49. Bölüm

Ben de Ceren mental açıdan uzun zamandır ilk defa bu kadar iyi hissettiğimizi fark ettik çünkü hayat gerçekten çok iyi ilerliyordu bizim için özellikle son birkaç hafta.

Çünkü hayatımızda büyük ölçüde şeyler değişmişti hayatımıza Yeni insanlar girmiş yeni aşklara gelirken açmıştık ve bu aşk bize çok iyi gelmişti ikimiz de seviyor seviliyor değer görüyor ve olduğumuz gibi kabul ediliyorduk.

Bizimle birlikte olmayı bir nimet olarak kabul eden bu çocukların yanında kendimi gerçekten prenses gibi hissediyorum onlarla birlikte olmak hayattaki en büyük şans olabilir benim için bize gerçekten çok değer veriyorlar el üstünde tutuyorlar.

Birkaç hafta içinde aslında çok fazla şey değişmişti değişen birçok şeyde bir sürü şeyi beraberinde getirmişti.

Elbette ki Atıl ve abim böyle bir şey katlanamadılar. Bir iki kere kapımıza dayanıp böyle bir şey olmaz dediler konuşmak istediler ama kabul etmedik en son haksız olduklarını anladıklarında üniversite kayıtlarını kıbrıs'taki bir üniversiteye almaya karar verdiler bundan sonra okullarında yükselme yaşayabilirler mi ya da geri kalan birkaç dönem için yüksek notlar alabilirler mi bilmiyorum.

Artık onların da kendi hayatlarına yön vermeleri gerekiyordu öyle de yaptılar bizim hayatımızdan tamamen çıkıp yeni bir ülkede yeni bir üniversitede yeni bir hayat kurmaya karar verdiler bakalım Kıbrıs onları en güzel şekilde ağırlayabilecek mi ya da Kıbrıs onlara alışabilecek mi?

Tabii ki de abim bana tripli olduğu için onlar hakkında hiçbir şey bilmiyordum sadece annemden öğrendiğim birkaç bilgi ile bildiklerim sınırlı. Ama kardeşiz sonuçta elinde sonunda benimle tekrar konuşmaya başlayacak öfkesi dinene kadar.

Zaten annem abimin orada bir kızla tanıştığını ve aralarının iyi olduğunu söyledi zaten bunun olacağını az çok tahmin etmiştim Atıl konusunda artık hiçbir şekilde merak etmiyorum sormuyorum veya herhangi bir iletişime geçmiyorum çünkü onu düşünmek bile bana ihanet gibi geliyor ve Doruk ihaneti hak edecek en son insan.

Doruk ile olan ilişkimize gelirsek her şey gerçekten yolunda gidiyor iki kardeş bize çok iyi davranıyorlar ve biz tabii ki de onların İstanbul değil aslen İzmirli olduğunu daha yeni öğrendik.

Lise son sınıfta değişim projesi ile bizim okula gelmişlerdi ama ben onları İstanbul'da zannetmiştim meğersem izmirlilermiş üniversiteyi de burada kazanınca geri dönmemişler bu hafta sonu annesi ve babası geliyormuş çok mutlu görünüyordu.

Utku'nun mutfak becerileri ceren'e de biraz ilham olmuştu şimdi ikisi birlikte mutfakta yemek hazırlarken ben ve sevgilim salonda oturmuş keyif çatıyorduk. Gözlerinin içine sımsıcak bakarken beni bir saniye olsun yanından ayrmayıp her an ellerini ellerimde tutuyordu.

"Annenler ne kadar kalır burada?"

"Bilmem şimdilik bir hafta diyorlar ama ikna ederiz birkaç hafta kalırlar burada babamın işleri bu ara biraz yoğun ya"

"Anladım oradan buraya zor oluyor öyle değil mi?"

"Evet tek başıma olsaydı muhtemelen çoktan geri dönmüştüm ama iyi ki kardeşim var"

"Evet iyi ki"

"Utku olmasaydı ve seninle yine tanışmış olsaydım inan bana sırf senin için burada kalırdım"

"Cidden kalır mıydın?"

"Tabii ki de deli misin sensiz bir hayat düşünemiyorum bile"

Söylediği sözlerde samimi olduğunu bakışlarından anlayabiliyordum. Seni yudum derken bir anda aklına bir şey gelmişti Bir yudum onu yarım bırakıp bardağını sehpanın üzerine koyuyor tekrar.

"Ya aşkım utkuda ceren'le konuşacaktı da. Hani annemler geliyor ya annemlerle tanışmamızı istiyoruz "

"Daha çok erken değil mi hani yeni sayılırız"

"Yeni olsun veya olmasın ben annemle tanışmanı istiyorum ailemle tanışmanı istiyorum zaten utku'yu biliyorsun çok iyi anlaşıyoruz hepimiz ailemle de tanışsan çok güzel olur"

"İyi dedin hoş dedin ama sanki biraz erken gibi"

"Bence değil kabul edersen geldikleri 2. gün hemen bir yemek organize edebilirim ya da bize gelirsiniz"

"Tamam şöyle yapalım ceren'in de bu konudaki düşünceleri olumlu yönde olursa ayarlarız bir şeyler"

"Oha çok iyi harikasın ya"

Gerçekten küçük şeylerle bile mutlu olan bir adamla birlikte olmak çok güzel. Telefonumda ailemle birlikte çekildiğim eski fotoğrafları gösterirken birden kilolu olduğum döneme ait bir fotoğraf geldi ben tabii o fotoğrafları hiç sevmediğim için telefonumda bulundurmak istemiyordum ama bu arada kalmış.

"Of bu nereden çıktı ya silmemiş miydim ben bunu"

"Bakabilir miyim hayatım lütfen"

"Ya bakmasan olmaz mı?"

"Ya ne olacak bakayım işte"

"Ne bileyim o zamanlar kiloluydum kendimi çok çirkin hissediyorum şu an"

"Ne alakası var her halinle güzelsin lütfen bakmak istiyorum"

"Tamam ama dalga geçme"

"Ya hiç dalga geçer miyim"

Biraz tereddüt ederek telefonunu uzattım ekranda duran fotoğrafı büyütüp küçültüp detaylıca baktı her baktığında yüzünde farklı bir gülümseme oluşuyordu.

"Sen bir de bu haline çirkin diyorsun şuna bak ne kadar tatlı"

"Hadi be oradan kibarlığından böyle söylüyorsun"

"Aşk olsun ben öyle bir insan mıyım İnan bana böyle görseydim böyle daha çok aşık olurdum"

"Ne yani ben şu an güzel değil miyim bu halimi beğenmiyor musun?"

"Onu demediğimi gayet biliyorsun sen de ama demek istediğim şu hayatım ben seni her bedende ve her şekilde severim birilerinin seni sevmesi için bedenini veya kendini değiştirmene gerek yok seven zaten her türlü sever"

Bu sözleri duyunca içim bir hoş olmuştu çünkü gerçekten beni dış görünüşümde yargılamayıp olduğum gibi seveceğini biliyordum Atıl öyle yapmamıştı ama ben kiloluyken beni görmezden gelip kilo verdikten sonraki halimi sevmişti bedenimi değiştirmek yaptığım en büyük hataydı sanırım ve bunu bir erkek için yapmış olmak daha büyük bir hataydı.

Nihayet yemekler hazır olduğunda gerçekten ikisini de öve öve bitiremedik sanırım Ceren Utku sayesinde yemek işini çözdü.

Geç saatlere kadar oturduktan sonra ikisi de evine gitmek için bizden ayrılıyor biz de bu harika geçen günün ardından bütün olanların detaylı analizini yapmakla meşguldük tabii ki de ortak konumuz anne ve babaları ile tanışmaktı.

Ben biraz tereddüt etsem de Ceren çoktan kabul etmişti çünkü gerçekten Utku ile bir gelecek gördüğünü söylüyor ikisi adına çok sevindim Ceren de kabul ettiğine göre artık bir bahanem olamazdı mecburen tanışmak görüşmek zorundaydık belki de sandığım kadar kötü geçmez ailesi bu kadar iyi çocuklar yetiştirdiğine göre gerçekten samimi insanlar olmalı sadece biraz çekiniyor ve utanıyorum.