Sessizliğin Ardında

İstanbul’da geçirdiğim ilk gecenin sabahına uyandığımda, perdelerin arasından içeri süzülen güneş odama dolmuştu.

Yatağımda doğrulup telefonumu elime aldım. Saat henüz sekizi biraz geçiyordu. Ekranda Johnny’den gelen bir mesaj vardı.

Johnny: Good morning, beautiful city girl. (Günaydın, güzel şehir kızı.)

İstemeden gülümsedim.

Ben: Good morning. Are you ready to leave me already? (Günaydın. Beni şimdiden terk etmeye hazır mısın?)

Johnny: Unfortunately, duty calls. (Ne yazık ki görev çağırıyor.)

Ben: Your loss. Istanbul is much more interesting than your film set. (Senin kaybın. İstanbul, film setinden çok daha ilgi çekici.)

Johnny: I’ll have to disagree. But I’ll miss you. (Buna katılmayacağım. Ama seni özleyeceğim.)

Mesajını okuduktan sonra birkaç saniye ekrana baktım.

Johnny’yle geçirdiğim zaman güzeldi. Onun yanında kendimi rahat hissediyordum. Birlikte gülebiliyor, konuşabiliyor, bazen hiçbir şey söylemeden saatlerce oturabiliyorduk. Aramızdaki yakınlığın nereye gideceğini bilmiyordum ama bunu öğrenmek için acele etmeye de niyetim yoktu.

Ben: I’ll miss you too. Have a safe flight. (Ben de seni özleyeceğim. İyi yolculuklar.)

Telefonu bıraktım ve yataktan kalktım.

Bugün Johnny Los Angeles’a dönecekti.

Benimse başka bir yere gitmem gerekiyordu.

Of’a.

Karadeniz’e.

Çocukluğumun geçtiği, ailemin köklerinin uzandığı, her köşesinde başka bir anımın saklı olduğu o topraklara.

Üstelik bu kez yalnızca birkaç günlüğüne değil, tam bir hafta kalacaktım.

Derya’yla konuşup bir haftalık iznimi ayarlamıştım. İlk başta biraz itiraz etmiş, yaklaşan iş programını hatırlatmıştı. Fakat dinlenmek istediğimi söyleyince sonunda kabul etmişti.

Birkaç gündür İstanbul’daydım ama zihnim hâlâ dört yıl önce bıraktığım bazı şeylerle meşguldü.

Belki de biraz uzaklaşmaya ihtiyacım vardı.

Saat ona doğru aşağı indiğimde Johnny çoktan kahvaltı masasına oturmuştu.

Üzerinde koyu renk bir tişört, siyah pantolon vardı. Yanındaki valizlerden birinin fermuarını kapatıyordu.

“Günaydın.”

Başını kaldırıp gülümsedi.

“Good morning.” (Günaydın.)

Yanına gidip yanağından öptüm.

“Valizlerini hazırlamışsın.”

“Unfortunately.” (Ne yazık ki.)

“Bu kadar üzülmene gerek yok. Bir daha görüşeceğiz.”

“I’m counting on that.” (Buna güveniyorum.)

Masaya oturdum. Annem mutfaktan çıkıp Johnny’ye kahve getirdi.

“Yolculuğunuz rahat geçsin. Yine bekleriz.”

Johnny gülümseyerek teşekkür etti.

“Thank you, Leyla. I’ve had a wonderful time here.” (Teşekkür ederim Leyla. Burada harika zaman geçirdim.)

Annemin yüzü aydınlandı.

“Yine gel. Bu evin kapısı sana açık.”

Babam da gazeteyi masaya bıraktı.

“Bir dahaki gelişinde seni Trabzon’a götürürüz. Karadeniz’i görmeden Türkiye’yi gördüm sayılmaz.”

Johnny güldü.

“I’d love that.” (Bunu çok isterim.)

Kıvanç sandalyesini geriye çekerek masaya oturdu.

“Ben de gelirim. Johnny’ye gerçek Karadeniz turu yaptırırız.”

“Sen önce kendi başına bir yere gitmeyi öğren,” dedim.

“Benimle uğraşma, bugün ayrılık acısı çekiyorum.”

Mira kahkaha attı.

“Senin ne ayrılık acın var?”

“Johnny gidiyor. Uluslararası dostluğumuz yarım kaldı.”

Johnny elini Kıvanç’ın omzuna koydu.

“We’ll meet again, my friend.” (Yeniden görüşeceğiz dostum.)

Kıvanç ciddi bir ifadeyle başını salladı.

“Promise?” (Söz mü?)

“Promise.” (Söz.)

Hepimiz güldük.

Bir süre sonra Johnny ayağa kalktı. Valizlerini görevliler arabaya taşıdı. Ben de onunla birlikte kapıya çıktım.

Hava güzeldi. Boğaz’dan hafif bir rüzgâr esiyordu.

Johnny bana döndü.

“So, one week in Trabzon?” (Yani Trabzon’da bir hafta mı?)

“Bir haftalık aile ziyareti.”

“Enjoy every minute of it.” (Her dakikasının tadını çıkar.)

“Sen de işine odaklan.”

Gülümsedi.

“Can I kiss you goodbye?”

Başımı hafifçe yana eğdim.

“Do you really need to ask?”

Johnny gülerek bana yaklaştı. Dudakları dudaklarıma değdiğinde gözlerimi kapattım. Kısa ama içten bir öpücüktü. Ardından alnını alnıma yasladı.

“I’ll call you.” (Seni arayacağım.)

“Bekliyor olacağım.”

Bana son kez gülümsedi ve arabasına bindi.

Araç kapıdan çıkarken arkasından baktım.

Bir süre sonra gözden kayboldu.

İçeri döndüğümde Kıvanç koridorda bekliyordu.

“Ne oldu? Hollywood yıldızımızı uğurladık mı?”

“Evet.”

“Şimdi Karadeniz bizi bekler.”

“Seninle aynı arabada gitmek zorunda mıyım?”

“Maalesef. Aile kaderi.”

Gözlerimi devirdim.

“Allah sabır versin.”

“Bana mı, sana mı?”

“İkimize de.”

Öğleye doğru Karahan Yalısı’nın bahçesinde hareketlilik başladı.

Birkaç araç kapının önünde sıralanmıştı. Serkan korumalarla birlikte yol güvenliğini kontrol ediyordu. Babam telefon görüşmelerini tamamlamış, annem son hazırlıklarla ilgileniyordu.

Ben de valizlerimin yanına gelerek telefonumu çantama yerleştirdim.

“Hazır mıyız?” diye seslendi babam.

“Hazırız,” dedim.

Babam bana baktı.

“Ula kızım, senin memlekete gideceğini duyunca deden sabahın köründe üç kere aradı.”

Gülümsedim.

“Özlemiştir.”

“Özlemek ne kelime? Dün gece annene telefon açmış, ‘Torunumu getirin artık, İstanbul’da unuttunuz kızı’ diye söyleniyordu.”

Annem güldü.

“Bir de bana kızıyor. Sanki ben saklıyorum.”

Kıvanç valizlerden birini bagaja yerleştirdi.

“Dedenin asıl derdi benim. Geçen gidişimde bahçedeki çayları toplamaya yardım etmedim diye hâlâ konuşuyor.”

“Çünkü yardım etmedin,” dedim.

“Ben şehir çocuğuyum.”

Babam arkasını dönüp ona baktı.

“Ula, sen hangi şehrin çocuğusun? Senin deden Of’ta doğdu, baban Of’ta doğdu. Ne şehir çocuğu?”

Kıvanç ellerini kaldırdı.

“Tamam Haldun amca, ben bir daha konuşmuyorum.”

Serkan yanıma yaklaştı.

“Hanımefendi, araç hazır.”

Başımı salladım.

“Tamam Serkan.”

Son kez yalıya baktım.

İstanbul’da başlayan bu yeni dönemin nereye gideceğini bilmiyordum. Johnny’nin gidişi, Demir’le yaşadığım kavga, ailemin içindeki bazı sessizlikler…

Hepsini bir süreliğine geride bırakmak istiyordum.

Arabaya bindim.

Kapı kapandığında İstanbul’un kalabalığı arkamızda kaldı.

Karadeniz’e gidiyorduk.

Yol uzundu ama hiç sıkıcı değildi.

İlk saatlerde annemle babam kendi aralarında konuştu. Kıvanç telefonuyla ilgilendi. Ben ise camdan dışarıyı izledim.

Şehirlerin birbirini takip eden görüntüleri yavaş yavaş değişiyordu. Beton binalar yerini yeşil yamaçlara, geniş tarlalara, ağaçlara bırakıyordu.

Bir süre sonra telefonumu çıkarıp camdan görünen manzarayı fotoğrafladım.

Deniz, yolun hemen yanında uzanıyordu.

Kıvanç başını bana çevirdi.

“Ne yapıyorsun?”

“Fotoğraf çekiyorum.”

“Yine mi?”

“Evet.”

“Bir gün telefonunun hafızası dolacak. Sonra da hepimizi sileceksin.”

“İlk seni silerim.”

“Bunu yapamazsın. Ben ailenin en önemli ferdiyim.”

Babam dikiz aynasından ona baktı.

“Sen önce ailenin en çalışkan ferdi ol.”

Kıvanç koltuğuna yaslandı.

“Bu ailede bana değer veren yok.”

Güldüm.

Bir süre sonra babam konuşmaya başladı.

“Dedenin konağına varınca önce bir güzel dinlenirsiniz. Akşam hep beraber sofraya oturacağız.”

“Amcalar da gelecek mi?” diye sordum.

“Şevket, Cemal, Tahir… Hepsi orada olacak.”

“Kuzenler?”

“Onlar da.”

Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

“En son gittiğimde küçücüklerdi.”

Kıvanç bana döndü.

“Şimdi senden uzun olanlar var. Hazırlıklı ol.”

“Beni geçemezler.”

“Sen kendini ne sanıyorsun?”

“Karahanların tek varisi.”

Kıvanç kahkaha attı.

“İşte bu cümleyi özlemişim.”

Babam da güldü.

“Ula, kızımın ağzından duymak güzel.”

Yol boyunca çocukluğumu anlattım. Dedemin beni bahçeye götürüşünü, babaannemin mutfakta saatlerce yemek yapmasını, amcalarımın beni şımartmasını…

O an fark ettim.

İnsan bazen bir yere dönmek için değil, kendisine ait olan bir şeyi yeniden hatırlamak için yolculuğa çıkıyordu.

Ben de tam olarak bunu yapıyordum.

Akşamüstüne doğru Of’a vardık.

Araba Karahan konağının uzun taş duvarlarının önünde yavaşladı.

Kapının iki yanında duran görevliler bizi görünce hemen kapıyı açtı.

Konağın geniş bahçesi her zamanki gibi yemyeşildi. Büyük çınar ağacının dalları hafif rüzgârda sallanıyor, uzaktan denizin sesi duyuluyordu.

Araba durur durmaz kapı açıldı.

“Vera!”

Münevver babaannemin sesi bahçede yankılandı.

Gözlerim doldu.

Daha ayaklarımı yere basar basmaz bana doğru geldi. Kollarını açtı. Ben de valizimi bırakıp ona koştum.

“Babaannem!”

Beni öyle sıkı sardı ki birkaç saniye nefes alamadım.

“Ula benim kızım! Nerelerde kaldın sen?”

“Özledim seni.”

“Ben daha çok özledim. Bakayım sana, nasıl da güzelleşmişsin.”

Yüzümü iki eli arasına aldı, yanaklarımdan öptü.

Ardından dedem Rıfat Karahan göründü.

Seksen iki yaşındaydı ama dimdik duruyordu. Yüzündeki çizgiler yılların izini taşıyordu. Bakışları hâlâ sertti. Karadeniz’de onun adını duymayan çok az insan vardı.

Ama beni gördüğünde o sert yüzün yerini başka bir ifade aldı.

“Gel bakalım, benim güzel torunum.”

Yanına gittim.

Elini öptüm. Beni kendine çekip alnımdan öptü.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk dedem.”

“Bir daha bu kadar bekletme bizi.”

Gülümsedim.

“Bekletmem.”

Arkamızdan amcalarım geldi.

Şevket amcam önce babama sarıldı, sonra annemi karşıladı. Cemal amcam Kıvanç’ın ensesine hafifçe vurdu.

“Ula, sen yine mi kilo aldın?”

Kıvanç gözlerini devirdi.

“Daha gelir gelmez başladınız.”

Tahir amcam ise beni kucaklayıp havaya kaldırdı.

“Benim yeğenim gelmiş!”

“Amca, indir beni!”

“Ne oldu? Kaldıramıyor muyum?”

“Yaşlandın sen.”

Bahçede kahkahalar yükseldi.

Herkes birbirine sarılıyor, hal hatır soruyor, valizler içeri taşınıyordu.

Münevver babaannem Johnny’nin neden gelmediğini sorduğunda güldüm.

“Çekimleri var babaannem. Los Angeles’a döndü.”

“İyi etmiş. İşini yapsın. Bir dahaki sefere o da gelsin.”

“Gelir.”

Dedem bahçenin kapısına doğru bakıp sonra bana döndü.

“İçeri geçin. Yol yorgunusunuz. Akşama konuşuruz.”

O an hiçbir şeyin farkında değildim.

Bu evin içinde beni bekleyen şeyin yalnızca aile hasreti olmadığını bilmiyordum.

Akşam konağın büyük yemek salonunda uzun bir sofra kurulmuştu.

Masada aileden herkes vardı.

Şevket amcamın çocukları, Cemal amcamın ailesi, Tahir amcamın çocukları… Yıllardır aynı sofrada oturduğum insanlar.

Münevver babaannem yemeklerin başında dolaşıyor, herkesin tabağına bir şeyler koyuyordu.

“Vera, şunu da ye.”

“Babaannem, tabağım dolu.”

“Dolu olsun. Biraz daha koyacağım.”

“Ben artık büyüdüm.”

“Benim gözümde hâlâ küçüksün.”

Kıvanç karşı taraftan seslendi.

“Bana da koy nine. Ben de küçüğüm.”

Münevver babaannem ona baktı.

“Senin tabağın dolu zaten. Biraz da konuşmayı bırak.”

Herkes güldü.

Önümdeki kuymaktan bir kaşık aldım. Ardından mısır ekmeğinden kopardım.

“Bunu İstanbul’da bulamıyorum,” dedim.

Tahir amcam hemen araya girdi.

“İstanbul’da ne buluyorsun ki? Gel burada yaşa. Sana buradan bir ev yapalım.”

“Benim evim İstanbul’da amca.”

Dedem çatalını bıraktı.

“İnsan nerede yaşarsa yaşasın, nereden geldiğini unutmayacak.”

Başımı salladım.

“Unutmam dedem.”

Sofrada sohbet devam etti. Kıvanç çocukluk anılarımızdan birini anlatırken hepimizi güldürdü. Amcalarım birbirlerine takıldı. Babamla Şevket amcam eski günlerden konuştu.

Bir süre sonra dedem çayını masaya bıraktı.

“Yarın sabah erkenden kalkıyoruz.”

Herkes ona döndü.

“Ne var baba?” diye sordu babam.

“Biraz işimiz var.”

Babamın yüzü ciddileşti.

“Ne işi?”

“Yarın konuşacağız.”

Dedem bu kadarını söyleyip yeniden çayından içti.

Babaannem konuyu değiştirdi. Fakat babamın yüzündeki ifadeyi fark etmiştim.

Bir şey vardı.

Ama ne olduğunu henüz bilmiyordum.

Gece ilerlediğinde odamın balkonuna çıktım.

Konağın üst katındaki odam çocukluğumdan beri benimdi. Pencereleri geniş, tavanı yüksek, balkonu bahçeye bakan büyük bir odaydı.

Dışarıda hafif yağmur başlamıştı.

Karadeniz’in gecesi İstanbul’dan farklıydı. Hava daha serin, sesler daha derindi. Uzakta denizin uğultusu duyuluyordu.

Telefonumu elime aldım.

Johnny’den bir fotoğraf gelmişti. Uçakta çekilmişti. Camdan dışarıdaki bulutlar görünüyordu.

Johnny: Already missing the Bosphorus. And someone else. (Şimdiden Boğaz’ı özledim. Bir de başka birini.)

Gülümsedim.

Ben: Focus on your work, Hollywood. (İşine odaklan, Hollywood.)

Telefonu kapatıp korkuluğa yaslandım.

Bir süre sonra arkamdan ayak sesleri geldi.

“Üşüteceksin.”

Başımı çevirdim.

Kıvanç kapının yanında duruyordu.

“Sen ne zaman büyüyeceksin de kapıyı çalmayı öğreneceksin?”

“Ben bu evin çocuğuyum. Kapı çalmak ne?”

Gözlerimi devirdim.

Yanıma gelip korkuluğa yaslandı.

“Nasıl hissediyorsun?”

“Güzel.”

“Özlemişsin.”

“Çok.”

Kıvanç başını salladı.

“Ben de.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra bana baktı.

“Bugünkü kavgayı düşündün mü?”

Nefes verdim.

“Düşünmek istemiyorum.”

“Demir kolay kolay vazgeçmeyecek.”

“Ben de kolay kolay geri dönmeyeceğim.”

Kıvanç hafifçe gülümsedi.

“İşte benim kuzenim.”

Omzuma dokundu.

“Yalnız bir şey söyleyeceğim. Burada kafanı dinle. İstanbul’daki meseleleri bir haftalığına unut.”

“Zaten bunun için geldim.”

“Güzel.”

Kıvanç içeri geçtiğinde yeniden yalnız kaldım.

Telefonumun ekranına baktım.

Demir’den mesaj yoktu.

Ben de onu aramadım.

O gece huzurlu uyuyacağımı düşünüyordum.

Yanılmışım.

Aynı saatlerde, Of’un başka bir köşesinde Sancaktar ailesi de kendi konağına yerleşmişti.

Demir, Baran, Selin, Mira, Yavuz ve Nermin birkaç saat önce gelmişlerdi.

Mira valizini odasına bıraktıktan sonra balkona çıkmış, telefonundan Vera’nın sosyal medya hesabına bakmıştı.

Vera’nın birkaç saat önce paylaştığı fotoğrafta Karahan konağının bahçesi görünüyordu.

Mira fotoğrafı büyüttü.

“Geldiler demek,” diye mırıldandı.

Arkasından Baran’ın sesi duyuldu.

“Kimi izliyorsun?”

Mira telefonu kapatmadı.

“Vera’yı.”

Baran gülümsedi.

“Özledin mi?”

“Çok.”

“Yarın görürsün.”

Mira başını iki yana salladı.

“Demir yüzünden ilk gün gitmeyeceğiz.”

Baran’ın gülümsemesi kayboldu.

“Demir’in Vera’yla bir meselesi var. Ama bu, senin arkadaşınla görüşmene engel değil.”

“Biliyorum. Yine de bugün kimseyi görmek istemiyorum.”

Baran kardeşinin saçlarını karıştırdı.

“Nasıl istersen.”

Mira içeri geçti.

Aşağı katta Demir, babasıyla çalışma odasında oturuyordu.

Yavuz Sancaktar elindeki çay bardağını masaya bıraktı.

“Karahanlar da gelmiş.”

Demir başını kaldırdı.

“Biliyorum.”

“Vera da oradaymış.”

Demir’in yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.

“Biliyorum.”

Yavuz oğluna dikkatle baktı.

“Dün yaşananlardan sonra kızın peşinden gitmeyeceksin, değil mi?”

Demir sandalyesine yaslandı.

“Ben kimsenin peşinden gitmiyorum.”

“Demir.”

“Baba, bu konuya girmeyelim.”

Yavuz bir süre sustu.

“Sen bilirsin.”

Demir ayağa kalktı. Telefonunu cebine koydu.

“İyi geceler.”

Odadan çıktı.

Koridorda yürürken telefonunun ekranı aydınlandı. Kıvanç’ın sosyal medya hesabından paylaştığı bir fotoğraf karşısına çıktı.

Karahan konağının bahçesi.

Fotoğrafın altında tek bir cümle vardı:

Memleketteyiz.

Demir fotoğrafa birkaç saniye baktı.

Ardından ekranı kapattı.

O gece Karahan konağıyla Sancaktar konağı arasında hiçbir ziyaret gerçekleşmedi.

Kimse kimsenin kapısını çalmadı.

Kimse kimseyi aramadı.

İki aile aynı memleketteydi.

Ama henüz birbirlerinin hayatına girmemişlerdi.

Ertesi sabah yağmur durmuştu.

Gözlerimi açtığımda saat dokuzu geçiyordu. Üzerime beyaz bir sabahlık geçirip banyoya girdim. Yüzümü yıkadım, saçlarımı topladım ve aşağı indim.

Mutfaktan kahvaltı kokuları geliyordu.

Münevver babaannem yine erkenden kalkmıştı. Sofrada peynirler, zeytinler, tereyağı, bal, kaymak, yumurta, mısır ekmeği ve sıcak kuymak vardı.

“Günaydın benim güzel kızım!”

“Günaydın babaannem.”

Yanağından öpüp masaya oturdum.

“Dedem nerede?”

“Bahçede. Babanla konuşuyor.”

Kıvanç ağzı dolu hâlde araya girdi.

“Ben de birazdan yanlarına gideceğim.”

“Sen önce ağzındakini bitir.”

“Bana niye herkes karışıyor?”

“Çünkü kimse seni susturamıyor.”

Mira’nın mesajı geldi.

Mira: Günaydın. Seni özledim.

Gülümsedim.

Ben: Ben de seni. Bugün görüşelim mi?

Mesajı gönderdim.

Bir süre sonra telefonum titredi.

Mira: Bugün biraz zor. Ama en kısa zamanda.

Başımı hafifçe salladım.

Mira’nın Demir yüzünden arada kalmasını istemiyordum. Onun da kendi hayatı, kendi kararları vardı.

Telefonu masaya bıraktım.

“Ne oldu?” diye sordu Kıvanç.

“Mira yazdı. Bugün gelemeyecekmiş.”

Kıvanç başını salladı.

“Onların da işleri vardır.”

Kahvaltıya devam ettim.

O sırada Serkan içeri girdi.

“Hanımefendi.”

Başımı kaldırdım.

“Efendim?”

“Bugün biraz dışarı çıkmayı düşünüyor musunuz?”

“Evet. Biraz dolaşmak istiyorum.”

“Yanınızda olacağım.”

“Biliyorum Serkan.”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Ben de geliyorum.”

“Sen gelme.”

“Niye?”

“Çünkü seninle gezmek istemiyorum.”

“Benimle gezmek istemeyen insanın zevkinden şüphe ederim.”

Güldüm.

“Seninle uğraşacak enerjim yok.”

Kıvanç telefonunu cebine koydu.

“Tamam. Ben de gelmiyorum. Ama sonra sıkılıp beni arama.”

Başımı salladım.

“Aramam.”

Kahvaltıdan sonra hazırlanmak için odama çıktım.

Üzerime koyu mavi bir kot pantolon, beyaz bir gömlek ve kısa bir deri ceket giydim. Saçlarımı açık bıraktım. Küçük bir çanta aldım.

Aşağı indiğimde Serkan kapıda bekliyordu.

“Hazırım.”

“Buyurun.”

Birlikte dışarı çıktık.

Of’un sokaklarında yürümek bana her zaman iyi gelmişti.

Çocukluğumdan beri bildiğim evler, küçük dükkânlar, çay bahçeleri, taş duvarlar…

Bazı yerler değişmişti. Bazılarıysa sanki zamanın dışında kalmıştı.

Serkan birkaç adım arkamdan yürüyordu.

“Şurada bir çay içelim mi?” diye sordum.

“Tabii hanımefendi.”

Küçük bir çay bahçesine oturduk. Birkaç kişi beni tanıyıp selam verdi. Fotoğraf isteyenlerle ilgilendim, kısa kısa sohbet ettim.

Bir süre sonra telefonum çaldı.

Annem arıyordu.

“Alo anne?”

“Ne yapıyorsun kızım?”

“Dışarıdayım. Serkan’la çay içiyoruz.”

“Çok dolaşmayın. Hava yeniden bozacak gibi.”

“Tamam anne. Birazdan döneriz.”

“Peki, baban da seni soruyordu.”

“Birazdan geliyorum.”

Telefonu kapattım.

Çayımı bitirdikten sonra ayağa kalktım.

“Serkan, biraz yürüyelim mi?”

“Tabii.”

Çay bahçesinden çıkıp daha sakin bir sokağa yöneldik. Sokak, eski taş evlerin arasından aşağı doğru iniyordu. Çocukken dedemle yürüdüğüm yollardan biriydi.

Bir süre sonra telefonum yeniden titredi.

Bilinmeyen bir numara.

Ekrana baktım.

Aramayı reddettim.

Birkaç saniye sonra aynı numaradan mesaj geldi.

Bilinmeyen Numara: Sonunda geldin.

Kaşlarımı çattım.

Mesajı tekrar okudum.

Bilinmeyen Numara: Seni görmeyi çok bekledim, Vera.

İçimde tuhaf bir huzursuzluk oluştu.

Serkan’a baktım.

“Bir şey mi oldu?” diye sordu.

“Yok. Yanlış numara.”

Telefonu çantama koydum.

Yürümeye devam ettik.

Fakat birkaç dakika sonra telefon yeniden titredi.

Bilinmeyen Numara: Dört yıl bekledim. Bir hafta daha bekleyemem.

Bu kez durdum.

Mesajı okurken kaşlarım çatıldı.

“Serkan.”

Serkan hemen yanıma geldi.

“Buyurun.”

“Biri bana garip mesajlar atıyor.”

Telefonu ona uzattım.

Mesajları okudu. Yüzündeki ifade değişti.

“Bu numarayı tanıyor musunuz?”

“Hayır.”

“Bana verin. Araştıracağız.”

Telefonu geri aldım.

“Önce eve dönelim.”

Başını salladı.

“Araca geçelim.”

Sokağın başına doğru yürümeye başladık.

Ama içimdeki huzursuzluk giderek büyüyordu.

Birinin beni tanıması, nerede olduğumu bilmesi ve dört yıldan bahsetmesi…

Bunların hiçbiri tesadüf değildi.

Araca ulaşmamıza birkaç dakika kalmıştı.

Serkan telefonla güvenlik ekibinden biriyle konuşuyordu. Ben de çantamdan güneş gözlüğümü çıkarmaya çalışıyordum.

Tam o sırada arkamızdan bir erkek sesi duyuldu.

“Vera.”

Olduğum yerde durdum.

Serkan da aynı anda arkasını döndü.

Sokağın biraz ilerisinde, koyu renk bir aracın yanında bir adam duruyordu.

Yüzünü ilk anda seçemedim.

Ama bana baktığını biliyordum.

“Beni tanıdın mı?”

Sesindeki rahatlık midemi bulandırmıştı.

Serkan hemen önüme geçti.

“Geri çekil.”

Adam gülümsedi.

“Seninle konuşmaya geldim, Vera.”

“Ben seninle konuşmak istemiyorum.”

Adam birkaç adım attı.

“Dört yıl oldu.”

Serkan elini ceketinin içine götürdü.

“Olduğun yerde kal.”

Adamın bakışları Serkan’a kaydı.

“Ben onunla konuşacağım.”

“Benim onunla konuşacak hiçbir şeyim yok,” dedim.

Adam yeniden bana baktı.

“Beni bu kadar kolay unutabileceğini mi sandın?”

O an yüzünü daha net gördüm.

Tanıyordum.

Birkaç yıl önce bir etkinlikte karşılaşmıştık. Sonrasında sosyal medya üzerinden mesajlar göndermiş, evimin önünde beklediği olmuştu. Başlangıçta sıradan bir hayran olduğunu düşünmüştüm. Fakat zamanla mesajlarının içeriği değişmişti.

Bana ait olduğumu söylüyordu.

Onunla birlikte olmam gerektiğini yazıyordu.

Hatta bir keresinde kendisini reddettiğim için başka hiç kimseyle mutlu olamayacağımı söylemişti.

O dönem avukatlarımız gerekli işlemleri başlatmış, güvenlik ekibimiz de konuyla ilgilenmişti.

Bir daha karşıma çıkacağını düşünmemiştim.

Adını hatırladığımda midem kasıldı.

“Sen…”

Gülümsedi.

“Hatırladın.”

Serkan bir adım daha önüme geçti.

“Son kez söylüyorum. Uzaklaş.”

Adamın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Seninle işim yok.”

Tam o sırada sokak başında başka bir araç belirdi.

Serkan’ın dikkati bir anlığına oraya kaydı.

Adamın beklediği an buydu.

Her şey birkaç saniye içinde oldu.

Önce arkamdan bir hareket hissettim. Sonra biri kolumu sertçe tuttu.

“BIRAK!”

Çantam yere düştü.

Serkan hızla bana doğru döndü.

“VERA HANIM!”

Kurtulmak için bütün gücümle mücadele ettim. Adam kolumu çekiştirirken dirseğimle ona vurdum. Bir an sendeledi.

“BIRAK DEDİM SANA!”

Serkan araya girmeye çalıştı. Fakat sokaktaki diğer araçtan inen ikinci kişi ona saldırdı.

Çığlık attım.

“SERKAN!”

Birinin kolumu ağzıma götürmesini engellemeye çalıştım. Tırnaklarımı eline geçirdim. Bütün gücümle direndim.

Adam kulağıma eğildi.

“Böyle olacağını biliyordum. Seninle konuşabilmek için başka yol bırakmadın.”

“DEFOL!”

Beni araca doğru çekti.

Bir kez daha kurtulmaya çalıştım. Ayakkabımın biri ayağımdan çıktı. Yere düşen çantamın yanından geçerken telefonumun kaldırıma çarptığını gördüm.

Serkan’ın sesi yeniden duyuldu.

“VERA!”

Başımı çevirdim.

Serkan yerdeydi ama kalkmaya çalışıyordu.

Göz göze geldik.

“YARDIM ET!”

Sonra aracın kapısı açıldı.

Beni içeri ittiler.

Kapı kapandı.

Aracın hareket ettiğini hissettiğimde bütün gücümle kapıya vurdum.

“DURDUR ŞU ARABAYI!”

Karşımdaki adam bana döndü.

Yüzünde korkutucu bir sakinlik vardı.

“Bağırmana gerek yok. Seni incitmek istemiyorum.”

Ona öyle bir baktım ki bir an sustu.

“Sen kimsin de benim canımı yakıp yakmamaya karar veriyorsun?”

Adam başını hafifçe eğdi.

“Beni tanıyorsun.”

“Senin hasta olduğunu biliyorum.”

Yüzündeki ifade değişti.

“Ben seni herkesten çok seviyorum.”

Acı bir kahkaha attım.

“Bu sevgi değil. Sen hastasın.”

Adam cevap vermedi.

Aracın camından dışarı baktım. Sokaklar geride kalıyordu. Nereye gittiğimizi bilmiyordum.

Telefonum yoktu.

Serkan’a ulaşamıyordum.

Ve ilk kez, Karadeniz’in o tanıdık sokaklarında kendimi tamamen yabancı hissettim.

Konağın bahçesinde Kıvanç telefonuyla uğraşıyordu.

Mira’dan gelen mesaja cevap yazmış, ardından çalışma odasına geçmek üzere ayağa kalkmıştı.

Tam o sırada dış kapıdan hızlı adımlarla biri girdi.

Serkan’dı.

Üstü başı dağılmıştı. Alnında kan vardı.

Kıvanç’ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Serkan?”

Serkan nefes nefeseydi.

“Vera Hanım…”

Kıvanç’ın elindeki telefon yere düştü.

“Ne oldu?”

“Vera Hanım’ı…”

Serkan konuşmakta zorlanıyordu.

“Ne oldu Vera’ya?”

“Kaçırdılar.”

Kıvanç birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sanki duyduğu kelimelerin anlamını kavrayamıyordu.

“Ne dedin sen?”

Serkan gözlerini kaldırdı.

“Vera Hanım’ı kaçırdılar.”

Kıvanç’ın yüzündeki bütün renk çekildi.

“NASIL KAÇIRDILAR?”

Sesini duyan Mira, koridordan hızla geldi.

“Ne oluyor?”

Kıvanç ona dönmedi bile.

“Babamı çağır!”

Mira, Serkan’a baktı.

“Vera nerede?”

Serkan başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Saldırdılar. Ben yetişemedim.”

Kıvanç iki eliyle başını tuttu.

“Allah kahretsin…”

Tam o sırada Haldun çalışma odasından çıktı.

“Ne oluyor burada?”

Kimse cevap veremedi.

Haldun’un bakışları Serkan’a çevrildi.

“Serkan. Kızım nerede?”

Serkan başını eğdi.

“Haldun Bey…”

“Ben sana kızımı sordum!”

Serkan’ın sesi titredi.

“Vera Hanım kaçırıldı.”

Haldun olduğu yerde kaldı.

Birkaç saniye boyunca tek bir kelime söylemedi.

Sonra yüzündeki ifade değişti.

“Kapıları kapatın.”

Sesi sakindi.

Ama bu sakinlik, fırtınadan önceki sessizlik gibiydi.

“Kimse bu konaktan izinsiz çıkmayacak. Bütün güvenlik ekibi toplansın. Kamera kayıtlarını istiyorum. O sokakta ne kadar araç varsa bulunacak.”

Kıvanç çoktan telefonunu çıkarmıştı.

“Vera’yı bulacağım.”

Haldun ona döndü.

“Bulacağız.”

Mira’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

“Abi…”

Kıvanç onun yanına gidip omzunu tuttu.

“Demir’i ara.”

Mira şaşkınlıkla ona baktı.

“Ne?”

“Demir’i ara. Hemen.”

Demir’in telefonu çaldığında çalışma odasında Baran’la oturuyordu.

Ekranda Kıvanç’ın adını görünce kaşlarını çattı.

Aramayı açtı.

“Ne oldu?”

Karşı taraftan gelen ses alışık olduğu Kıvanç sesi değildi.

“Demir…”

“Ne oldu lan?”

“Vera’yı bulamıyoruz.”

Demir’in yüzündeki ifade değişti.

“Ne demek bulamıyorsunuz?”

“Kaçırılmış.”

Bir an sessizlik oldu.

Demir ayağa kalktı.

“Ne?”

“Vera’yı kaçırmışlar.”

Demir’in elindeki telefon neredeyse yere düşecekti.

“Kim?”

“Bilmiyoruz.”

“NEREDE?”

“Of’ta. Serkan da yaralanmış. Şimdi Haldun amcam bütün ekibi topluyor.”

Demir’in sesi artık bambaşka çıkıyordu.

“Ne zamandır kayıp?”

“Bilmiyoruz. Birkaç dakika önce öğrendik.”

Demir telefonu kulağından çekmeden kapıya yöneldi.

Baran ayağa kalktı.

“Ne oldu?”

Demir cevap vermedi.

Telefonun diğer ucunda Kıvanç konuşmaya devam ediyordu.

“Demir, beni dinle. Bu adam Vera’yı tanıyor. Saplantılı biriymiş. Daha önce de rahatsız etmiş.”

Demir durdu.

Gözleri karardı.

“Adı ne?”

“Henüz bilmiyoruz.”

“Serkan nerede?”

“Yanımızda.”

“Ben geliyorum.”

Telefonu kapattı.

Baran kardeşinin önüne geçti.

“Demir, ne oldu?”

Demir başını kaldırdı.

“Vera’yı kaçırmışlar.”

Baran’ın yüzü bir anda sertleşti.

“Ne?”

“Karahan konağına gidiyoruz.”

Baran hiç soru sormadı. Ceketini aldı.

Koridordan Mira’nın sesi duyuldu.

“NE DEMEK KAÇIRILDI?”

Mira merdivenlerden hızla indi. Gözleri dolmuştu.

Demir ona baktı.

“Kimse bir yere tek başına gitmeyecek.”

Mira başını salladı.

“Ben de geliyorum.”

Demir itiraz edecek gibi oldu ama Mira’nın gözlerindeki kararlılığı görünce sustu.

“Hazırlan.”

Aracın kapısını açıp içeri oturduğumda başım dönüyordu.

Nereye götürüldüğümü bilmiyordum.

Adam karşımdaki koltukta oturuyordu. Beni izliyordu.

“Bana bakmayı kes,” dedim.

“Yıllardır seni yalnızca fotoğraflardan görebildim.”

“Bunun benim için ne kadar önemsiz olduğunu anlayamıyor musun?”

“Sen anlamıyorsun.”

Güldüm.

“Seninle ilgili anlayacağım hiçbir şey yok.”

Adam öne doğru eğildi.

“Ben seni herkesten daha iyi tanıyorum.”

“Hayır. Sen benim fotoğraflarımı biriktiren, hayatımı takip eden bir yabancısın.”

Yüzündeki gülümseme silindi.

“Ben yabancı değilim.”

“Benim için öylesin.”

Bir süre sustu.

Sonra arka koltuğun yanındaki küçük çantayı açtı. İçinden bir telefon çıkardı.

Ekranda benim bir fotoğrafım vardı.

Fotoğrafı görünce midem bulandı.

“Bunları nereden buldun?”

“Her yerde.”

“Sen gerçekten hastasın.”

Adam telefonu kapattı.

“Artık kimse seni benden alamayacak.”

Ona doğru eğildim.

“Beni iyi dinle. Babam Haldun Karahan. Benim nerede olduğumu öğrendiğinde seni bu dünyada saklanacak yer bırakmadan arar.”

Adamın yüzünde tuhaf bir gülümseme belirdi.

“Biliyorum.”

“Demek ne yaptığını biliyorsun.”

“Babanın gücünü de biliyorum. Aileni de. Demir Sancaktar’ı da.”

Demir’in adını duyduğumda kaşlarım çatıldı.

“Demir’in bu konuyla ne ilgisi var?”

Adam bana baktı.

“Senin hayatında benden başka kimlerin olduğunu çok iyi biliyorum, Vera.”

İçimde soğuk bir ürperti dolaştı.

“Benden ne istiyorsun?”

Bu kez gülümsedi.

“Birlikte olacağız.”

Başımı geriye yaslayıp gözlerimi kapattım.

Bir an için korkunun içime yerleşmesine izin vermek istedim.

Ama hayır.

Bu adamın karşısında korktuğumu göstermeyecektim.

Ben Vera Karahan’dım.

Ve kimse beni kendi hastalığının içine hapsedemezdi.

Gözlerimi açıp ona baktım.

“Sen beni buradan sağ salim çıkardığını sanıyorsun, değil mi?”

Adam cevap vermedi.

“Beni bulacaklar.”

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Kim?”

Dudaklarımı araladım.

“Babam.”

Bir saniye durdum.

“Kuzenim.”

Bir saniye daha.

“Ve beni tanıyan herkes.”

Aracın camından dışarı baktım.

Karanlık çökmeye başlamıştı.

Ama içimde tek bir düşünce vardı.

Beni bulacaklardı.

Karahan konağının salonunda herkes ayaktaydı.

Haldun, çalışma odasından getirdiği büyük haritayı masanın üzerine açmıştı. Güvenlik ekibi telefonlarla bağlantı kuruyor, Serkan yaşananları baştan anlatıyordu.

Kıvanç bir köşede duruyor, telefonunu kulağından ayırmıyordu.

Mira’nın gözleri sürekli kapıya kayıyordu.

Demir içeri girdiğinde kimse konuşmayı kesmedi.

Doğrudan Haldun’un yanına yürüdü.

“Ne biliyoruz?”

Haldun başını kaldırdı.

“Henüz yeterince bir şey bilmiyoruz.”

Demir’in bakışları Serkan’a döndü.

“Anlat.”

Serkan yaşananları baştan anlattı. Bilinmeyen numaraları, adamın Vera’yla konuşmasını, diğer aracın gelişini ve saldırıyı…

Demir’in çenesi gittikçe sertleşiyordu.

“Numarayı aldınız mı?”

“Evet. İnceleniyor.”

“Plaka?”

“Görüntülerden çıkarmaya çalışıyoruz.”

Demir masaya yaklaştı.

“Bana bütün kayıtları gönderin.”

Haldun ona baktı.

“Demir.”

Başını çevirdi.

“Amca.”

“Benim kızımı bulacağız.”

Demir’in gözleri Haldun’un gözlerine kilitlendi.

“Bulacağız.”

Haldun’un sesi bu kez daha sert çıktı.

“Benim kızımın başına bir şey gelirse…”

Cümlesini tamamlamadı.

Demir de tamamlamasını beklemedi.

“Gelmesine izin vermeyeceğiz.”

Kıvanç telefonu kapatıp yanlarına geldi.

“Bir şey var.”

Herkes ona döndü.

“Serkan’ın anlattığı adam, Vera’yı daha önce de rahatsız etmiş. İstanbul’da yaşanan bir olay varmış. Avukatların kayıtlarında olması gerekiyor.”

Demir’in yüzü karardı.

“Kim bu adam?”

Kıvanç başını salladı.

“Henüz bilmiyorum.”

Mira gözyaşlarını silerek konuştu.

“Vera’yı bulacağız, değil mi?”

Kıvanç ona döndü.

“Bulacağız.”

Demir’in telefonu yeniden çaldı.

Ekrana baktı.

Bilinmeyen numara.

Aramayı açtı.

“Konuş.”

Karşı taraftan birkaç saniye ses gelmedi.

Sonra boğuk, yabancı bir erkek sesi duyuldu.

“Demek sen de geldin.”

Demir’in bakışları değişti.

“Kimsin?”

Adam güldü.

“Vera’yı merak etme. O benim yanımda.”

Demir’in eli telefonun üzerinde sıkılaştı.

“Onun olduğu yere dokunursan…”

“Ne yaparsın?”

Demir’in sesi buz gibiydi.

“Beni tanımıyorsun.”

Adam birkaç saniye sustu.

“Ben seni de tanıyorum. Vera’nın hayatındaki herkesi tanıyorum.”

“Vera’yı telefona ver.”

“Şimdilik olmaz.”

“VERA’YI TELEFONA VER!”

Bu kez Demir’in sesi bütün salonda yankılandı.

Adam güldü.

“Yakında görüşeceğiz, Demir Sancaktar.”

Telefon kapandı.

Demir birkaç saniye ekrana baktı.

Sonra başını kaldırdı.

Haldun’un gözleri öfkeyle dolmuştu.

Kıvanç’ın elleri yumruk olmuştu.

Mira ağlıyordu.

Demir telefonu cebine koydu.

“Bu adamı bulacağız.”

Haldun haritanın üzerine eğildi.

“Bulacağız.”

Demir’in sesi bu kez daha alçak ama çok daha tehlikeliydi.

“Ve Vera’yı oradan alacağız.”

O gece Of’ta kimse uyumadı.

Karadeniz’in üzerine çöken karanlığın içinde, iki güçlü aile ilk kez aynı amaç için bir araya gelmişti.

Ama hiçbirinin bilmediği bir şey vardı.

Vera, götürüldüğü yerde çoktan kaçış yolu aramaya başlamıştı.

Ve onu kaçıran adam, karşısındaki kadının kim olduğunu henüz anlayamamıştı.

Çünkü Karahanların kızı, kolay teslim olmazdı.