YÜZLEŞME

GİTMEDEN ÖNCE

Akşam saat sekizi biraz geçiyordu.

Boğaz’a bakan restoranın üst katındaki özel bölümde oturuyordum. Önümdeki kahveye dokunmamıştım. Camın diğer tarafında İstanbul’un ışıkları denize vuruyor, teknelerin arasından geçen ışıklar suyun üzerinde dağılıyordu.

Demir henüz gelmemişti.

Telefonum masanın üzerinde duruyordu. Ekranına birkaç kez bakmıştım ama mesaj yazmamıştım. Onunla konuşmayı kabul etmek kolay olmamıştı. Çünkü ne söyleyeceğini tahmin ediyordum. Belki özür dileyecekti, belki geçmişi açıklamaya çalışacaktı.

Ama benim artık açıklama dinlemeye ihtiyacım yoktu.

Ben o geceyi yaşamıştım.

Kapının açıldığını duydum.

Başımı çevirdiğimde Demir’i gördüm.

Siyah gömleğinin kolları bileklerine kadar iniyordu. Ceketini çıkarmış, bir elinde telefonuyla içeri girmişti. Beni gördüğünde adımlarını yavaşlatmadı.

Masaya geldi.

“Beklettim mi?”

Saatime bakmadım.

“Çok değil.”

Sandalyeyi çekip karşıma oturdu. Bir süre birbirimize baktık.

Demir garsona işaret etti. Bir viski istedi.

Ben kahvemi elime aldım.

“Amerika’ya gidiyormuşsun.”

İlk cümlesi buydu.

“Evet.”

“Ne zaman?”

“İki hafta içinde.”

Çenesini hafifçe sıktı.

“Üç ay kalacakmışsın.”

“Öyle görünüyor.”

“Kararını vermişsin.”

Kahvemi tabağına bıraktım.

“Demir, buraya Amerika’ya gidip gitmeyeceğimi tartışmak için gelmedim.”

“Ben de sana izin vermek için çağırmadım.”

Gözlerimi ona çevirdim.

“İzin mi?”

Demir arkasına yaslandı.

“Yanlış anlama.”

“Yanlış anlamadım. Sadece hayatım üzerinde hâlâ söz sahibi olduğunu düşünmene şaşırdım.”

Viski bardağı masaya bırakıldı. Demir bardağı eline aldı ama içmedi.

“Dört yıl önce de böyleydin.”

Gülümsedim. Ama bu, eğlendiğim anlamına gelmiyordu.

“Dört yıl önce nasıl olduğumu konuşmak istiyorsan başlayalım.”

Demir gözlerini benden ayırmadı.

“Başlayalım.”

“Güzel.”

Biraz öne eğildim.

“Dört yıl önce o fotoğrafları gördüğümde ne hissettiğimi biliyor musun?”

Demir cevap vermedi.

“Bilmiyorsun. Çünkü o gece sen eğleniyordun. Ben ise evimde, telefonumun ekranına bakıp dört yıldır hayatımı paylaştığım adamın başka kadınlarla bir gece kulübünden çıktığını izliyordum.”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Vera…”

“Hayır. Bu kez sözümü kesme.”

Elimi masanın üzerine koydum.

“Ben senden kusursuz olmanı istemedim Demir. Hiçbir zaman istemedim. Kıskançtın, öfkeliydin, bazen çekilmezdin. Bunların hepsini biliyordum. Seni öyle tanıdım. Ama ben sana güveniyordum.”

Bir an durdum.

“Ve sen o güveni bir gecede yerle bir ettin.”

Demir bardağını masaya bıraktı.

“Ben seni aldatmadım.”

Bu cümleyi duyduğumda içimde bir şey kıpırdadı. Dört yıldır beklediğim cümlelerden biriydi belki. Ama artık duymak, yaşadıklarımı değiştirmiyordu.

“Bunu söylüyorsun.”

“Çünkü gerçek bu.”

“Peki o kadınlar neydi?”

“Arkadaşlarımla birlikteydim. İçmiştim. Fazla içmiştim. O fotoğraflarda gördüğün şeyin ötesinde bir şey yoktu.”

“Bana neden anlatmadın?”

Demir’in bakışları değişti.

“Anlatmaya çalıştım.”

“Ne zaman?”

“Sen gitmeden önce.”

“Ben senden bir açıklama beklerken seninle konuşabilmek için telefonunun başında bekledim. Senin sesini duymak istedim. Bir şey söylemeni, o fotoğrafların ne anlama geldiğini anlatmanı istedim.”

Sesim yükselmişti.

“Biliyor musun, en kötüsü neydi? İnsanların bana bakışları. Herkes biliyordu Demir. Herkes o fotoğrafları konuşuyordu. Benim dört yıldır sevdiğim adamın başka kadınlarla görüntülendiğini herkes biliyordu. Ben ise kendi ilişkimde ne yaşadığımı bilmiyordum.”

Demir öne eğildi.

“Benim de o fotoğraflardan sonra yaşadıklarımı bilmiyorsun.”

“Çünkü bana anlatmadın.”

“Sen de dinlemedin.”

Bir süre göz göze kaldık.

Demir’in çenesi kasılmıştı. Elini masanın üzerinde yumruk yaptı, sonra yavaşça açtı.

“Gittiğini öğrendiğimde evine geldim.”

Başımı hafifçe salladım.

“Biliyorum.”

“Hayır, bilmiyorsun. Kapında saatlerce bekledim. Telefonlarını açmadın. Sonra Londra’ya gittiğini öğrendim.”

Gözlerimi kaçırmadım.

“Çünkü seni görmek istemiyordum.”

“Bunu anladım.”

“Anlamış olsaydın peşimden gelmezdin.”

Demir’in dudakları gerildi.

“Senin peşinden gelmekle seni geri getirmek aynı şey değil, Vera.”

“Benim için o gün aynı şeydi.”

“Ben seni kaybetmek istemedim.”

Bu kez sustum.

Demir’in sesi daha alçaktı.

“Dört yıl boyunca seni bir kez olsun aklımdan çıkaramadım. Başarılarını gördüm. Ödüllerini izledim. Her yeni filmini, her konserini… Bazen bir haberini gördüğümde telefonumu kapattım. Bazen saatlerce izledim. Ama hiçbir zaman sana ulaşmadım.”

Acı bir gülümseme belirdi yüzümde.

“Bunu bir fedakârlık gibi anlatma.”

“Anlatmıyorum.”

“Çünkü ben de dört yıl boyunca seni unutmadım. Ama seni özlediğim her gece, o fotoğraflar yeniden karşıma çıktı. Birlikte yaşadığımız her güzel anın arkasında o gece vardı.”

Demir bana doğru eğildi.

“Peki şimdi?”

“Ne şimdi?”

“Şimdi de aynı şeyi mi hissediyorsun?”

Soruyu anladım.

Cevap vermeden önce ona baktım.

“Bazen senden nefret etmek istiyorum.”

“Başarabiliyor musun?”

Gözlerim gözlerine kilitlendi.

“Hayır.”

Demir’in bakışlarında çok kısa bir değişim oldu.

“Ben de.”

Bu iki kelime aramızdaki havayı değiştirdi.

Birbirimize bakıyorduk. Masanın üzerinde duran ellerimiz birbirine yakındı. Demir’in gözleri yüzümde gezindi. Bir an dudaklarıma baktığını fark ettim.

Ben de fark etmemiş gibi davranmadım.

“Beni hâlâ istiyorsun,” dedi.

Gülümsedim.

“Sen de kendinden çok eminsin.”

“Cevabım bu değil.”

“Benim cevabım da sana verilmek zorunda değil.”

Demir sandalyesini biraz geriye çekti, ayağa kalktı. Masanın yanından dolaşarak yanıma geldi.

Başımı kaldırdım.

Yanımda durduğunda aramızdaki mesafe iyice azalmıştı.

“Bana bak.”

Zaten ona bakıyordum.

“Dört yıl önce yaptığım şeyi savunmuyorum. O geceyi değiştiremem. Ama seni aldatmadım.”

“Bunu duydum.”

“Ve seni kaybetmek istemedim.”

“Bunu da duydum.”

“Öyleyse neden hâlâ bana sanki hiçbir şey hissetmiyormuşsun gibi davranıyorsun?”

Ayağa kalktım.

Artık yüz yüze duruyorduk.

“Çünkü hissettiğim şeyler bana yetmiyor, Demir.”

Gözlerini kıstı.

“Ne istiyorsun?”

“Güvenmek istiyorum. Ama sana güvenemiyorum.”

Demir’in bakışları yüzümde sabitlendi.

“Bana yeniden güvenebilirsin.”

Başımı iki yana salladım.

“Bunu sen söyleyemezsin. Benim yeniden güvenmem için bir sebebim olması gerekiyor.”

Bir adım yaklaştı.

“Vera…”

“Hayır. Beni dinle. Ben seni hâlâ seviyorum. Bunu inkâr etmeyeceğim. Sana baktığımda hâlâ aynı şeyleri hissediyorum. Yanımda durduğunda, sesini duyduğumda, bana dokunmaya yaklaştığında…”

Bir an durdum.

“Bütün bunlar hâlâ içimde. Ama ben bir daha o geceki kadın olmak istemiyorum.”

Demir’in gözleri karardı.

“Ben de seni bir daha öyle görmek istemiyorum.”

“Öyleyse bana bunu yaşatmayacaktın.”

“Biliyorum.”

Bu kez sesinde savunma yoktu.

Sadece sert, ağır bir kabulleniş vardı.

Bir süre öylece durduk.

Sonra Demir elini belime koydu.

Hareketi ani değildi ama kararlıydı. Aramızdaki mesafeyi kapattığında nefesim bir an kesildi.

“Üç ay,” dedi.

“Ne?”

“Amerika’da kalacağın süre.”

“Evet.”

“Üç ay boyunca seni göremeyeceğim.”

“Daha önce dört yıl gördün mü?”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Bana bunu hatırlatma.”

“Gerçekleri hatırlatıyorum.”

Elini belimden çekmedi. Ben de geri adım atmadım.

Gözleri yüzümde dolaştı. Sonra eğildi. Dudakları dudaklarıma yaklaşırken aramızda çok az mesafe kaldı.

Bir an için bütün geçmişimiz o birkaç santimlik boşluğa sığmış gibiydi.

Ama ben başımı hafifçe geri çektim.

Demir durdu.

“Bunu yapma,” dedi.

“Ne yapmayayım?”

“Bana yaklaşıp sonra uzaklaşma.”

Gözlerine baktım.

“Ben senden uzaklaşmayı dört yıl önce öğrendim.”

Elini belimden çekti.

“Bunu unutmadım.”

Çantamı aldım.

“Unutmanı da beklemiyorum.”

Kapıya yöneldim. Demir arkamdan geldi.

“Vera.”

Durdum ama dönmedim.

“Gittiğinde bu konuşma bitmeyecek.”

Başımı çevirdim.

“Benim için bitip bitmeyeceğine sen karar veremezsin.”

Demir birkaç saniye yüzüme baktı.

“Biliyorum.”

Kapıyı açtım.

“İyi geceler, Demir.”

“İyi geceler.”

Restoranın çıkışına doğru yürüdüm.

O an dışarıdan flaşlar patlamaya başladı.

Bir fotoğraf makinesinin deklanşör sesi, ardından başka bir tane…

Kapıda gazeteciler vardı.

“Vera Hanım! Vera Hanım!”

“Demir Bey’le yeniden mi birliktesiniz?”

“Dört yıl sonra ilk kez baş başa görüntülendiniz!”

“Amerika’ya gitmeden önce barıştınız mı?”

Demir arkamdan geldiğinde kalabalık daha da büyüdü.

Bir gazeteci mikrofonunu uzattı.

“Demir Bey, Vera Hanım’ın Amerika’ya gitmesi ilişkinizi etkiler mi?”

Demir gazeteciye baktı.

“Özel hayatımla ilgili konuşmuyorum.”

Bir başka muhabir bana döndü.

“Vera Hanım, yeniden bir araya mı geliyorsunuz?”

Gülümsedim.

“Bu akşam arkadaşça bir görüşme yaptık. İyi geceler.”

Demir’le aynı anda aracın yanına geldik.

Kapı açıldığında bana baktı.

Bir şey söyleyecek gibi oldu ama söylemedi.

Aracın içine girdim.

Camdan dışarı baktığımda hâlâ oradaydı.

Ve o gece çekilen fotoğraflar, ertesi sabah bütün Türkiye’nin önüne düşecekti.

Ertesi Sabah — Manşetler

Sabah kahvemi içerken telefonum susmuyordu.

Magazin hesapları, haber siteleri, televizyon programları…

Hepsinde aynı fotoğraflar vardı.

DÖRT YIL SONRA AYNI MASADA!

“VERA KARAHAN VE DEMİR SANCAKTAR YENİDEN Mİ BİR ARADA?”

“AŞK YENİDEN Mİ ALEVLENİYOR? İKİLİDEN SÜRPRİZ BULUŞMA!”

“VERA AMERİKA’YA GİTMEDEN ÖNCE DEMİR’LE GÖRÜŞTÜ!”

Kıvanç, kahvaltı masasında telefonunu bana uzattı.

“Abla, artık saklamıyorsunuz herhâlde.”

Telefonu geri ittim.

“Kıvanç, kahvaltı yapıyorum.”

“Ben de haber okuyorum.”

Haldun gazeteyi masaya bıraktı.

“Fotoğraflar güzel çıkmış.”

Annem gülümsedi.

“Bence de.”

Onlara baktım.

“Gerçekten mi?”

Babam kahvesini içti.

“Ne var? Birlikte oturmuşsunuz.”

Kıvanç sırıttı.

“Bence bu iş olacak.”

“Sen kendi işlerine bak.”

“Benim işlerim yolunda.”

Tam o sırada telefonuma Derya’dan mesaj geldi.

Basın açıklamasını bugün yapıyoruz. Amerika’ya gidiş tarihini duyuracağız.

Mesajı okudum.

Artık ertelememin anlamı yoktu.

Amerika Kararı

Öğleden sonra Derya’nın hazırladığı açıklama basına gönderildi.

VERA KARAHAN, ULUSLARARASI YAPIMDA YER ALACAĞINI VE İKİ HAFTA İÇİNDE AMERİKA’YA GİDECEĞİNİ DUYURDU.

Haber dakikalar içinde yayıldı.

Sosyal medya yorumları birbirini izledi.

“Demir şimdi ne yapacak?”

“Dün gece barıştılar sandık, kız gidiyor.”

“Vera’nın hayatı kendi hayatı. Kimseye göre karar vermek zorunda değil.”

“Demir’in yüzünü görmek isterdim.”

“Bence bu hikâye burada bitmez.”

Telefonum bir kez daha çaldı.

Demir.

Bir süre ekrana baktım.

Sonunda açtım.

“Alo?”

“Haberi gördüm.”

“Güzel.”

“Ne zaman söyleyecektin?”

“Bugün açıklanacağını bilmiyor muydun?”

“Bana söylemeni bekledim.”

Pencereye doğru yürüdüm.

“Demir, dün gece konuştuk. Sana Amerika’ya gideceğimi söyledim.”

“İki hafta içinde gideceğini söylemedin.”

“Şimdi söylüyorum.”

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

“Bunu gerçekten istiyor musun?”

“Evet.”

“Burada kalmak istemiyor musun?”

“İşim için gitmem gerekiyor.”

“İşin dışında?”

Gözlerimi kapattım.

“Bunu konuşmayacağız.”

“Vera.”

“Ne?”

“Dün gece söylediklerin…”

“Dün gece söylediklerim hâlâ geçerli.”

“Beni sevdiğini söyledin.”

“Evet.”

“Öyleyse gitmek neden bu kadar kolay?”

Bu kez sesim biraz sertleşti.

“Kolay olduğunu kim söyledi? Ben senin gibi duygularımı bir kenara bırakıp hayatıma devam edemiyorum. Benim için zor. Ama hayatımı durdurmayacağım.”

Demir’in nefesi duyuldu.

“Peki.”

“İyi günler, Demir.”

Telefonu kapattım.

Sancaktar Köşkü — Demir

Demir telefonu elinde tutuyordu.

Vera’nın sesi hâlâ kulağındaydı.

“Benim için zor. Ama hayatımı durdurmayacağım.”

Telefonu masaya bıraktı.

Önündeki bardak neredeyse doluydu. Birkaç saniye hareketsiz kaldıktan sonra ayağa kalktı.

Baran kapının önünde belirdi.

“Konuşabildin mi?”

Demir cevap vermedi.

“Gidiyor, değil mi?”

“Evet.”

“Ne yapmayı düşünüyorsun?”

Demir ceketini aldı.

“Bir şey düşünmüyorum.”

Baran kardeşinin yüzüne baktı.

“Demir.”

Demir kapıya yöneldi.

“Şimdi konuşma, Baran.”

“Senin öfkeyle verdiğin kararların sonunu biliyorum.”

Demir durdu.

“Benim kararlarımla ilgilenme.”

Baran başını iki yana salladı.

“Peki.”

Demir köşkten çıktı.

Aracına bindiğinde telefonunu eline aldı.

Rehberinde uzun zamandır aramadığı bir isim vardı.

Hazal.

Bir süre ekrana baktı.

Sonra arama tuşuna bastı.

Telefon birkaç kez çaldı.

“Demir?”

Hazal’ın sesi şaşkındı.

“Merhaba.”

“Merhaba. Uzun zaman oldu.”

“Evet.”

“Bu akşam müsait misin?”

Hazal birkaç saniye sustu.

“Bir şey mi oldu?”

“Bir yemek yiyelim.”

“Sen mi istiyorsun bunu?”

Demir gözlerini yoldan ayırmadı.

“Evet.”

“Peki. Saat kaçta?”

“Sekiz.”

“Tamam.”

Telefon kapandı.

Demir direksiyonun üzerindeki parmaklarını sıktı.

Hazal’ı aramıştı.

Vera’nın Amerika’ya gitmesine öfkelenmişti. Onun kararını değiştirememişti. Onu durduramamıştı.

Ve şimdi, kendisine bir zamanlar yakın olmuş bir kadının yanında oturmayı seçmişti.

Bunun ne anlama geldiğini kendisi de tam olarak bilmiyordu.

Hazal

Saat sekizi biraz geçiyordu.

Demir restorana girdiğinde Hazal çoktan masadaydı.

Onu gördüğünde ayağa kalktı.

“Merhaba.”

Demir yanağından hafifçe öptü.

“Merhaba.”

Hazal oturmasını bekledi.

“Gerçekten şaşırdım. Bunca zaman sonra beni araman…”

Demir menüyü açtı.

“İşlerim yoğundu.”

Hazal gülümsedi.

“Senin işlerin her zaman yoğundur.”

Siparişlerini verdiler.

Bir süre gündelik konulardan konuştular. Hazal Amerika’dan yeni döndüğünü, birkaç arkadaşıyla görüştüğünü anlattı. Demir dinledi ama pek konuşmadı.

Sonunda Hazal çatalını bıraktı.

“Demir, sana bir şey soracağım.”

Demir gözlerini kaldırdı.

“Sor.”

“Beni neden aradın?”

Demir bardağından bir yudum aldı.

“Birlikte yemek yemek istedim.”

Hazal hafifçe gülümsedi.

“Bana bunu söyleme. Seni tanıyorum.”

Demir cevap vermedi.

Hazal masanın üzerindeki peçeteyi düzeltti.

“Vera’yla ilgili bir şey mi oldu?”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Onun adını neden açtın?”

“Çünkü seni aramadan önce haberleri gördüm.”

Demir gözlerini ona çevirdi.

“Ne haberleri?”

“Dün gece birlikte görüntülenmişsiniz. Sonra da Amerika’ya gideceği açıklanmış.”

Demir çenesini sıktı.

Hazal bunu fark etti.

“Anladım.”

“Anlamadın.”

“Belki de anladım. Senin hayatında hiçbir zaman gerçekten kapanmayan bir mesele var.”

Demir arkasına yaslandı.

“Hazal, bu akşam Vera hakkında konuşmak istemiyorum.”

Hazal başını salladı.

“Peki.”

Ama gözlerindeki merak kaybolmamıştı.

“Yalnız bir şey söyleyeceğim. Ben senin hayatında birinin yerini doldurmak istemiyorum.”

Demir ona baktı.

“Benden böyle bir şey isteyen olmadı.”

“İyi.”

Yemeklerine devam ettiler.

Ama Hazal artık Demir’in neden kendisini aradığını biliyordu.

Bu masada iki kişi oturuyordu.

Fakat Demir’in aklı başka bir yerdeydi.

İki Hafta Sonra — İstanbul Havalimanı

Valizlerim hazırdı.

Karahan Yalısı’nın kapısında herkes beni uğurlamak için toplanmıştı.

Annem bana defalarca sarıldı.

“Üşütme kendini. Yemeklerine dikkat et. Bizi sürekli ara.”

Gülümsedim.

“Anne, üç ay gidiyorum. Üç yıl değil.”

“Benim için fark etmiyor.”

Babam alnımdan öptü.

“İşine odaklan. Bize ihtiyacın olduğunda ara.”

“Tamam baba.”

Kıvanç sarılırken kulağıma eğildi.

“Orada çok ünlü olursan beni unutma.”

“Seninle gurur duymamak için elimden geleni yapacağım.”

Güldü.

Mira da bana sarıldı.

“Çok özleyeceğim.”

“Ben de seni.”

Selin telefonunu çıkarıp fotoğrafımızı çekti.

Serkan valizleri araca yerleştirmişti.

Havalimanına doğru yola çıktık.

Terminalin önüne geldiğimizde gazeteciler bizi fark etti.

Flaşlar peş peşe patladı.

“Vera Hanım! Amerika yolculuğunuz ne kadar sürecek?”

“Johnny Depp’le ilk çekim ne zaman?”

“Demir Sancaktar’la yeniden bir araya geldiğiniz doğru mu?”

“Dün gece Hazal’la görüntülendi. Bir şey söylemek ister misiniz?”

Bir an durdum.

Hazal’ın haberini görmüştüm.

Demir’in onunla buluştuğunu da biliyordum.

Ama yüzümde en ufak bir değişiklik olmadı.

“Arkadaşlar, bugün işim için yola çıkıyorum. Projeyle ilgili gelişmeleri zamanı geldiğinde paylaşacağız. Herkese iyi günler.”

Serkan yanımda yürüyerek beni terminale geçirdi.

Pasaport kontrolünden önce son kez aileme baktım.

Herkes oradaydı.

Ama bir kişi yoktu.

Demir.

Telefonumu çıkardım.

Ekranda ondan gelen son mesaj duruyordu.

Demir: Uçağa binmeden önce beni ara.

Mesajı okudum.

Cevap yazmadım.

Uçağa geçiş anonsu yapıldı.

Serkan valizlerimi teslim etti.

“Hazır mısınız?”

Başımı salladım.

“Hazırım.”

Uçağa doğru yürüdüm.

Tam kapıdan geçmeden önce telefonum titredi.

Demir arıyor.

Bir an durdum.

Ekrana baktım.

Aramayı cevaplamadım.

Telefonu kapatıp çantama koydum.

Ve uçağa bindim.

İstanbul — Aynı Saatlerde

Demir, aracının içinde oturuyordu.

Havalimanına gitmemişti.

Önündeki ekranda Vera’nın uçağa biniş görüntüleri vardı. Bir haber kanalında canlı yayın yapılıyordu.

“Ünlü oyuncu ve şarkıcı Vera Karahan, uluslararası film projesi için bugün Amerika’ya uçtu. Karahan’ın yaklaşık üç ay boyunca çekimler nedeniyle Amerika’da kalması bekleniyor.”

Demir ekranı kapattı.

Telefonunu eline aldı.

Vera’nın aramasını cevaplamamıştı.

Bir kez daha aradı.

Yine cevap yoktu.

Telefonu yan koltuğa bıraktı.

Sonra Hazal’dan mesaj geldi.

Dün akşam için teşekkür ederim. Yeniden görüşmek güzeldi.

Demir mesajı okudu.

Cevap yazmadı.

Başını koltuğa yasladı.

Dört yıl önce Vera’yı kaybetmişti.

Şimdi ise onu ikinci kez, gözlerinin önünde kaybediyordu.

Ve bu kez ne yapacağını bilmiyordu.

Uçak İstanbul’dan ayrılırken Demir’in telefonu yeniden aydınlandı.

Bu kez Vera’dan mesaj gelmişti.

Vera: Uçağa bindim. İyi geceler, Demir.

Demir uzun süre ekrana baktı.

Sonra tek bir cevap yazdı.

Demir: İyi yolculuklar.

Telefonu kapattı.

İstanbul’un gecesi, her zamanki gibi sessizdi.

Ama Demir’in içinde hiçbir şey sessiz değildi.