğünü görürdü. Hepsi de güçlü kuvvetli, uzun sırtlı, çarpık bacaklı ufaklıklardı. Dürüst Peregil’in en büyük keyfi, kendine kıt kanaat bir tatil ayırabildiğinde ve harcayacak bir avuç maravedisi olduğunda, bütün sürüyü yanına alıp dışarı çıkarmaktı: kimi kucağında, kimi eteğine asılmış, kimi de peşinden yürürdü. Karısı Darro’nun Angosturas’ında tatil arkadaşlarıyla dans ederken o da çocukları Vega’nın meyve bahçelerinde koşturup eğlendirirdi.
Yaz gecelerinden birinde saat epey ilerlemiş, sucuların çoğu işini bırakmıştı. Gün olağanüstü bunaltıcı geçmişti. Geceyse güney iklimlerinin insanlarını, günün sıcağını ve durgunluğunu telafi etmek için açık havada oyalanıp gecenin ılıman güzelliğinin tadını gece yarısından sonrasına kadar çıkarmaya çağıran o enfes mehtaplı gecelerden biriydi. Bu yüzden hâlâ dışarıda su müşterileri vardı. Düşünceli, gayretli bir baba gibi Peregil aç çocuklarını düşündü. “Küçüklerime pazar günü için bir tencere puchero kazanmak üzere kuyuya bir sefer daha,” dedi kendi kendine. Böyle deyip yiğitçe Elhamra’nın sarp yolunu tırmandı, yürürken şarkı söyledi; arada bir de eşeğinin böğrüne sopasıyla kuvvetlice vurdu. Bunu ya şarkıya ritim katmak ya da hayvanı canlandırmak için yapıyordu; çünkü İspanya’da kuru dayak, bütün yük hayvanları için yem yerine geçer.
Kuyuya vardığında, ay ışığında taş bir sıraya oturmuş Mağribi kılıklı tek bir yabancı dışında orada kimseyi bulamadı. Peregil önce durup onu şaşkınlıkla, biraz da korkuyla süzdü; ama Mağribi zayıfça elini kaldırıp yanına gelmesini işaret etti. “Hâlsizim, hastayım,” dedi. “Beni şehre götürmeme yardım et; sana testilerinle kazanabileceğinin iki katını öderim.”
Yabancının yakarışı küçük su taşıyıcının dürüst yüreğini merhametle doldurdu. “Tanrı korusun,” dedi, “insanlık gereği yapılan sıradan bir iyilik için ücret ya da ödül isteyeyim.” Bunun üzerine Mağribi’yi eşeğine bindirip Granada’ya doğru yavaşça yola koyuldu. Zavallı Müslüman o kadar güçsüzdü ki yere düşmesin diye hayvanın üzerinde tutulması gerekiyordu.
Şehre girdiklerinde sucu, onu nereye götürmesi gerektiğini sordu. “Ah!” dedi Mağribi cılız bir sesle. “Ne evim var ne de kalacak yerim; bu diyarda yabancıyım. Bu gece başımı senin çatının altında koymama izin ver; karşılığını sana fazlasıyla öderim.”
Dürüst Peregil, böylece kendini hiç beklemediği anda bir kâfir misafirin yükünü üstlenmiş buldu. Ama böylesine çaresiz durumdaki bir insana geceyi geçirecek bir yer vermeyi reddedemeyecek kadar merhametliydi; Mağribi evine götürdü. Eşeğin ayak sesini duyunca her zamanki gibi ağızları açık dışarı fırlayan çocuklar, sarıklı yabancıyı görünce korkuyla geri kaçıp annelerinin arkasına saklandılar. Anneleriyse, başıboş bir köpek yaklaşınca yavrularını korumak için tüyleri kabaran bir tavuk gibi, korkusuzca öne çıktı.
“Bu kâfir yoldaş da neyin nesi?” diye çıkıştı kadın. “Bunca geç vakitte, Engizisyon’un dikkatini üzerimize çekecek bu adamı niye eve getirdin?”
“Sus karıcığım,” diye karşılık verdi Galiçyalı. “Bu zavallı, hasta bir yabancı; ne dostu var ne evi. Onu sokaklarda ölüme mi terk edeceksin?”
Karısı yine de söylenip duracaktı; çünkü bir kulübede yaşasa da evinin şerefine pek düşkündü. Ama küçük su taşıyıcısı bu kez inat etti, boyunduruğun altına girmeyi reddetti. Zavallı Müslüman’ın eşekten inmesine yardım etti; evin en serin köşesine, yoksulluğunun elverdiği tek yatak olan bir hasırla koyun postunu serdi.
Az sonra Mağribi şiddetli nöbetler geçirmeye başladı; sıradan su taşıyıcısının bütün çabaları da fayda etmedi. Zavallı hastanın gözleri, ona gösterilen iyiliği takdir ettiğini belli ediyordu. Nöbetleri arasında onu yanına çağırıp alçak sesle, “Sonumun yaklaştığından korkuyorum,” dedi. “Ölürsem, bu iyiliğinin karşılığı olarak şu kutuyu sana bırakıyorum.” Sonra albornozunu, yani pelerinini açtı ve bedenine kayışla bağlanmış küçük bir sandal ağacı kutusu gösterdi. “Dostum,” diye karşılık verdi iyi yürekli küçük Galiçyalı, “dilerim hazinen ne olursa olsun, yıllarca yaşayıp tadını çıkarırsın.” Mağribi başını iki yana salladı, elini kutunun üzerine koydu ve onunla ilgili bir şey daha söylemek istedi; ama nöbetleri daha da şiddetli biçimde geri döndü ve az sonra can verdi.
Su taşıyıcısının karısı şimdi kendini kaybetmiş gibiydi. “İşte başkalarına iyilik edeceğim diye durmadan belaya bulaşan o budalaca iyilikseverliğinin sonu!” dedi. “Bu ceset evimizde bulunursa hâlimiz nice olur? Katil diye hapse atılırız; canımızı kurtarsak bile noterlerle alguaziller bizi söğüşleyip mahveder.”
Zavallı Peregil de aynı ölçüde sıkıntı içindeydi; iyilik ettiğine neredeyse pişman olmuştu. Derken aklına bir fikir geldi. “Daha gün ağarmadı,” dedi. “Cesedi şehir dışına çıkarıp Xenil kıyısındaki kumlara gömebilirim. Mağribi’nin evimize girdiğini kimse görmedi; ölümünden de kimsenin haberi olmaz.”
Dediğini yaptı. Karısı da ona yardım etti; talihsiz Müslüman’ın cesedini öldüğü hasıra sardılar, eşeğin sırtına yatırdılar ve Peregil cesetle birlikte ırmak kıyısına doğru yola çıktı.
Talihsizlik bu ya, su taşıyıcısının karşısında Pedrillo Pedrugo adında bir berber oturuyordu. Dedikoducu takımının en meraklısı, en gevezesi ve en fesat olanlarındandı. Gelincik yüzlü, örümcek bacaklı, kıvrak ve sokulgan bir serseriydi. Sevilla’nın ünlü berberi başkalarının işleri hakkındaki engin bilgisiyle onun eline su dökemezdi; ağzı da elek gibiydi, hiçbir şeyi içinde tutamazdı. Gece tek gözünü açık uyuduğu, olup biteni uykusunda bile görüp duyabilmek için bir kulağını örtmediği söylenirdi. Kesin olan şu ki, Granada’nın her işe burnunu sokan meraklıları için tam bir dedikodu kaynağıydı ve meslektaşlarının hepsinden çok müşterisi vardı.
Burnunu her şeye sokan berber, Peregil’in gece alışılmadık bir saatte eve gelişini, karısıyla çocuklarının seslerini duydu. Gözetleme yeri olarak kullandığı küçücük pencereden hemen başını uzattı ve komşusunun Mağribi kılığındaki bir adamı evine sokmasına yardım ettiğini gördü. Bu öylesine tuhaf bir olaydı ki Pedrillo Pedrugo o gece gözünü bile kırpmadı. Her beş dakikada bir pencere deliğine gidip komşusunun kapı aralıklarından sızan ışıkları izledi; gün doğmadan da Peregil’in eşeğine alışılmadık ölçüde yük yükleyip yola çıktığını gördü.
Meraklı berber yerinde duramıyordu. Giysilerini alelacele giyip sessizce dışarı çıktı ve su taşıyıcısını uzaktan izledi. Xenil’in kumlu kıyısında bir çukur kazıp ölü bir cesede benzeyen bir şeyi gömdüğünü görünceye kadar peşinden ayrılmadı.
Berber koşar adım dükkânına döndü; güneş doğana kadar orada bir aşağı bir yukarı gidip her şeyi altüst etti. Sonra koltuğunun altına bir leğen sıkıştırıp her gün tıraş ettiği belediye yargıcının evine gitti.
Belediye yargıcı daha yeni kalkmıştı. Pedrillo Pedrugo onu sandalyeye oturttu, boynuna bir peşkir doladı, çenesinin altına sıcak su dolu bir leğen koydu ve parmaklarıyla sakalını yumuşatmaya başladı.
Hem berberlik hem de haber tellallığı yapan Pedrugo, “Tuhaf işler!” dedi. “Tuhaf işler! Bir gecede soygun, cinayet, bir de gömme!”
“Hey! Ne? Ne diyorsun?” diye haykırdı belediye yargıcı.
“Diyorum ki,” diye karşılık verdi berber, İspanyol berberlerin fırça kullanmayı küçümsediği için yargıcın burnuyla ağzına bir parça sabun sürerken, “Galiçyalı Peregil bir Mağribi Müslüman’ı soyup öldürmüş, sonra da bu gece gömmüş. Maldita sea la noche; bu lanet gecenin canı cehenneme!”
“Bütün bunları nereden biliyorsun?” diye sordu belediye yargıcı.
“Sabredin, Señor, hepsini anlatacağım,” diye karşılık verdi Pedrillo; yargıcı burnundan tutup yanağına usturayı sürmeye koyuldu. Sonra gördüklerini bir bir anlattı; aynı anda sakalını tıraş ediyor, çenesini yıkıyor, kirli bir peşkirle kuruluyordu. Bunları anlatırken Müslüman’ın soyulup öldürülüp gömüldüğünü söylüyordu.
Gelgelelim bu belediye yargıcı Granada’nın en buyurgan, en açgözlü ve en yozlaşmış ihtiyarlarından biriydi. Yine de adalete çok değer verdiği inkâr edilemezdi; çünkü adaleti altın ağırlığınca paraya satardı. Bu olayın cinayet ve soygun olduğunu varsaydı; kuşkusuz ganimet de yüklü olmalıydı. Peki ganimet yasanın meşru ellerine nasıl geçirilecekti? Suçluyu yakalamakla yetinmek, darağacına adam göndermekten başka neye yarardı? Ama ganimeti ele geçirmek yargıcı zengin ederdi; onun inancına göre adaletin asıl amacı da buydu. Böyle düşünerek en güvendiği alguazilini yanına çağırdı: Sıska, aç görünüşlü bir serseriydi; mesleğinin geleneğine uygun biçimde eski İspanyol giysileri giyiyordu: yanları kıvrık, geniş kenarlı siyah kunduz kürkü şapkası, tuhaf bir yakalığı, omuzlarından sarkan küçük siyah bir pelerini ve ince, kaslı bedenini daha da belirgin kılan, rengi solmuş siyah iç giysileri vardı. Elinde, makamının korku salan nişanı olan ince, beyaz bir değnek taşıyordu. İşte talihsiz su taşıyıcısının peşine salınan eski İspanyol soyundan bu hukuk tazısıydı. Öyle hızlı ve iz sürmekte öyle ustaydı ki, zavallı Peregil evine dönmeden ensesine yetişti; onu da eşeğini de adalet dağıtıcısının önüne getirdi.
Belediye yargıcı ona korkunç bir kaş çatışla baktı. “Dinle bakalım, suçlu!” diye gürledi; sesi küçük Galiçyalının dizlerini birbirine vuruyordu. “Dinle, suçlu! Suçunu inkâr etmene gerek yok; her şeyi biliyorum. İşlediğin suçun cezası darağacı olmalı; ama ben merhametliyim ve makul sözleri dinlemeye hazırım. Evinde öldürülen adam bir Mağribi, bir kâfir, inancımızın düşmanıydı. Kuşkusuz onu dinî bir coşkuya kapılıp öldürdün. Bu yüzden sana hoşgörü göstereceğim: Onu soyduğun malları teslim et, biz de bu işi kapatalım.”
Zavallı su taşıyıcısı masumluğuna bütün azizleri tanık gösterdi; ne yazık ki hiçbiri ortaya çıkmadı. Çıksalardı bile belediye yargıcı bütün azizler takvimine inanmazdı. Su taşıyıcısı can çekişen Mağribi’nin öyküsünü gerçeğin yalınlığıyla baştan sona anlattı, ama boşunaydı. “Şu Müslüman’ın,” diye sordu yargıç, “senin açgözlülüğüne hedef olan altınları da mücevherleri de olmadığını söyleyip duracak mısın?”
“Kurtulmayı umduğum gibi, efendim,” diye karşılık verdi su taşıyıcısı, “onun bana hizmetlerimin karşılığı olarak bıraktığı küçük sandal ağacı kutusundan başka hiçbir şeyi yoktu.”
“Sandal ağacı kutusu! Sandal ağacı kutusu!” diye haykırdı belediye yargıcı; değerli mücevherleri düşününce gözleri parladı. “Peki bu kutu nerede? Nereye sakladın?”
“Münasip görürseniz, efendim,” diye karşılık verdi su taşıyıcısı, “katırın heybelerinden birinde duruyor; seve seve emrinize sunarım.”
Sözünü bitirir bitirmez keskin gözlü alguazil fırlayıp gitti ve bir anda elinde gizemli sandal ağacı kutusuyla geri döndü. Belediye yargıcı titreyen, sabırsız bir elle kutuyu açtı; içinden çıkacağı umulan hazineyi görmek için herkes öne üşüştü. Ama hayal kırıklığına uğrayarak, kutuda Arap harfleriyle kaplı bir parşömen tomarından ve balmumundan bir mum artığından başka bir şey bulamadılar.
Bir tutuklunun mahkûm edilmesinden çıkar sağlanmayacaksa, İspanya’da bile adalet tarafsız davranmaya yatkındır. Belediye yargıcı hayal kırıklığını atlatıp ortada gerçekten ganimet olmadığını görünce su taşıyıcısının anlattıklarını soğukkanlılıkla dinledi; karısının tanıklığı da bunları doğruladı. Böylece masum olduğuna kanaat getirip tutukluluğunu kaldırdı. Hatta sandal ağacı kutusuyla içindekileri, Mağribi’nin mirasını, insanlığının hak edilmiş karşılığı olarak yanında götürmesine izin verdi; ama masraf ve harçlara karşılık eşeğine el koydu.
Bakın, talihsiz küçük Galiçyalı bir kez daha kendi su taşıyıcısı olmak zorunda kalmış, omzunda büyük bir toprak küple Elhamra kuyusuna doğru yola koyulmuştu.
Yaz öğlesinin sıcağında yokuşu tırmanırken her zamanki neşesi onu terk etti. “Belediye yargıcının köpeği!” diye söyleniyordu. “Yoksul bir adamı geçim kaynağından, dünyadaki en iyi dostundan mahrum bırakmak da ne demek!” Sonra emek arkadaşı sevgili eşeğini hatırlayınca içindeki bütün şefkat açığa çıkıyordu. Yükünü bir taşın üzerine bırakıp alnındaki teri silerken, “Ah, gönlümün eşeği!” diye seslenirdi. “Eminim eski efendini düşünüyorsundur! Su testilerini özlemişsindir, zavallı hayvan.”
Dertlerine bir de eve döndüğünde karısının sızlanıp yakınması eklendi. Karısının ona karşı üstünlüğü apaçıktı; çünkü başına bunca felaket açan o ölçüsüz misafirperverlik işini yapmaması için onu önceden uyarmıştı. Akıllı bir kadın gibi, üstün öngörüsünü her fırsatta yüzüne vuruyordu. Çocukların yiyeceği kalmasa ya da yeni bir giysiye ihtiyaçları olsa, alayla, “Babanıza gidin; Elhamra Kralı Chico’ya mirasçı oldu ya, Mağribi’nin hazinesinden size de bir şeyler versin,” diye karşılık verirdi.
İyi bir iş yaptığı için böylesine ağır cezalandırılmış zavallı bir ölümlü var mıdır? Talihsiz Peregil’in bedeni de ruhu da üzgündü; yine de karısının azarlamalarına sabırla katlandı. Sonunda bir akşam, sıcak bir günün çalışmasının ardından karısı yine her zamanki gibi onunla alay edince sabrı tükendi. Ona karşılık vermeye cesaret edemedi; ama gözü, kapağı yarı açık duran sandal ağacı kutusuna takıldı. Rafın üzerinde duran kutu, sanki sıkıntısıyla alay edercesine gülüyordu. Kutuyu kaptığı gibi öfkeyle yere çarptı. “Seni ilk gördüğüm, efendini çatımın altına aldığım gün lanet olsun!” diye bağırdı.
Kutu yere çarpınca kapağı ardına kadar açıldı ve parşömen tomar yere yuvarlandı.
Peregil bir süre tomarın karşısında kasvetli bir sessizlik içinde oturdu. Sonunda düşüncelerini toparlayıp, “Kim bilir,” diye geçirdi içinden, “Mağribi bunu bunca özenle koruduğuna göre, yazı önemli olabilir.” Tomarı alıp göğsüne koydu. Ertesi sabah sokaklarda su diye seslenerek dolaşırken, Zacatin’de ıvır zıvır eşya ve parfüm satan Tanca doğumlu bir Mağribi’nin dükkânında durdu; yazının ne dediğini ona sordu.
Mağribi tomarını dikkatle okudu, sonra sakalını sıvazlayıp gülümsedi. “Bu el yazması,” dedi, “büyünün hükmü altındaki gizli bir hazineyi bulup çıkarmaya yarayan bir tür tılsımdır. Öyle güçlü olduğu söylenir ki en sağlam sürgülerle demir parmaklıklar, hatta elmas sertliğindeki kayalar bile ona boyun eğer!”
“Hadi canım!” diye çıkıştı küçük Galiçyalı. “Bunların benimle ne ilgisi var? Ben büyücü değilim; gömülü hazineden de anlamam.” Böyle deyip su küpünü omzuna aldı, tomarını Mağribi’ye bıraktı ve günlük turuna devam etti.
Ne var ki o akşam, alacakaranlıkta Elhamra kuyusunun başında dinlenirken orada toplanmış bir grup dedikoducuya rastladı. Gölgenin çöktüğü o saatte sık sık olduğu gibi, sohbetleri doğaüstü eski öykülere ve geleneklere dönmüştü. Hepsi sıçan kadar yoksul olduğundan, Mağribilerin Elhamra’nın çeşitli yerlerinde bıraktığı büyülü hazinelerle ilgili halk söylentilerine özel bir ilgi duyuyorlardı. Her şeyden çok, yedi katlı kulenin altında toprağın derinliklerine gömülmüş büyük hazineler olduğuna inanıyorlardı.
Bu öyküler dürüst Peregil’i alışılmadık ölçüde etkiledi. Karanlık yollardan tek başına dönerken düşüncelerine daha da derinden yerleştiler. “Ya gerçekten o kulenin altında bir hazine saklıysa ve Mağribi’ye bıraktığım tomar ona ulaşmamı sağlıyorsa!” Bu düşüncenin verdiği ani coşkuyla su küpünü neredeyse düşürüyordu.
O gece dönüp durdu; zihnini allak bullak eden düşünceler yüzünden gözünü kırpmakta bile zorlandı. Sabah erkenden Mağribi’nin dükkânına gitti ve aklından geçenleri ona anlattı. “Arapça okuyabiliyorsun,” dedi. “Birlikte kuleye gidip tılsımın işe yarayıp yaramadığını deneyelim. İşe yaramazsa şimdikinden daha kötü durumda olmayız; işe yararsa bulduğumuz bütün hazineyi eşit paylaşırız.”
“Dur,” diye karşılık verdi Müslüman. “Bu yazı tek başına yeterli değil; gece yarısı, özel bir yöntemle hazırlanıp özel malzemelerle karıştırılmış bir mumun ışığında okunmalı. Gerekli malzemeler elimde yok. Böyle bir mum olmadan tomar işe yaramaz.”
“Daha fazla söyleme!” diye haykırdı küçük Galiçyalı. “Bende öyle bir mum var; hemen getiririm.” Böyle deyip eve koştu ve az sonra sandal ağacı kutusunda bulduğu sarı balmumu mumun artığıyla geri döndü.
Mağribi mumu elleyip kokladı. “Bu sarı balmumuna nadir ve pahalı kokular karıştırılmış,” dedi. “Tomarda tarif edilen mum bu. Yandığı sürece en sağlam duvarlar, en gizli mağaralar bile açık kalır. Ama sönene kadar içeride oyalananın vay hâline! Hazineyle birlikte büyünün içine hapsolur.”
O gece tılsımı denemek üzere anlaştılar. Geç bir saatte, ortalıkta yarasalarla baykuşlardan başka hiçbir şey kıpırdamazken Elhamra’nın ağaçlıklı tepesine tırmandılar ve türlü efsanelerle ürkütücü hâle gelmiş o heybetli kuleye yaklaştılar. Fener ışığında çalılıkların ve devrilmiş taşların arasından el yordamıyla ilerleyip kulenin altındaki mahzenin kapısına vardılar. Korku ve ürperti içinde kayaya oyulmuş merdivenlerden indiler. Merdivenler nemli, kasvetli ve boş bir odaya çıkıyordu; oradan başka bir merdiven daha derindeki bir mahzene iniyordu. Böylece, her biri bir mahzene açılan dört ayrı merdiven kolundan indiler; dördüncü mahzenin zeminiyse yekpareydi. Efsaneye göre aşağıda hâlâ üç mahzen daha vardı; ama güçlü bir büyüyle kapatıldıkları için daha ileri gitmenin imkânsız olduğu söylenirdi. Mahzenin havası nemli ve soğuktu, toprak kokuyordu; ışık zar zor birkaç ışın saçıyordu. Burada nefeslerini tutup bir süre beklediler. Sonunda gözetleme kulesindeki saatin gece yarısını vurduğunu güçlükle duydular. Bunun üzerine balmumu mumu yaktılar; etrafa mür, günlük ve storaks kokusu yayıldı.
Mağribi aceleyle okumaya başladı. Daha yeni bitirmişti ki yerin altından gök gürültüsünü andıran bir ses yükseldi. Yer sarsıldı, zemin yarılıp açıldı ve bir merdiven ortaya çıktı. Hayranlık ve korkuyla titreyerek aşağı indiler; fener ışığında kendilerini Arapça yazıtlarla kaplı başka bir mahzende buldular. Ortada, yedi çelik şeritle kilitlenmiş kocaman bir sandık duruyordu. Sandığın iki ucunda, büyünün etkisinde heykel gibi kımıldamadan oturan zırhlı iki Mağribi vardı. Sandığın önünde altın, gümüş ve değerli taşlarla dolu birkaç küp duruyordu. En büyük küpe kollarını dirseklerine kadar daldırıp her seferinde avuç avuç geniş, sarı Mağribi altınları ya da aynı değerli madenden bilezikler ve süs eşyaları çıkardılar. Arada bir, parmaklarına Doğu incilerinden bir kolye de takılıyordu. Ceplerini ganimetle doldururken titriyor, soluk soluğa kalıyor; gözleri açık, onlara dik dik bakan, sert yüzlü ve kıpırtısız iki büyülü Mağribi’ye korkuyla bakıp duruyorlardı. Sonunda hayal ettikleri bir sesten ansızın paniğe kapıldılar. İkisi de merdivenlere doğru koştu, üst üste yuvarlanıp yukarıdaki odaya çıktılar; balmumu mumu devirip söndürdüler ve döşeme gök gürültüsünü andıran bir sesle yeniden kapandı.
Dehşete kapılmış hâlde, kuleden el yordamıyla çıkıp yıldızların ağaçların arasından parladığını görünceye kadar durmadılar. Sonra çimenlere oturup ganimeti paylaştılar. Şimdilik küplerin yalnızca üstünü sıyırmakla yetinmeye, bir başka gece dönüp diplerine kadar boşaltmaya karar verdiler. Birbirlerinin sadakatinden emin olmak için tılsım nesnelerini de aralarında bölüştüler: biri tomarını, diğeri mumu aldı. Sonra cepleri dolu, içleri ferah biçimde Granada’ya doğru yola koyuldular.
Yokuştan aşağı inerlerken açıkgözlü Mağribi, saf küçük su taşıyıcısının kulağına bir öğüt fısıldadı.
“Dostum Peregil,” dedi, “hazineyi ele geçirip güvenli bir yere taşıyana kadar bu iş büyük bir sır olarak kalmalı. Belediye yargıcının kulağına bir fısıltı bile giderse mahvoluruz!”
“Elbette,” diye karşılık verdi Galiçyalı. “Bundan daha doğru söz olamaz.”
“Dostum Peregil,” dedi Mağribi, “sen sır saklamayı bilen bir adamsın; sırrı koruyacağına hiç kuşkum yok. Ama bir karın var.”
“Ona tek kelime etmeyeceğim,” diye karşılık verdi küçük su taşıyıcısı, kararlı bir tavırla.
“Pekâlâ,” dedi Mağribi, “sağduyuna ve sözüne güveniyorum.”
Verilmiş söz bundan daha kesin ve içten olamazdı; ama ne yazık ki hangi erkek karısından sır saklayabilir? Hele de su taşıyıcısı Peregil gibi, kocaların en sevgi dolu ve yumuşak huylularından biri olan bir adam mı? Eve döndüğünde karısını bir köşede somurturken buldu. İçeri girer girmez kadın, “Çok iyi!” diye çıkıştı. “Sonunda geldin; gecenin bu saatine kadar ortalıkta dolanıp durdun. Bu kez eve ev arkadaşı olarak bir Mağribi daha getirmediğine şaşarım.” Sonra gözyaşlarına boğulup ellerini ovuşturmaya, göğsüne vurmaya başladı. “Ne talihsiz kadınım ben!” diye haykırdı. “Hâlimiz nice olacak? Evim avukatlarla alguaziller tarafından soyulup yağmalanmış; kocam da ailesine ekmek getirmeyen, hayırsızın teki. Gece gündüz dolaşıp duruyor, bir de kâfir Mağribilerle düşüp kalkıyor! Ah çocuklarım, çocuklarım! Hâlimiz nice olacak? Hepimiz sokaklarda dilenmek zorunda kalacağız!”
Dürüst Peregil karısının çektiği sıkıntıdan öyle etkilenmişti ki o da hıçkırıklara boğulmaktan kendini alamadı. Yüreği de cebi de doluydu; içindekileri tutamadı. Elini cebine daldırıp üç dört geniş altın çıkardı ve karısının göğsüne sıkıştırdı. Zavallı kadın şaşkınlıkla bakakaldı; bu altın yağmurunun ne anlama geldiğini çıkaramıyordu. Şaşkınlığını üzerinden atamadan küçük Galiçyalı bir altın zincir çıkarıp önünde salladı; sevinçten hoplayıp zıplıyor, ağzı kulaklarına varıyordu.
“Kutsal Meryem Ana bizi korusun!” diye haykırdı karısı. “Ne yaptın Peregil? Sakın cinayet işleyip soygun yapmış olmayasın!”
Zavallı kadının aklına bu düşünce düşer düşmez, onun için kesin bir gerçeğe dönüştü. Uzakta bir hapishane ve darağacı gördü; darağacında da çarpık bacaklı küçük bir Galiçyalı sallanıyordu. Hayalinin gözünde canlandırdığı dehşetlere dayanamayıp şiddetli bir sinir krizine tutuldu.
Zavallı adam ne yapabilirdi? Karısını yatıştırıp kuruntularının hayaletlerini dağıtmanın, başına gelen talihin bütün hikâyesini anlatmaktan başka yolu yoktu. Ama bunu yapmadan önce, ondan bu sırrı yaşayan hiçbir kimseye açmayacağına dair en ciddi sözü aldı.
Kadının sevincini anlatmak imkânsızdı. Kollarını kocasının boynuna doladı; onu öpüp okşarken neredeyse boğuyordu. “Şimdi söyle bakalım karıcığım,” diye haykırdı küçük adam dürüst bir sevinçle, “Mağribi’nin mirası hakkında ne düşünüyorsun? Bundan böyle, darda kalan bir insana yardım ettiğim için beni azarlama.”
Dürüst Galiçyalı koyun postundan hasırına uzandı ve kuştüyü yatakta yatıyormuşçasına derin bir uykuya daldı. Karısıysa öyle yapmadı; ceplerindeki her şeyi hasırın üzerine boşalttı, Arap altınlarını sayarak oturdu, kolyelerle küpeleri denedi ve bir gün bu zenginliğin keyfini sürmesine izin verildiğinde nasıl bir hâle bürüneceğini hayal etti.
Ertesi sabah dürüst Galiçyalı geniş bir altın para alıp Zacatin’deki bir kuyumcu dükkânına gitti. Elhamra’nın yıkıntıları arasında bulduğunu söyleyerek satmak istedi. Kuyumcu, üzerinde Arapça bir yazıt bulunduğunu ve altının çok saf olduğunu gördü; yine de değerinin yalnızca üçte birini teklif etti. Su taşıyıcısı bu paraya pekâlâ razı oldu. Peregil şimdi küçük yavruları için yeni giysiler ve çeşit çeşit oyuncaklar aldı; güzel bir ziyafet için de bolca erzak edindi. Evine dönünce bütün çocuklarını çevresinde dans ettirdi, kendisi de ortalarında hoplayıp zıpladı; dünyanın en mutlu babasıydı.
Su taşıyıcısının karısı, sır saklama sözünü şaşırtıcı bir titizlikle tuttu. Tam bir buçuk gün boyunca gizemli bir ifadeyle dolaştı, yüreği neredeyse göğsünden taşacak gibi kabardı; ama dedikodu arkadaşlarının arasında olsa da ağzını açmadı. Gerçi kendini biraz gösteriş yapmaktan alamadı; paçavralar içindeki hâli için özür diledi, altın işlemeli ve pul payetli yeni bir basquina ile yeni bir dantel mantilla sipariş etmekten söz etti. Kocasının su taşıyıcılığı işini bırakmaya niyetli olduğuna dair imalarda bulundu; bu iş sağlığına pek iyi gelmiyormuş. Hatta yazı hep birlikte kırda geçirmeleri gerektiğini düşündüğünü söyledi; çocuklar dağ havasından yararlanırdı, çünkü bu kavurucu mevsimde şehirde yaşamak mümkün değildi.
Komşular birbirlerine bakıp zavallı kadının aklını kaçırdığını düşündüler. Arkadaşları, kadın arkasını döner dönmez onun havalarını, cilvelerini ve zarif görünme hevesini alay konusu edip kahkahalarla karşıladılar.
Kadın dışarıda kendini tutuyorsa da evde bunun acısını çıkarıyordu. Boynuna değerli Doğu incilerinden bir dizi, kollarına Mağribi bilezikleri, başına da elmaslı bir sorguç takıp paçavralar içindeki hâliyle odada bir ileri bir geri süzüldü; ara sıra durup kırık aynada kendine hayranlıkla baktı. Hatta safça kabaran kibriyle, bir keresinde süslerinin yoldan geçenlerde bırakacağı etkiyi görmek için pencerede görünmeye dayanamadı.
Talihin cilvesine bakın ki burnunu her işe sokan berber Pedrillo Pedrugo tam o sırada sokağın karşısındaki dükkânında aylak aylak oturuyordu. Her şeyi gözetleyen gözü bir elmasın parıltısını yakaladı. Bir anda mazgallı penceresine koşup su taşıyıcısının paçavralar içindeki karısını, Doğulu bir gelin gibi ışıldayan süsleriyle gözetlemeye başladı. Takılarını tek tek dikkatle gözden geçirir geçirmez hızla belediye yargıcına koştu. Çok geçmeden açgözlü alguazil yine iz sürmeye koyuldu; gün bitmeden talihsiz Peregil bir kez daha yargıcın huzuruna sürüklendi.
“Bu ne demek oluyor, seni alçak!” diye öfkeyle haykırdı belediye yargıcı. “Evinde ölen kâfirin ardında boş bir sandıktan başka bir şey bırakmadığını söylemiştin; şimdi de karının paçavralar içinde inci ve elmaslarla salındığını duyuyorum. Seni sefil! Zavallı kurbanının ganimetlerini teslim etmeye hazırlan; seni beklemekten bıkan darağacında sallanacaksın!”
Dehşete kapılan su taşıyıcısı dizlerinin üzerine çöktü ve servete nasıl kavuştuğunu olağanüstü ayrıntılarıyla baştan sona anlattı. Belediye yargıcı, alguazil ve meraklı berber, bu büyülü hazineye ilişkin Arap masalını kulak kesilerek dinledi. Büyü ayinine yardım eden Mağribi’yi getirmesi için alguazil gönderildi. Müslüman, kanunun harpi gibi adamlarının elinde buldu kendini; korkudan aklı başından gitmişti. Su taşıyıcısını mahcup bakışlarla ve başı öne eğik hâlde görünce ne olduğunu anladı. Yanından geçerken, “Sefil yaratık,” dedi, “karına gevezelik etmemeni söylememiş miydim?”
Mağribi’nin anlattıkları ortağınınkilerle tastamam uyuşuyordu; ama belediye yargıcı inanmakta ağırdan geliyormuş gibi yaptı, hapis ve sıkı bir soruşturma tehdidinde bulundu.
“Ağır olun, sayın belediye yargıcı,” dedi o zamana kadar alışıldık kurnazlığına ve soğukkanlılığına yeniden kavuşmuş olan Müslüman. “Talih bize lütfunu sunmuşken, paylaşma telaşıyla bu fırsatı kaçırmayalım. Bu işten bizim dışımızda kimsenin haberi yok; sırrı koruyalım. Mağarada hepimizi zengin etmeye yetecek kadar servet var. Adilce bölüşmeye söz verin, hepsini ortaya çıkaralım; reddederseniz mağara sonsuza dek kapalı kalır.”
Belediye yargıcı alguazille bir kenara çekilip görüştü. Alguazil mesleğinde eski bir tilkiydi. “Hazine elinize geçene kadar ne isterse söz verin,” dedi. “Sonra hepsine el koyabilirsiniz; o ve suç ortağı homurdanmaya kalkarsa, kâfir ve büyücü oldukları için onları odun yığınına ve kazığa mahkûm etmekle tehdit edin.”
Belediye yargıcı bu öğüdü beğendi. Alnını yumuşatıp Mağribi’ye döndü. “Bu tuhaf bir hikâye,” dedi, “doğru olabilir; ama gözlerimle kanıtını görmeliyim. Bu gece ayini benim önümde yeniden yapacaksın. Böyle bir hazine gerçekten varsa aramızda dostça paylaşır, bir daha da bu konuyu açmayız. Beni kandırdıysan benden para bekleme. O zamana kadar gözetim altında kalacaksın.”
Mağribi ve su taşıyıcısı bu koşulları seve seve kabul ettiler; olacakların sözlerinin doğruluğunu göstereceğinden emindiler.
Gece yarısına doğru belediye yargıcı, yanında alguazil ve burnunu her işe sokan berberle gizlice yola çıktı; hepsi tepeden tırnağa silahlıydı. Mağribi’yi ve su taşıyıcısını tutuklu gibi götürdüler; beklenen hazineyi taşımak için de su taşıyıcısının güçlü eşeğini yanlarına aldılar. Kimseye görünmeden kuleye vardılar, eşeği bir incir ağacına bağladılar ve kulenin dördüncü mahzenine indiler.
Tomar çıkarıldı, sarı balmumu mumu yakıldı ve Mağribi ayin metnini okudu. Yer yine önceden olduğu gibi sarsıldı; döşeme gök gürültüsünü andıran bir sesle açılıp dar basamakları ortaya çıkardı. Belediye yargıcının, alguazilin ve berberin yüreğine korku salındı; aşağı inmeye cesaret edemediler. Mağribi ile su taşıyıcısı alt kattaki mahzene girdi ve daha önceki gibi sessizce, kıpırtısız oturan iki Mağribi’yi buldu. Altın paralar ve değerli taşlarla dolu büyük küplerden ikisini aldılar. Su taşıyıcısı bunları teker teker omuzlarında yukarı taşıdı. Sırtı kuvvetli, yük taşımaya alışkın küçük bir adam olmasına rağmen ağırlık altında yalpaladı; eşeğin iki yanına asılınca hayvanın taşıyabileceği yükün de sınırına ulaştılar.
“Şimdilik bu kadarıyla yetinelim,” dedi Mağribi. “Fark edilmeden taşıyabileceğimiz kadar hazine bu; hepimizi gönlümüzce zengin etmeye de yeter.”
“Geride daha çok hazine kaldı mı?” diye sordu belediye yargıcı.
“En büyük ödül,” dedi Mağribi, “çelik şeritlerle bağlanmış, incilerle değerli taşlarla dolu kocaman bir sandık.”
“Ne olursa olsun o sandığı çıkaralım!” diye haykırdı açgözlü belediye yargıcı.
“Daha fazlası için aşağı inmeyeceğim,” dedi Mağribi inatla; “aklı başında bir insana bu kadarı yeter, fazlası gereksiz.”
“Ben de,” dedi su taşıyıcısı, “zavallı eşeğimin belini kıracak başka bir yük taşımayacağım.”
Buyruklarının, tehditlerinin ve yalvarmalarının bir işe yaramadığını görünce belediye yargıcı iki yandaşına döndü. “Bana yardım edin,” dedi, “sandığı yukarı çıkaralım; içindekileri aramızda paylaşırız.” Bunu söyleyip basamaklardan indi; alguazil ve berber titreyerek, isteksizce peşinden geldi.
Mağribi, üçünün de iyice aşağı indiğini görür görmez sarı mumu söndürdü. Döşeme her zamanki gürültüyle kapandı ve bu üç muhterem kişi onun bağrına gömülü kaldı.
Mağribi sonra başka bir basamak dizisinden hızla yukarı çıktı; açık havaya ulaşana kadar durmadı. Küçük su taşıyıcısı kısa bacaklarının elverdiği kadar hızlı onu izledi.
“Ne yaptın?” diye haykırdı Peregil, soluklanır soluklanmaz. “Belediye yargıcıyla öteki ikisi mahzende kapalı kaldı.”
“Allah’ın iradesi böyle!” dedi Mağribi, dindarca.
“Onları kurtarmayacak mısın?” diye sordu Galiçyalı.
Mağribi sakalını sıvazlayarak, “Allah korusun!” diye karşılık verdi. “Kader kitabında yazılı: Gelecekte bir gün başka bir maceraperest gelip büyüyü bozuncaya dek büyülenmiş hâlde kalacaklar. Tanrı’nın iradesi yerine gelsin!” Bunu söyleyip balmumu mumun ucunu vadinin karanlık çalılıklarının arasına fırlattı.
Artık yapılacak bir şey yoktu. Mağribi ile su taşıyıcısı, sırtı zengin yüklerle dolu eşekle şehre doğru yola koyuldu. Dürüst Peregil uzun kulaklı çalışma arkadaşına sarılıp onu öpmekten kendini alamadı; eşek kanunun pençesinden kurtulup kendisine dönmüştü. Hatta o anda saf yürekli küçük adamı daha çok sevindirenin hazineye kavuşmak mı, yoksa eşeğini geri almak mı olduğu bile şüphelidir.
Talih ortağı iki adam ganimetlerini dostça ve adilce paylaştı. Yalnızca, süs eşyalarına biraz düşkün olan Mağribi incilerin, değerli taşların ve öteki ıvır zıvırların çoğunu kendi payına geçirmeyi başardı; ama sonra su taşıyıcısına onların yerine beş katı büyüklükte, som altından muhteşem mücevherler verdi. Su taşıyıcısı bundan son derece memnundu. Kazaya belaya uğrama ihtimaline karşı fazla oyalanmadılar; zenginliklerini başka ülkelerde rahatça yaşamak üzere yola çıktılar. Mağribi, memleketi Tanca’ya, Afrika’ya döndü. Galiçyalı ise karısı, çocukları ve eşeğiyle Portekiz’e doğru olabildiğince hızlı yol aldı. Karısının öğütleri ve terbiyesi altında burada önemli biri hâline geldi. Saygıdeğer küçük adama uzun bedenini ve kısa bacaklarını örten bir ceketle pantolon giydirdi, şapkasına bir tüy taktı, yanına da kılıç kuşattı; Peregil diye bilinen alışıldık adını bırakıp daha gür sesli Don Pedro Gil unvanını almasını sağladı. Çocukları kısa boylu ve çarpık bacaklı, ama sağlıklı ve neşeli bir kuşak olarak büyüdü. Başından topuklarına püskül, dantel ve ponponlarla donanan, her parmağında ışıldayan yüzükler taşıyan Señora Gil ise paçavralar içinde şıklık düşkünlüğünün örneği oldu.
Belediye yargıcı ve yardımcılarına gelince, yedi katlı büyük kulenin altında kapalı kaldılar; bugün de hâlâ orada büyülenmiş durumdalar. İspanya’da pezevenk berberlere, vurguncu alguazillere ve yozlaşmış belediye yargıçlarına ihtiyaç duyulduğunda onları arayıp bulabilirler. Ama kurtulmaları için böyle bir zamanın gelmesini beklemeleri gerekirse büyülerinin kıyamete dek sürmesi tehlikesi var.
Bölüm etkileşimi
