SES VER İSTANBUL!

İstanbul o gece uyumayacaktı.

Konser alanının çevresindeki yollar saatler öncesinden kalabalıklaşmış, giriş kapılarının önünde uzun kuyruklar oluşmuştu. Her yaştan insan ellerinde telefonları, pankartları ve ışıklı bileklikleriyle bekliyordu. Dev ekranlarda konserin başlamasına kalan süre gösteriliyor, sahnenin arkasındaki kırmızı ışıklar aralıklarla yanıp sönüyordu.

Dört yıl sonra İstanbul’da vereceğim ilk büyük konserdi.

Üstelik bu kez yalnızca Türkiye’deki hayranlarım değil, uluslararası basın da oradaydı. Son haftalarda açıklanan film projesi, Johnny Depp’le aynı yapımda yer alacağım haberi ve İstanbul’a dönüşüm zaten yeterince konuşulmuştu. Şimdi bütün bunların üzerine bir de bu konser eklenmişti.

Ama ben bunların hiçbirini düşünmüyordum.

O an tek düşündüğüm şey sahneydi.

Kulisin kapısı açıldı. Derya elinde telefonuyla içeri girdi.

“Vera, dışarısı inanılmaz.”

Aynanın karşısında otururken gözlerimi ona çevirdim.

“Ne kadar inanılmaz?”

“Bunu anlatamam. Kendin görmen lazım.”

Telefonunu bana uzattı. Konser alanının dışından çekilmiş görüntüler vardı. İnsanlar adımı bağırıyor, pankartlarını havaya kaldırıyor, kapıların açılmasını bekliyordu.

Bir pankartta kocaman harflerle şunlar yazıyordu:

İstanbul seni bekledi, Vera!

Gülümsedim.

“Çok tatlılar.”

Derya telefonunu geri aldı.

“Basın da seni bekliyor. Birazdan röportaj alanına çıkacağız.”

“Tamam.”

“Johnny Depp’in gelişi de kesinleşti.”

Başımı çevirdim.

“Gerçekten geliyor mu?”

“Evet. Şu an yolda. Organizasyon ekibi az önce haber verdi.”

“Güzel.”

Derya yüzüme baktı.

“Bu gece bir sürü sürpriz yaşayacağız gibi görünüyor.”

Güldüm.

“Benim için yeterince büyük bir sürpriz zaten binlerce insanın karşısına çıkmak.”

Ayağa kalktım. Henüz ilk kostümümü giymemiştim. Üzerimde siyah bir sabahlık vardı. Saçlarım hazırlanmış, makyajımın büyük bölümü tamamlanmıştı.

Tam o sırada telefonum titredi.

Kıvanç’tan mesaj gelmişti.

Kıvanç: Bu gece İstanbul’u yakıyorsun. Haber veriyorum.

Ben: Sen önce Mira’yı rahat bırak.

Kıvanç: Ben gayet rahatım. Beni rahat bırakmayan bir ağabey var.

Gülerek telefonu masaya bıraktım.

Derya merakla baktı.

“Kıvanç mı?”

“Kim olacak?”

“Bu gece onu da çekiştireceksin demek.”

“Kesinlikle.”

Kapının dışından bir ses yükseldi.

“Röportaj için iki dakika!”

Derya bana döndü.

“Hazır mısın?”

Derin bir nefes aldım.

“Hazırım.”

Basın alanına çıktığım anda kameralar üzerime döndü.

Fotoğraf makinelerinin flaşları arka arkaya patlıyor, muhabirler mikrofonlarını uzatıyordu.

“Vera! Buraya bakar mısınız?”

“Vera Hanım, İstanbul’a dönüşünüzden sonra ilk büyük konseriniz. Nasıl hissediyorsunuz?”

Gülümseyerek kameraya döndüm.

“Çok heyecanlıyım. İstanbul’da sahneye çıkmayı gerçekten çok özlemişim. Bu gece burada olmak benim için çok özel.”

“Konser repertuvarınızda yeni şarkılar var mı?”

“Var. Bu gece ilk kez dinleyeceğiniz şarkılar da olacak. Biraz dans edeceğiz, biraz şarkı söyleyeceğiz. Umarım hepiniz eğlenirsiniz.”

“Konuk sanatçılarınız kimler olacak?”

“Bunu birazdan göreceksiniz.”

Muhabirlerden biri gülerek araya girdi.

“Yani sürprizleri açıklamıyorsunuz.”

“Hayır. Sürprizin güzelliği de orada zaten.”

Başka bir mikrofon uzatıldı.

“Johnny Depp’in de bu gece sizi izlemeye geleceği söyleniyor. Kendisiyle aynı projede yer alacaksınız. Bu konuda heyecanlı mısınız?”

“Tabii ki. Çok değerli bir oyuncu. Aynı projede yer alacağımız için mutluyum. Bu gece de konserimde bulunacak olması güzel bir sürpriz.”

“Demir Sancaktar’ın da konserinizi izleyeceği konuşuluyor.”

Gülümsememi bozmadan muhabire baktım.

“Bu gece çok güzel bir konser izleyeceksiniz. Ben de sahnede olacağım. Hep birlikte eğleneceğiz.”

Soruyu başka bir yere çekmek istemedim. Röportajı bitirip kulise döndüm.

Konser başlamadan yaklaşık kırk dakika önce salonun girişinde büyük bir hareketlilik yaşandı.

Önce dışarıdan gelen uğultu duyuldu. Ardından görevliler kulisin kapısından geçerek birbirlerine haber vermeye başladılar.

“Geldiler!”

Derya telefonuna baktı.

“Vera, Demir geldi.”

Kıvanç ve Mira da onunla birlikteydi.

Birkaç saniye sonra dışarıdaki kameraların sesi daha da yükseldi.

Demir Sancaktar, siyah takım elbisesi ve kendine özgü sert duruşuyla girişten içeri adım attı. Yanında Kıvanç ve Mira vardı. Fotoğrafçılar peş peşe deklanşöre basıyor, muhabirler sorularını arka arkaya yöneltiyordu.

“Demir Bey! Bu gece Vera Hanım’ı izlemeye mi geldiniz?”

“Johnny Depp’le aynı konser alanında olacaksınız. Kendisiyle tanışacak mısınız?”

“Vera Hanım’ın uluslararası film projesi hakkında ne düşünüyorsunuz?”

“Konser için özel bir davet mi aldınız?”

Demir yürümeyi sürdürdü. Birkaç fotoğraf için durduktan sonra kısa bir cevap verdi.

“Konseri izlemeye geldim.”

“Vera Hanım için mi?”

Demir muhabire baktı.

“Konser onun.”

Ardından VIP bölümüne doğru ilerledi.

Kıvanç yanında yürürken gülümsüyordu.

“Biraz daha konuşsaydın basın toplantısı yapmış olacaktın.”

Demir cevap vermedi.

Mira gülerek Kıvanç’ın koluna girdi.

“Bence yeterince konuştu.”

Üçü kendilerine ayrılan yere geçti.

Demir oturduğunda sahne henüz karanlıktı. Önündeki masada duran bardağa uzandı. Bakışları doğrudan sahneye çevrildi.

Kıvanç yanına oturdu.

“Hazır mısın?”

Demir gözlerini sahneden ayırmadı.

“Başlasın.”

Demir’in gelişinden kısa süre sonra konser alanının girişinde bu kez çok daha büyük bir hareketlilik yaşandı.

Bir aracın kapısı açıldı.

Johnny Depp dışarı çıktığında fotoğraf makinelerinin flaşları adeta birbirine karıştı.

“Johnny!”

“Buraya bakar mısınız?”

“Vera Karahan’ın konseri için mi geldiniz?”

“Yeni film projesi hakkında ne söylemek istersiniz?”

Johnny, kendine özgü rahat ve karizmatik tavrıyla fotoğrafçılara döndü. Kısa süre durup poz verdi. Ardından görevlilerin eşliğinde konser alanına girdi.

Dev ekranlardan birinde görüntüsü belirdiğinde salondan büyük bir alkış yükseldi.

Johnny kendisine ayrılan VIP bölümüne geçti. Birkaç davetliyle selamlaştıktan sonra yerine oturdu.

Kameralar bir süre onun üzerinde kaldı.

Ardından yeniden sahneye döndü.

Kulise döndüğümde ilk kostümüm askıda hazır bekliyordu.

Kırmızı leopar desenli, salaş kesimli, iddialı ve oldukça cesur bir kostümdü. Omuzlarımdan dökülen kumaşın kesimi hareket ettikçe değişiyor, bel ve bacak kısmındaki açıklıklar tasarıma daha çarpıcı bir hava veriyordu. Üzerimde klasik bir sahne elbisesi gibi durmuyordu. Daha özgür, daha asi ve çok daha dikkat çekiciydi.

Kostümümü giydikten sonra aynanın karşısına geçtim.

Makyaj sanatçım son kez dudaklarıma dokundu.

Derya arkamda durdu.

“Vera…”

Aynadaki yansımama baktım.

“Ne?”

“Gerçekten çok iddialı olmuş.”

Gülümsedim.

“Tam da istediğim gibi.”

Saçlarımı omuzlarıma bıraktım. Büyük dalgalar hâlinde hareket ediyordu. Kırmızı tonlardaki makyajım kostümle uyumluydu. Boynumda birkaç ince zincir, bileklerimde metal aksesuarlar vardı.

Sahne sorumlusu kapıda belirdi.

“Beş dakika!”

Mikrofonumu elime aldım.

“Tamam.”

Derya son kez bana sarıldı.

“Bu gece harika olacak.”

“Olacak.”

Kulisin ışıkları biraz kısıldı. Sahneye giden koridorda yürümeye başladım.

İçeriden gelen kalabalık sesi her adımda daha da yükseliyordu.

Sahneye çıkacağım noktada durdum.

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Sonra müziğin ilk bas sesini duydum.

Açılış performansı — TUTKU

Salonun ışıkları tamamen söndü.

Dev ekranlarda kırmızı ve siyah tonlarda yavaşça hareket eden görüntüler belirdi. Sahnenin zemininde ince bir sis tabakası oluştu. Önce derin bir bas sesi duyuldu. Ardından elektronik müziğin karanlık ritmi yavaşça yükselmeye başladı.

Henüz sahnede kimse yoktu.

Kalabalık bağırıyordu.

Bir ışık çizgisi sahnenin ortasında belirdi.

Sonra ben çıktım.

Kırmızı leopar desenli kostümüm ışıkların altında parladı. Sahnenin ortasına doğru ağır adımlarla yürüdüm. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden seyirciye baktım.

Dev ekranda yüzüm yakın plana alındı.

Gülümsedim.

“İstanbul…”

Çığlıklar yükseldi.

“Bu gece benimle misiniz?”

Cevap bütün salonu doldurdu.

Mikrofonu indirdim.

Ve müzik başladı.

İlk ritim ağırdı. Neredeyse hipnotik bir havası vardı. Bas sesleri derinden gelirken arka planda duyulan nefesli elektronik efektler şarkıya karanlık bir atmosfer katıyordu.

Sahnenin diğer ucunda bir siluet belirdi.

Kuzey.

Ama bu kez Kuzey’in görünüşü tamamen farklıydı.

Üzerinde siyah, dar kesimli bir takım elbise vardı. Gömleğinin birkaç düğmesi açıktı. Saçları geriye doğru taranmıştı. Bileğinde metal bir saat, parmaklarında yüzükler vardı. Ceketinin kesimi, gömleğinin duruşu ve genel görünümü…

Demir Sancaktar’ın birebir yansıması gibiydi.

Kıvanç, Kuzey’i gördüğü anda Mira’ya doğru eğildi.

“Şuna bak.”

Mira sahneye dikkatlice baktı.

“Gerçekten çok benziyor.”

Demir ise hiçbir şey söylemedi.

Bakışları sahneye kilitlenmişti.

Kuzey sahnenin diğer ucunda dururken ben müziğin ilk sözlerine girdim.

VERA — “TUTKU”

Don’t say my name like you know me, You only see what I let you see. Come a little closer, don’t touch me, I like the space between you and me.

Türkçe anlamı:

Adımı beni tanıyormuş gibi söyleme, Sana yalnızca görmene izin verdiğim şeyi gösteriyorum. Biraz daha yaklaş, ama bana dokunma, Seninle aramdaki mesafeyi seviyorum.

Şarkıyı söylerken sahnenin ortasında yavaşça yürüdüm. Bir elim mikrofonumdaydı. Diğer elimle saçlarımı geriye doğru attım.

Işıklar yüzümde gezindi.

Dansçılar henüz sahneye çıkmamıştı. İlk bölüm tamamen benimdi.

Kameralar önce yüzümü, ardından kostümümün hareketini gösterdi. Dev ekranda her hareketim büyük bir görüntüye dönüşüyordu.

Kuzey bana doğru bir adım attı.

Ben başımı hafifçe yana çevirdim.

Aramızdaki mesafe kapanırken ikinci bölüm başladı.

VERA:

Slow down, baby, don’t rush the night, I know you feel it in the flashing lights. One look, one breath, one little sign, You want the heat, but the choice is mine.

Türkçe anlamı:

Yavaşla, acele etme bu geceyi, Işıkların altında sen de hissediyorsun. Bir bakış, bir nefes, küçücük bir işaret, Tutkuyu istiyorsun ama karar benim.

Sahnenin ışıkları kırmızıya döndü.

Kuzey bana yaklaştı. Ben geri çekildim. O durdu. Ben yeniden ona doğru yürüdüm.

Aramızdaki hareketler koreografinin parçasıydı ama seyircinin gördüğü şey yalnızca dans değildi. İki insanın birbirine yaklaşması, mesafeyi koruması ve o mesafeyi yeniden bozmasıydı.

Müzik ağırlaştı.

Kuzey mikrofonunu kaldırdı.

KUZEY:

You keep me waiting, keep me blind, Leave your shadow next to mine. I hear your heartbeat in the room, But I can’t tell what you will do.

Türkçe anlamı:

Beni bekletiyor, belirsizlikte bırakıyorsun, Gölgeni benimkinin yanına bırakıyorsun. Bu odada kalp atışını duyuyorum, Ama ne yapacağını bilemiyorum.

Kuzey’in sesi salonu doldurdu.

Ben ona doğru yürüdüm. Önünde durdum. Bir elimle ceketinin yakasına dokundum. Birkaç saniye yüzüne baktıktan sonra elimi yavaşça aşağı indirdim ve arkamı dönerek sahnenin diğer tarafına yürüdüm.

Seyirciler çığlık atıyordu.

Dansçılar iki yandan sahneye girdi.

Koreografi daha belirgin hâle geldi. Hareketler yavaştı ama son derece kontrollüydü. Omuzlarımın, belimin ve kollarımın her hareketi müziğin ritmine göre şekilleniyordu. Bir noktada sahnenin ortasında dizlerimi hafifçe kırarak aşağı indim, sonra tek bir akıcı hareketle doğruldum.

Kamera tam karşımdan çekim yapıyordu.

Ardından yan açıya geçti.

Kuzey arkamda durdu. Ben dönüp onunla yüz yüze geldim.

VERA:

No promises, no alibis, Just the way you look into my eyes. Don’t pretend that you don’t know, You came here wanting more.

Türkçe anlamı:

Ne sözler var ne bahaneler, Yalnızca gözlerimin içine bakışın. Bilmiyormuş gibi davranma, Buraya daha fazlasını isteyerek geldin.

Son bölümde Kuzey’le birlikte sahnenin ortasına yürüdük.

Işıklar üzerimize yoğunlaştı.

BİRLİKTE:

Come closer, closer, then let me go, Keep me guessing, move real slow. One more moment, one more touch, Don’t say forever, don’t say too much.

Türkçe anlamı:

Yaklaş, biraz daha yaklaş, sonra bırak beni, Merakta bırak, ağırdan al. Bir an daha, bir dokunuş daha, Sonsuzluktan söz etme, fazla konuşma.

Son nakaratla birlikte dansçılar aynı anda hareket etti. Sahnenin iki yanında alev efektleri yükseldi. Kırmızı ışıklar salonun üzerine yayıldı.

Ben Kuzey’in etrafında döndüm. O bana doğru eğildi. Ben son anda yön değiştirerek sahnenin önüne yürüdüm.

Müziğin son vuruşunda bir elim havadaydı.

Işıklar söndü.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra salonun sesi patladı.

İnsanlar ayağa kalkmıştı.

Alkışlar, çığlıklar, ıslıklar…

Kameralar VIP bölümüne döndü.

Önce Kıvanç ve Mira ekrana geldi. İkisi de ayaktaydı. Kıvanç alkışlarken başını iki yana sallıyordu.

Sonra Johnny Depp gösterildi.

Johnny oturduğu yerden ayağa kalkmış, gülümseyerek alkışlıyordu. Birkaç saniye boyunca kamera onu yakın planda tuttu. Yüzündeki ifade performanstan gerçekten etkilendiğini gösteriyordu.

Ardından kamera Demir’e döndü.

Demir yerinde oturuyordu.

Gözleri sahnedeydi. Çenesi hafifçe kasılmıştı. Kuzey’in üzerindeki kıyafeti, duruşunu ve benimle olan sahne uyumunu izliyordu.

Ben ise sahnenin ortasında seyirciyi selamlıyordum.

Johnny’nin ayağa kalkıp alkışladığını gördüm. Ona doğru gülümseyerek başımı eğdim.

Ardından mikrofonumu kaldırdım.

“Çok teşekkür ederim!”

Salon yeniden bağırdı.

“Kuzey’e de kocaman bir alkış alalım!”

Kuzey yanıma geldi. Elimi kaldırdı. Seyirciler onu da alkışladı.

“Harikasınız!” diye seslendim.

Kuzey bana eğilerek kısa bir şey söyledi.

“Bunu unutmayacaklar.”

Gülümsedim.

“Umarım.”

Konser devam ediyor

Açılışın ardından sahne arkasındaki ekranlarda yeni görüntüler belirdi. Bu kez kırmızı ışıklar yerini beyaz ve mavi tonlara bıraktı.

Sahneye dansçılar çıktı.

Ben mikrofonumu kaldırdım.

“İstanbul! Biraz daha hareketlenmeye ne dersiniz?”

Salonun cevabı çoktan hazırdı.

Müzik başladı.

Bu kez ritim çok daha hızlıydı. Elektronik altyapı, güçlü davullar ve baslarla birleşiyordu. Şarkı boyunca sahnenin farklı noktalarına yürüdüm. Dansçılarla birlikte koreografiye girdim. Işıklar ritme göre değişiyor, dev ekranlarda performansın farklı kamera açıları gösteriliyordu.

Şarkının ortasında seyircilere mikrofonu uzattım.

Onlar nakaratı benim yerime söyledi.

Gülerek başımı salladım.

“İşte bunu duymak istiyordum!”

Bir sonraki bölümde sahnenin iki yanındaki platformlar yükseldi. Dansçılar platformların üzerinde koreografiye devam ederken ben sahnenin önüne yürüdüm.

Salonun her köşesini görebiliyordum.

Binlerce insan aynı anda dans ediyor, şarkı söylüyor, telefonlarıyla görüntü alıyordu.

Kamera yeniden Johnny Depp’e döndü. Johnny başını müziğin ritmine göre hafifçe sallıyordu. Yanındaki davetlilerle gülümseyerek konuştu, sonra yeniden sahneye döndü.

Kamera Demir’e geçtiğinde Kıvanç’ın ona bir şey söylediği görüldü. Demir kısa bir cevap verdi ve gözlerini sahneye çevirdi.

Ben şarkının son nakaratına girdim.

Müzik bittiğinde sahnenin ortasında durup seyirciye baktım.

“İstanbul, hâlâ benimle misiniz?”

“EVET!”

“Daha bitmedi!”

Çığlıklar yükseldi.

Ardından sahne ışıkları yavaşça karardı.

Bu kez piyano sesleri duyuldu.

Sahneye tek başıma çıktım.

Yeni şarkının adı YABANCI idi.

Bu şarkı diğerlerinden farklıydı. Daha sakin, daha duygusal ve daha içten bir havası vardı.

VERA:

Bir şehir uyurken ben hâlâ ayaktayım, Bir pencere önünde eski bir şarkıdayım. Ne giden geri döner ne zaman durur, Bazı geceler insanı kendi içine vurur.

Şarkının sözleri salonda yankılandı.

VERA:

Bir zamanlar bildiğim sokaklar değişmiş, Duvarlarda eski günlerden izler kalmış. Bir ses duysam dönüp bakarım bazen, Sonra anlarım, geçmiş geçmişte kalmış.

Seyircilerin telefon ışıkları bir kez daha yükseldi.

Birçok kişi şarkıya eşlik ediyordu.

Ben gözlerimi kısa süreliğine kapattım. Son nakarata geldiğimde sesimi biraz yükselttim.

Bazı hikâyeler bitmez, yalnızca susar, Bazı isimler kalır, yıllar geçse de yaşar.

Son nota uzarken piyano sustu.

Salon birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra alkışlar yükseldi.

“Çok teşekkür ederim,” dedim.

Mikrofonu kalbimin üzerine götürdüm.

“Bu şarkıyı ilk kez sizinle paylaştım. Umarım seversiniz.”

Mert’le dans

Bir sonraki şarkının başlamasıyla birlikte sahnenin zemini yeniden aydınlandı.

Mert, dansçıların arasından sahneye çıktı.

Seyirciler onu görünce alkışlamaya başladı.

Mert elini uzattı. Ben de elini tuttum.

“Hazır mısın?” diye sordu.

“Her zamanki gibi.”

Müzik başladığında sahne tamamen değişti.

Bu kez hızlı, güçlü ve dans odaklı bir performans vardı. Mert’le birlikte koreografiye başladık. İlk hareketlerde birbirimizin çevresinde döndük. Ardından el ele tutuşup ritme göre yön değiştirdik.

Mert beni bir dönüşle kendine doğru çekti. Ben hareketin devamında onun yanından geçerek sahnenin önüne yürüdüm.

Dansçılar çevremizi sardı.

Koreografi giderek hızlandı.

Bir noktada Mert’in elini tutarak kendi çevremde döndüm. Sonra onun önünde durup ritmin vuruşuyla birlikte hareketi tamamladım.

Kameralar bizi farklı açılardan gösteriyordu.

Bir ara görüntü VIP bölümüne döndü.

Demir sahneyi izliyordu. Kıvanç ise onun yüzüne bakıp gülümsememek için kendini zor tutuyordu.

Mira kardeşine doğru eğilip bir şey söyledi.

Demir cevap vermedi.

Sahnedeyse müzik devam ediyordu.

Mert’le son koreografiyi tamamladık. Şarkının son vuruşunda ikimiz de aynı anda seyirciye döndük.

Salon ayağa kalktı.

Mert elimi kaldırdı.

“Vera Karahan!”

Seyirciler bağırdı.

Mikrofonu aldım.

“Mert’e kocaman bir alkış!”

Mert seyirciye eğilerek selam verdi.

Ben de gülümseyerek seyirciye döndüm.

“Çok iyisiniz!”

Kuzey’le yeniden

Bir sonraki performans için sahneye Kuzey geri geldi.

Bu kez üzerindeki kıyafet daha rahattı. Siyah gömleği, koyu pantolonu ve birkaç aksesuarıyla kendi tarzındaydı.

Seyirciler onu görünce alkışladı.

Kuzey yanıma geldi.

“İstanbul nasılsın?”

Kalabalık cevap verdi.

“İYİİİ!”

Kuzey gülerek bana döndü.

“Sanırım iyiler.”

“Bence de.”

İkimiz de güldük.

Yeni şarkının adı AYNI ŞEHİR idi.

Sahnenin arkasında İstanbul’un gece görüntüleri belirdi. Boğaz köprüleri, sokak lambaları, yağmurdan ıslanmış kaldırımlar ve gece boyunca akan araçların görüntüleri…

Kuzey mikrofonunu kaldırdı.

KUZEY:

Bir sokak var, hâlâ aynı, Bir pencere, ışığı yanmayan. Bir isim var, dilimde saklı, Bir de dönmeye cesaret edemeyen.

Ben ona doğru döndüm.

VERA:

Bir şehir var, beni tanır, Her köşesinde başka bir anı. Ben değiştim, yollar değişti, Ama kalbim unutmuyor bazı adları.

İkimizin sesi birleşti.

BİRLİKTE:

Biz aynı şehrin iki yabancısı, Aynı gecenin ayrı yarısı. Biri gider, biri kalır, Bazı hikâyeler yarım kalır.

Kuzey’in sesiyle benim sesim birbirine karışıyordu. Sahnenin ortasında yan yana durduk. Şarkının son bölümünde seyirciye doğru yürüdük.

Kuzey mikrofonunu kaldırdı.

“İstanbul, Vera’yla aynı sahneyi paylaşmak her zaman büyük bir keyif!”

Kalabalık alkışladı.

Ben de gülerek ona döndüm.

“Ben de seninle çalışmayı seviyorum.”

Kuzey başını eğerek teşekkür etti.

Kameralar VIP bölümüne geçti. Johnny Depp alkışlıyordu. Bir süre sonra görüntü Demir’e döndü. Demir sahneyi izlemeye devam ediyordu.

Şarkının son nakaratında seyirciler de bize katıldı.

Müzik bittiğinde Kuzey’le birlikte seyirciyi selamladık.

Son performans

Konserin son bölümüne geldiğimizde sahnenin ışıkları yavaşça söndü.

Dansçılar sahneden ayrıldı.

Piyano yeniden duyuldu.

Bu kez sahneye yalnızca ben çıktım.

Mikrofonu elime aldım.

“İstanbul…”

Kalabalık bağırdı.

“Bu gece benimle olduğunuz için hepinize çok teşekkür ederim.”

Bir an durdum.

“Bazen bir şarkı yazarsınız. Onu ilk söylediğinizde yalnızca sizin hikâyenizdir. Sonra bir bakarsınız, binlerce insan aynı sözleri sizinle birlikte söylüyor. İşte o zaman şarkı artık yalnızca sizin olmaktan çıkıyor.”

Seyirciler alkışladı.

“Şimdi son şarkımıza geldik. Bunu birlikte söyleyelim mi?”

Salonun sesi yükseldi.

Şarkının adı SON DANS idi.

VERA:

Bana son bir dans borçlusun, Yarım kalan gecelerden. Dokunma, yaklaşma derken, Yine yanıyorum gözlerinden.

Sahnenin önüne doğru yürüdüm.

VERA:

Bir adım sen, bir adım ben, Aramızda dört koca mevsim. Gözlerin hâlâ aynı yerde, Benim içimde bitmeyen bir resim.

Seyirciler nakarata eşlik etmeye başladı.

Ben de mikrofonu onlara uzattım.

Binlerce kişi aynı anda şarkı söylüyordu.

VERA:

Git dedin, gittim, dön dedin mi? Duymadım, duymak istemedim. Bir kez daha başa dönsem, Yine seni seçer miydim?

Son nakarata geldiğimizde sahnenin arkasındaki ekranlarda yıldızlı bir gece görüntüsü belirdi. Işıklar tek tek yanarak salonun tamamına yayıldı.

Seyircilerin telefon ışıkları da onlara eşlik etti.

Kameralar önce kalabalığı, sonra VIP bölümünü gösterdi.

Johnny Depp ayakta alkışlıyordu.

Kıvanç ve Mira da ayağa kalkmıştı.

Demir ise sahneye bakıyordu.

Ben son notayı uzattım.

Müzik bitti.

Bir anlık sessizliğin ardından salonun tamamı ayağa kalktı.

Alkışlar dakikalarca sürdü.

Gülümsedim.

“İstanbul, sizi çok seviyorum!”

Eğilerek seyirciyi selamladım.

Kuzey, Mert ve dansçılar sahneye geldi. Hep birlikte el ele tutuşup seyirciyi selamladık.

Johnny Depp’in görüntüsü bir kez daha dev ekrana yansıdı. Ayağa kalkmış, alkışlamaya devam ediyordu.

Ona doğru gülümseyerek başımı eğdim.

Sonra sahnenin ortasına döndüm.

“Bu geceyi unutmayacağım!”

Salon yeniden çığlıklarla doldu.

Ve sahneden ayrıldım.

Konser sonrası

Kulise girdiğimde Derya neredeyse koşarak yanıma geldi.

“Vera!”

Bana sarıldı.

“İnanılmazdın!”

Kahkaha attım.

“Sen de ağlayacaktın az daha.”

“Ben ağladım zaten!”

“Derya!”

“Ne yapayım? Çok güzeldi!”

Kuzey de arkamızdan geldi.

“Bence bu gece uzun süre konuşulacak.”

Mert elindeki havluyu bana uzattı.

“Özellikle dans performansları.”

Havluyu alıp boynuma koydum.

“Çok teşekkür ederim. Hepiniz harikaydınız.”

Derya telefonunu bana uzattı.

“Johnny Depp’in alkışladığı görüntü şimdiden her yerde.”

Ekrana baktım.

Johnny’nin ayağa kalkıp beni alkışladığı an, binlerce kez paylaşılmıştı.

Gülümsedim.

“Çok güzel.”

Tam o sırada kulisin kapısı açıldı.

Mira içeri girdi.

“VERA!”

Kollarımı açtım. Koşarak yanıma geldi ve bana sarıldı.

“Çok güzeldin! Çok!”

“Teşekkür ederim canım.”

Ardından Kıvanç geldi.

“Ben bu gece bir şey söylemeyeceğim.”

Kaşımı kaldırdım.

“Neden?”

“Çünkü söylersem Demir beni burada öldürecek.”

Gülmeye başladım.

“Yine ne yaptın?”

“Ben bir şey yapmadım. Ben yalnızca konser izledim.”

Mira kahkaha attı.

“Bütün konser boyunca Kıvanç’ın yüzü ayrı bir olaydı.”

Kıvanç elini göğsüne götürdü.

“Ben sanatın içindeydim.”

Tam o sırada Demir içeri girdi.

Üzerinde hâlâ siyah takım elbisesi vardı. Önce bana, sonra Kuzey’e baktı.

“İyi konserdi.”

Gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Demir’in bakışları kısa bir an Kuzey’in üzerinde kaldı.

“Özellikle açılış.”

Kuzey sakin bir gülümsemeyle karşılık verdi.

“Beğenmene sevindim.”

Demir cevap vermedi.

Kıvanç araya girdi.

“Ben de çok beğendim. Özellikle Kuzey’in kostümünü.”

Demir ona döndü.

“Kıvanç.”

“Tamam, sustum.”

Mira gülerek kardeşinin koluna girdi.

“Abi, bu gece kavga çıkarmayacaksın.”

Demir kız kardeşine baktı.

“Ben ne zaman kavga çıkardım?”

Kıvanç hemen araya girdi.

“İstersen geçmişi açalım.”

Demir’in bakışı Kıvanç’a döndü.

“Seninle sonra konuşacağız.”

Hepimiz güldük.

Ben havluyu omzuma yerleştirdim.

“Ben biraz dinleneceğim. Çok yoruldum.”

Demir bana baktı.

“Konuşacağız.”

Sesi sakindi ama kararlıydı.

“Şimdi değil.”

Bir an göz göze geldik.

“Peki.”

Bir süre sonra basın alanına çıktım.

Kameralar hâlâ oradaydı.

“Vera! Harika bir konserdi!”

“Johnny Depp’in sizi ayakta alkışlaması hakkında ne düşünüyorsunuz?”

“İlk performansınız çok konuşuluyor. Kuzey Bey’in kostümü özellikle dikkat çekti.”

“Yeni şarkılarınızı ne zaman yayınlayacaksınız?”

Gülümsedim.

“Bu gece benim için gerçekten çok güzeldi. Öncelikle bütün ekibime teşekkür etmek istiyorum. Kuzey’e, Mert’e, dansçılarımıza, müzisyenlerimize ve tabii ki burada benimle olan herkese…”

“Johnny Depp’in tepkisi sizi şaşırttı mı?”

“Evet, çok mutlu oldum. Kendisi çok değerli bir oyuncu. Bu gece burada olması benim için ayrı bir mutluluk.”

“Konserinizi izleyen Demir Sancaktar’a da bir mesajınız var mı?”

Gülümsedim.

“Bu gece burada olan herkese teşekkür ediyorum. İyi akşamlar.”

Röportajı bitirip kulise döndüm.

Demir de kısa süre sonra basının karşısına çıktı.

“Demir Bey, Vera Hanım’ın performansını nasıl buldunuz?”

“İyiydi.”

“Özellikle açılış performansı?”

“Başarılıydı.”

“Kuzey Arman’ın size çok benzeyen bir kıyafetle sahneye çıkması dikkat çekti. Bu konuda ne düşünüyorsunuz?”

Demir birkaç saniye muhabire baktı.

“Konseptin parçası.”

“Johnny Depp’in de konseri izlemesi hakkında ne söylemek istersiniz?”

“İyi bir oyuncu.”

“Vera Hanım’ın onunla aynı filmde yer alacak olması sizi rahatsız ediyor mu?”

Demir’in yüzündeki ifade değişmedi.

“Vera’nın işi.”

“Peki, Vera Hanım’la yeniden bir ilişki yaşamanız mümkün mü?”

Demir doğrudan kameraya baktı.

“Bazı şeyleri herkesin önünde konuşmam.”

Ardından röportajı bitirip uzaklaştı.

Gece eve döndüğümde telefonumun ekranında yüzlerce bildirim vardı.

Konserden görüntüler sosyal medyaya düşmüştü.

Özellikle açılış performansı büyük ilgi görüyordu.

Sosyal medya yorumları:

* “Vera Karahan sahneye çıkmadı, resmen sahneyi ele geçirdi.”
* “O kırmızı leopar kostümünü kim tasarladı? Muhteşem!”
* “Açılış şarkısı İngilizce mi? Şarkının tamamını istiyorum.”
* “Kuzey’in Demir’e benzemesi ve o kostüm… İnanılmaz bir sahne konsepti.”
* “Johnny Depp’in ayağa kalkıp alkışladığı anı tekrar tekrar izliyorum.”
* “Kadının sahne enerjisi inanılmaz.”
* “Vera’nın dansı, sesi, kostümü… Her şey kusursuzdu.”
* “Demir’in açılış performansını izlerkenki yüz ifadesi ayrı bir olay.”
* “Kuzey’in sahnedeki görüntüsü gerçekten Demir’in kopyası gibiydi.”
* “Vera dört yıl sonra geldi ve yine bütün geceyi aldı.”
* “Johnny Depp bile hayran kaldı.”
* “Mert’le dansı efsaneydi.”
* “Vera’nın sahneye çıkması için dört yıl beklemeye değmiş.”
* “İstanbul bu gece Vera Karahan’ı yeniden sahiplendi.”
* “Bu konserin görüntüleri yıllarca konuşulur.”

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Tam o sırada ekran yeniden aydınlandı.

Demir Sancaktar

Mesajı açtım.

Demir: İyi iş çıkardın.

Bir süre ekrana baktım.

Ben: Teşekkür ederim.

Cevap hemen geldi.

Demir: Mert’le olan dansın gereğinden fazla uzundu.

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.

Ben: Konserimi izlediğin için teşekkürler.

Demir: Bunu bilerek yaptın.

Ben: Neyi?

Demir: Beni sinirlendirmeyi.

Telefonu elimde tutarak tavana baktım.

Gülümsedim ama cevap yazmadım.

Çünkü o gece benim için önemli olan tek şey sahneydi.

Dört yıl sonra İstanbul’da yeniden binlerce insanın karşısına çıkmıştım. Şarkılarımı söylemiş, dans etmiş, hayranlarımla birlikte saatlerce eğlenmiştim.

Johnny Depp beni ayakta alkışlamıştı.

Ve ben, sahneden indiğimde bile o kalabalığın sesini hâlâ kulaklarımda duyuyordum.

O gece sahne gerçekten benimdi.