Bölümler 34Şu an: Elhamra’da Bir Şenlik
- 1 Elhamra88 kelime
- 2 Sunuş2.111 kelime
- 3 Yolculuk7.175 kelime
- 4 Elhamra Sarayı2.755 kelime
- 5 Önemli Görüşmeler.—yazar, Boabdıl’in Tahtına Geçiyor1.574 kelime
- 6 Elhamra’nın Sakinleri1.016 kelime
- 7 Elçiler Salonu1.139 kelime
- 8 Gizemli Odalar1.932 kelime
- 9 Comares Kulesi’nden Panorama1.457 kelime
- 10 Balkon1.378 kelime
- 11 Duvarcının Macerası784 kelime
- 12 Aslanlı Avlu1.465 kelime
- 13 Boabdil’den Kalan İzler912 kelime
- 14 Rüzgârgülü Evi475 kelime
- 15 Arap Müneccimin Efsanesi4.178 kelime
- 16 Elhamra’yı Ziyaret Edenler878 kelime
- 17 Generalife376 kelime
- 18 Prens Ahmed Al Kamel Efsanesi; — Ya da — Aşkın Hacısı7.123 kelime
- 19 Tepelerde Bir Gezinti1.984 kelime
- 20 Mağribi’nin Mirası Efsanesi4.924 kelime
- 21 İnfantalar Kulesi329 kelime
- 22 Üç Güzel Prensesin Efsanesi5.106 kelime
- 23 Elhamra’nın Gülü Efsanesi3.533 kelime
- 24 Gazi441 kelime
- 25 Vali ve Noter1.435 kelime
- 26 Vali Manco ve Asker3.755 kelime
- 27 Elhamra’da Bir Şenlik1.076 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 İki Sağduyulu Heykelin Efsanesi4.107 kelime
- 29 Alcántara Büyük Üstadı’nın Haçlı Seferi1.739 kelime
- 30 Diploma Peşinde Bir Sefer726 kelime
- 31 Büyülenmiş Asker Efsanesi2.682 kelime
- 32 Yazarın Granada’ya Vedası678 kelime
- 33 Dipnotlar137 kelime
- 34 Macmıllan’ın — Popüler Yazarların — Eserlerinden Oluşan — Üç Şilin Altı Pens’lik — Kitaplığı4.515 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ELHAMRA’DA BİR ŞENLİK
Komşum ve rakip kudret sahibi kontun azizinin yortusu, Elhamra’da kaldığı sırada geldi. Bu vesileyle bir aile şenliği düzenledi; ailesini ve ev halkını çevresinde topladı, uzak mülklerinden kâhyalarla yaşlı hizmetkârlar da saygılarını sunup hazırlanan ziyafete katılmak için geldiler. Bu şenlik, kuşkusuz soluk bir örnek olsa da eski zamanlardaki bir İspanyol soylusunun maiyetini gözler önüne seriyordu.
İspanyollar üslup anlayışlarında hep abartıya kaçardı. Koca saraylar; uşaklarla ve ayak işlerini gören hizmetçilerle yüklü hantal arabalar; tantanalı maiyetler ve her türden işe yaramaz beslemeler… Bir soylunun itibarı, salonlarında aylak aylak dolaşan, onun hesabına beslenen ve sanki onu canlı canlı yemeye hazır duran kalabalıklarla ölçülür gibiydi. Bu durum kuşkusuz, Mağribilerle yapılan akın ve baskın savaşları sırasında silahlı maiyetleri kalabalık tutma gereğinden doğmuştu. O savaşlarda bir soylu, düşmanın baskınıyla kalesinde ansızın saldırıya uğrayabilir ya da hükümdarı tarafından savaş alanına çağrılabilirdi.
Savaşlar sona erdikten sonra da bu âdet sürdü; zorunluluktan doğan şey gösteriş uğruna yaşatıldı. Fetihlerden ve keşiflerden ülkeye akan zenginlik, hükümdarlara yaraşır maiyetler kurma tutkusunu besledi. Gururla cömertliğin eşit pay aldığı görkemli eski İspanyol geleneğine göre, yaşı ilerlemiş bir hizmetkâr asla kapı dışarı edilmez, ömrünün sonuna dek ailenin sorumluluğunda kalırdı. Hatta çocukları, torunları, çoğu zaman sağında solunda duran akrabaları bile yavaş yavaş aileye bağlanırdı. İspanyol soylularının, büyüklüklerine kıyasla eşyalarının az ve sıradan oluşundan ötürü boş bir gösteriş havası taşıyan kocaman sarayları, İspanya’nın altın çağında sahiplerinin ataerkil yaşam düzeni yüzünden gerçekten gerekliydi. Bu saraylar, bir İspanyol soylusunun sırtından geçinen, kuşaktan kuşağa miras kalmış asalaklar için koca kışlalardan biraz daha fazlasıydı.
İspanyol soylularının bu ataerkil alışkanlıkları gelirleriyle birlikte geriledi; ama onları doğuran ruh hâli hâlâ sürüyor ve değişen talihleriyle acı bir çatışma yaşıyor. Aralarındaki en yoksulların bile masraflarını karşıladığı, onları daha da yoksullaştıran kalıtsal asalakları hep olmuştur. Benim komşum kont gibi, bir zamanların hükümdarlara yaraşır mülklerinden bir parça elinde tutabilenler eski düzenin gölgesini sürdürür; toprakları tembel hizmetkâr kuşaklarının istilasına uğrar, ürünleri de onlarca tüketilir.
Kontun krallığın çeşitli yerlerinde, kimi bütün köyleri kapsayan mülkleri vardı; ama buralardan topladığı gelir görece azdı. Bazılarının, üzerine yuvalanmış kalabalık bağımlıları doyurmaya zar zor yettiğini söyledi. Bu insanlar, ataları çok eski zamandan beri orada böyle yaşadığı için kira ödemeden oturmaya ve üstüne bir de geçimlerinin sağlanmasına hakları olduğunu düşünüyordu.
Yaşlı kontun azizinin yortusu bana bir İspanyol evinin içini görme fırsatı verdi. Şenlik için iki üç gün önceden hazırlık başladı. Her tür yiyecek kentten getiriliyor, Adalet Kapısı’ndan taşınırken yaşlı malul muhafızların burnuna iştah açıcı kokular ulaşıyordu. Hizmetçiler avlularda telaşla koşuşturuyor; sarayın kadim mutfağı aşçıların ve yamakların ayak sesleriyle yeniden canlanıyor, alışılmadık ateşlerle aydınlanıyordu.
Gün geldiğinde yaşlı kontu ataerkil bir ihtişam içinde gördüm: çevresinde ailesi ve ev halkı, uzaktaki mülklerini kötü yöneten ve gelirlerini yiyip bitiren görevlileri; avlularda dolaşıp mutfağın kokusundan uzaklaşmayan, eskimiş nice hizmetkâr ve emekli vardı.
Elhamra’da neşeli bir gündü. Akşam yemeği saati gelmeden konuklar sarayın dört bir yanına dağıldı; avlularının, çeşmelerinin ve ağaçlarla çevrili bahçelerinin keyfini çıkardılar. Bir zamanlar sessiz olan salonlarında müzik ve kahkahalar yankılanıyordu.
İspanya’da belirli bir saatte verilen akşam yemeği gerçekten de ziyafettir; bu şölen, “Las dos Hermanas”ın güzel Mağribi Salonu’nda sunuldu. Mevsimin bütün nimetleri sofraya yığılmıştı; bitmek bilmeyen yemek sırası, “Don Kişot”taki zengin Camacho’nun düğün şöleninin İspanyol ziyafetini ne kadar iyi anlattığını gösteriyordu. Sofrada neşeli bir muhabbet hâkimdi; çünkü İspanyollar genellikle ölçülü yiyip içseler de böyle fırsatlarda tam bir şölenciye dönüşürler, Endülüslülerden daha çok da kimse keyif düşkünlüğü etmezdi. Benim içinse Elhamra’nın kraliyet salonlarında, Mağribi krallarıyla uzaktan akrabalık bağı olduğunu ileri sürebilecek ve Hristiyan fatihlerin en seçkinlerinden Kurtubalı Gonsalvo’nun doğrudan soyundan gelen birinin verdiği ziyafette oturmanın kendine özgü bir heyecanı vardı.
Ziyafet sona erince topluluk Elçiler Salonu’na geçti. Herkes şarkı söyleyerek, doğaçlama şiirler okuyarak, olağanüstü hikâyeler anlatarak ya da İspanyol eğlencesinin her yere nüfuz eden tılsımı gitar eşliğinde halk dansları ederek genel neşeye katkıda bulunmaya çalıştı.
Kontun yetenekli küçük kızı, her zamanki gibi topluluğun neşesi ve gözdesiydi; becerikliliği ve olağanüstü çok yönlülüğü beni her zamankinden fazla etkiledi. Birkaç arkadaşıyla zarif bir komediden iki üç sahne oynadı; bunu ince bir nüktedanlık ve kusursuz bir zarafetle yaptı. İtalyanların sevilen şarkıcılarından kimi ciddi, kimi komik taklitler sundu; sesi eşsizdi, söylendiğine göre taklitleri de son derece aslına uygundu. Çingenelerin ve Vega köylülerinin ağızlarını, danslarını, baladlarını, hareketlerini ve tavırlarını da aynı başarıyla taklit etti. Ama her şeyi baştan sona öylesine zarif ve hanımefendilere özgü bir incelikle yaptı ki insanı büyülüyordu.
Yaptığı her şeyin en büyük çekiciliği, gösterişten ve kendini kanıtlama çabasından uzak, içten ve kendiliğinden oluşuydu. Her şey o an içinden gelerek ya da bir ricaya hemen karşılık vererek ortaya çıkıyordu. Kendi yeteneğinin ne kadar ender ve kapsamlı olduğunun farkında değil gibiydi; evinde neşeli, masum taşkınlığının tadını çıkaran bir çocuk gibiydi. Nitekim bana, yeteneklerini toplum içinde hiç sergilemediği, şimdi olduğu gibi yalnızca aile çevresinde gösterdiği söylendi.
Gözlem gücü ve insanları tanıma becerisi olağanüstü hızlı olmalıydı; çünkü böylesine canlı ve gerçeğe uygun biçimde tasvir ettiği sahneleri, tavırları ve gelenekleri ancak gelişigüzel ve kısa sürelerle görmüş olabilirdi. “Gerçekten de bu çocuk [la Niña] bunları nereden öğrenmiş, bizim için büyük bir muamma,” dedi kontes. “Hayatını neredeyse bütünüyle evde, ailesinin yanında geçiriyor.”
Akşam yaklaşıyordu; alacakaranlık salonlara gölgelerini düşürmeye, yarasalar saklandıkları yerlerden süzülüp uçuşmaya başladı. Küçük hanımın ve yaşıtı birkaç arkadaşının aklına, Dolores’in rehberliğinde sarayın daha az gidilen bölümlerini gizem ve büyü peşinde keşfe çıkmak geldi. Dolores’in önderliğinde karanlık, eski camiye korkuyla göz attılar; orada bir Mağribi kralın öldürüldüğünü öğrenince hemen geri çekildiler. Hamamın esrarengiz bölümlerine girdiler; gizli su kemerlerinden gelen sesler ve uğultularla ürküp hayalet Mağripliler üzerine şakacıktan paniğe kapılarak kaçıştılar. Sonra Elhamra’da uğursuzluğuyla tanınan Demir Kapı’yı keşfetmeye koyuldular. Bu, karanlık bir vadiye açılan küçük bir arka kapıydı. Üstü kapalı dar bir geçit oraya iniyordu. Çocukken bu geçit Dolores’le oyun arkadaşlarını dehşete düşürürdü; çünkü duvardan bazen bedensiz bir el uzanıp yoldan geçenleri yakalarmış.
Gizem avına çıkan küçük grup, üstü kapalı geçidin girişine kadar cesaret etti; ama alacakaranlığın koyulaştığı bu saatte içeri girmeye hiçbir şey onları razı edemezdi. Hayalet kolun kendilerini yakalamasından korkuyorlardı.
Sonunda korkudan kendilerini kaybetmiş gibi yaparak Elçiler Salonu’na koşa koşa döndüler: Bembeyaz, hayalet gibi iki figür gördüklerine kesinlikle eminlerdi. Onları incelemek için durmamışlardı; ama çevrelerindeki karanlığın içinden apaçık parladıklarına göre yanılmış olamazlardı. Dolores kısa süre sonra gelip gizemi açıkladı. Hayalet sanılanlar, tonozlu bir geçidin girişine konmuş beyaz mermerden iki su perisi heykeliydi. Bunun üzerine, orada bulunan ciddi ama bana kalırsa biraz kurnaz yaşlı bir beyefendi —sanırım kontun avukatı ya da hukuk danışmanıydı— kızlara bu heykellerin Elhamra’nın en büyük gizemlerinden biriyle bağlantılı olduğunu, haklarında tuhaf bir hikâye bulunduğunu ve ayrıca kadınların sır saklama ve sağduyu erdemlerinin mermerden canlı birer anıtı olduklarını söyledi. Oradakilerin hepsi heykellerin hikâyesini anlatması için ona yalvardı. Ayrıntıları hatırlamak için biraz durdu, sonra özü itibarıyla şu efsaneyi anlattı.
Bölüm etkileşimi
