UZAKTAKİ KÜL

Los Angeles’ın sabahı, İstanbul’un sabahına hiç benzemiyordu.

Burada güneş daha erken doğuyor, sokaklar daha günün ilk saatlerinden itibaren hareketleniyordu. İstanbul’un Boğaz’ını, sabahları penceremden içeri dolan deniz kokusunu özlemiştim. Fakat yeni bir şehirde uyanmanın da kendine göre bir heyecanı vardı.

Otel odamın geniş penceresinin önünde, elimde kahvemle dışarıyı izliyordum.

İstanbul’dan ayrılalı üç gün olmuştu.

Üç gün önce havalimanında yaşananları düşündüm. Annemin bana sarılışını, babamın her zamanki ciddi tavrıyla vedalaşmasını, Kıvanç’ın son ana kadar şaka yapmasını…

Bir de Demir’i.

Havalimanına gelmemişti. Son telefonumu da cevaplamamıştı. Uçağa bindiğimde gönderdiği mesaj ise hâlâ telefonumdaydı.

İyi yolculuklar.

Dört yıllık bir ilişkinin ardından birbirimize söyleyebildiğimiz son şey iki kelime olmuştu.

Kahvemi pencerenin önündeki küçük masaya bıraktım.

Telefonumu elime aldığım sırada kapım çaldı.

“Kim o?”

“Benim. Aç, kahvaltı getirmedim merak etme.”

Derya’nın sesini duyunca güldüm.

“Gel.”

Kapıyı açıp içeri girdi. Elinde tableti, diğer elinde birkaç dosya vardı.

“Günaydın, Hollywood yıldızı.”

“Günaydın. Daha kahvemi bitiremedim, biraz yavaş.”

“Bugün yavaşlama şansımız yok. Sabah çekim var, öğleden sonra basın görüşmesi, akşam da program hazırlıkları.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Televizyon programı mı?”

Derya tabletini açtı.

“Evet. Filmin tanıtımı için Johnny’yle birlikte bir gece programına davet edildiniz. Yarın akşam canlı yayın.”

“Güzel.”

“Güzel mi? Vera, bu program Amerika’da oldukça yüksek izleniyor. Johnny’nin ekibi de onaylamış.”

Pencerenin önünden ayrılıp koltuğa oturdum.

“Peki, program nasıl olacak?”

“Biraz film konuşulacak, biraz set anılarınız. Sunucu ikinizi birlikte ağırlamak istiyor. Özellikle setteki uyumunuz dikkatini çekmiş.”

Gülümsedim.

“Umarım beni sürekli Johnny’yle ilgili sorulara boğmaz.”

Derya kahkaha attı.

“Bence tam tersine, ikinizi yan yana görmek istiyorlar.”

“Anladım.”

Derya ayağa kalktı.

“Bu arada Johnny dün akşam seni sormuş.”

Ona baktım.

“Ne için?”

“Bugünkü çekim saatini öğrenmek istemiş.”

“Bunu yapım ekibine de sorabilirdi.”

Derya’nın yüzünde muzip bir gülümseme belirdi.

“Belki sana sormak istemiştir.”

“Derya…”

“Tamam, sustum.”

Gülerek kapıya yöneldi.

“Yarım saate aşağıda ol. Araç hazır.”

Los Angeles — Film Seti

Sete vardığımda ekip çoktan çalışmaya başlamıştı.

Büyük bir yapımın içindeydim ve bunu her köşede hissediyordum. Kameralar, ışık sistemleri, kostüm ekipleri, yönetmen yardımcıları… Herkes kendi alanında oldukça disiplinliydi.

Beni gören birkaç ekip üyesi selam verdi.

“Good morning, Vera!”

(Günaydın, Vera!)

“Good morning!”

(Günaydın!)

Makyaj karavanına geçmeden önce kahve almak için küçük masaya yöneldim.

Tam kahvemi alıyordum ki arkamdan tanıdık bir ses geldi.

“That’s mine.”

(O benim.)

Döndüm.

Johnny, elinde senaryosuyla arkamda duruyordu.

Kaşlarımı kaldırdım.

“Really?”

(Gerçekten mi?)

Gülümseyerek bardağı gösterdi.

“Absolutely.”

(Kesinlikle.)

Kahveme baktım, sonra ona.

“Your name isn’t written on it.”

(Üzerinde senin adın yazmıyor.)

Johnny bardağı eline aldı.

“Neither is yours.”

(Senin adın da yazmıyor.)

Güldüm.

“Fair enough.”

(Haklısın.)

Bardağı masaya bıraktım.

“Take it. I’ll get another one.”

(Al o zaman. Ben başka bir tane alırım.)

Johnny kahveyi aldı ama içmedi.

“Actually, I was going to get you one too.”

(Aslında sana da bir tane alacaktım.)

Ona baktım.

“Why?”

(Neden?)

“Because you looked like you needed it.”

(Çünkü ihtiyacın varmış gibi görünüyordun.)

“Do I look that terrible?”

(O kadar kötü mü görünüyorum?)

Johnny hafifçe güldü.

“Not at all. But you haven’t had breakfast, have you?”

(Hiç de değil. Ama kahvaltı yapmadın, değil mi?)

Bir an duraksadım.

“Derya mı söyledi?”

Johnny başını iki yana salladı.

“No. I just noticed.”

(Hayır. Sadece fark ettim.)

“That’s a little concerning.”

(Bu biraz endişe verici.)

“I’m observant.”

(Gözlemciyimdir.)

Güldüm.

“Apparently.”

(Öyle görünüyor.)

Johnny benim için de kahve sipariş etti. Ardından birlikte setin bulunduğu bölüme yürüdük.

“Bugünkü sahneleri okudun mu?” diye sordu.

“Dün gece. Özellikle ikinci sahne hoşuma gitti.”

“Which one?”

(Hangisi?)

“Restorandaki sahne. Karakterlerin ilk kez gerçekten birbirlerini dinlediği bölüm.”

Johnny başını salladı.

“I liked that one too.”

(Ben de o sahneyi sevdim.)

“Bence filmin en önemli sahnelerinden biri olacak.”

“Then we’d better not ruin it.”

(O zaman mahvetmesek iyi olur.)

Gülerek ona baktım.

“Don’t put that pressure on me.”

(Bu baskıyı benim üzerime kurma.)

“I’m putting it on both of us.”

(Baskıyı ikimizin üzerine kuruyorum.)

Sete geldiğimizde yönetmen bizi çağırdı.

“Good morning! Ready?”

(Günaydın! Hazır mısınız?)

Johnny senaryosunu kaldırdı.

“Always.”

(Her zaman.)

Ben de gülümsedim.

“Let’s do it.”

(Hadi başlayalım.)

Çekimler başladı.

İlk sahnede birkaç tekrar aldık. İkinci sahne için dekor değiştirildi. Yönetmen bazı diyalogların tonunu değiştirmemizi istedi.

Johnny ile çalışmak düşündüğümden daha rahattı. Kamera karşısında oldukça deneyimliydi ama bu deneyimini karşısındaki oyuncuya hissettirmeye çalışmıyordu.

Bir sahnede benim repliğimden sonra beklenmedik bir cümle ekledi. Gülmemek için kendimi zor tuttum.

Yönetmen hemen seslendi.

“Cut!”

(Kestik!)

Johnny bana dönüp gülümsedi.

“Sorry.”

(Özür dilerim.)

Başımı iki yana salladım.

“You’re not sorry.”

(Hiç de üzgün değilsin.)

“No, I’m not.”

(Hayır, değilim.)

Kahkaha attım.

Yönetmen de gülüyordu.

“Let’s try that again. And Johnny, behave yourself.”

(Tekrar deneyelim. Johnny, uslu dur.)

Johnny ellerini kaldırdı.

“I’ll try.”

(Deneyeceğim.)

Bir sonraki çekimde sahneyi sorunsuz tamamladık.

Mola verildiğinde kostüm karavanına geçtim. Telefonumda annemin görüntülü araması vardı. Hemen geri döndüm.

“Anne!”

Leyla’nın yüzü ekranda belirdi.

“Nasıl gidiyor kızım?”

“İyi. Bugün çekim vardı.”

“Yoruluyor musun?”

“Biraz ama alışıyorum.”

“Yemeğini yedin mi?”

Gülümsedim.

“Yedim anne.”

Annemin yüzünde şüpheli bir ifade oluştu.

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

Arka taraftan babamın sesi duyuldu.

“Telefonu bana ver.”

Annem telefonu ona uzattı.

Haldun ekrana baktı.

“Nasıl gidiyor?”

“İyi baba. Her şey yolunda.”

“İşlerini aksatma. Kendine de dikkat et.”

“Ediyorum.”

Biraz daha konuştuk. Ardından telefonu kapattım.

Karavanın kapısı tıklandı.

“Come in.”

(Gel.)

Johnny kapıdan başını uzattı.

“Am I interrupting?”

(Bölüyor muyum?)

“Not anymore.”

(Artık hayır.)

Elindeki iki kahve bardağından birini bana uzattı.

“Peace offering.”

(Barış teklifi.)

Gülümsedim.

“Did we fight?”

(Kavga mı ettik?)

“Not yet.”

(Henüz değil.)

Kahveyi aldım.

“Thank you.”

(Teşekkür ederim.)

Johnny kapının yanında durdu.

“Are you coming back to set?”

(Sete geri geliyor musun?)

“Give me five minutes.”

(Bana beş dakika ver.)

“Take ten. They’re changing the lights.”

(On dakika al. Işıkları değiştiriyorlar.)

“Then why are you here?”

(O zaman neden buradasın?)

Johnny gülümsedi.

“I was bored.”

(Sıkılmıştım.)

Ona baktım.

“Really?”

(Gerçekten mi?)

“Terribly.”

(Feci şekilde.)

Güldüm.

“Go. I’ll be there.”

(Git. Ben de geliyorum.)

Johnny başını sallayıp çıktı.

Kapı kapandığında kahvemi elime aldım.

Kendi kendime gülümsediğimi fark ettim.

Johnny’nin yanında rahat hissediyordum. Benden bir şey beklemiyor, sürekli geçmişimi sorgulamıyor, her hareketimin altında başka bir anlam aramıyordu.

Onunla konuşmak kolaydı.

Ve uzun zamandır böyle bir rahatlığa ihtiyacım olduğunu fark ettim.

Ertesi Gün — Televizyon Programı

Programın çekileceği stüdyoya vardığımızda dışarıda küçük bir kalabalık vardı.

Amerikan basınından gazeteciler, hayranlar ve program ekibi girişin önünde bekliyordu.

Aracımız durduğunda flaşlar patlamaya başladı.

Kapı açıldı.

Önce ben indim.

Üzerimde siyah, zarif kesimli, omuzları açıkta bırakan bir elbise vardı. Saçlarımı dalgalı bırakmıştım. Makyajım belirgindi ama abartılı değildi.

Gazeteciler ismimi seslenmeye başladı.

“Vera! Vera, over here!”

(Vera! Vera, buraya!)

“Welcome to Los Angeles!”

(Los Angeles’a hoş geldiniz!)

“Are you excited about the film?”

(Film için heyecanlı mısınız?)

Gülümseyerek birkaç kare için durdum.

“Thank you. I’m very excited.”

(Teşekkür ederim. Çok heyecanlıyım.)

Ardından Johnny araçtan indi.

Onu gören kalabalığın sesi yükseldi. Kameralar bir anda kendisine döndü.

Johnny elini kaldırıp selam verdi. Yanıma geldiğinde hafifçe eğildi.

“Ready for the madness?”

(Bu çılgınlığa hazır mısın?)

Ona baktım.

“I’m starting to think this is your everyday life.”

(Bunun senin günlük hayatın olduğunu düşünmeye başladım.)

Johnny güldü.

“Unfortunately.”

(Maalesef.)

Birlikte stüdyoya girdik.

Stüdyo oldukça büyüktü. Sahnenin ortasında iki koltuk, karşılarında sunucunun masası, hemen önlerinde de seyirciler vardı.

Programın sunucusu bizi kapıda karşıladı.

“Johnny! Vera! Welcome!”

(Johnny! Vera! Hoş geldiniz!)

Johnny elini sıktı.

“Good to see you.”

(Seni görmek güzel.)

Ardından bana döndü.

“Vera, welcome to the show.”

(Vera, programa hoş geldin.)

“Thank you. It’s lovely to be here.”

(Teşekkür ederim. Burada olmak çok güzel.)

Sunucu gülümseyerek bizi sahneye davet etti.

Seyirciler alkışlamaya başladı.

Johnny önce koltuğuna oturdu. Ben de yanındaki koltuğa geçtim.

Sunucu karşılarına yerleşti.

“Öncelikle ikinizi bir arada görmek harika. Bu film için çok heyecanlıyız. Johnny, seni yıllardır tanıyoruz. Ama Vera, senin Amerika’daki ilk büyük projelerinden biri. Nasıl hissediyorsun?”

Mikrofonumu aldım.

“Honestly, I’m excited. It’s a completely different experience for me. New people, a new environment, a new story. I’m enjoying every minute.”

(Açıkçası heyecanlıyım. Benim için tamamen farklı bir deneyim. Yeni insanlar, yeni bir ortam, yeni bir hikâye. Her dakikasının tadını çıkarıyorum.)

Sunucu başını salladı.

“Johnny, Vera’yla çalışmak nasıl?”

Johnny bana kısa bir bakış attı.

“She’s very focused. Sometimes I think she knows the scene better than the director.”

(Çok disiplinli. Bazen sahneyi yönetmenden daha iyi bildiğini düşünüyorum.)

Seyirciler güldü.

Ona döndüm.

“That’s not true!”

(Bu doğru değil!)

Johnny gülerek omuz silkti.

“I’m just saying.”

(Sadece söylüyorum.)

Sunucu kahkaha attı.

“Yani sette biraz fazla disiplinli biri var.”

Johnny başını salladı.

“Very.”

(Oldukça.)

Mikrofonumu biraz yaklaştırdım.

“May I defend myself?”

(Kendimi savunabilir miyim?)

Sunucu elini uzattı.

“Please.”

(Lütfen.)

“Ben yalnızca işimi yapıyorum. Johnny ise bazen sahnenin ortasında hiç beklemediğim şeyler söylüyor. Sonra ben gülmemek için uğraşıyorum.”

Johnny hemen araya girdi.

“That’s called improvisation.”

(Buna doğaçlama deniyor.)

“That’s called disturbing your co-star.”

(Buna rol arkadaşının dikkatini dağıtmak deniyor.)

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Sunucu ikimize bakıp başını salladı.

“Sanırım sette eğlenceli bir ikili olmuşsunuz.”

Johnny bana dönüp gülümsedi.

“She’s good company.”

(Onunla vakit geçirmek çok keyifli.)

Bu kez cevap vermedim. Sadece gülümsedim.

Kamera Arkası

Sunucu ekranın arkasındaki büyük monitöre döndü.

“Peki, madem bu kadar eğleniyorsunuz, sizin için birkaç kamera arkası görüntüsü hazırladık.”

Ekran açıldı.

İlk görüntüde Johnny ile bir sahnenin provasını yapıyorduk. Ben repliğimi söylerken Johnny beklenmedik bir şekilde farklı bir tonlamayla cevap vermişti. Görüntüde birkaç saniye sonra gülmeye başladığım görülüyordu.

Stüdyodaki seyirciler de gülmeye başladı.

Sunucu görüntüyü durdurdu.

“Vera, burada ne oldu?”

Mikrofonumu aldım.

“Bunu bana sormayın. Johnny’ye sorun.”

Johnny gülüyordu.

“Nothing happened.”

(Hiçbir şey olmadı.)

“Really?”

(Gerçekten mi?)

“Absolutely.”

(Kesinlikle.)

Sunucu araya girdi.

“Peki, ikinci görüntüye bakalım.”

Ekranda başka bir görüntü açıldı.

Bu kez çekim arasında masada oturuyorduk. Johnny elindeki kahveyi bana uzatıyor, ben de kendi bardağımı göstererek bir şeyler söylüyordum. Sonra ikimiz de gülüyorduk.

Sunucu görüntüyü durdurdu.

“Bir dakika. Johnny, sen Vera’ya kahve mi taşıyorsun?”

Johnny rahatça arkasına yaslandı.

“Sometimes.”

(Bazen.)

Sunucu kaşlarını kaldırdı.

“Bunu bütün oyuncular için yapıyor musun?”

Johnny kısa bir süre düşündü.

“Not everyone.”

(Herkes için değil.)

Seyircilerden kahkahalar ve birkaç ıslık yükseldi.

Ben gülerek başımı iki yana salladım.

“See? This is how rumors start.”

(Gördünüz mü? Dedikodular böyle başlıyor.)

Sunucu hemen bana döndü.

“Yani Johnny sana özel davranıyor mu?”

“Johnny sette herkese karşı nazik. Ama kahvesini genellikle kendisi alıyor.”

Johnny kahkahasını tutamadı.

“That’s not fair.”

(Bu haksızlık.)

“It’s true!”

(Doğru ama!)

Sunucu seyircilere döndü.

“Sanırım burada küçük bir kahve meselesi var.”

Seyirciler yeniden güldü.

Programın havası oldukça keyifliydi.

Beklenmedik Soru

Sunucu bir süre film hakkında konuştuktan sonra notlarını masaya bıraktı.

“Şimdi biraz daha kişisel bir soru soracağım. Johnny, Vera’yı ilk tanıdığında ne düşündün?”

Johnny bana baktı.

“Honestly?”

(Açık konuşayım mı?)

Sunucu başını salladı.

“Of course.”

(Elbette.)

Johnny birkaç saniye düşündü.

“She has a very strong presence. You notice her when she walks into a room. But what surprised me was how easy she is to talk to.”

(Çok güçlü bir enerjisi var. Bir odaya girdiğinde onu fark ediyorsunuz. Ama beni şaşırtan şey, onunla konuşmanın ne kadar kolay olduğuydu.)

Ardından bana baktı.

“She’s funny, too.”

(Bir de komik.)

Gülümsedim.

“Thank you.”

(Teşekkür ederim.)

Sunucu bana döndü.

“Peki sen Johnny hakkında ne düşünüyorsun?”

Bir an düşündüm.

“Bence Johnny’nin en güzel tarafı, insanlara kendilerini rahat hissettirmesi. Çok büyük bir kariyeri var ama sette bunu kimseye hissettirmiyor. Bir de beklenmedik anlarda çok komik olabiliyor.”

Johnny başını eğerek güldü.

“I’m taking that as a compliment.”

(Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.)

“Öyle kabul edebilirsin.”

Sunucu ikimizin arasındaki bakışmayı fark etmişti.

“İkiniz arasında gerçekten güzel bir uyum var. Bu yalnızca kamera karşısında mı böyle?”

Johnny bana baktı.

“Not only.”

(Sadece kamera karşısında değil.)

Stüdyoda hafif bir uğultu yükseldi.

Gülümseyerek bacak bacak üstüne attım.

“Johnny, you’re making this interview difficult.”

(Johnny, bu röportajı zorlaştırıyorsun.)

Johnny kahkaha attı.

Sunucu ellerini birbirine vurdu.

“İşte bu cevabı beklemiyordum!”

Program Sonrası

Program sona erdiğinde seyirciler ayağa kalkıp alkışladı.

Johnny ayağa kalktı. Ben de kalktım.

Sunucu bize teşekkür ederken Johnny elini sırtımın üst kısmına hafifçe koyarak sahneden inmemize yardımcı oldu.

Kameralar hâlâ çalışıyordu.

Sahne arkasına geçtiğimizde Johnny bana döndü.

“You were great.”

(Harikaydın.)

“Sen de fena değildin.”

Johnny kaşlarını kaldırdı.

“Only not bad?”

(Sadece fena değildim, öyle mi?)

“Don’t get used to compliments.”

(İltifatlara alışma.)

“Too late.”

(Çok geç.)

Gülerek koridorda yürüdük.

Derya yanımıza geldi.

“Harikaydınız. Gerçekten çok iyi geçti.”

Johnny başını salladı.

“Thank you.”

(Teşekkür ederim.)

Derya bana döndü.

“Basın da çok memnun. Programın görüntüleri şimdiden paylaşılmaya başladı.”

Telefonumu çıkardım.

“Şimdiden mi?”

“Evet. Özellikle sizin diyaloglarınız.”

Johnny bana baktı.

“Looks like we’re famous again.”

(Görünüşe göre yeniden ünlüyüz.)

Güldüm.

“Again?”

(Yeniden mi?)

Johnny omuz silkti.

“Just a little.”

(Sadece biraz.)

Los Angeles — Gece

Programdan sonra Johnny’nin ekibi küçük bir restoranda yemek organize etmişti.

Derya da bizimleydi. Yapım ekibinden birkaç kişi daha masaya katıldı.

Yemek boyunca programın nasıl geçtiğini, sosyal medyada nelerin konuşulduğunu değerlendirdik.

Johnny bir ara telefonunu masaya bıraktı.

“Vera, do you have plans tomorrow evening?”

(Vera, yarın akşam için planın var mı?)

Başımı kaldırdım.

“Not really. Why?”

(Pek yok. Neden?)

“There is a small jazz place I know. I thought you might like it.”

(Bildiğim küçük bir caz mekânı var. Hoşuna gidebileceğini düşündüm.)

Gülümsedim.

“Are you inviting me?”

(Beni davet mi ediyorsun?)

“I’m asking.”

(Sadece soruyorum.)

“What’s the difference?”

(Aradaki fark ne?)

Johnny hafifçe güldü.

“One sounds more confident.”

(Biri daha kendinden emin duyuluyor.)

Derya bize bakıp gülümsedi.

Ben de kahvemi masaya bıraktım.

“I’d like that.”

(İsterim.)

Johnny başını salladı.

“Good.”

(Güzel.)

Konuşma başka konulara kaydı.

O akşam Johnny’nin benimle ilgilendiğini anlamak için büyük bir itirafa ihtiyacım yoktu. Bazen masada yanıma oturması, anlattığım bir şeyi dikkatle dinlemesi, küçük ayrıntıları hatırlaması yeterliydi.

Ama ben bunun üzerine hemen bir anlam yüklemek istemiyordum.

Yeni bir şehirdeydim.

Yeni bir işim vardı.

Ve uzun zamandır ilk defa kendimi bu kadar rahat hissediyordum.

İstanbul — Sancaktar Köşkü

Demir salondaki koltukta oturuyordu.

Televizyonda Vera’nın katıldığı programın görüntüleri oynuyordu.

Yanında Hazal vardı.

Hazal elindeki kadehten küçük bir yudum aldı.

“Programı baştan beri izliyorsun.”

Demir cevap vermedi.

Ekranda Vera ve Johnny görünüyordu.

Sunucunun sorusu duyuldu:

“İkiniz arasında gerçekten güzel bir uyum var. Bu yalnızca kamera karşısında mı böyle?”

Ardından Johnny’nin cevabı geldi.

“Not only.”

(Sadece kamera karşısında değil.)

Hazal başını ekrana çevirdi.

“Oldukça samimiler.”

Demir’in yüzünde hiçbir ifade yoktu.

“Öyle görünüyor.”

Hazal ona döndü.

“Rahatsız mı oldun?”

Demir kumandayı eline aldı.

“Hayır.”

Televizyonun sesini kıstı.

Hazal birkaç saniye onu izledi.

“Demir, bana yalan söylemek zorunda değilsin.”

Demir başını çevirdi.

“Ne duymak istiyorsun?”

“Gerçeği.”

“Gerçek şu ki Vera Amerika’da. Ben İstanbul’dayım. Konu bu kadar.”

Hazal hafifçe güldü ama gülüşünde neşe yoktu.

“Sen gerçekten böyle mi düşünüyorsun?”

Demir ayağa kalktı.

“Hazal, bu akşam bu konuyu konuşmak istemiyorum.”

“Peki. Ama bir şeyi bilmeni istiyorum.”

Demir durdu.

“Ben birinin boşluğunu doldurmak için burada değilim.”

Demir ona baktı.

“Böyle bir şey isteyen olmadı.”

Hazal gözlerini kaçırdı.

“Umarım.”

Demir telefonunu alıp çalışma odasına geçti.

Kapıyı kapattığında ilk yaptığı şey televizyonun açık olduğu sayfaya yeniden bakmak oldu.

Vera’nın programdan bir görüntüsü sosyal medyada paylaşılmıştı.

Johnny ona bakarak gülümsüyordu.

Vera da aynı şekilde karşılık veriyordu.

Demir fotoğrafı büyüttü.

Sonra ekranı kapattı.

Telefonunu masaya bıraktı.

Bir süre sessiz kaldı.

İstanbul — Gece Yarısı

Kıvanç’ın mesajıyla telefonum aydınlandı.

Kıvanç: Hollywood’da keyifler yerinde galiba.

Gülümsedim.

Ben: Senin de keyfin yerinde olsun diye dua ediyorum.

Kıvanç: Programı izledim. Johnny abiyle aranız bayağı iyi.

Ben: Kıvanç, lütfen.

Kıvanç: Ben bir şey demedim. Sadece kahve meselesini merak ettim.

Güldüm.

Ben: İyi geceler.

Kıvanç: İyi geceler Hollywood.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Tam ışığı kapatacaktım ki yeni bir mesaj geldi.

Bu kez Demir’dendi.

Demir: Programını izledim.

Mesaja baktım.

Bir süre sonra cevap yazdım.

Ben: Beğendin mi?

Demir: İyiydi.

Ben: Teşekkür ederim.

Bir süre yazıyor işareti göründü, sonra kayboldu.

Ardından yeni mesaj geldi.

Demir: Johnny’yle iyi anlaşıyorsunuz.

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.

Ben: Öyle.

Demir: Belli oluyor.

Ben: İş arkadaşım sonuçta.

Demir’den cevap gecikmedi.

Demir: Tabii.

Telefonu elimde tuttum.

Ben: Bir sorun mu var?

Demir: Yok.

Ben: O zaman iyi geceler.

Mesajı gönderdim.

Demir cevap vermedi.

Telefonu kapatıp komodinin üzerine bıraktım.

Pencerenin önüne yürüdüm. Los Angeles gecesi ışıl ışıldı.

Bir tarafta yeni hayatım, yeni işlerim ve yeni tanıştığım insanlar vardı.

Diğer tarafta ise İstanbul’da bıraktığım geçmişim.

Demir’in beni özlediğini biliyordum.

Ama artık onun özlemi benim kararlarımı değiştirmeyecekti.

Yatağa uzandım.

Yarın Johnny’yle gideceğimiz caz mekânını düşündüm. Uzun zamandır kendime böyle bir akşam ayırmamıştım.

Gözlerimi kapattım.

Ertesi Sabah — Magazin Gündemi

Derya’nın telefonuyla uyandım.

“Vera, uyandırdım mı?”

“Biraz.”

“Önemli bir şey var. Dün geceki programın görüntüleri Türkiye’de gündem olmuş.”

Yastığa yaslandım.

“Ne olmuş?”

“Johnny’yle aranızdaki diyaloglar. Özellikle son soru.”

Telefonumu açtım.

Magazin sitelerinde haberler yayınlanmaya başlamıştı.

VERA KARAHAN VE JOHNNY DEPP ARASINDA DİKKAT ÇEKEN UYUM!

HOLLYWOOD’DA YENİ BİR YAKINLIK MI DOĞUYOR?

DEMİR SANCAKTAR’IN YERİNİ JOHNNY DEPP Mİ ALIYOR?

Bir haberde programdan alınmış fotoğraf vardı. Johnny bana bakarak gülümsüyordu. Ben de ona dönmüştüm.

Altında yüzlerce yorum vardı.

“Vera’nın yanında ne kadar rahat olduğuna bakın.”

“Johnny’nin Vera’ya bakışını fark eden var mı?”

“Demir bu programı izlediyse evde huzur yoktur.”

“Vera artık kendi hayatını yaşıyor. Bırakın mutlu olsun.”

“Bence Johnny Vera’dan hoşlanıyor.”

Telefonu kapattım.

Derya hâlâ telefondaydı.

“Bunları büyütmeyelim. Programın tanıtımı zaten başarılı oldu.”

“Büyütmüyorum.”

“Güzel. Bugünkü çekim saatini gönderiyorum.”

“Tamam.”

Telefonu kapattım.

Bir süre yatağın kenarında oturdum.

Sonra ayağa kalkıp perdeyi açtım.

Amerika’da yeni bir gün başlamıştı.

Ve İstanbul’da, benim yokluğumda bazı şeylerin değişmeye başladığından henüz haberim yoktu.

İstanbul — Sancaktar Köşkü

Demir, sabah kahvesini içerken telefonuna düşen yeni haberi açtı.

Bu kez fotoğraf, Johnny ile benim restorandan çıkarken çekilmişti.

Johnny kapıyı tutmuş, ben de ona bir şey anlatırken gülüyordum.

Haberde tek bir cümle vardı:

“Vera Karahan ve Johnny Depp, televizyon programının ardından özel bir akşam yemeğinde bir araya geldi.”

Demir fotoğrafı birkaç saniye inceledi.

Ardından telefonunu masaya bıraktı.

Hazal salona girdi.

“Günaydın.”

Demir başını kaldırdı.

“Günaydın.”

Hazal masaya otururken telefonuna göz attı.

“Dün geceki program çok konuşulmuş.”

Demir cevap vermedi.

Hazal gözlerini ondan ayırmadan sordu:

“Sen hâlâ Vera’yı seviyorsun, değil mi?”

Demir kahvesinden bir yudum aldı.

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonunda başını kaldırdı.

“Bu sorunun cevabını bildiğini düşünüyorum.”

Hazal’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Demir ayağa kalktı, ceketini aldı.

“Ben çıkıyorum.”

“Nereye?”

“İşim var.”

Hazal arkasından baktı.

Kapı kapandığında salonda yalnız kaldı.

Telefonunu eline aldı ve Vera’nın fotoğrafına yeniden baktı.

O sabah ilk kez, Demir’in hayatında ne kadar geçici bir yerde durduğunu bu kadar açık hissetmişti.

Ve Los Angeles’ta, Vera’nın haberi olmadan, İstanbul’daki geçmişi yeniden hareketleniyordu.