Elhamra kitap kapağı

31. bölüm / 34

Büyülenmiş Asker Efsanesi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 34Şu an: Büyülenmiş Asker Efsanesi

BÜYÜLENMİŞ ASKER EFSANESİ
Herkes Salamanca’daki Aziz Cyprian Mağarası’nı duymuştur. Eskiden burada, eski bir sakristan gizlice soru astrolojisi, kara büyü, el falı ve karanlık, lanetli başka sanatlar öğretirmiş; bazılarına göreyse sakristan kılığına girmiş olan şeytanın ta kendisiymiş. Mağara uzun zamandır kapalı ve yeri bile unutulmuş. Yine de geleneğe göre girişi, Carvajal Ruhban Okulu’nun küçük meydanındaki taş haçın yakınlarında bir yerdeymiş. Aşağıdaki hikâyede yaşananlar da bu geleneği bir ölçüde doğrular gibi.

Bir zamanlar Salamanca’da Don Vicente adında bir öğrenci yaşarmış. Don Vicente, neşeli ama yoksul öğrenciler sınıfındandı; bu öğrenciler öğrenim yoluna ceplerinde yol parasını karşılayacak tek kuruş olmadan çıkar, üniversite tatillerinde bir sonraki dönem boyunca öğrenimlerini sürdürebilmek için para toplamak üzere kent kent, köy köy dilenirlermiş. Şimdi o da gezginliğe çıkmak üzereydi. Müziğe biraz yatkın olduğundan, köylüleri eğlendirmek ve karşılığında bir öğün yemek ya da yatacak yer bulmak için gitarını sırtına asmıştı.

Ruhban okulu meydanındaki taş haçın yanından geçerken şans getirsin diye şapkasını çıkarıp Aziz Cyprian’a kısaca yakardı. Sonra gözleri yere ilişince haçın dibinde parıldayan bir şey gördü. Alıp bakınca altınla gümüşün karışmış gibi göründüğü alaşım bir mühür yüzüğü olduğunu anladı. Yüzüğün mühründe, birbirini keserek yıldız oluşturan iki üçgen vardı. Bunun Kral Bilge Süleyman’ın icat ettiği, her tür büyü üzerinde büyük gücü olan kabalacı bir işaret olduğu söylenirdi; ama dürüst öğrenci ne bilgeydi ne de büyücü, dolayısıyla bundan haberi yoktu. Yüzüğü duasına karşılık Aziz Cyprian’ın armağanı saydı, parmağına taktı, haçı selamlayıp gitarını tıngırdatarak neşeyle yoluna koyuldu.

İspanya’da dilenci bir öğrenci olmak dünyanın en sefil hayatı sayılmaz; hele insan kendini sevdirmeyi biliyorsa. Merak ya da heves onu nereye yöneltirse, köyden köye, kentten kente özgürce dolaşır. Köy papazları, çoğu zaman kendileri de vaktiyle dilenci öğrenci olduklarından, ona gece barınak ve doyurucu bir yemek verir; sabahları da çoğu kez birkaç çeyrek ya da mangır armağan ederler. Kent sokaklarında kapı kapı dolaştığında sertçe kovulmaz, soğuk bir küçümsemeyle karşılanmaz; çünkü dilenciliği utanç sayılmaz. İspanya’nın en bilgili kişilerinin birçoğu meslek hayatına bu şekilde başlamıştır. Ama sözünü ettiğimiz öğrenci gibi yakışıklı bir delikanlıysa, neşeli bir arkadaşıysa ve hepsinden önemlisi gitar çalabiliyorsa, köylülerden içten bir hoş geldin; onların eşleriyle kızlarından da gülümseme ve ilgi görmesi kesindir.

İşte böylece paçavralar içindeki, müziğe yatkın bu ilim evladı krallığın yarısını aşmış; dönmeden önce ünlü Granada kentini görmeye kesin karar vermişti. Kimi gece bir köy papazının ağılına konuk olur, kimi gece köylünün mütevazı ama konuksever çatısı altında barınırdı. Kulübenin kapısında oturup gitarıyla saf köylüleri şarkılarıyla eğlendirir; fandango ya da bolero çalmaya başlayınca esmer köylü delikanlılarla kızları ılık alacakaranlıkta dansa kaldırırdı. Sabahları ev sahibiyle eşinden güzel sözlerle, kızlarından da sevecen bakışlarla ve belki bir el sıkışmayla uğurlanırdı.

Sonunda, müzikli serseriliğinin büyük hedefine, dillere destan Granada’ya vardı; Mağribi kulelerini, güzel vegasını ve yaz havasında parıldayan karlı dağlarını hayranlıkla selamladı. Kapılarından nasıl bir merakla girdiğini, sokaklarında dolaşıp doğu tarzı anıtlarına nasıl gözünü alamadan baktığını söylemeye gerek yok. Pencerelerden bakan ya da balkonlardan gülümseyen her kadın yüzü ona bir Zorayda ya da Zelinda gibi görünüyordu. Alameda’da ağırbaşlı bir hanıma rastladığında onu Mağribi prensesi sanmaya, öğrenci cüppesini ayaklarının altına sermeye hazırdı.

Müzik yeteneği, neşeli mizacı, gençliği ve yakışıklılığı, yırtık pırtık giysilerine rağmen ona herkesin kapısını açtı. Birkaç gün boyunca eski Mağribi başkentinde ve çevresinde keyifli bir hayat sürdü. Ara sıra uğradığı yerlerden biri Darro Vadisi’ndeki Avellanos Çeşmesi’ydi. Granada’nın halkça sevilen mesire yerlerinden biriydi; Mağribilerin zamanından beri de öyleydi. Öğrenci burada kadın güzelliği üzerine çalışmalarını sürdürme fırsatı buluyordu; bu dal, biraz eğilimli olduğu bir alandı.

Burada gitarıyla oturur, hayranlıkla çevresine toplanan majo ve majalara aşk şarkıları doğaçlar ya da müziğiyle her an dansa hazır olanları coştururdu. Bir akşam böyle meşgulken, kiliseden bir papazın yaklaştığını gördü; papaz görünür görünmez herkes şapkasına dokunarak selam verdi. Belli ki önemli biriydi; en azından iyi, hatta kutsal denebilecek bir yaşamın örneğiydi. İri yarı, al yanaklıydı; havanın sıcaklığı ve yürüyüşün çabasıyla her gözenekten terliyordu. Yolda ara sıra cebinden bir maravedí çıkarıp bir dilenciye, büyük bir hayırsever edasıyla veriyordu. “Ah, kutsal peder!” diye sesleniyordu insanlar. “Uzun ömürlü olsun, umarız yakında piskopos olur!”

Yokuşu çıkarken adımlarına yardım etsin diye ara sıra bir hizmetçi kızın koluna usulca yaslanıyordu; belli ki bu pek şefkatli çobanın gözde kuzusuydu. Ah, ne kız ama! Saçındaki gülden dantel çorabına ve peri ayakkabısına dek baştan ayağa Endülüslü; her hareketinde, bedeninin her kıvrımında Endülüs’ün ta kendisi: olgun, baştan çıkarıcı Endülüs! Ama ne kadar da utangaç, ne kadar çekingen! Gözleri hep yerde, papazın sözlerini dinlerdi. Arada bir yan gözle bakacak olsa, bakışı hemen kesilir, gözleri yeniden yere inerdi.

İyi yürekli papaz, çeşmenin çevresindekilere iyilikle baktı ve taş sıraya belirgin bir ağırlıkla oturdu. Hizmetçi kız da hemen ona bir bardak buz gibi, pırıl pırıl su getirdi. Papaz ağır ağır, tadını çıkararak sudan içti; İspanyol oburlarının pek sevdiği, şekerle kaplanmış süngerimsi yumurta tatlılarından biriyle de ağzını tatlandırdı. Bardağı kıza geri verirken yanağını sonsuz bir şefkatle çimdikledi.

Öğrenci kendi kendine, “Ah, iyi çoban!” diye fısıldadı. “Şöyle gözde bir kuzuyla birlikte onun sürüsüne katılmak ne büyük mutluluk olurdu!”

Ne var ki böyle güzel bir kısmetin ona düşmesi pek olası değildi. Köy papazlarıyla köylü kızlarının üzerinde hep işe yarayan sevimliliğini boşuna denedi. Gitarını hiç bu kadar ustalıkla çalmamış, yüreğe dokunan şarkıları hiç bu kadar içten söylememişti; ama artık karşısında bir köy papazı ya da köylü kızı yoktu. Saygın papazın müzikten hoşlanmadığı belliydi; utangaç kız da gözlerini yerden hiç kaldırmıyordu. Çeşmede pek kalmadılar; iyi papaz dönüş yolunda acele etti.

Kız ayrılırken öğrenciye utangaç bir bakış attı; ama o tek bakış gencin yüreğini söküp aldı!

Onlar gittikten sonra haklarında bilgi aldı. Padre Tomás, Granada’nın azizlerinden, düzenli yaşamın örneklerinden biriydi: vaktinde kalkar, iştahı açılsın diye vaktinde paseo’ya çıkar, vaktinde yemeklerini yer, vaktinde siestasını yapar, akşamları Katedral çevresinin hanımlarıyla tresillo oyununu vaktinde oynar, yemeğini vaktinde yer ve ertesi gün benzer görevler dizisini yeniden yerine getirmek üzere tazelenmiş güçle uyumak için vaktinde yatağına çekilirdi. Binmek için rahat, semiz bir katırı; sofrasına lezzetli lokmalar hazırlamakta usta, anaç bir kahyası; geceleri yastığını düzeltip sabahları çikolatasını getiren de gözde kuzusu vardı.

Artık öğrencinin tasasız, neşeli hayatına elveda; parlak bir çift gözün yan bakışı onu yoldan çıkarmıştı. Gece gündüz bu pek utangaç genç kızın görüntüsünü aklından çıkaramıyordu. Papazın konağını arayıp buldu. Ne yazık ki kendisi gibi gezgin bir öğrencinin girebileceği evlerden değildi. Saygın papazın ona hiç anlayışı yoktu; akşam yemeği için şarkı söylemek zorunda kalan bir Estudiante sopista olmamıştı. Gündüzleri evi kuşatıp kız pencere aralığında göründükçe ona şöyle bir bakış yakalıyordu; ama bu bakışlar umudunu beslemiyor, yalnızca aşkını körüklüyordu. Geceleri balkonuna serenat yapıyor, bir keresinde pencerede beyaz bir şey görünce umutlanıyordu. Ne yazık ki bu, yalnızca papazın gece takkesiymiş.

Hiçbir âşık böylesine bağlı, hiçbir genç kız böylesine çekingen olmamıştı; zavallı öğrenci umutsuzluğa kapılmıştı. Derken Aziz Yuhanna yortusunun arifesi geldi. O gün Granada’nın alt tabakadan halkı kır kesimlerine akın eder, öğleden sonrayı dans ederek geçirir ve yaz ortası gecesini Darro ile Xenil kıyılarında geçirirdi. Bu önemli gecede, katedral çanı gece yarısını bildirirken yüzünü bu sularda yıkayan ne mutlu onlara; çünkü tam o anda bu sular güzelleştirici bir güç kazanırdı. Öğrencinin yapacak işi olmadığından, kendini bayramı kutlamaya giden kalabalığa kaptırdı; derken Elhamra’nın yüksek tepesiyle kızıl kulelerinin altındaki Darro’nun dar vadisinde buldu kendini. Nehrin kurumuş yatağı, kıyısındaki kayalar, üzerine sarkan teraslı bahçeler; asmaların ve incir ağaçlarının altında gitar ve kastanyet sesleriyle dans eden renk renk topluluklarla doluydu.

Öğrenci bir süre kederli kederli oturdu; Darro üzerindeki küçük köprünün uçlarını süsleyen, kocaman ve biçimsiz taş narlardan birine yaslanmıştı. Her beyefendinin bir hanımının, daha uygun bir deyişle her Jack’in bir Jill’inin olduğu neşeli sahneye özlemle baktı; yalnızlığını, en ulaşılmaz genç kızın kara gözlerinin kurbanı oluşunu iç çekerek düşündü. Umut kapısını yüzüne kapatıyor gibi duran yırtık pırtık giysilerine de hayıflandı.

Zamanla dikkatini, kendisi kadar yalnız görünen bir komşu çekti. Sert bakışlı, kırlaşmış sakallı, uzun boylu bir askerdi bu; karşıdaki taş narın yanında nöbet tutar gibiydi. Yüzü zamanla bronzlaşmıştı; eski İspanyol zırhı içinde, kalkanı ve mızrağıyla heykel gibi kıpırtısız duruyordu. Öğrenciyi şaşırtan, böylesine tuhaf bir donanım kuşanmış olmasına rağmen gelip geçen kalabalığın onu hiç fark etmemesiydi; üstelik birçok kişi neredeyse ona sürtünerek geçiyordu.

“Burası eski zamanlardan kalma tuhaflıklarla dolu bir şehir,” diye düşündü öğrenci. “Herhalde bu da halkın şaşırmayacak kadar alışık olduğu şeylerden biri.” Yine de merakı uyanmıştı; üstelik insanlarla kaynaşmayı seven biriydi. Askerin yanına gidip söze başladı.

“Üzerindeki zırh ne nadide, ne eski bir zırh, yoldaş. Hangi birliğe bağlı olduğunu sorabilir miyim?”

Asker, menteşeleri paslanmış gibi duran çenesinin arasından güçlükle bir yanıt çıkardı.

“Ferdinand ile Isabella’nın kraliyet muhafızları.”

“Santa Maria! Ama o birlik üç yüzyıldır hizmet vermiyor ki.”

“Üç yüzyıldır nöbet tutuyorum. Artık nöbetimin sona ermek üzere olduğuna inanıyorum. Servet ister misin?”

Öğrenci yanıt olarak yırtık pırtık pelerinini havaya kaldırdı.

“Anladım. İnancın ve cesaretin varsa peşimden gel; servete kavuşacaksın.”

“Yavaş ol yoldaş; peşinden gelmek, kaybedecek canından ve eski gitarından başka şeyi olmayan biri için pek cesaret istemez; ikisinin de değeri zaten yok denecek kadar az. Ama inanç başka mesele, onu sınava sokmamak gerek. Servetimi artırmak için suç işlemem gerekecekse, yırtık pırtık pelerinim yüzünden bunu yapacağımı sanma.”

Asker ona büyük bir hoşnutsuzlukla baktı. “Kılıcımı,” dedi, “inanç ve taht uğruna çekmişimdir, başka hiçbir nedenle değil. Ben eski bir Hristiyanım; bana güven, kötülükten korkma.”

Öğrenci şaşkınlık içinde onun peşinden gitti. Konuşmalarına kimsenin kulak asmadığını, askerin de aylak aylak dolaşan toplulukların arasından, sanki görünmezmiş gibi fark edilmeden geçtiğini gördü.

Köprüyü geçince asker, bir Mağribi değirmeniyle su kemerinin yanından geçen dar ve dik bir patikada ilerledi; Generalife topraklarını Elhamra topraklarından ayıran yarıntıya tırmandı. Son güneş ışığı, yukarıda dimdik yükselen Elhamra’nın kızıl mazgallı burçlarına vuruyordu; manastır çanları da ertesi günkü bayramı ilan ediyordu. Yarıntıyı incir ağaçları, asmalar, mersinler ve kalenin dış kuleleriyle surları gölgeliyordu. Ortalık karanlık ve ıssızdı; alacakaranlığı seven yarasalar uçuşmaya başlamıştı. Sonunda asker, görünüşe göre bir Mağribi su kemerini korumak için yapılmış, uzak ve harap bir kulede durdu. Mızrağının sap ucuyla temele vurdu. Bir gürültü duyuldu; sağlam taşlar iki yana açılarak kapı genişliğinde bir aralık bıraktı.

“Kutsal Üçleme adına içeri gir,” dedi asker, “hiçbir şeyden korkma.” Öğrencinin yüreği titredi; ama haç çıkardı, Ave Maria duasını mırıldandı ve gizemli rehberini izleyerek kulenin altında, yekpare kayaya oyulmuş, Arapça yazıtlarla kaplı derin bir mahzene girdi. Asker, mahzenin bir yanına oyulmuş taş oturağı gösterdi. “Bak,” dedi, “üç yüz yıldır yatağım bu.” Şaşkın öğrenci şaka etmeye çalıştı. “Kutsal Aziz Anthony aşkına,” dedi, “yatağınız bu kadar sertken nasıl da derin uyumuş olmalısınız!”

“Tam tersine, uyku bu gözlere yabancı; dur durak bilmez bir nöbetçilik oldu kaderim. Başımı nasıl bir dert açtığımı dinle. Ferdinand ile Isabella’nın kraliyet muhafızlarından biriydim; fakat Mağribilerin bir baskınında esir alınıp bu kuleye hapsedildim. Kaleyi Hristiyan hükümdarlara teslim etme hazırlıkları yapılırken, Mağribi bir din adamı olan Alfaqui beni kandırıp Boabdil’in hazinelerinden bazılarını bu mahzende saklamasına yardım etmemi sağladı. Bu hatam yüzünden haklı olarak cezalandırıldım. Alfaqui, cehennemî sanatlarıyla bana bir büyü yapan Afrikalı bir büyücüydü; hazinelerini korumam için beni büyüledi. Ona bir şey olmuş olmalı; bir daha dönmedi. O günden beri burada, diri diri gömülmüş gibi kaldım. Yıllar yılları kovaladı; depremler bu tepeyi sarstı; zamanın doğal akışı içinde yukarıdaki kulenin taş taş yıkılışını duydum. Ama bu mahzenin büyülenmiş duvarları ne zamana ne de depremlere boyun eğdi.”

“Her yüz yılda bir, Aziz Yuhanna yortusunda büyünün hükmü zayıflar; dışarı çıkıp Darro Köprüsü’nde, senin benimle karşılaştığın yerde, bu büyüyü bozabilecek biri gelene dek beklememe izin verilir. Şimdiye kadar orada boşuna nöbet tuttum. Bir bulutun içinde yürür gibi dolaşır, ölümlü gözlerden gizlenirim. Tam üç yüz yıldır yanıma gelip benimle konuşan ilk kişi sensin. Bunun nedenini şimdi anlıyorum. Parmağında, tüm büyülere karşı koyan bir kanıt olan Bilge Süleyman’ın mühür yüzüğünü görüyorum. Bu korkunç zindandan beni kurtarmak ya da burada yüz yıl daha nöbet tutmama izin vermek senin elinde.”

Öğrenci bu öyküyü sessiz bir şaşkınlıkla dinledi. Elhamra’nın mahzenlerinde güçlü büyülerle saklanan hazinelere dair birçok hikâye duymuş, ama bunları masal saymıştı. Şimdi, bir bakıma Aziz Cyprian’ın kendisine verdiği mühür yüzüğünün değerini anlıyordu. Böylesine güçlü bir tılsımla donanmış olsa da, doğa yasalarına göre neredeyse üç yüzyıldır sessizce mezarında yatıyor olması gereken büyülenmiş bir askerle böyle bir yerde baş başa kalmak korkunç bir şeydi.

Ne var ki bu türden bir adam sıradan biri değildi; onunla alay edilemezdi. Öğrenci, askere, kurtuluşu için elinden gelen her şeyi yapmak üzere dostluğuna ve iyi niyetine güvenebileceğini söyledi.

“Dostluktan daha güçlü bir nedene güveniyorum,” dedi asker.

Arap harfleriyle yazılmış, kilitlerle güvenceye alınmış ağır bir demir sandığı gösterdi. “Bu sandık,” dedi, “altın, mücevher ve değerli taşlarla sayısız hazine barındırıyor. Beni tutsak eden büyüyü boz; hazinenin yarısı senin olsun.”

“Ama bunu nasıl yapacağım?”

“Bir Hristiyan rahibin ve bir Hristiyan genç kızın yardımı gerekiyor. Karanlık güçleri kovacak olan rahip; Süleyman’ın mührüyle sandığa dokunacak olan genç kız. Bu gece yapılmalı. Ama dikkat et. Bu kutsal bir iştir; dünyevi arzulara kapılmış kişiler bunu başaramaz. Rahip, bir kutsallık örneği olan eski bir Hristiyan olmalı; buraya gelmeden önce yirmi dört saat sıkı oruç tutarak nefsini terbiye etmeli. Genç kız ise lekesiz olmalı ve ayartılmaya direnebilmelidir. Böyle bir yardımı bulmakta oyalanma. Üç günlük izin sürem sona ermek üzere; üçüncü gün gece yarısından önce kurtulamazsam, bir yüzyıl daha nöbet tutmam gerekecek.”

“Korkma,” dedi öğrenci. “Aklımda tam da tarif ettiğin rahip ve genç kız var; ama bu kuleye yeniden nasıl gireceğim?”

“Süleyman’ın mührü yolu sana açacaktır.”

Öğrenci kuleden çıkarken içeri girdiğinden çok daha neşeliydi. Duvar arkasından kapandı ve yeniden eskisi gibi sağlamlaştı.

Ertesi sabah rahibin konağına cesaretle gitti; artık gitarını tıngırdatarak yol alan yoksul bir gezgin öğrenci değil, büyülü hazineler dağıtmaya gelen gölgeler dünyasının elçisiydi. Görüşmenin ayrıntıları anlatılmaz; yalnızca saygın rahibin, inanç uğruna savaşmış yaşlı bir askeri ve Kral Chico’nun bir hazine sandığını Şeytan’ın pençesinden kurtarma düşüncesiyle kolayca heyecanlandığı bilinir. Ardından ne kadar sadaka dağıtılabilir, kaç kilise yapılabilir, Mağribi hazinesiyle kaç yoksul akraba zengin edilebilirdi!

Lekesiz hizmetçi kız da, dindarca bu işe yardım etmek için gereken tek şeyi, elini vermeye hazırdı. Arada bir çekingen bakış attığı doğruysa, elçi onun mahcup gözlerinde giderek daha çok beğeni kazanmaya başlamıştı.

Ne var ki en büyük güçlük, iyi Padre’nin tutması gereken oruçtu. İki kez denedi, iki kez bedeni ruhuna üstün geldi. Ancak üçüncü gün erzak dolabının ayartmalarına karşı koyabildi; ama büyü bozulana dek dayanıp dayanamayacağı hâlâ belli değildi.

Gece geç vakitte kafile, bir fener ışığında yarıntıya doğru el yordamıyla ilerledi. Yanlarında, öteki cinler Kızıldeniz’e gömülür gömülmez açlık cinini kovmak için gerekli yiyeceklerin bulunduğu bir sepet taşıyorlardı.

Süleyman’ın mührü kuleye girmelerini sağladı. Askeri, büyülü sandığın üstüne oturmuş, onları beklerken buldular. Büyü bozma töreni gerektiği gibi yapıldı. Genç kız ilerleyip Süleyman’ın mührüyle sandığın kilitlerine dokundu. Kapak açılıverdi; gözleri kamaştıran altın, mücevher ve değerli taş hazinesi ne muhteşemdi!

“Alabildiğin kadar al, yine gel!” diye sevinçle bağırdı öğrenci ve ceplerini doldurmaya koyuldu.

“Yavaş ve dikkatli ol,” diye seslendi asker. “Sandığı bütün hâlde çıkaralım, sonra paylaşırız.”

Bunun üzerine var güçleriyle işe koyuldular; ama sandık olağanüstü ağırdı ve yüzyıllardır oraya gömülü duruyordu. Onlar bu işle uğraşırken iyi papaz bir kenara çekilip sepetin üzerine büyük bir iştahla saldırdı; içini kemiren açlık cinini böyle kovuyordu. Çok geçmeden besili bir kapon tavuğunu mideye indirdi, ardından Val de Peñas şarabını derin bir yudumla içti. Yemek sonrası şükür niyetine de kendisine hizmet eden gözde kuzusuna şefkatle bir öpücük kondurdu. Bunu sessizce, bir köşede yaptı; ama her şeyi ele veren duvarlar, sanki zafer kazanmış gibi olayı haykırdı. Bu kadar masum bir öpücüğün sonuçları hiç bu denli korkunç olmamıştı. Sesi duyan asker umutsuzlukla haykırdı; yarısı kaldırılmış sandık yerine düşüp yeniden kilitlendi. Rahip, öğrenci ve genç kız kendilerini kulenin dışında buldular; kule duvarı gök gürültüsünü andıran bir sesle kapandı. Ah, iyi Padre orucunu çok erken bozmuştu!

Şaşkınlığı geçince öğrenci kuleye yeniden girmek istedi; ama dehşetle, korkuya kapılan genç kızın Süleyman’ın mührünü düşürdüğünü öğrendi. Mühür mahzende kalmıştı.

Kısacası, katedral çanı gece yarısını çaldı; büyü yenilendi; asker yüz yıl daha nöbet tutmaya mahkûm oldu. O da hazine de hâlâ orada; bütün bunların nedeni, iyi yürekli Padre’nin hizmetçi kızını öpmesiydi. “Ah peder! Peder!” dedi öğrenci, yarıntıdan aşağı dönerlerken kederle başını sallayarak. “Korkarım o öpücükte azizden çok günahkâr vardı!”

Öykünün doğrulanmış kısmı burada sona eriyor. Yine de bir rivayete göre öğrenci, cebine dünyada kendine bir yer edinmesine yetecek kadar hazine atıp çıkmış; işleri yolunda gitmiş; saygın Padre, mahzendeki aksiliğin telafisi olarak gözde kuzusunu onunla evlendirmiş; lekesiz genç kız, hizmetçiyken olduğu gibi eş olarak da örnek olmuş ve kocasına kalabalık bir evlat sürüsü doğurmuş. İlk çocuk harikaymış; evliliklerinden yedi ay sonra doğmuş ve yedi aylık olmasına rağmen sürünün en güçlü yavrusuymuş. Ötekilerin hepsi normal süresinde dünyaya gelmiş.

Büyülenmiş asker öyküsü, farklı biçimlerde anlatılsa da Granada’nın halk arasında sevilen efsanelerinden biri olmayı sürdürüyor. Halk, onun yaz ortası arifesinde Darro Köprüsü’ndeki dev taş narın yanında hâlâ nöbet tuttuğunu; ancak Süleyman’ın mührüne sahip şanslı ölümlüler dışında kimseye görünmediğini söylüyor.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…