BÖLÜM 1

‘Baba, bıktım artık hırsızlık yapmaktan. O yüzden beni buna zorlayamazsın’ dedi genç kız, babasının karşına geçerek.
‘Bana karşı mı geliyorsun?’ dedi babası, kızın yakasına yapışarak.
‘Yeter artık baba, yeter. Senin yüzünden kaç sefer hapse girdim çıktım. Halen daha peşimi bırakmadın’
‘Kız, yerden bitme alırım şimdi ayağımın altına’
‘Sanki yapmadığın şey mi baba, daha dün attığın dayağın acısını çekiyorum’
‘Yine dayak yemek istemiyorsan, istediğimi yapacaksın’ dedi babası tehdit edercesine.
‘Asla baba asla, artık dediğini yapmayacağım. Hem annem senin yüzünden kaçıp gitmedi mi? Kardeşim senin yüzünden ölmedi mi?’ dedi genç kız, yiyeceği dayaktan çekinmeyerek ‘Neden bunlar başımıza geldi biliyor musun baba senin içki müptelalığın yüzünden ve kumar alışkanlığından’
‘Kız, her şeyin var daha ne istiyorsun?’ dedi babası.
‘Evet, var baba ama hepsi haramdan elde edilmiş şeyler. Artık kursağımdan haram geçmesini istemiyorum’ dedikten sonra da ‘Ne olur, düzgün bir iş bulda boğazımızdan haram lokma geçmesin’
‘Benim nasihatlere karnım tok’ dedi babası. Ardından da kızını ayağının altına alarak yüzü, gözü morarana kadar dövdü.
Bölüm 1
Eslem, dünyalar güzeli bir kızdı. Öyle ki ona bir bakan bir daha bakmak isterdi. O güzelliği kadar ahlakıyla da insanları etkiliyordu. Birçok aile ahlakı yüzünden oğullarına kızlarına almak istemişler, fakat babası yüzünden geri gitmek zorunda kalıyorlardı.
Babasının niyeti, kızının el çabukluğunu kullanarak alın teri dökmeden para kazanmaktı. Bu yüzden de onunla evlenmek isteyenleri hep geri çeviriyordu.
Eslem, okumayı çok severdi. Özellikle de aşk romanlarını okumayı severdi. Okudukça da kitapta yazılanlar gibi aşk yaşamayı istiyordu. Ama nereden öyle bir baba varken değil aşk yaşamak, gün yüzü bile göremiyordu.
O, babasının zorlamasıyla girdiği evlerden değerli eşyalar alıp kaçıyordu. Babası da bunları alıp satıyordu. Onlardan elde ettiği geliri de ya içki masalarında ya da kumar masalarında harcıyordu. Kız hırsızlık veyahut yankesicilik yapmak istemediğinde ise dayaktan kırıp geçiriyordu. En son attığı dayak hepsinden daha şiddetli olmuş, kolunun kırılmasıyla son bulmuştu. Bu yüzden de birkaç gün hastanede yatmak zorunda kalmıştı. Hastanede kolunun nasıl kırıldığını soranlara ise kaygan zemin yüzünden ayağının kaydığını söylemişti. Yüzünün gözünün morarmasına da düşmeden dolayı kaynaklandığını söylemişti.
Eslem’in günleri hep dayak, taciz ve hakaretle geçiyordu. Babası yetmezmiş gibi birde babasının arkadaşları onu taciz ediyorlardı.
Bir gün babasının arkadaşlarından biri onu takip edip kimsenin görmediği bir yerde sıkıştırdı. Daha sonra da öpmeye çalıştı. Eslem, onun tacizinden kurtulmak için çırpınıp durdu. Bağırdı ama sesini duyan hiç kimse yoktu. Ya da vardı ama babasından dolayı kimse yardıma gelmiyorlardı.
Adam, Eslem’in gömleğini çıkarmaya yeltendiği anda güç geldi kendisine. Bu güçle adamı geriye doğru öyle bir ittirdi ki adam geriye doğru gidip yere düştü. Daha sonra da kalkamaz oldu yerinden.
Adamın yerinden kalkamadığını gören Eslem, sinirle yanına vardı. Daha sonrada yüzüne tükürdü ve ona:
‘İnşallah yerinden kalkamaz olasın’ diye beddua ettikten sonra oracıktan ayrıldı. Bedduasından birkaç gün sonra da onun felç geçirip yatağa bağımlı hale geldiğini öğrendi.