2. Bölüm

Sabah merdivenlerden sessizce indim bakalım bizim ayılar uyanmış mı?

Ortalık leş gibi kokuyordu bu kokunun kaynağı tabii ki de belliydi dün akşam içilen alkol o çerezler cipsler ve bunların hayvan gibi dans etmesi ile birlikte oluşan ter kokusu birbirine girince tabii ki de ortalık fena bir şekilde kokmaya başladı.

Hepsi hala yerde yatıyordu kimsenin kendine gelecek hali yoktu ben uyandırmazsam bunlar böyle kalır burada.

Önce abimin yanına gittim dürttüm biraz uyanmadı tabii ki de biraz daha sarsmaya çalıştım gözlerini yarım açtı.

"Ne oluyor ya"

"Bayram oluyor kalk şuradan hadi ne hale getirmişsiniz burayı"

Hepsini Teker teker dürttüm zar zor ayıldılar Atıl ın yanına gitmeden o kendi uyandı zaten.

"Hayvansınız yemin ediyorum nasıl dağıtmışsınız etrafı."

"Annen gitti bu başladı Tuncay sana Allah yardım etsin"

Diyerek benimle dalga geçti Barış hayvanı ben sana gösteririm pis.

"Dağıttığınız gibi şimdi toplayın bu pisliği"

Hepsi aynı anda sırıtarak birbirine baktı. Ya yine mi bana bırakacaklar her seferinde bu olmaz ama ya.

Abim ceketini aldığı gibi dışarıya fırladı hepsi de arkasından çıktı ben de koştum arkalarından fakat yetişemedim dış kapıyı kapatıp tuttular çektim ama açamadım.

"Yemin ediyorum seni anneme söyleyeceğim pisliksin sen her seferinde aynı şey"

"Orayı topladıktan sonra konuşuruz canım kardeşim hadi sana kolay gelsin"

"Ben burayı toplamayacağım gelin nasıl dağıttıysanız bu pisliği öyle temizleyin"

"Kolay gelsin dedi değil mi hilal"

"İbrahim Allah belanı versin hepinizin Allah belasını versin"

Benim neredeyse ağlamaklı çıkacak sesim onların keyfini daha da çok yerine getirmişti bu pisliği ben toplayacaktım her zamanki gibi bana kalmıştı şerefsizler ya yemin ediyorum.

Bu salonu ben toplamasam elbette ki abim toplamayacak toplamadığın sürece 100 yılda böyle kalır burası.

El mecbur toplamaya başladım ama neresinden başlayacağımı bilemiyorum O kadar çok dağınık ki.

Ben daha toplamaya başlamadan kapının zili çaldı herhalde insafa geldiler diye düşündüm kapıyı açtığımda karşımda gördüğüm kişi ne abim ne de arkadaşlarından biriydi sınıf arkadaşım ceren'di.

"Hello aşkım neler oluyor burada"

"Gördüğün gibi yiyip içip dağıttılar bana bıraktılar"

"Ay yine mi gerçekten senin bu ağabeyin çekilmez bir insan"

"Sağ ol hatırlattığın için bu dağınıklık yine bana kaldı"

"Üzülme tatlım beraber toplarız şimdi ben bunu tahmin ettiğim için gelmiştim yanına"

"Sağ ol ya gerçekten tek başıma bitiremezdim bu dağınıklığı"

Ceren'le beraber toplamaya başladık. Bir yandan etraftaki dağınıklığı topluyor bir yandan da konuşuyorduk.

"Yine aynı grup mu?"

"Evet aralarında bir kişi daha fazlaydı"

"Kimdi?"

"Atıl"

Onun ismini söylerken istemsizce güldüm Ceren atılı çocukluktan sevdiğimi biliyordu onun tekrar bizimle aynı mahalleye gelmiş olmasına mı şasırsın yoksa beni gördüğünde verdiği ilk tepkiye mi şaşırsın bilemiyor ceren.

"Demek seni tuncay'ın sevgilisi falan zannetti öyle mi?"

"Evet bu da yetmezmiş gibi bana sen küçükken çok çirkindin bu kadar güzel olabileceğini tahmin etmemiştim O yüzden seni tuncay'ın sevgilisi zannettim dedi"

"Oha dağ ayısına bak daha tanımadan sinir oldum"

"Ve sana bir haberim daha var bizim okulun bünyesinde geliştirilen üniversitede abimle beraber okuyacaklar sanırım aynı bölümdeler ve bu da demek oluyor ki onların istemesek de her gün görmek zorunda kalacağız"

"Bu senin için iyi bir haber Bir yandan da kötü zaten abinin 7/24 görüyorsun Bir de bu üniversite iş çıktı başımıza"

"Bilmiyorum Ceren Atıl çok değişmiş yani eski zorba hali biraz devam ediyor ama o kadar da değil"

"Sanmıyorum insan yedisinde neyse yetmişinde de odur acaba diyorum sen bu atıldan vaz mı geçsen?"

"Neler diyorsun Ceren ona olan aşkımı sen biliyordun nasıl vazgeçerim yıllar sonra onu tekrar bulmuşken"

"Vallahi sen bilirsin tatlım ama böyle bir ayı ile de ömür geçmez"

"Dur bakalım belki de gerçekten zamanla kendinden soğutur O zaman hep birlikte görmüş oluruz"

"Ya onu bırak da yarın okulun ilk günü Ay bir de şimdi gıcık Aleyna ve okulu ele geçirmiş olan zorba kız grubu ile uğraşacağız"

"Aman bize ne ya bize bulaşmasınlar da biz onları görmezden geliriz"

"Tatlım önüne gelen herkese bulaşıyor bu kız bize nasıl bulaşmasın ki"

"Bir çaresine bakarız yani olmadı biz bir tane kız grubu oluştururuz kendi aramızda"

"Bak bu mantıklı ona rakip bir grup daha bu iyice sinirlerini bozar"

Daha fazla oyalanmadan sehpanın üzerinde ve yere düşmüş olan alkol bardaklarını topladık daha sonra içi tamamen boşalmış çerez ve cips kaselerini kaldırdık etrafı toparladıktan sonra her yeri elektrik süpürgesi ile süpürdük daha sonra sildik ve nihayet salon dün akşamki kaostan önceki haline dönmüştü.

Bu sefer annem geldiğinde abimin bütün yaptıklarını anlatacağım çünkü bu pisliği tamamen bana bırakıp arkadaşlarıyla beraber dışarıya kaçması bardağı taşıran son damla olmuştu.

Bir de annem her aradığında yüzsüz gibi kardeşimle çok iyi anlaşıyoruz siz bizi merak etmeyin ben kardeşime çok iyi bakıyorum diyor arkadaşlarıyla birlikte bana yaptığı zorbalıktan hiç bahsetmiyor bile terbiyesiz.

Ceren'le birlikte AVM'ye gittik oradaki işimizi bitirdikten sonra tekrar eve döndük evde birkaç eksik vardı annem dün market alışverişi yapmıştı ama birkaç eksik vardı onları da hallettikten sonra eve döndük abim ayısı hala dönmemişti.

Mutfağa geçip birlikte yemek ve tatlı yapmaya başladık bir yandan da konuşuyorduk biz dedikodunun dibine vurmuşken kapının açılma sesi geldi.

Beyimiz nihayet gelebildi tabii yalnız gelmemiş atılı da almış gelmiş.

"Selam kızlar bize yemek mi yapıyorsunuz?"

"Zıkkım ye tamam mı?"

"Ben de seni çok seviyorum canım kardeşim"

"Sen bu yemekten ve tatlıdan yiyemeyeceksin gidersin o geri zekalı arkadaşlarınla yersin"

"En azından atılın hatırına sofraya oturmama izin verirsin diye düşünüyorum öyle değil mi Ceren?"

"Hiç bana bulaşma Tuncay hilal'in yerinde olsam kapı kilidini değiştirir içeri girmene izin vermezdim"

"Of senin de benimle ne derdin var anlamadım benim zorbalığım kardeşime sana ne oluyorsa"

"Boş yapma Tuncay"

Ceren'le abim yine kavgaya tutuşmuştu ne zaman yan yana gelseler kavga ediyorlar ikisi arasındaki negatif enerjiyi bir türlü bitiremedim gitti.

"Ay yeter kavga etmeyin siz ikiniz de mutfaktan çıkın hadi"

"Kolay gelsin kızlar"

Atılın bütün sohbet boyunca söylediği tek cümle buydu.

Daha fazla tartışmadan masayı hazırlamaya başladık. Adının anne ve babası emlak işleri ile uğraştıkları için henüz evde değillermiş anlaşılan Atıl bu işler hallolana kadar bizim eve gidip gelmeye devam edicek.

Önlerindeki yemeği son damlasına kadar yiyip bitiren ağabeyim ve atıldan eline sağlık gibisinden iltifatlar beklemek de bir hataydı.

"Ee nasıl olmuş yemekler?"

Diyerek abimin yüzüne baktım onun ağzından çıkacak iyi bir kelime beklemiyorum elbette ki.

"Vasarın'ın üstü aç olduğum için yedim yoksa yemezdim. Ayrıca bu tatlıyı hanginiz yaptı felaket bu kadar berbat bir tatlı yemedim"

"O yüzden mi 2. tabağı istedin"

Diyerek dalga geçti ceren abimle. Ceren'in arada sırada bize gelip abime laf sokmasını çok seviyorum ben söylemesem de o benim içimden geçen her şeyi abimin yüzüne direkt söyleyebiliyor.

Saat akşam 8'i geçmişti ve hava çoktan kararmıştı Ceren eve gitmek için hazırlandı ama tek başına göndermeye içime el vermedi bu saatte genç bir kızın tek başına sokakta olması bence iyi bir şey değil.

"Abi ceren'i arabayla evine bırakır mısın?"

"Ceren'in başına bir şey gelmez benden bile daha erkek"

"Ya saçmalama kız o kadar yardım etti sizin pisliğinizi toplamama onu evine kadar bırak"

"Hiç gerek yok tatlım ben kendim giderim"

"Gerek var aslında seni tek başına gönderemem abimin de Bir tarafları şişmez"

"Of tamam hadi gidelim zaten uzak sayılmaz 20 dakikalık yol"

Ceren'le vedalaşıp kapıdan uğurladım onu sonra da içeriye geldim atıl salondaki kanepeye oturmuş telefonu ile ilgileniyordu. Beni görmesi için bir şey yapmam gerekiyordu of Ceren haklı olabilir gerçekten bu çocuk tam bir ayı.

Neyse hiçbir şey demeden tam karşısına oturup telefonumla ilgilenmeye başladım ama gözüm her an onun üzerindeydi. Elindeki telefonu bırakıp bana yöneldi.

"Gerçekten senden böyle bir değişim beklemiyordum"

"Anlamadım ne?"

"İlk gördüğümde seni tanıyamadım ve açıkçası tuncay'ın böyle güzel bir sevgilisi olabileceğini düşündüğüm için kıskanmış olabilirim"

"Sence ben tuncay'ın kardeşiyim olmasam onu sevgili olarak kabul eder miyim katlanılmaz biri"

"Bence abartıyorsun"

"Hayır abartmıyorum ve sen de onun gibisin"

"Belki zamanla bana olan bakışların değişir"

"Ne demek bu?"

"Hiç boş ver ben gitsem iyi olur tuncay'a benim yerime selam söylersin"

Ben daha cevap vermeden o kapıdan çıktı bile nezaketen onu uğurlamak için yanına gittim ayakkabılarının bağcığını bağladığında tam giderken yanağımdan Bir makas aldı ve göz kırptı.

Benim kalbim resmen yerinden çıkacak gibi oldu o gittikten sonra elimle yanağımı okşadım onun dokunduğu yeri Ay inanmıyorum demin ne yaşadım ben öyle ya.