7. Bölüm

Sabah erkenden uyandım bugün benim için önemli tarihlerden bir gün. Normalde okula giderken heyecanlı olmam ama bugün heyecanlıyım okuldakilerin sınıftakilerin vereceği tepkiyi az çok merak etmiyor değilim uyandığım gibi ceren'e mesaj attım o da çoktan uyanmış hatta yola koyulmuş bile bizim eve gelmek için.

Ben de güzelce hazırlanıp saçıma makyajımı hallettikten sonra aynada son bir kez kendime baktım ve sonra abimin odasına gittim ben uyandırmazsam kesinlikle okula geç kalacaktı buna çok fazla takılacağını düşünmüyorum derslere doğru düzgün girdiğinden bile şüpheliyim.

Neyse önce biraz hamurdan da sonra da uyandı o hazırlanana kadar ben de kapıya çıktım ve Ceren gelmişti bile. Ceren'le biraz sohbet etmeye başladık O sırada abimin arkadaşlarının geldiğini gördüm bu onların her sabah yaptığı bir şey buraya gelip abimin arabasıyla birlikte okula gidiyorlar ama bu sabah şaşırdığım şey şu ki abimin arabasını garajdan bile çıkarmadılar normalde onlar abim gelmeden çıkartırlardı arabanın anahtarı doğru düzgün abimde bile kalmıyor her gün başka birinde.

Çok fazla sorgulamadım bugün bizimle beraber geleceklerdi hepsi hayret neden arabayı kullanmadılar diye düşündüm ve sonradan benzin koyacak paraları bile olmadı aklıma geldi sanırım bu aralar harçlıkları biraz kesilmiş e tabii o kadar pahalı alkolleri ayırırsanız o parayı tabii ki de kalmaz paranız.

Biz her sabah sıkışık otobüsle gitmeye ve bu sıkışık otobüsün gelmesini beklemeye alışkınız ama onlarla hiç alışkın değil yarım saattir otobüs durağında söylenip duruyorlar nerede kaldı bu otobüs diye.

Tabii zor gelmiştir her gün arabayla okula gidip gelen insanlara otobüs beklemek neyse otobüsümüz geldi ama çilemiz henüz bitmedi tam da tahmin ettiğim gibi ağzına kadar doluydu bize oturacak yer bile kalmamıştı hepimiz ayaktaydık.

Atıl tam benim yanımda Durmuş abim de ceren'in dibinde Durmuş Ceren temas sevmediği için ikide bir abimi ittirip duruyor otobüsten inene kadar kavga etmeseler bari.

"Ya of Tuncay yapışma bana artık"

"Ya ne var kızım gidecek yer mi var sanki Allah Allah yedim sanki seni"

"Biraz geri gidebilirsin"

"Allah'ım sen bana sabır ver"

İkisine gülmemek için kendimi zor tuttum Allah'ım bu Ceren ve abimin kavgaları ne zaman bitecek ben bile abimle bu kadar kavga etmiyorum.

Nihayet okulun önüne kadar gelebildik bizim okulun yakınındaki durakta indik onların durağı bir üst duraktı ama onlar oraya kadar sabredebilecek durumda değillerdi hemen bizim durakta indiler ben ve Ceren önde yürürken onlar arkamızda geliyorlardı kahkahaları bütün sokağa inletirken etrafımızdaki herkes onlara bakıyordu Allah'tan biz de onların biraz önündeydik de alakamız yok gibi görünüyordu.

Okulun bahçe kapısının önüne geldiğimizde onlar da çoktan bize ulaşmışlardı onlar birazdan geçip gidecek biz de derse gireceğiz tam bahçe kapısından içeriye giriyordum ki berke'nin bana çarpmasıyla yere düştüm O beni görmemişti zaten görse bilerek çarpmazdı herhalde.

Hem ben hem kitabım yere düşünce belki hemen beni kaldırdı ben olduğumu henüz fark etmemişti kitabımı alıp elime verdi ve özür dilemeye başladı ben olduğumu görünce de şaşırdım O da beklemiyordu benden böyle bir performans.

"Hilal bu sen misin tanıyamadım bile"

"Ne var canım alt tarafı birkaç kilo verdik"

"Çok şey var harika görünüyorsun kaç hafta okula gelmeyince ben de bir şey oldu sandım ceren'e sordum ama söylemedi"

"Söylememesini ben istedim ya"

"Anladım bu arada her zamankinden daha güzel görünüyorsun"

Berke bana iltifatlar yardırırken abim ve diğerleri geldi normalde abimin böyle bir şeyi sinirlenmesi gerekiyordu ama atıl kıskanmış gibi görünüyordu.

"Ne oluyor ya hayırdır sen kimsin?"

"Atıl saçmalama o benim sınıf arkadaşım"

"Bütün sınıf arkadaşlarımla böyle samimi misin"

"Pardon da sana ne bundan abim bir şey demiyor"

Abim bunun üzerine tabii ki de konuya dahil oldu benim tarafımda durmasını bekledim ama o her zamanki gibi arkadaşını savundu. Berke'nin yanına geçip dik dik baktı çocuğa.

"Bir daha senin kardeşinin etrafında görmeyeyim hadi şimdi yaylan"

Berke tabii garibim kibarlığından bir şey diyemedi sadece bana bakıp sınıfta görüşürüz dedi.

"Sınıfta görüşürmüş Hilal sen de şu çocuğa yüz verip durma"

"Alt tarafı sınıf arkadaşım abi bu kadar abartmasan mı?"

Abimin tepkileri bitmediği için Ceren araya girdi.

"Ay ne olmuş sanki sizde abartıyorsunuz ayrıca oldukça kibar ve hoş bir çocuk"

"Sana ne oluyor Ceren ya Allah Allah hepiniz bir çocukta ne bulmuşsanız bu kadar"

"Ne alakası var gerçekten abartıyorsunuz"

"O çocuğu ikinizin etrafında görmeyeceğim bu kadar"

Ceren bağırarak araya girdi ondan böyle büyük bir tepki ben de beklemiyordum.

"Hayırdır ya sen bana ne karışıyorsun hilal'i geçtim ben senin hiçbir şeyin olmuyorum"

"Ben ikinizi de uyardım o çocuğu etrafınızda görürsem fena yaparım "

Ceren daha ağzını açıp bir şey demeden abim arkadaşlarını da alıp gitti Of neyse hiç uğraşamayacağım şimdi bunlarla. Ama sanırım Ceren abimin böyle konuşmasına sinir olmuştu sınıfa gidene kadar söylendi.

"Bence abin artık kapatırsın"

"Seninle aynı fikirdeyim"

Sınıfa girdiğimde gözüme ilk çarpan kişi tabii ki de Beyza oldu o arkadaşları ile oturmuş yüksek sesle kahkaha atarken benim sınıfa girmemle kahkahası bir anda kesildi. Sırf onun bu yüz ifadesini görmek için bile felaket diyet yapar kilo verirdim.

Sadece o değil sınıftaki diğerleri de bana şaşkın gözlerle bakıyorlardı. Ama Beyza zorbası durur mu hiç buna da bir kılıf uydurdu.

"Ben de Hilal kaç haftadır neden okula gelmiyor diyordum daha fazla ağlamamak için kilo vermiş"

Ben cevap vermeden Ceren araya girdi hem de dövüş horozu gibi.

"Yani Beyza başka bir şey bulamadın mı Zaten Hilal çok güzeldi şu anki hali bu sınıftaki bütün kızlardan daha güzel sen de kıskançlığından çatlayacaksın ve bahane arıyorsun"

Beyza'nın suratı tabii ki de değişmişti artık bana değil ceren'e bilenecekti"

Bir şey demeden sınıftan çıktı kendi gibi zevksiz ve salak arkadaşları da onunla beraber çıktı.

"Evde abin burada bu kız gerçekten Allah yardımcın olsun kankacığım"

Kendi kendime içimden amin dedim gerçekten evde abim ve arkadaşları burada da bu kız daha fazla başıma ne iş gelebilir acaba zorbalarım bir değil iki değil.

Öğlee teneffüsünde kafeteryada berke de bizim yanımıza geldi.

Biz sohbet ederek yemeğimizi yerken Beyza geldi ve elindeki yemek tepsisini bilerek üzerime döktü sözde ayağı kaymış.

Öfkeden resmen deliye döndüm bu kız ne yaptığını sanıyor artık saçmaladı iyice.

"Ya sen ne yapıyorsun?"

"Ayağım kaydı sanki bilerek yaptım"

"Bilerek yaptın ayağın falan kaymadı gördük hepimiz"

"Of sana hesap mı vereceğim ayağım kaydı dedim ya"

Ben sinirden konuşamadım bile tam o anda belki bizim yarım bıraktığımız yemek tabağını alıp bilerek beyza'nın üzerine döktü.

Beyza'nın çığlıkları bütün kafeteryayı doldururken hepimiz bir ağızdan gülüyorduk. Oh olsun Berke yapmasa ben yapacaktım.

"Gel Hilal üstünü temizleyelim"

Biz kafeterya'dan çıktık ama ben bu halde okulda duramazdım eve gitmek istediğimi söyledim Ceren ve berke de benimle gelmek istediler ama onlara derse katılmaları gerektiğini söyledim.

Çantamı da alıp okuldan çıktım okulun bahçe kapısında Atıl ile karşılaştım O da çantasını almış gidiyordu beni görünce yanıma geldi.

"Hayırdır yemek yemeği de mi daha öğrenemedin ne bu üstünü başının hali"

Diyerek benimle dalga geçti klasik Atıl işte ondan mantıklı bir şey beklemiyorum insan bir kere sorar ne oldu diye.

"Sana açıklama yapmak zorunda değilim Zaten azıcık insaniyet olsa sende ne oldu biri bir şey mi yaptı diye sorarsın ama yok anca dalga geçersin"

"Ya tamam gel gel özür dilerim iyi misin sen?"

"Evet"

"Kim yaptı sana bunu?"

"Kim olacak bir numaralı zorbam Beyza"

"O kızın seninle derdi ne?"

"Sen ve abimin derdi neyse o hiçbir şekilde bir şey yapmama rağmen benimle uğraşıp duruyor daha öncesinden kilomu bahane edip bana zor bana şimdi onu bahane edemediği için yemeği üstüme döktü"

"Yani ben ve tuncay'ın ciddi olmadığını biliyorsun sadece takılıyoruz sana"

"Fiziksel zorbalığa gelene kadar her şeyi yapmanız gerçekten takılmak mı?"

Tabii bir şey demedi yüzü düştü başını öne eğdi biraz utanmış gibiydi.

"Haklısın diyecek bir şeyim yok"

"Neyse ben eve gideceğim"

"Ya dur seni bu halde bırakamam"

"Ne oldu başıma iyilik meleği mi kesildin"

"Ne alakası var ya kim olsa bu halde kalamaz benim için"

Kolunun altına sıkıştırdığı sweet'ini verdi bana.

"En azından bunun üstüne giy beyaz gömleğin üstünde leke çok kötü duruyor seni otobüse bile almazlar bu halde."

Alıp almamak konusunda biraz tereddüt ettim sanırım gerçekten yardım etmek istiyor.

"Üzerine yemek bulaşır ya yağ lekesi olur"

"Olsun ne olacak ki senden daha önemli sanki"

Bir dakika ben ciddi mi duymuştum atıl normalde kıyafetlerine veya eşyalarına çok değer veren birisidir. Ve şimdi gelmiş bana diyor ki sweet'imi giyebilirsin yağ lekesi olması hiç önemli değil.

"Peki teşekkür ederim"

Sweetini alıp üzerime geçirdim en azından şimdi daha az kötü görünüyor. Bu halde beni otobüse alabilirler.

Birlikte otobüs durağına gittik otobüs durağına gidene kadar hiç konuşmadık otobüs gelene kadar da.

Güneşi olduğu için gelen otobüs çok dolu değildi otobüse geçtik ve o kadar boş yer olmasına rağmen gelip benim yanıma oturdu anlamadık sanki.

Kendi kendime kurduğum bu saçma düşünceler beni bir an olsun gülümsetmişti. Birkaç durak sonra Atıl indi. O inerken arkasından seslendim.

"Sweetini yıkar getiririm yarın sana"

"Hiç sorun değil sende kalabilir"

Bunları söyleyip gülümseyerek göz kırptıktan sonra otobüsten indi kalbim ve midemdeki kelebekler lütfen sakin olun. Henüz bir şey olmamışken bu kadar abartmanız hiç normal değil.

(Bu bölümü 10 yorum ve 15 beğeni gelirse diğer bölümü de bugün yazarım)