KISKANÇLIK GÜL KOKAR

O gece İstanbul'un bütün ışıkları sanki aynı yere çevrilmişti.
Salonun dışında kırmızı halı boyunca uzanan kameralar, davetlilerin isimlerini haykıran gazeteciler ve birbirinden ünlü yüzler vardı. İçerideyse herkesin gözü sahnedeydi. Gecenin ilerleyen saatlerinde kimin ödül alacağı, hangi ünlülerin bir araya geleceği, hangi isimlerin aynı masada oturacağı konuşuluyordu.
Ama gecenin asıl merak edilen ismi henüz sahneye çıkmamıştı.
Ben.
Aynanın karşısında son hazırlıklarımı tamamlarken telefonum masanın üzerinde titredi. Ekrana baktım.
Kıvanç'tan mesaj gelmişti.
Salon hazır. Bazıları da fazla hazır.
Kaşlarımı kaldırıp cevap yazdım.
Bazıları kim?
Cevap hemen geldi.
Bence sen biliyorsun.
Telefonu masaya bıraktım. Gülümsememi engelleyemedim.
Kıvanç'ın ne demek istediğini anlamamak mümkün değildi.
Demir de oradaydı.
Yanında da eskiden görüştüğü kadınlardan biri vardı. Bunu öğrenmem benim için bir şey ifade etmiyordu. En azından öyle olmalıydı. Benim de kendi hayatım, kendi işlerim, kendi çevrem vardı. Üstelik bu gece sahneye çıkacaktım. Bir adamın yanında kimin oturduğunu düşünerek geçirecek zamanım yoktu.
Aynadaki yansımama son kez baktım.
Üzerimde sahne için hazırlanan kıyafetim vardı. Zeynep'in sahne tarzını andıran, iddialı ve hareketlerimi ortaya çıkaran bir kombin seçmiştim. Saçlarım özenle şekillendirilmiş, makyajım gözlerimi ön plana çıkaracak şekilde tamamlanmıştı. Kıyafetimin her ayrıntısı sahnede rahat hareket edebilmem için düşünülmüştü.
Ayağa kalktım.
“Oldu,” dedim.
Kapı açıldı. Kıvanç içeri girdi.
Bir an durup beni baştan aşağı süzdü.
“Vay arkadaş.”
“Ne oldu?”
“İstanbul'a döneli daha kaç gün oldu? Şimdiden şehrin yarısını kendine düşman ettin.”
“Diğer yarısı?”
“Onlar da âşık olmuş.”
Güldüm.
Kıvanç kapının yanına yaslandı.
“Bu arada Demir de geldi.”
“Bunu biliyorum.”
“Yanında biri var.”
“Bunu da biliyorum.”
“Hiç merak etmedin mi?”
Ona döndüm.
“Kıvanç, bu gece benim gecem. Başkasının yanında kimin oturduğuyla ilgilenmiyorum.”
Kıvanç iki elini kaldırdı.
“Tamam, tamam. Sadece bilgi verdim.”
“Bilgini kendine sakla.”
“Peki, hanımefendi.”
Kapının dışından görevlinin sesi duyuldu.
“Vera Hanım, hazırız.”
Derin bir nefes aldım. Mikrofonumu elime aldım, son kez aynaya baktım ve kapıya yöneldim.
Bu gece kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değildim.
Ama bazı insanların unutmak istemediği şeyleri hatırlatmak için güzel bir gece olabilirdi.
Sahneye çıkış
Koridorun sonuna geldiğimizde salonun uğultusu giderek yükseldi. Sahne arkasındaki dev ekrandan davetlileri görebiliyordum.
İlk sıralarda Baran, Selin ve Mira yan yana oturuyordu. Kıvanç'ın yeri de onlara yakındı. Birkaç koltuk ötede Demir vardı.
Siyah takım elbisesinin içinde, her zamanki gibi dikkat çekici görünüyordu. Saçları özenle şekillendirilmişti. Bir kolunu koltuğun arkasına bırakmış, diğer eliyle masadaki bardağını tutuyordu.
Yanındaki kadın ona doğru eğilerek bir şey söyledi.
Demir kısa bir cevap verdi.
Sonra gözlerini sahneye çevirdi.
Benim çıkacağım noktaya.
Kuzey yanıma geldi.
“Hazır mısın?”
“Her zamankinden fazla.”
“Bu gece bütün salonu konuşturacağız.”
“Bütün salon zaten beni konuşuyor.”
Kuzey güldü.
Sahne amiri elini kaldırdı.
“On saniye!”
Salonun ışıkları söndü.
İlk ritim duyuldu.
PVG — Motive / Manifest
Kuzey sahnenin ortasında belirdi. Dev ekranın üzerinde ışıklar hareket ederken mikrofonunu kaldırdı.
“Hazır mıyız İstanbul!”
Salonun cevabı o kadar güçlüydü ki sahnenin arkasında bile alkışların titreşimini hissedebiliyordum.
Ardından ışıklar sahnenin sağ tarafına döndü.
Ben yürüyerek çıktım.
İlk adımımı attığım anda çığlıklar yükseldi.
Telefonlar havaya kalktı. Kameralar beni bulmak için birbirleriyle yarışıyordu. Ön sıralardaki davetliler ayağa kalkmıştı. Adımı bağıranların sesleri müziğin üzerine çıkıyordu.
Mikrofonu dudaklarıma götürdüm.
Şarkının ilk bölümüne girdiğimde sahnenin önüne doğru yürüdüm. Her vuruşta omuzlarımı ritme göre hareket ettiriyor, başımı hafifçe yana çeviriyordum. Dansçılar iki yanımda sıralanmıştı.
Kamera yüzüme yaklaştı.
Ben de doğrudan lense baktım.
Sonra bir anda gülümseyip başımı çevirdim.
Kuzey sahnenin ortasında benimle aynı ritimde ilerliyordu. Birlikte nakarata girdiğimizde seyircilerin sesi daha da yükseldi.
Müziğin darbuka bölümüne geçmesiyle dansçılar geri çekildi.
Sahnenin ortasında yalnız kaldım.
Kollarımı başımın üzerine kaldırdım. Belimi ritmin üzerine bıraktım, ardından darbukanın hızlı vuruşlarıyla dönüşler yaptım. Bir adım sağa, bir adım sola… Her hareketi müziğin içine yerleştiriyordum.
Salon coşmuştu.
Mira yerinden kalkmış, Selin'in elini tutarak bağırıyordu.
“VERA!”
Kıvanç da ayakta alkışlıyordu.
Kuzey sahnenin kenarında durup beni izledi. Son hareketimi tamamladığımda bana dönerek alkışladı.
“İşte bu!” diye bağırdı.
Gülümsedim.
Müziğin yavaşladığı bölümde Kuzey yanıma geldi. Aramızdaki mesafe azaldı. Bir süre karşılıklı söylemeye devam ettik. Gözlerimi ondan ayırmadan şarkının kısa, sakin bölümünü tamamladım.
Sonra geri çekilip kameraya döndüm.
Sahne yeniden hareketlendi.
Bir anda merdivenlerden aşağı indim. Güvenlik ekibi çevremde ilerlerken kameralar peşimden geldi. Ön sıralardaki davetlilerin arasından geçtim. Ellerini uzatanlara gülümsedim, birinin tuttuğu telefonu fark edip kameraya kısa bir selam verdim.
Demir'in masasına yaklaştığımda adımlarımı yavaşlattım.
Bakışlarımız buluştu.
Oturduğu yerde kıpırdamadan beni izliyordu.
Başımı hafifçe yana eğdim. Elimi kendimi gösterir gibi göğsüme götürdüm, ardından sahneyi işaret ettim. Sonra omuz silktim.
Seyirciler ne yaptığımı anlamıştı.
Önce birkaç kişi bağırdı.
“DEMİR! VERA!”
Ardından bütün salon aynı ismi haykırmaya başladı.
“DEMİR! VERA! DEMİR! VERA!”
Demir'in yüzünde bir değişiklik olmadı. Ama elindeki bardağı masaya bıraktığını gördüm.
Gülümsedim.
Elimi havaya kaldırıp kalabalığın sesini yönlendirdim.
“Bu gece benim gecem!” dedim.
Salon yeniden ayağa kalktı.
Sahneye geri döndüm. Kuzey yanıma geldi. Son bölümde ikimiz de bütün enerjimizi ortaya koyduk. Son vuruşta başımı kaldırıp seyirciye baktım.
Müzik kesildi.
Bir saniyelik sessizlikten sonra salon alkışlarla doldu.
Tamam Sensin — Aydeed
Sahne arkasında mikrofonumu değiştirdim. Kuzey birkaç adım geriye çekildi.
Bu kez Mert sahneye çıkacaktı.
Mert'i gördüğümde gülümsedim. O da bana başıyla selam verdi. Birlikte yapacağımız dansı uzun zamandır çalışıyorduk. Koreografinin her hareketi belliydi ama sahnede her şeyin canlı bir enerjisi vardı.
Müzik başladı.
Mert elini bana uzattı.
Elimi tuttum.
İlk bölümde mikrofonu dudaklarıma götürüp şarkıya girdim. Ardından elimizi ayırdık. Mert önümde bir dönüş yaptı, ben de onun etrafında dönerek sahnenin diğer tarafına geçtim.
İlk nakarat geldiğinde seyircilerin sesi yükseldi.
“Tamam sensin,” dedim.
İşaret parmağımla kendimi gösterdim. Ardından başımı hafifçe yana eğerek gülümsedim.
Mert yanıma geldi. Elini belime yerleştirip beni kendisine doğru çekti.
Bir anlığına aramızdaki mesafe tamamen kapandı.
Sonra elini bırakarak geriye doğru döndüm. Omzumun üzerinden ona baktım ve bir adım daha uzaklaştım.
Kamera tam o anda yüzüme yaklaştı.
Mert arkamdan geldi. Elimi tuttu, kolunun altından geçerek dönmemi sağladı. Hareketin sonunda yüz yüze kaldık. İkimiz de gülümsüyorduk.
Salonun ön sıralarından çığlıklar yükseldi.
Kamera Demir'e döndü.
Yüzündeki ifade sertleşmişti.
Kollarını göğsünde birleştirmiş, sahneyi izliyordu. Yanındaki kadın ona doğru eğildi ama Demir başını bile çevirmedi.
Baran kardeşine baktı.
Demir'in çenesindeki kasın belirginleştiğini fark etmişti.
Kıvanç ise bunu çoktan anlamıştı.
“İyi misin kardeşim?” diye sordu.
Demir gözlerini sahneden ayırmadı.
“Gayet.”
Kıvanç gülümseyerek önüne döndü.
“Belli oluyor.”
Sahnede Mert'le dansımız hızlanmıştı.
Birlikte aynı anda yere eğildik, ardından doğrulduk. Mert elimi tutup beni kendi etrafında döndürdü. Ben de hareketin devamında onun önünden geçerek sahnenin önüne yürüdüm.
Şarkının bir sonraki bölümünde kameraya döndüm.
Kısa bir söz söyledim, ardından başparmağımla kendimi işaret ettim. Sonra Mert'e doğru dönüp onunla aynı anda omuz hareketini yaptım.
Mert elini bana uzattı.
Elimi avucuna bıraktım.
Beni kendine doğru çektiğinde yüzlerimiz birbirine yaklaştı. Birkaç saniye o pozisyonda kaldık. Sonra ben hafifçe gülümseyerek geri çekildim.
Salonun sesi yükseldi.
Demir'in parmakları koltuğun kenarına bastırılmıştı.
Kıvanç ona doğru eğildi.
“Çocuk işini iyi yapıyor.”
Demir yavaşça başını çevirdi.
“Kıvanç.”
“Efendim?”
“Kes.”
Kıvanç gülümsemesini saklamaya çalıştı.
“Tamam, sustum.”
Ama sustuğu hâlde gözleri sahnedeydi.
Şarkının son bölümünde Mert'le birlikte sahnenin ortasına geldik. Birbirimizin etrafında döndük, sonra aynı anda seyirciye döndük. Son pozda Mert elini havaya kaldırdı, ben de mikrofonumu yukarı kaldırdım.
Müzik bittiğinde salon ayağa kalktı.
Mert bana dönerek alkışladı.
“İstanbul, Vera için bir ses daha!”
Kalabalık yeniden bağırdı.
Ben de seyirciye eğilerek selam verdim.
Çatla — Velet
Işıklar söndüğünde salonun sesi hâlâ dinmemişti.
Mert sahneden ayrılmadı.
Ekranda şarkının adı belirdi.
ÇATLA.
İlk ritimle birlikte sahnenin ortasına yürüdüm. Bu kez hareketlerim daha sert, daha keskin ve daha özgüvendi.
Mikrofonu dudaklarıma götürdüm.
Şarkının girişindeki kısa bölümü söyledikten sonra kamerayı işaret ettim. Ardından elimle havayı iterek bir adım geri çekildim.
Mert karşı taraftan bana doğru yürüdü.
Yan yana geldik.
Şarkının nakaratına girerken ikimiz aynı anda seyirciye döndük. Hareketlerimiz birbirini tamamlıyordu. Ben öne çıkıyor, o geriden geliyor; sonra bir anda yer değiştiriyorduk.
Sahnenin tamamını kullanıyorduk.
Bir bölümde Mert elimi tuttu. Ben de onun etrafında dönerek sahnenin önüne geçtim. Başımı kaldırıp gülümsedim.
Bu defa kameraya değil, Demir'in bulunduğu tarafa baktım.
Demir de bana bakıyordu.
Göz göze geldiğimiz birkaç saniye boyunca gülümsememi bozmadım.
Sonra arkamı dönüp dansa devam ettim.
Mert yanıma geldi. İkimiz aynı anda yere eğilip doğrulduk. Ben bir adım öne geçerken o arkamda durdu. Kamera bizi aynı kadraja aldı.
Demir'in yüzü iyice asılmıştı.
Kıvanç hafifçe ona döndü.
“Vera'nın sahne enerjisi gerçekten başka.”
Demir cevap vermedi.
“Sen ne dersin?”
“İzliyorum.”
“Onu görüyorum.”
Demir bu kez ona baktı.
“Kıvanç, bu gece beni rahat bırak.”
Kıvanç gülerek başını iki yana salladı.
“Ben hiçbir şey yapmıyorum. Sen kendi kendine geriliyorsun.”
Demir yeniden sahneye döndü.
Şarkının son bölümünde Mert'le birlikte sahnenin önüne yürüdük. Son vuruşta ikimiz de aynı anda başımızı kaldırdık.
Müzik kesildi.
Salon çığlıklarla doldu.
Mert mikrofonunu kaldırdı.
“İstanbul, sesiniz daha çıkıyor mu?”
Cevap bütün salonu doldurdu.
Ben gülerek seyirciyi selamladım.
Tane Tane — Aydeed
Son şarkı için sahneye yeniden hazırlandım.
Mert sahneden ayrılırken Kuzey yanıma geldi.
“Bence bu geceyi unutmayacaklar.”
“Unutmalarına izin vermeyelim.”
Kuzey güldü.
Işıklar altın tonlarına döndü. Müziğin ilk notaları duyulduğunda seyirciler şarkıyı tanıdı ve daha ilk saniyede ayağa kalktı.
Mikrofonu kaldırdım.
Şarkının adını duyuran kısa bölümü söylerken parmaklarımı havada ritimle birlikte hareket ettirdim.
“Tane tane…”
Başımı hafifçe yana eğdim.
Ardından sahnenin önüne yürüdüm.
Her adımımda ışıklar değişiyordu. Dansçılar iki yanımda hareket ediyor, Kuzey sahnenin diğer ucunda bana eşlik ediyordu.
Şarkının sözleri ilerledikçe mimiklerim değişti. Bazen gülümseyerek kameraya bakıyor, bazen omuzlarımı ritme göre hareket ettiriyor, bazen de parmak uçlarımla havada küçük daireler çiziyordum.
Bu şarkının kime dokunduğunu salondaki herkes biliyordu.
Demir'in de.
Bir bölümde elimle kalbimi işaret ettim. Sonra parmaklarımı açarak seyirciye doğru uzattım. Ardından başımı kaldırıp doğrudan kameraya baktım.
Ön sıralardan bir ses yükseldi.
“VERA!”
Ardından yüzlerce kişi aynı ismi haykırdı.
Mira ayağa kalkmıştı. Selin de onun yanında alkışlıyordu. Baran gülümseyerek sahneyi izliyordu.
Kıvanç ise bir yandan beni izliyor, bir yandan Demir'in yüzünü kontrol ediyordu.
Demir artık bardağına bile dokunmuyordu.
Gözleri üzerimdeydi.
Şarkının son bölümünde Kuzey yanıma geldi. İkimiz birlikte son kısmı söyledik. Son notalarda elimi havaya kaldırdım, ardından seyirciye doğru eğildim.
Müzik bitti.
Salon ayağa kalktı.
Alkışlar dakikalarca sürdü.
Bir süre hiçbir şey söylemeden kalabalığı izledim. Sonra mikrofonu kaldırdım.
“İstanbul… Bu gece bana verdiğiniz enerji için hepinize teşekkür ederim. Sizi çok seviyorum.”
Kuzey de seyirciyi selamladı.
Birlikte sahneden ayrıldık.
Dört Ödül ve Bir Ortak Sahne
Yerime döndüğümde Mira neredeyse üzerime atladı.
“Vera! Mert'le dansınız!”
Gülerek ona sarıldım.
“Beğendin mi?”
“Beğenmek mi? Ben orada kalbimi bıraktım!”
Selin de elimi tuttu.
“Gerçekten inanılmazdın.”
“Teşekkür ederim.”
Kıvanç ayağa kalkıp beni baştan aşağı süzdü.
“Bu gece birkaç kişinin tansiyonunu kontrol ettirmek lazım.”
“Seninki iyi mi?”
“Benimki gayet iyi. Başkasını bilemem.”
Göz ucuyla Demir'e baktı.
Demir bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.
Tören devam etti.
İlk olarak Demir'in ödülü açıklandı.
“Yılın En Yakışıklı Oyuncusu ödülünün sahibi… Demir Sancaktar!”
Salon alkışlarla ayağa kalktı.
Demir sakince yerinden kalktı. Ceketinin düğmesini ilikleyerek sahneye doğru yürüdü. Ödülünü aldıktan sonra mikrofonun önünde durdu.
“Bu ödüle layık gören herkese teşekkür ederim. Bir oyuncu için seyircisinin sevgisini hissetmek çok kıymetli. Beni destekleyen herkese teşekkür ederim.”
Kısa bir duraksamanın ardından devam etti.
“Bu gece bazı performanslar gerçekten dikkat çekiciydi. Sahnedeki enerjiyi korumak kolay değildir. Özellikle insanın kendini kaptırdığı anlarda…”
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Bazen sınırı hatırlamak gerekir.”
Salonun birkaç yerinden kahkahalar ve ıslıklar yükseldi.
Ben başımı hafifçe yana eğdim.
Kıvanç hemen kulağıma fısıldadı.
“Bu laf sana mıydı?”
“Bana olduğunu düşünüyorsa sahneye çıkıp söylesin.”
Demir konuşmasını bitirdi. Ödülünü kaldırarak seyirciyi selamladı. Sonra sahneden inerken bakışları benim üzerimde durdu.
Ben de alkışladım.
Ama yüzümdeki gülümseme kaybolmamıştı.
Ardından benim kategorilerim açıklandı.
İlk ödülüm yılın en iyi kadın oyuncusu oldu.
İsmim duyulduğunda salon ayağa kalktı. Mira çığlık attı. Kıvanç alkışlayarak önümde eğildi.
“Buyurun, dünya yıldızı.”
Gülerek sahneye çıktım.
Ödülümü aldıktan sonra mikrofonu elime aldım.
“Beni bu ödüle layık gören herkese teşekkür ederim. Yıllardır emek verdiğim işlerin böyle karşılık bulması çok değerli. Beni izleyen, destekleyen ve her zaman yanımda olan herkese sevgilerimi gönderiyorum.”
İkinci ödülüm uluslararası başarı kategorisindeydi.
Yeniden sahneye çıktım.
“İnsan nerede olursa olsun, ait olduğu yeri unutamıyor. Bu gece burada olmak benim için çok özel. Hepinize teşekkür ederim.”
Yerime döndüğümde Kıvanç iki ödülüme baktı.
“Bunları taşımak için bir hamal tutalım.”
“Sen taşırsın.”
“Ben aile ferdiyim, hamal değilim.”
“Bu gece ikisi de olabilirsin.”
Güldük.
Törenin sonlarına doğru sunucu yeniden sahneye çıktı.
“Şimdi gecemizin en özel ödüllerinden birine geldik. Bazen iki oyuncu aynı projede buluşur ve ortaya yalnızca başarılı bir iş değil, izleyicinin hafızasına kazınan bir uyum çıkar. Yıllardır yeniden aynı projede görmek istediğiniz, ekran karşısında yan yana geldiklerinde bütün dikkatleri üzerlerine çeken iki isim…”
Dev ekranda önce benim, sonra Demir'in fotoğrafı belirdi.
Salonda fısıltılar yükseldi.
Kıvanç başını bana doğru eğdi.
“Hazırlan.”
Sunucu zarfı açtı.
“Yılın En Yakışan Ekran Partneri ödülü…”
Bir an durdu.
“Vera Karahan ve Demir Sancaktar!”
Salon yıkıldı.
İnsanlar ayağa kalkmıştı. Alkışlar, çığlıklar, ıslıklar birbirine karıştı. Mira yerinden fırladı. Selin ellerini birbirine vuruyor, Baran gülümseyerek sahneye bakıyordu.
Kıvanç ise kahkahasını tutamıyordu.
Demir ayağa kalktı.
Ben de yerimden doğruldum.
Bir anlığına birbirimize baktık.
Dört yıl.
Dört yıl önce yan yana yürüdüğümüz kırmızı halılar, birlikte verdiğimiz röportajlar, kameraların önünde birbirimize baktığımız o günler…
Şimdi bütün salon aynı şeyi hatırlıyordu.
Demir elini bana uzattı.
Elimi avucuna bıraktım.
Parmaklarımız birbirine değdiği anda salonun sesi yeniden yükseldi. Demir elimi bırakmadan önce gözlerimin içine baktı.
“Hazır mısın?”
Gülümsedim.
“Her zaman.”
Birlikte merdivenleri çıktık.
Sahneye adım attığımızda dev ekranda fotoğraflarımız yan yana belirdi. Kameralar flaşlarını aralıksız patlatıyordu. Sunucu ikimizi sahnenin ortasında karşıladı.
“Sanırım bu ödülün sahibi kadar, salondaki herkes de heyecanlı!”
Demir mikrofonu eline aldı.
“Bunu fark etmemek mümkün değil.”
Salondan kahkahalar yükseldi.
Sunucu ödülü ikimize uzattı. Ödülü birlikte tuttuk.
“Biraz daha yakın durabilir misiniz?” diye seslendi fotoğrafçılardan biri.
Demir bir adım yaklaştı.
Omzum onun omzuna değdi.
Kameraya gülümsedim.
Demir ise başını hafifçe bana doğru çevirdi. Fotoğrafçılar o anı kaçırmamak için arka arkaya deklanşöre bastı.
Mikrofon önce Demir'e uzatıldı.
“Bu ödül için teşekkür ederim. Güzel bir projeye başlıyoruz. Umarım seyircilerimiz de ortaya çıkacak işi bizim kadar sever.”
Bir an durdu.
Sonra bana baktı.
“Bazı insanlarla aynı sahneyi paylaşmak… alışkanlık gerektiriyor. Ama bazı alışkanlıklar kolay unutulmuyor.”
Salon bir anda bağırmaya başladı.
Mira ellerini yüzüne kapattı.
Kıvanç gülerek başını iki yana salladı.
Ben Demir'e baktım.
O ise mikrofonu bana uzattı.
Mikrofonu aldım.
“Bazı alışkanlıklar unutulmaz, doğru. Ama insan zamanla hangilerini yanında taşıyacağına kendisi karar veriyor.”
Salondan yükselen sesler konuşmamı böldü.
Gülümsedim.
“Bizim için önemli olan, ortaya güzel bir iş çıkarmak. Bunun için elimizden geleni yapacağız. Teşekkür ederim.”
Demir'in yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
Birlikte ödülü kaldırdık.
Salon yeniden ayağa kalktı.
Fotoğraflar çekildi. Kameralar bizi yan yana görüntüledi. İnsanlar isimlerimizi haykırmaya devam ediyordu.
Sahnenin ortasında dururken Demir'in eli belime çok hafifçe yaklaştı. Fotoğrafçılara dönük duruşumuzu bozmadan, yalnızca bir anlığına parmaklarıyla belimin arkasına dokundu.
Bunu kameralar fark etmemiş olabilirdi.
Ama ben fark etmiştim.
O da benim fark ettiğimi biliyordu.
Sahne Arkası
Sahnenin arkasına geçtiğimizde alkışların sesi biraz uzaklaşmıştı.
Selin, Kıvanç ve Baran koridorun başında bizi bekliyordu. Mira da onların yanındaydı.
Selin beni görünce gülümseyerek sarıldı.
“İkinizi yan yana görünce salonun nasıl ayağa kalktığını görmeliydin.”
“Gördüm. Kulaklarım hâlâ çınlıyor.”
Kıvanç hemen araya girdi.
“Benim kulaklarım değil, bazı insanların sinirleri çınlıyor.”
Bakışları Demir'e kaydı.
Demir ceketinin düğmesini açıyordu.
“Senin bu gece başka işin yok mu?”
“Var. Seni izlemek.”
Baran güldü.
“Kıvanç, rahat bırak adamı.”
“Ben bir şey yapmıyorum ki. Sadece kardeşimin gecesini güzelleştiriyorum.”
Selin gülerek Kıvanç'ın koluna hafifçe vurdu.
“Sen sus artık.”
Kıvanç ona dönüp masumca gülümsedi.
“Ben ne yaptım?”
“Her şeyi.”
Ben gülerek başımı iki yana salladım.
Demir ise gözlerini benden ayırmıyordu.
Kıvanç bunu fark etti.
“Bu arada Vera, Mert'le olan dansın gerçekten çok iyiydi.”
Demir'in bakışları bir anda Kıvanç'a döndü.
Kıvanç devam etti.
“Çocukla uyumunuz da harikaydı. Özellikle son bölümde…”
“Yeter Kıvanç.”
Demir'in sesi sakindi ama tonundaki uyarı açıktı.
Kıvanç'ın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
“Ne oldu? Ben sadece performansı değerlendiriyorum.”
Selin kahkaha attı.
“Demir, senin yüzünü görmen lazım.”
Demir ona kısa bir bakış attı.
“Sen de mi başladın?”
Selin omuz silkti.
“Ben bir şey demedim.”
Kıvanç bu kez bana döndü.
“Vera, bence Mert'le bir daha sahneye çıkmalısın.”
Demir derin bir nefes aldı.
“Biraz fazla uzatmadın mı?”
Kıvanç kahkaha attı.
“Tamam, tamam. Anladık.”
Ben ise çantamı almak için görevlinin yanına yönelmiştim. Döndüğümde Demir'in birkaç adım geride durduğunu gördüm.
Bana bakıyordu.
“Vera, bir dakika.”
Kıvanç'ın yüzündeki gülümseme kayboldu. Selin bana baktı.
“İstersen biz…”
“Yok,” dedim. “Bir şey yok.”
Demir koridorun daha sakin bir tarafına doğru yürüdü. Ben de peşinden gittim.
Kıvanç arkamızdan seslendi.
“Çok uzun sürmesin. Ben burada bekliyorum!”
Demir dönüp ona baktı.
“Kıvanç.”
“Tamam, sustum!”
Dört Yıl Önce
Koridorun sonunda durduk.
Demir ellerini cebine koymuştu. Bir süre konuşmadan yüzüme baktı.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
“Bu gece eğlendin.”
“Evet.”
“Mert'le özellikle.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Ne demek istiyorsun?”
“Anladın.”
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
“Hayır, anlamadım. Açık konuş.”
Demir kısa bir nefes verdi.
“Vera, sahnede onunla aranızdaki mesafeyi gördüm.”
“Görmüşsündür. Zaten sahne performansıydı.”
“Biraz fazla yakın değil miydi?”
Gülümsedim.
“Senin için mi?”
“Benim için.”
“Ne güzel. Demek hâlâ ilgini çekebiliyorum.”
Demir'in çenesi kasıldı.
“Dalga geçme.”
“Ben dalga geçmiyorum. Sen bana sahnedeki dans partnerimi sorguluyorsun. Ben de sebebini merak ediyorum.”
“Çünkü hoşuma gitmedi.”
“Peki.”
“Peki mi?”
“Evet, Demir. Hoşuna gitmemiş olabilir. Ne yapmamı bekliyorsun?”
Bir adım yaklaştı.
“Her şeyi bilerek yaptığını düşünüyorum.”
Gülümsemem kayboldu.
“Benim neyi bilerek yaptığımı düşünüyorsun?”
“Beni rahatsız etmek için.”
Bir süre ona baktım.
Sonra başımı hafifçe yana eğdim.
“Senin rahatsız olman benim problemim değil.”
Demir'in bakışları sertleşti.
“Vera…”
“Hayır, bir dakika. Madem bu konuyu açtın, konuşalım.”
Bir adım ona yaklaştım.
“Sen benim dans partnerimi sorgulamadan önce, dört yıl önce kulüpten çıkarken yanında olan kadınları hatırlıyor musun?”
Demir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Şimdi bunun sırası değil.”
“Ne zaman Demir? Sen benim Mert'le aramdaki mesafeyi ölçerken mi, yoksa bana kıskançlık üzerinden hesap sormaya kalktığında mı?”
“Ben sana hesap sormuyorum.”
“Az önce ne yaptığını sanıyorsun?”
Demir bir an sustu.
“Onunla bu kadar yakın olmanı istemedim.”
Güldüm.
Ama bu kez gülüşümde zerre eğlence yoktu.
“Sen istemedin.”
“Evet.”
“Ne kadar ilginç.”
Gözlerimi ondan ayırmadım.
“Ben de dört yıl önce seni o fotoğraflarda görmek istememiştim. Ama gördüm. Hem de bütün ülkeyle birlikte.”
Demir'in yüzündeki sertlik yerini daha ağır bir ifadeye bıraktı.
“Vera, o gece…”
“Hayır. O geceyi anlatmana gerek yok. Ben o gecenin sonrasını yaşadım.”
Sesim yükselmemişti ama kelimelerimin her biri aramızdaki mesafeyi biraz daha kapatıyordu.
“Sabah uyandım. Fotoğraflar her yerdeydi. Yanında iki kadın vardı. Gazeteler, haberler, yorumlar… Herkes konuşuyordu. Ben de o fotoğraflara baktım ve hayatımdaki en önemli insanın beni nasıl bir durumda bıraktığını gördüm.”
Demir başını hafifçe eğdi.
“Ben seni o durumda bırakmak istemedim.”
“Sonuç değişmedi.”
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun.”
Bir an sustum. Sonra devam ettim.
“Ben o şehirden gittim Demir. Her şeyi geride bıraktım. Evimi, ailemi, arkadaşlarımı, alıştığım hayatı… Dört yıl boyunca kendime yeni bir hayat kurdum. Şimdi sen karşıma geçip Mert'le dans ettiğim için rahatsız olduğunu söylüyorsun.”
Demir'in gözleri gözlerime kilitlendi.
“Beni rahatsız etti, Vera.”
“Beni de o fotoğraflar rahatsız etmişti.”
“Benimle Mert'i aynı yere koyma.”
“Ben seni kimseyle kıyaslamıyorum. Sadece bana yaşattığın şeyi hatırlatıyorum.”
Demir bir süre cevap vermedi.
Sonra sesi biraz daha alçaldı.
“Onunla yakın olmanı izlemek kolay değildi.”
İşte o an, ilk kez kıskançlığını saklamadan konuşmuştu.
Yüzüne baktım.
“Beni izlemek zorunda değildin.”
“Gözümü senden alamadım.”
Bir anlık sessizlik oldu.
Bu cümle, beklediğimden daha fazla şey söylüyordu.
Ama ona bunu belli etmedim.
“Bu benim sorunum değil.”
Demir başını hafifçe yana çevirdi. Derin bir nefes aldı.
“Dört yıl geçmiş. Hâlâ beni cezalandırmaya mı çalışıyorsun?”
“Ben kimseyi cezalandırmaya çalışmıyorum. Sadece hayatıma devam ediyorum.”
“Beni görmezden gelerek mi?”
“Hayır. Seni hatırlayarak değil, kendimi hatırlayarak.”
Demir'in bakışları yüzümde kaldı.
“Bana karşı hiçbir şey hissetmediğini mi söylüyorsun?”
Cevap vermedim.
Bir süre sessizce birbirimize baktık.
Sonra çantamı omzuma yerleştirdim.
“İyi geceler Demir.”
Yanından geçmek üzereydim ki sesi arkamdan geldi.
“Vera.”
Durmadım.
“Bir daha Mert'le sahneye çıkacak mısın?”
Bu kez dönüp ona baktım.
Gülümsedim.
“Belki.”
Demir'in yüzü yeniden gerildi.
“İyi geceler.”
“İyi geceler.”
Yanından geçip koridora döndüm.
Kıvanç, Selin ve Baran hâlâ aynı yerdeydi.
Beni görünce Kıvanç hemen yanıma geldi.
“Ne konuştunuz?”
“Hiç.”
“Hiç mi?”
“Hiç.”
Kıvanç arkamdan gelen Demir'e baktı.
“Demir'in yüzü pek hiç konuşmuş gibi görünmüyor.”
Demir yanımızdan geçerken Kıvanç'ın omzuna hafifçe vurdu.
“Bir gün seni gerçekten susturacağım.”
Kıvanç kahkaha attı.
“Dört yıldır aynı tehdidi dinliyorum.”
Selin gülerek başını iki yana salladı.
“İkiniz de hiç değişmemişsiniz.”
Ben ödülümü çantama yerleştirdim.
Demir biraz ileride durmuştu. Yanındaki kadın onu bekliyordu. Kadın koluna girdiğinde Demir kısa bir an başını ona çevirdi, sonra yeniden bana baktı.
Ben ise Selin'e döndüm.
“Gidelim mi?”
Selin koluma girdi.
“Gidelim.”
Kıvanç diğer tarafıma geçti.
“Bu arada Vera…”
“Ne var?”
“Bir sonraki konserde Mert'i de çağır.”
Gülerek ona döndüm.
“Sen gerçekten başına bela arıyorsun.”
“Ben sadece sanatın yanındayım.”
Selin kahkaha attı.
Biz koridorda uzaklaşırken arkamdan bir çift gözün beni izlediğini hissediyordum.
Dönüp bakmadım.
O gece herkes benim sahnede ne yaptığımı konuşacaktı. Mert'le dansımı, Kuzey'le performansımı, aldığım ödülleri, Demir'le aynı sahnede duruşumuzu…
Ama Demir'in aklında başka bir şey kalmıştı.
Dört yıl sonra ilk kez, beni başka bir adamın kollarında izlemek zorunda kalmıştı.
Ve bunu hiç sevmemişti.
Benimse o gece öğrendiğim tek şey şuydu:
Demir Sancaktar hâlâ kıskanıyordu.
Ama artık benim hayatımda söz sahibi olduğunu düşünmesine izin vermeyecektim.