28. Bölüm

CEREN İN AĞZINDAN...

Şu an yaptığım şeyi inanamıyorum ama bu olayların artık bir açıklık kazanması gerekiyordu. Gidip tuncay'la yüz yüze konuşmak dışında başka bir seçeneğim kalmamıştı ne yaptığımın farkında değilim ama sanırım bu sefer işler tersine sardı ben ondan hoşlanıyorum.

Bunu söyleyeceğim de yüzünün alacağı tepkiyi gerçekten merak ediyorum belki de sırf benden intikam olsun diye acı çektirmek isteyecek ama bu yaptığı saçmalıktan bir an önce vazgeçmesi gerekiyor. En azından eve geri dönmesi için elimden geleni yapacağım.

Neyse ki Hilal teyzesinin evinin adresini vermişti acaba teyzesi evde midir umarım evde değildir yalnız olursak daha rahat konuşabiliriz ya da evde olması bir yandan da avantaj olabilir Tuncay beni dinlemek istemezse o rica edebilir tuncay'ı da kabul edebilir.

Tabii evde olup olmadığını ancak evlerine giderek öğrenebilirim kafa zilini uzun bastıktan sonra kapı hiçbir şekilde açılmadı 2-3 kere tekrar denedim mi en son kapı açıldı. Ben karşımda hilal'in teyzesini görmeyi bekliyordum ama onun yerine tuncay'ı gördüm oldukça rahat bakışlarla bakıyordu bana.

"Evet ne istiyorsun?"

"Konuşmak istiyorum sadece"

"Teyzem evde yok gelince konuşursun onunla"

"Teyzenle konuşacak bir şeyim yok seninle konuşmaya geldim"

"Benim seninle konuşacak bir şeyim yok Ceren"

"Ama benim var"

"Of Ceren"

Bir şey demesine izin vermeden ittirip kapıdan içeriye girdim salona geçtim gelip oturup konuşmasını bekliyordum ama o hiçbir şekilde yanıma oturmadı camdan dışarıyı seyretmeye başladı.

"Beni dinleyecek misin?"

"Hayır çünkü seninle konuşmak istediğin bir şey yok"

"Ama benim var gerçekten böyle davranma"

Dudakları hafifçe kıvrıldı. Resmen zevk alıyormuş gibi güldü.

"Yapma şimdi de sen mi benden hoşlanmaya başladın"

"Senden hoşlanmaya başladım dersen bana inanacak mısın?"

"Hayır tabii ki de hayır biliyor musun gitme vaktin geldi"

"Gelmedi ben buraya bir şeyleri çözmeye geldim çözmeden de gitmem"

"O zaman kendi kendine konuş benim seninle konuşacak bir şeyim yok"

Son sözlerini söyleyip üst kata doğru ilerlemeye başladı ben tabii ki de öyle kolay pes edecek bir insan değilim hemen arkasından gittim sanırım bu odada kalıyor girdiği odaya arkasından gittim.

"Ceren yapma kovulmaktan da mı anlamıyorsun"

"Anlamıyorum ve konuşacağız"

"Benim seninle konuşacak bir şeyim yok hadi git buradan"

"Gitmiyorum zorla mı göndereceksin"

"Madem gitmiyorsun ben de seni kendim gönderirim"

Kolumdan tuttu beni ittirmek ister gibi ama kolumu elinden kurtarıp odanın gerisine doğru biraz kaçtım.

"Ceren çocuk musun sen?"

"Asıl sen Ergen misin ne bu tavırlar"

Biraz daha bana yaklaşınca çareyi kaçmakta buldum ama bu sefer o gitmeme izin vermedi önümde dikildi. Ben de onu ittirmek ister gibi bisiklet yaka tişörtünün ön kısmından tutup ittirmeye çalıştım ama işler hiç de planladığım gibi gitmedi. Yakasından tuttuğum gibi tişörtü biraz yırtıldı o an göz göze geldiğimizde tekrar ittirmeye çalıştım ama ikimiz de birlikte yatağın üzerine düştük.

Şu an içinde olduğum durum kadar saçma bir durum yoktur herhalde onunla bu pozisyonda olmak hayal ettiğim en son şeydi sanırım. Ona bu yönden bakmak hiç aklıma gelmemişti böyle bakınca daha bir yakışıklı duruyor. O da benim gözlerimin içine dimdik bakıyordu ama bu sefer gözlerindeki ifade Öfke kırgınlık veya yorgunluk değildi. Bu seferki bakışları tamamen farklıydı.

Gözleri sadece bir anlığına bütün vücudunda gezdikten sonra tekrar gözlerimi buldu.

"Niye geldin buraya"

"Konuşmak için çünkü gerçekten içim hiç rahat değil sana sözleri söylediğimden beridir uyuyamıyorum gerçekten hak etmediğini düşünüyorum özür dilemek için geldim"

Bunları söylerken bir yandan onu ittirip yataktan kalkmak için uğraşıyordum ama buna izin vermiyordu sanki bu halimizden zevk alıyor gibiydi.

"Devam et seni dinliyorum"

"Bu pozisyonda beni dinlediğini düşünmüyorum lütfen üzerimden kalkar mısın?"

"Hayır"

Cevabı çok net ve sertti sanırım kendimi anlatabilmem için en uygun zaman buydu ve beni bir daha dinlemeyeceğini de biliyordum.

"Gerçekten özür dilerim"

"Gerçekten pişman olduğun için mi yoksa benden hoşlandığın için mi bunları söylüyorsun"

Gözlerime hafif yanak kaçırarak cevap verdim çünkü vereceğim cevap bundan sonraki kaderimizi belirleyecekti.

"Her ikisi de"

Dedim derin nefes alarak ve derin bir şekilde yutkunarak.

"Buraya geleceğini hiç tahmin etmemiştim benim gururumun iki katı var sende"

"Aşkta gurur olmaz"

"Olmayacağını bildiğim için o gün sana öyle davrandım O yüzden karşına çıkıp o market poşetlerini senin için eve kadar taşıdım"

"Ben olayların bu kadar büyüyeceğini düşünmemiştim"

"Sen sana gerçekten aşık olabileceğimi düşünmemiştin"

"Evet ama şu an geldiğimiz durum çok feci sen evde değilsin Hilal çok düzgün Atıl desen pişmanlık duyuyor"

"Peki ya sen sen ne haldesin?"

Bütün bu söylediklerimi duymazdan gelerek sadece bana odaklanması ruhumu okşamış ilk defa birilerinin benim için bu kadar düşünceli olması beni şımartmıştı.

"Buraya kendini affettirebilmek için mi geldin yoksa diğerlerinin üzgün olduğunu görmeye dayanamadığın için mi?"

"Aslında bakarsan her ikisi ama ben gerçekten hoşlanmaya başladığım çocuk tarafından nefret edilmek istemedim"

Ben üzerimden kalkmasını bekliyordum ama bu sefer daha yaklaştı aramızda bir nefeslik boşluk vardı resmen.

"O zaman kendini benim kollarıma bırak ve yaşanacak olanlara izin ver"

"Buradan çıktığımızda ikimizin de birbirimize karşı olan görüşleri nasıl olacak"

"Şayet biraz sonra yaşananlara izin verecek olursan her şey çok daha farklı olacak"

"Bizim aramızda yaşanacak olanlar Hilal ve atıl'a bakış açını nasıl değiştirecek"

"Aslında onlara kızgın veya kırgın değilim sadece güvenim sarsıldığı için insanlara zarar vermek istemediğimden buraya geldim"

"Ne zaman sinirlensen kendinden önce başkalarını mı düşünürsün?"

"Evet sizinkinin yanması zor gelebilir ama bazen hatta çoğu zaman en son düşündüğüm şey kendi canım oluyor veya kendi duygularım"

Bu sözleri ondan duymayı beklemiyordum gerçekten de teyzesi haklıymış çok özel bir kalbi var. Üzerime doğru biraz daha geldiğinde olacakları tamamen tahmin etmiştim ama kaçmak yerine istediğini almasına izin verdim çünkü biliyorum ki bu günden sonra bizi bizden başkası istemez.

Dudaklarıma biraz daha yaklaşırken ben işini kolaylaştırmak adına bir elimi boynuna atıp kendime çektim. Artık dudaklarımız bir birine mühürlenmiş bir şekilde öpüşüyorduk. Dudaklarımla işi bittikten sonra boynuma yöneldi oradan da nasibini almıştı sanırım boynumun akşam nasıl moraracağını düşündüğümde kendimden geçiyordum.

Son birkez dudaklarımdan ve boynumdan öptükten sonra üzerimden kalkıyor.

"Hey bekle bu kadar mı yani "

"Ne olmasını istiyorsun"

"Ne olduğunu gayet iyi biliyorsun"

"Eğer o dediğin şey olursa birkaç hafta sonra elinde hamilelik testi ile kapıma dayanacağını biliyorum"

"Ve sen de o çocuğa sahip çıkmazsın"

"Ben tabii ki de sahip çıkarım hatta seninle evlenirim bile ama şu an zamanında değil"

"Peki beni sevdiğine gerçekten inanabilir miyim"

"Bence inanmalısın hele bu saatten sonra inanmayacaksan o da senin sorunun"

"Of çok gıcıksın ya"

"Bana yardım et de bavulumu toplayayım"

"Neden ki?"

"Eve geri döneceğim dönmeden önce belki biraz gezeriz"

"Sen ciddi misin?"

"Evet zaten hepinizin istediği de bu değil miydi"

"Evet de ben bu kadar çabuk olacağını düşünmemiştim"

"İşimi kolaylaştırdın diyelim sadece biraz ilgi görmek istedim o kadar"

"Çok gıcıksın ya bütün bunları sadece biraz ilgi almak için mi yaptın"

"Ama işe yaradı"

"İşe yaradı elbette ki ama neler yaşadık senin haberin var mı"

"Abartma ya alt tarafı 2-3 gün"

"Eşyalarını bir toplayalım ben sana yolda gösteririm"

"Gösterirsin yavrum"

Gerçekten inanamıyorum ona olan öfkem sevgimle birleştiğinde gerçekten kıyamıyordum ama bu yaptığının da yanına kar kalmasını istemiyorum bunu görürsün sen.