Prolog

2013, Yunanistan

‘’Mila, sıra sende.’’
Öğretmen ismimi seslendiğinde içinde kaybolduğum düşünce ormanından çekip çıkarılmıştım. Bugün her öğrenci ‘’Kendi Tarihini Anlat’’ isimli bir sunuma hazırlanmıştı.
Sunumun özeti şuydu; her birimiz anne babamızın bizden önce yazdığı hikâyenin ardındaki yaşam hikâyesiyiz. Anne ve babamızı bir araya getiren kader ağları bir şekilde örülmeseydi
bizler dünyaya gelmeyecektik. Kısacası sunum için istenilen anne ve babamızın tanışma
hikâyesi ve birkaç fotoğrafıydı.
İki sıra önümdeki öğrencinin anne ve babası bir uçuşta yaşadıkları bir bilet karışıklığında
tanışmıştı. Yan sıradaki öğrencinin anne ve babası sahilde voleybol oynarken babasının
yanlışlıkla annesinin kafasına top atması ile tanışmışlardı.
Yunan bir baba ve Türk bir anneye sahip olduğumu okuldaki her arkadaşım ve
öğretmenim bildiğinden ve bu da her zaman ilgi çeken ve üzerine yorum yapılan bir gerçek
olduğundan, benden beklenen sunumun sınıf arkadaşlarımın sunumlarından daha ilgi çekici olması
gerektiğini zaten biliyordum.
Tabi çoğu arkadaşımın hikâyesi bundan on sekiz, en geç yirmi yıl öncesinden başlarken
benim hikâyem neredeyse bir asır öncesine dayanmaktaydı. Şaka yapmıyorum. Anne ve
babamın nasıl tanıştığının hikâyesini anlatabilmem için tam 91 yıl önce yaşanan başka bir hikâyeyi anlatmam gerekiyordu.
Sıramdan kalkıp sunum yapacağım tahtanın önüne yürürken gözümde uzayıp giden o yolda omuzlarımda bir asırlık hikâyenin ağırlığını taşımaktaydım. Heyecanla terleyen
avuçlarımın içinde nemlenen mektuplara bakıp derin bir nefes aldım.
Anlatacağım uzun bir hikâyeydi ancak bana sorarsanız anlatılabilecek en iyi tanışma hikâyesi de kesinlikle benimkilere aitti.