BÖLÜM 23

Bölüm 34
‘Eslem, ne dersin gidelim mi yemeğe’ dedi Fatma ‘Ensar Bey, onca rica etti bize gitmezsek ayıp olur’
‘Gidip ne yapacağız Fatma, hem kimle gideceğiz ki’ dedi Eslem ‘Ailemiz bile yok ki onlarla gidelim’
‘Biz bize yeteriz Eslem Allah Teâlâ’nın izniyle. Hem Allah Teâlâ varken niye kimsemiz yok diyoruz ki’ dedi Fatma.
‘Tamam, gidelim ama fazla kalmayalım’ dedi Eslem.
‘Haydi, o zaman arkadaşım, hazırlanıp gidelim’ dedi Fatma, neşe içerisinde.
İkisi de hızlıca hazırlandılar. Evden çıkıp otobüs durağına gittiler. Otobüs gelene kadar da neşeli bir şekilde sohbet ettiler. Fatma Erdem’den Eslem’de Ensar’dan bahsetti. Konuşurken ikisinin de yüzü kızarıyordu. Çünkü bu tür şeylere alışkın değillerdi. Otobüs durağa yanaştığında ise birbirilerine şans dileyerek otobüse bindiler. Onların peşinden de ayrı ayrı yerlerden iki kişi bindi. Bunlar Basri ve Selen’di. Niyetleri köşeye sıkıştırıp tehdit etmekti.
İkisi de otobüste oturacak yer bulup oturdular. Yemek verilen yere gelince de indiler otobüsten. Onların arkasından da Basri ve Selen indi.
İkiliyi ilk fark eden Eslem olmuştu.
‘Fatma, fark ettirmeden arkaya bak’ dedi Eslem ‘Basri bizim peşimizde.
Fatma, fark ettirmeden arkasına baktı ve o da Ezel’i gördü.
‘Basri’nin yanında bir kişi daha var’ dedi Fatma ‘Geçenlerde bizim kapıya gelen kız. Yanlış geldim galiba demişti, fakat onda bir şey var. Sanki bizim peşimizde gibi görünüyor’
‘Basri’yi anlıyorum da o kız bizden ne istiyor acaba’ dedi Eslem.
‘Kötü niyetli birine benziyor’ dedi Fatma ‘O yüzden hızlanalım. Onlara yakalanırsak korkarım ki bize kötülük yapabilirler’
Önlerine bakmadan caddenin ortasına atladılar. Bundan dolayı da az kalsın arabanın altında kalıyorlardı. Arkalarındaki araba son anda firene basmış, onlarda olası bir kazadan kurtulmuşlardı. Fatma, arabanın sürücüsünden özür dileyerek davet yerine geçtiler. Bu arada öyle korkmuşlardı ki kalpleri küt küt atıyordu.
Her ikisi de hem kalplerini tutuyorlar hem de sevdiklerini arıyorlardı.
Ensar, ikiliyi görerek yanlarına geldi. İkiliye neşe ile baktı. Eslem’e baktığında ise kalbi daha da çok arttı. Çünkü siyah başörtüsü ona yakışmıştı.
‘Eslem, maşallah çok güzel olmuşsun’ dedi onu baştan aşağıya süzerek. Daha sonra da içinden ah bir de evlenmeyi kabul etsen dedi iç çekerek.
İkisinin de yüzü korkudan buz kesilmişti. Bunun farkına varan Ensar:
‘Ne oldu, ikinizin de yüzü buz kesmiş’ dedi merak içerisinde.
‘Basri, bizim peşimizdeydi’ dedi Fatma ‘Birde dün gece kapımızı çalan kadın da vardı. Onlardan kurtulmak için hızlıca caddeden geçtik. Az kalsın arabanın altında kalıyorduk’
Basri’nin ismini duyan Ensar:
‘Gösteririm ben ona’ deyip sinirle dışarıya çıktı ama kimseyi göremedi. Bunun üzerine geri dönerek ikiliyi özel bir masaya oturttu.
Bölüm 35
‘Anne, ablam burada ne arasın’ dedi Erdem ‘Hem yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyoruz. Birde aradan onca zaman geçmiş nasıl tanıyacaksın onu’
‘Bir anne evladını nerede olursa olsun tanır, hem de kalben tanır. Bende kızımı onca zaman geçmesine rağmen kalben tanıdım’
‘Haklısın anne, yalnız o değilse’ dedi Erdem.
‘Az önce dediğim gibi kızımı nerede olursa olsun tanırım’ dedi annesi ‘Hem kızımın sağ gözünün üstünde doğumdan kalan kalbe benzer bir leke vardı. Birde gözlerinin rengi biri mavi diğeri kahverengiydi’
‘Neyse anne’ dedi Erdem ‘Kardeşim kim onu söyle’
‘Patronunun yanındaki kız’
Annesinin Fatma demesinden korktu Erdem. Oysaki annesi Eslem’i gösteriyordu.
‘Anlayamadım anne ablam hangisi’
‘Patronun sağındaki kız’
‘Eslem Hanım mı?’
‘Evet’ dedi annesi
‘Of anne, bir an için Fatma diyeceksin zannettim’
‘Maşallah gelinim de güzelmiş’ dedi annesi, Erdem’in böğrüne vurarak’
‘Aman anne’ dedi Erdem utanarak. Daha sonra da ‘Allah Teâlâ’nın şu güzel işlerine bakın ki onca zaman ablamla aynı yerde çalışıyormuşum da haberim yokmuş’
Ensar, Eslem ve Fatma’yla birkaç kelam ettikten sonra gelen diğer misafirlerle ilgilenmek için yanlarından ayrıldı. Bu arada Erdem’in annesi kızına gözlerini bile kırpmadan bakmaya devam ediyordu.