ALEV ALEV

Bir ay geçmişti.

Los Angeles’ın sabahları İstanbul’dan farklıydı. Burada güneş daha erken doğuyor, sokaklar daha erken hareketleniyor, insanlar kahvelerini ellerine alıp günün telaşına çoktan karışmış oluyordu.

Ben de bu düzene alışmıştım.

Film çekimlerimiz devam ediyordu. Set artık benim için yabancı değildi. Ekibin büyük kısmını tanıyor, çalışma saatlerine alışıyor, hatta bazı günler İstanbul’daki yoğunluğumu özlediğim kadar buradaki sakinliği de özlüyordum.

Yine de İstanbul aklımın bir köşesindeydi.

Annemle hemen her gün konuşuyordum. Babamla yaptığım telefon görüşmeleri her zamanki gibi kısa sürüyor, ardından Kıvanç telefonu elimden alıp saçma sapan şeyler anlatmaya başlıyordu. Mira da neredeyse her gün mesaj atıyordu.

Demir’den ise haber almıyordum.

Ya da en azından almamaya çalışıyordum.

Son konuşmamızdan sonra aramızda uzun bir sessizlik vardı. Ben Amerika’daydım, o İstanbul’da.

Ve Hazal hâlâ hayatındaydı.

Bunu bilmek bazen canımı sıkıyordu. Ama artık kendime aynı soruyu sormuyordum. Onun kiminle olduğu benim sorunum değildi. Dört yıl önce benim için önemli olan şeyleri kaybetmişti. Şimdi kendi hayatında ne yapacağına kendisi karar verebilirdi.

Benim de kendi hayatım vardı.

Üstelik bugün, o hayatın en büyük işlerinden biri başlayacaktı.

Telefonum komodinin üzerinde titredi.

Derya arıyordu.

Aramayı açıp yatakta doğruldum.

“Günaydın.”

“Günaydın yıldızım. Hazır mısın?”

“Henüz kahvemi bile içmedim.”

“Bugün kahveni sette içersin. Araç kırk dakika sonra otelde olacak. Dior ekibi erkenden geldi. Programı biraz öne çekmişler.”

Gözlerimi ovuşturdum.

“Her şey hazır mı?”

“Her şey. Kıyafetler, aksesuarlar, saç ve makyaj ekibi… Bir de Johnny’nin ekibiyle konuştum. O da senden önce orada olacakmış.”

İstemsizce gülümsedim.

“Tamam. Görüşürüz.”

Telefonu kapatıp yataktan kalktım.

Banyoya geçerken aynadaki yansımama baktım. Bir aydır hayatımın temposu hiç düşmemişti. Film çekimleri, toplantılar, röportajlar, provalar… Şimdi de dünyanın en büyük moda ve güzellik markalarından biriyle çalışacaktım.

Dior.

Üstelik yalnız değildim.

Johnny de benimleydi.

Stüdyoya vardığımda içeride inanılmaz bir hareketlilik vardı.

Büyük siyah fonlar kurulmuş, ışık sistemleri hazırlanmış, farklı kamera açıları için platformlar yerleştirilmişti. Stüdyonun ortasında devasa bir Dior logosu duruyordu. Bir köşede parfüm şişelerinin sergilendiği cam bir masa, diğer tarafta kıyafetlerin asılı olduğu uzun askılıklar vardı.

Derya beni görür görmez yanıma geldi.

“Sonunda geldin.”

“Daha geç kalmadım.”

“Senin için geç kalmak diye bir şey yok zaten.”

Gülümseyerek omzumu silktim.

Tam o sırada arkamdan tanıdık bir ses duydum.

“Good morning, Vera.” (Günaydın, Vera.)

Başımı çevirdiğimde Johnny’yi gördüm.

Üzerinde koyu renk bir gömlek, siyah pantolon ve birkaç düğmesi açık bıraktığı ceket vardı. Her zamanki rahat tavrıyla yanıma yaklaştı.

“Morning. Ready for a long day?” (Günaydın. Uzun bir güne hazır mısın?)

“Sabah sabah enerjin fazla.”

“I’m trying to impress the director.” (Yönetmeni etkilemeye çalışıyorum.)

“Yönetmeni etkilemek için önce kahveni içmen gerek.”

Johnny güldü.

“That’s fair.” (Bu doğru.)

Derya ikimize bakıp başını salladı.

“Ben sizi birbirinize bırakıyorum. Ama on dakika sonra makyaj odasında olmanızı istiyorum.”

Johnny elini göğsüne götürerek hafifçe eğildi.

“Yes, ma’am.” (Emredersiniz, hanımefendi.)

Derya uzaklaşırken Johnny bana döndü.

“She’s terrifying.” (Gerçekten korkutucu.)

“Ona bunu söylersen gerçekten korkutucu hâle gelir.”

Birlikte güldük.

Bugün aramızda tuhaf bir rahatlık vardı. Bir aydır aynı sette çalışmak, aynı sahneleri tekrar tekrar çekmek, uzun çalışma günlerinde birbirimize eşlik etmek bizi birbirimize yaklaştırmıştı. Johnny’nin yanında kendimi kasmıyordum. Onun da benim yanımda rol yapmasına gerek yoktu.

Bazen bir şey anlatırken kahkahaya boğuluyor, bazen de saatlerce çalıştıktan sonra yan yana oturup sessizce kahvemizi içiyorduk.

Bunun adını koymak için acelem yoktu.

Zaten güzel olan şeylerin hemen bir adı olmak zorunda değildi.

İlk hazırlıklarımız tamamlandığında beni büyük çekim alanına götürdüler.

Dior’un yeni parfüm kampanyası için hazırlanan konsept, klasik bir güzellik reklamından çok daha farklıydı. Marka, yalnızca bir parfümü değil, iki insan arasındaki çekimi, gerilimi ve tutkuyu anlatmak istiyordu.

Yönetmen bizi sahne alanının ortasında karşıladı.

“Bugün sizden istediğim şey yalnızca kameraya bakmanız değil. Birbirinizi tanıyormuş gibi davranmanızı da istemiyorum. Aranızda açıklanmamış bir şey var. Söylenmeyen ama hissedilen bir şey.”

Johnny bana kısa bir bakış attı.

“Sounds complicated.” (Kulağa karmaşık geliyor.)

Yönetmen güldü.

“That’s exactly what we want.” (Tam olarak istediğimiz şey bu.)

İlk kombinim için hazırlık odasına geçtim.

Bana siyah, vücudumu saran ama hareketimi kısıtlamayan, sırtı açık ve uzun yırtmaçlı bir elbise hazırlamışlardı. Kumaşı ışık altında hafifçe parlıyor, omuzlarımdan aşağı inen kesimi görünüşüme keskin bir zarafet katıyordu.

Saçlarımı açık bıraktılar. Makyajımda gözlerimi belirginleştirdiler; dudaklarımda ise koyu olmayan, doğal bir ton tercih ettiler.

Boynuma küçük bir mücevher yerleştirildi.

Son dokunuş olarak parfümü bileğime sıktılar.

Kokusu ağır değildi. Ama geçtiği yerde kendini belli eden, akılda kalan bir kokuydu.

Aynaya baktım.

Derya arkamda duruyordu.

“Bence bu kampanya çok konuşulacak.”

“Daha çekmedik.”

“Ben şimdiden söylüyorum.”

Gülümsedim.

Çekim alanına döndüğümde Johnny de hazırlanmıştı. Siyah takım elbisesinin içine giydiği koyu renk gömlek, dağınık saçları ve yüzündeki kendinden emin ifadeyle kameranın karşısına geçmeye hazırdı.

Beni gördüğünde birkaç saniye durdu.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Wow.” (Vay canına.)

Gülümsedim.

“Ne?”

“Nothing. You look incredible.” (Bir şey yok. Harika görünüyorsun.)

“Teşekkür ederim. Sen de fena değilsin.”

“Not bad?” (Fena değil mi?)

“Fazla övülme.”

Kahkaha attı.

Yönetmen bizi çağırdı.

İlk sahnede büyük, loş bir salonun içinde karşılıklı duracaktık. Aramızda birkaç metre mesafe vardı. Kamera önce Johnny’yi, ardından beni yakın plandan alacaktı.

Yönetmen seslendi.

“Hazırız. Sessizlik lütfen.”

Stüdyodaki bütün sesler kesildi.

“Üç… İki… Bir… Kayıt!”

Johnny bana doğru yürümeye başladı.

Bakışlarımız buluştu.

Birbirimize doğru ilerlerken kamera önce ayaklarımızı, sonra ellerimizi, ardından yüzlerimizi çekiyordu. Johnny tam karşıma geldiğinde durdu. Gözlerini gözlerimden ayırmadan elini uzattı.

Elimi avucunun içine bıraktım.

Başparmağı parmaklarımın üzerinde hafifçe hareket etti.

Yönetmenin istediği şey tam olarak buydu: Büyük hareketler değil, küçük dokunuşlarla hissedilen bir yakınlık.

Johnny beni kendisine doğru çekti.

Aramızdaki mesafe azaldı.

Gözleri yüzümde gezindi. Bir an için bakışları dudaklarıma indi, sonra tekrar gözlerime çıktı.

Kameranın sesini duydum.

“Cut!” (Kestik!)

Yönetmen monitöre baktı.

“Very good. Again, but slower.” (Çok iyi. Bir daha, ama daha yavaş.)

İkinci çekimde hareketleri ağırlaştırdık.

Bu kez Johnny’nin eli belime yerleşti. Ben de elimi göğsüne koydum. Aramızdaki mesafe neredeyse tamamen kayboldu.

Yönetmen bizi durdurdu.

“Birbirinize bakın. Sanki ikiniz de bir adım daha atmak istiyorsunuz ama atmıyorsunuz.”

Johnny hafifçe gülümsedi.

“That’s easy.” (Bu kolay.)

Ben de ona baktım.

“Emin misin?”

“Absolutely.” (Kesinlikle.)

Kamera yeniden çalıştı.

Bu defa Johnny yüzüme biraz daha yaklaştı. Nefesini hissedebiliyordum. Gözleri bir anlığına dudaklarıma kaydı. Ben başımı çok hafif kaldırdım.

Tam aramızdaki mesafe kapanacakken yönetmenin sesi duyuldu.

“Cut!” (Kestik!)

Stüdyoda birkaç kişi gülümsedi.

Yönetmen monitörden gözlerini ayırmadan konuştu.

“İşte aradığım görüntü bu. Biraz daha.”

Johnny elimi bırakmadan bana baktı.

“Are we making them nervous?” (Onları biraz geriyor muyuz?)

“Sanırım.”

Gülümsememi saklayamadım.

Çekim saatlerce devam etti.

İkinci kombinimde daha cesur bir görünüm tercih edilmişti. Bu kez koyu bordo tonlarında, keskin hatlara sahip bir tasarım giydim. Johnny de takım elbisesini değiştirmiş, daha sade ama yine dikkat çekici bir kombinle kameranın karşısına geçmişti.

Reklamın en önemli sahnesi ise çekimin sonuna bırakılmıştı.

Büyük cam pencerelerin önünde duracaktık. Dışarıda geceyi andıran bir şehir ışığı efekti hazırlanmıştı. Johnny arkamdan yaklaşacak, omzumun üzerinden yüzüme bakacak, ardından beni kendisine çevirecekti.

Yönetmen sahneyi anlattı.

“Burada artık birbirinize karşı koymuyorsunuz. Ama yine de acele etmeyin. Birbirinizi tanıyorsunuz. Aranızda bir şey var ve bunu saklamıyorsunuz.”

Johnny başını salladı.

“Got it.” (Anladım.)

Ben de yerime geçtim.

Kayıt başladı.

Johnny arkamdan yaklaştı. Eli belime yerleştiğinde başımı hafifçe çevirdim. Göz göze geldik. Birkaç saniye birbirimize baktık.

Sonra beni kendisine döndürdü.

Elini yanağıma koydu.

Yüzü bana yaklaştı.

Ben de geri çekilmedim.

Dudaklarımız arasında çok az mesafe kalmıştı.

“Cut!” (Kestik!)

Yönetmenin sesiyle sahne durdu.

Bir an boyunca ikimiz de olduğumuz yerde kaldık. Sonra Johnny elini yavaşça indirdi.

Yönetmen ayağa kalkmıştı.

“Harika. Bu sahne kampanyanın ana görseli olacak.”

Set ekibinden alkışlar yükseldi.

Johnny bana döndü.

“Congratulations.” (Tebrikler.)

“Looks like we survived.” (Görünüşe göre sağ salim atlattık.)

“Şimdilik.”

Güldüm.

O günün sonunda çekim ekibiyle fotoğraflar çektirdik. Dior ekibinin yüzündeki memnuniyet, kampanyanın nasıl sonuçlanacağı konusunda yeterince fikir veriyordu.

Ama asıl fırtınanın henüz başlamadığından haberim yoktu.

Reklamın ilk tanıtımı Türkiye saatiyle gece yayımlandı.

Ben o sırada otel odamdaydım. Üzerimde rahat bir eşofman takımı vardı. Saçlarımı toplamış, yatağın üzerine uzanmıştım. Telefonum arka arkaya bildirim almaya başlayınca ekrana baktım.

Derya’dan mesaj gelmişti.

Derya: Yayına girdi.

Ardından bir mesaj daha.

Derya: Vera, Türkiye karıştı.

Kaşlarımı kaldırdım.

Dior’un resmî hesabını açtım.

Reklam yayımlanmıştı.

İlk görüntüde karanlık bir salonun ortasında duruyordum. Siyah elbisemin üzerinde ışıklar dolaşıyor, kamera yüzüme yaklaştıkça gözlerim belirginleşiyordu.

Ardından Johnny görünüyordu.

Bana doğru yürüyordu.

Elimi tutuyordu.

Belime dokunuyordu.

Sonra o son sahne…

Yüzüme yaklaşması, benim başımı hafifçe kaldırmam, gözlerimizin birbirinden ayrılmaması…

Reklam tam dudaklarımız birbirine değecekken kesiliyordu.

Ekranda Dior’un logosu belirdi.

Altında tek bir cümle vardı:

Some passions leave a mark. (Bazı tutkular iz bırakır.)

Telefonumu elimden bırakıp birkaç saniye ekrana baktım.

Sonra bildirimler yeniden yağmaya başladı.

Türkiye’deki magazin hesapları reklamı paylaşmıştı.

“VERA KARAHAN VE JOHNNY DEPP AYNI KAMPANYADA!”

“DIOR’DAN YILIN EN TUTKULU REKLAMI!”

“İKİLİNİN KİMYASI EKRANDAN TAŞTI!”

“VERA VE JOHNNY’NİN BAKIŞLARI SOSYAL MEDYAYI KARIŞTIRDI.”

Yorumları okumaya başladım.

“Ben bu reklamı kaç kere izledim bilmiyorum.”

“Johnny Depp ve Vera Karahan aynı karede… Bu nasıl bir şey?”

“Bunların arasında gerçekten bir şey var mı, yoksa reklam mı böyle güzel?”

“Demir Sancaktar şu an bu reklamı izliyorsa İstanbul’da deprem olur.”

“Dört yıl Vera-Demir izledik, şimdi Vera-Johnny mi izleyeceğiz?”

“Dior reklam değil, resmen film çekmiş.”

“Vera’nın bakışlarına bakın. Kadın kamerayı bile kendine âşık ediyor.”

“Johnny’nin son sahnedeki bakışı gerçek gibi.”

Gülümseyerek telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Birkaç dakika sonra Johnny’den mesaj geldi.

Johnny: I think we broke the internet. (Sanırım interneti çökerttik.)

Ben: You did. I was just doing my job. (Sen çökerttin. Ben sadece işimi yapıyordum.)

Johnny: Of course. I’ll take the blame. (Elbette. Suçu üzerime alırım.)

Güldüm.

Türkiye’deki gündem listesinde adımız ilk sıradaydı.

VERA KARAHAN

JOHNNY DEPP

DIOR REKLAMI

VERA JOHNNY

Bir süre ekrana baktım.

Dört yıl önce İstanbul’dan ayrıldığımda da adım böyle gündem olmuştu. O zaman insanların konuştuğu şey başka bir kadının koluna girmiş Demir’di.

Şimdi ise milyonlarca insan benim başka bir adamla aramdaki kimyayı konuşuyordu.

Hayat bazen insanın karşısına tuhaf aynalar çıkarıyordu.

İstanbul’da, Sancaktar Köşkü’nün salonunda televizyon açıktı.

Demir, geniş koltuğun üzerinde oturuyordu. Bir elinde viski bardağı vardı. Diğer elini koltuğun kenarına bırakmıştı.

Yanında Hazal oturuyordu.

Televizyonda reklamın tanıtımı dönüyordu.

Önce Vera’nın yüzü belirdi.

Ardından Johnny.

Demir’in bakışları ekrana kilitlendi.

Reklamın ilk saniyelerinde yüzünde hiçbir değişiklik olmadı. Bardağını dudaklarına götürdü, bir yudum aldı.

Sonra Johnny’nin Vera’nın beline dokunduğu sahne geldi.

Demir’in çenesi sertleşti.

Bardağı sehpanın üzerine bıraktı.

Reklamın son sahnesi başladığında Hazal da ekrana bakıyordu. Johnny Vera’nın yüzüne yaklaştı. Vera başını hafifçe kaldırdı.

İkisi arasındaki mesafe neredeyse yoktu.

Ekran karardı.

Dior logosu belirdi.

Hazal, yanındaki adama döndü.

“Güzel reklam olmuş.”

Demir cevap vermedi.

“Vera gerçekten çok iyi görünüyordu.”

Demir’in bakışları hâlâ ekrandaydı.

“Gördüm.”

Hazal bir süre sustu.

“Johnny’yle de oldukça yakın görünüyorlar.”

Demir başını ona çevirdi.

“Ne söylemeye çalışıyorsun?”

“Bir şey söylemeye çalışmıyorum. Sadece gördüğümü söylüyorum.”

Demir ayağa kalktı.

Ceketini koltuğun üzerinden aldı.

Hazal da doğruldu.

“Bir yere mi gidiyorsun?”

“Dışarı çıkacağım.”

“Demir, daha yeni geldin.”

“Duydum.”

Telefonunu cebinden çıkarıp ekrana baktı.

Sosyal medya bildirimleri ardı ardına geliyordu. Kıvanç’tan bir mesaj vardı.

Kıvanç: Reklamı izledin mi?

Demir mesajı açmadı.

Bir başka bildirim düştü.

Bu kez Mira’ydı.

Mira: Abi, sakin ol. Konuşmamız lazım.

Demir telefonunu kilitledi.

“Ne oldu?” diye sordu Hazal.

“Bir şey yok.”

“Bence bir şey var.”

Demir ona döndü.

“Hazal, şimdi bunun sırası değil.”

Hazal’ın yüzündeki ifade değişti.

“Peki. Ne zaman sırası?”

Demir cevap vermedi.

Yaklaşık yarım saat sonra Sancaktar Köşkü’nün kapısı açıldı.

Kıvanç ve Mira içeri girdi.

Kıvanç’ın yüzünde alışılmış gülümsemesi vardı ama bu kez gözleri Demir’i arıyordu. Mira ise doğrudan salona yöneldi.

Demir pencerenin önünde duruyordu.

“Ne var?” diye sordu, arkasını dönmeden.

Mira kollarını göğsünde birleştirdi.

“İyi misin?”

Demir yavaşça başını çevirdi.

“Bunun için mi geldiniz?”

Kıvanç araya girdi.

“Abi, bir reklam izledik diye dünyayı yakmana gerek yok.”

Demir ona baktı.

“Sen ne zamandan beri benim ne yapmam gerektiğine karar veriyorsun?”

Kıvanç’ın gülümsemesi kayboldu.

“Karar vermiyorum. Sadece saçma bir şey yapmanı istemiyorum.”

Demir telefonunu masaya bıraktı.

“Ne gördünüz?”

Mira gözlerini devirdi.

“Abi, herkes gördü. Reklam bütün Türkiye’de gündem oldu.”

“Bunu biliyorum.”

“E o zaman?”

Demir bir adım attı.

“Bana soru sormayın.”

Kıvanç derin bir nefes aldı.

“Demir, bak. Vera’nın reklam çekmesi, Johnny’yle aynı kampanyada olması gayet normal. İkisi de işini yapıyor.”

Demir güldü.

Ama bu, içinde en ufak bir neşe taşımayan kısa ve sert bir sesti.

“İşini yapıyor.”

Kıvanç başını salladı.

“Evet.”

“Belini tutması da işinin parçası.”

Kıvanç cevap vermedi.

Mira araya girdi.

“Reklamın konsepti bu. Sen de biliyorsun.”

Demir’in bakışları kız kardeşine çevrildi.

“Bana reklamın konseptini anlatma.”

“Öyleyse neden bu kadar öfkelisin?”

Demir bir süre Mira’ya baktı.

Sonra gözlerini kaçırdı.

Çünkü verecek cevabı yoktu.

Kıvanç araya girdi.

“Gel, otur. Bir kahve içelim. Biraz sakinleş.”

Demir ona baktı.

“Bana sakinleşmemi söyleme.”

“Peki. Ne söyleyeyim?”

“Hiçbir şey.”

Mira, Kıvanç’ın koluna dokundu.

Kıvanç da onunla birlikte salondan çıkmaya yöneldi. Kapıya geldiklerinde Demir’in sesi arkalarından duyuldu.

“Mira.”

Mira durdu.

“Ne?”

“Geç oldu. Kıvanç seni eve bıraksın.”

Mira gözlerini devirdi.

“Abi, Kıvanç’la birlikteyim. Beni eve bırakabilecek kapasitede olduğunu düşünüyorum.”

Kıvanç gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Demir’in bakışları ona döndü.

“Sen de çok konuşma.”

“Tamam, sustum.”

Mira, Kıvanç’ı kolundan çekip dışarı çıkardı.

Kapı kapandığında Demir yeniden yalnız kaldı.

Salondaki televizyon hâlâ açıktı.

Reklam tekrar başladı.

Demir kumandayı alıp televizyonu kapattı.

Bu kez sessizlik bile onu rahatlatmadı.

Hazal salona geri döndüğünde Demir pencerenin önünde duruyordu.

“Biraz konuşabilir miyiz?”

Demir başını çevirdi.

“Konuş.”

Hazal birkaç adım yaklaştı.

“Ben senin hayatında ne olduğumu bilmek istiyorum.”

Demir cevap vermedi.

Hazal devam etti.

“Birlikte vakit geçiriyoruz. Yemek yiyoruz, aynı evde kalıyoruz, bazen günlerimizi beraber geçiriyoruz. Ama ne zaman Vera’nın adı geçse sen başka birine dönüşüyorsun.”

Demir’in yüzü ifadesizdi.

“Bunu daha önce de konuştuk.”

“Hayır, konuşmadık. Sen konuyu kapattın.”

“Hazal…”

“Ben senin yanında otururken senin başka bir kadının reklamını tekrar tekrar izlediğini gördüm. Onunla ilgili çıkan haberleri takip ediyorsun. Onunla konuşmak istiyorsun. Ben burada ne yapıyorum Demir?”

Demir bir süre sustu.

Hazal’ın gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu.

“Beni gerçekten istiyor musun?”

Demir bakışlarını ondan ayırmadı.

“Bu ilişkiyi sürdürmek istemiyorum.”

Hazal’ın yüzü bir anda değişti.

“Ne?”

“Duydun.”

“Bunu şimdi mi söylüyorsun?”

“Daha fazla uzatmanın anlamı yok.”

Hazal acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Demek başından beri doğruymuş.”

Demir cevap vermedi.

“Ben hiçbir zaman Vera’nın yerini dolduramadım.”

“Bu seninle ilgili değil.”

Hazal kısa bir kahkaha attı.

“Bunu söyleyerek beni rahatlatacağını mı düşünüyorsun?”

Demir masanın üzerindeki anahtarlarını aldı.

“Hazal, bu konuşmayı uzatmayacağım.”

Hazal birkaç saniye ona baktı.

“Bir gün onun da seni istemediğini anlarsan ne yapacaksın?”

Demir durdu.

Başını çevirmeden cevap verdi.

“O gün geldiğinde kendim hallederim.”

Hazal çantasını aldı.

Kapıya doğru yürüdü.

“Umarım bir gün gerçekten ne istediğini anlarsın.”

Kapı kapandı.

Demir olduğu yerde kaldı.

Hazal’ı hayatından çıkarmıştı.

Ama bu, Vera’nın hayatına geri döneceği anlamına gelmiyordu.

Bunu kendisi de biliyordu.

Los Angeles’ta gece yarısına yaklaşırken otel odamdan çıktım.

Johnny lobide beni bekliyordu.

Üzerinde koyu renk bir ceket, siyah gömlek ve rahat bir pantolon vardı. Beni görünce ayağa kalktı.

“Ready?” (Hazır mısın?)

“Hazırım.”

“Good. I know a quiet place.” (Güzel. Sakin bir yer biliyorum.)

“Umarım gerçekten sakindir.”

“Why?” (Neden?)

“Çünkü akşam yemeğini reklamla ilgili soruları cevaplayarak geçirmek istemiyorum.”

“Then no cameras.” (O zaman kamera yok.)

“Anlaştık.”

Otele ait araçla küçük, şık bir restorana gittik. Şehrin kalabalığından biraz uzakta, loş ışıklarla aydınlatılmış bir yerdi. Masalar birbirinden uzak, müzik ise konuşmamızı bastırmayacak kadar hafifti.

Johnny benim için sandalyeyi çekti.

“After you.” (Buyurun.)

Otururken gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Yemek boyunca reklamdan, filmden, çekimlerden konuştuk. Johnny birkaç kez sette yaşanan komik olayları anlattı. Bir sahnede repliğini unuttuğu için yönetmenin onu dakikalarca beklettiğini söyledi.

“Bunu sakın basına anlatma.”

“Why?” (Neden?)

“Çünkü bir itibarım var.”

“Because I have a reputation.” (Çünkü bir itibarım var.)

“Merak etme. Sırrın bende.”

Johnny güldü.

Bir süre sonra konu İstanbul’a geldi.

“Do you miss home?” (Evi özlüyor musun?)

“Bazen. Beklediğimden daha fazla.”

“Is there someone waiting for you there?” (Orada seni bekleyen biri var mı?)

Bardağımdan küçük bir yudum aldım.

“Ailem. Arkadaşlarım.”

Johnny başını salladı.

“That’s important.” (Bu önemli.)

“Very.” (Çok.)

Bir an sessizlik oldu.

Johnny bana dikkatle baktı.

“You don’t have to tell me anything you don’t want to.” (Anlatmak istemediğin hiçbir şeyi anlatmak zorunda değilsin.)

Gözlerimi ona çevirdim.

“Biliyorum.”

“Good.” (Güzel.)

Konuyu değiştirdi.

Bunu fark ettim.

Bana geçmişimi anlatmam için baskı yapmadı. Demir’i sormadı. Dört yıl önce ne yaşadığımı öğrenmeye çalışmadı.

Sadece o akşam benimle vakit geçirmek istedi.

Ve ben de bunu istiyordum.

Yemekten sonra restorandan çıktık. Hava serinlemişti. Sokak lambalarının ışığı kaldırıma vuruyordu.

Johnny arabasının yanında durdu.

“Would you like to take a walk?” (Biraz yürümek ister misin?)

“Olur.”

Yan yana yürümeye başladık.

Bir süre konuşmadık.

Sonra Johnny durdu.

“Can I ask you something?” (Sana bir şey sorabilir miyim?)

“Tabii.”

“Tonight was nice.” (Bu akşam güzeldi.)

“Ben de eğlendim.”

Johnny hafifçe gülümsedi.

“I’d like to see you again. Not for work.” (Seni yeniden görmek isterim. İş için değil.)

Ona baktım.

Bunu söyleyişinde acele yoktu. Benden bir cevap koparmaya çalışmıyordu.

“Ben de isterim.”

Johnny’nin yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

Bir süre göz göze kaldık.

Sonra bana doğru bir adım attı.

Yavaşça elini yanağıma götürdü.

Geri çekilmedim.

Bakışları gözlerimden dudaklarıma indi. Bir an bekledi. Ben de aramızdaki mesafeyi kapatmak için başımı hafifçe kaldırdım.

Dudakları dudaklarıma değdi.

Önce kısa, temkinli bir öpücüktü.

Sonra elim ceketinin yakasına gitti.

Johnny beni kendisine biraz daha yaklaştırdı. Öpüşmemiz derinleşti. Bir elim göğsünde, diğeri ensesindeydi.

Geri çekildiğimizde alnını alnıma yasladı.

“I’m glad I asked.” (Sorduğuma sevindim.)

Gülümsedim.

“Ben de.”

Johnny yanağıma küçük bir öpücük bıraktı.

Birkaç saniye öylece kaldık.

Sonra beni otelime bıraktı.

Arabadan inerken tekrar yüzüme baktı.

“Good night, Vera.” (İyi geceler, Vera.)

“İyi geceler, Johnny.”

Kapı kapandıktan sonra arkasından baktım.

O gece kendimi iyi hissediyordum.

Birini unutmak için değil.

Birine bir şey kanıtlamak için değil.

Sadece kendi hayatımda yeni bir şeye yer açtığım için.

Ertesi sabah telefonumun alarmından önce bildirim sesleriyle uyandım.

Dior’un reklamı gece boyunca yayılmaya devam etmişti.

Markanın Türkiye hesabı reklamı yeniden paylaşmış, magazin programları görüntüleri haber yapmıştı. Birkaç saat içinde milyonlarca izlenmeye ulaşmıştı.

Johnny’yle birlikte çekilmiş bir fotoğrafımız da kampanyanın tanıtım görseli olarak yayımlanmıştı.

Altında kısa bir açıklama vardı:

DIOR — VERA KARAHAN & JOHNNY DEPP

Telefonum yeniden titredi.

Kıvanç arıyordu.

Gülümseyerek açtım.

“Günaydın kuzen.”

“Günaydın mı? Sen orada ne yaptın?”

“Reklam çektim.”

“Reklam mı? Kızım, Türkiye’nin gündemini ele geçirmişsin.”

Güldüm.

“Abartma.”

“Abartmıyorum. Sabah kahvaltıya oturdum, televizyonda sen. Telefonu açtım, sen. Sosyal medyaya girdim, yine sen. Bir de Johnny var tabii.”

“Johnny’nin ne suçu var?”

“Hiç. Adam işini yapıyor. Ama bizim köşkte bir adam var, işini yapamıyor.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Demir mi?”

Kıvanç bir an sustu.

“Sen de hemen anladın.”

“Reklamı izlemiştir.”

“İzlemek mi? Mira’yla beraber iki kere izledik. Sonra televizyonu kapattı.”

Kahkaha attım.

“Kıvanç, ne olur adamın başına iş açma.”

“Ben mi? Ben hiçbir şey yapmadım. Mira’yla yanına gittik. Biraz konuştuk.”

“Nasıl?”

“Vera…”

Kıvanç’ın ses tonu değişti.

“Adamın gözünü görmen lazımdı.”

Bir süre sustum.

“Ne yaptı?”

“Bir şey yapmadı. Zaten mesele o. Hiçbir şey yapmaması daha kötüydü. Ama o reklamı tekrar açtığında…”

Kıvanç cümlesini tamamlamadı.

“Sonra?”

“Sonra Hazal’ı hayatından çıkardı.”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

“Ne?”

“Hazal’la bitti.”

İçimde bir şey kıpırdadı.

Ama yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.

“Bana ne Kıvanç?”

“Bana sorma, ben de bilmiyorum. Ama Mira’yla konuşurken anladık. Demir’in aklı hâlâ sende.”

“Bu onun problemi.”

“Biliyorum.”

“Benim değil.”

Kıvanç derin bir nefes aldı.

“Biliyorum kuzen. Sadece bilmeni istedim.”

“Tamam.”

“Bir de…”

“Ne?”

“Johnny’yle güzel vakit geçiriyorsun galiba.”

Gözlerimi devirdim.

“Kıvanç!”

“Ne var? Fotoğraflar konuşuyor.”

“Senin başka işin yok mu?”

“Var. Ama kuzenimin aşk hayatı daha önemli.”

“Kapatıyorum.”

“Tamam, tamam. Öpüyorum.”

Telefonu kapattım.

Bir süre elimde tuttum.

Demir, Hazal’la ilişkisini bitirmişti.

Bunu duyduğumda içimde bir rahatlama olmadı. Bir sevinç de hissetmedim.

Çünkü Hazal’la birlikteyken de değildi, ayrıldıktan sonra da değildi… Demir’in hayatındaki kararlar artık benim sorumluluğumda değildi.

Benim önümde başka bir hayat vardı.

Ve o hayatın içinde Johnny de vardı.

Öğleden sonra Johnny’den mesaj geldi.

Johnny: Coffee? (Kahve?)

Ben: Again? (Yine mi?)

Johnny: I thought we had a tradition now. (Artık bir geleneğimiz olduğunu düşünmüştüm.)

Gülümsedim.

Ben: Fine. But I’m choosing the place. (Peki. Ama mekânı ben seçiyorum.)

Johnny: Deal. (Anlaştık.)

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Bir ay önce Los Angeles’a geldiğimde kendimi yalnızca bir film projesinin içinde bulacağımı düşünmüştüm. Şimdi ise uluslararası bir kampanyanın yüzüydüm. Film çekimleri devam ediyordu. Johnny’yle aramda da adını henüz koymadığım yeni bir yakınlık başlamıştı.

İstanbul’da ise Demir Hazal’ı hayatından çıkarmıştı.

Bunu düşündüğümde gözlerimi kapattım.

Dört yıl önce ben de bir sabah her şeyi geride bırakıp gitmiştim.

O zaman kimse beni durduramamıştı.

Şimdi Demir’in ne hissedeceğini bilmiyordum.

Ama bir şeyi biliyordum.

Ben artık dört yıl önceki Vera değildim.

Ve o da bunu öğrenmek zorundaydı.

Telefonum yeniden titredi.

Ekranda Demir’in adı belirdi.

Mesajı açtım.

Demir: Reklamı izledim.

Bir süre ekrana baktım.

Ardından ikinci mesaj geldi.

Demir: Johnny’yle aranızdaki yakınlık dikkat çekici.

Gülümsedim.

Cevap yazdım.

Vera: Reklamın amacı buydu zaten.

Mesajımın üzerinden birkaç saniye geçti.

Demir: Ben reklamdan bahsetmiyorum.

Başımı hafifçe yana eğdim.

Vera: O zaman ne hakkında konuştuğunu anlamadım.

Demir hemen cevap vermedi.

Sonra telefonu çaldı.

Arayan oydu.

Bir süre ekrana baktım. Açmadan önce derin bir nefes aldım.

“Efendim?”

“Reklamı beğendin mi?”

Sesindeki sertliği hemen fark ettim.

“Ben mi? Evet. Gayet başarılı olmuş.”

“Johnny de memnun görünüyordu.”

“Öyleydi.”

“Aranız iyi.”

“Evet.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra sesimi biraz daha neşeli hâle getirdim.

“Sen nasılsın Demir? Hazal nasıl?”

Karşı tarafta sessizlik oluştu.

Gülümsedim.

“Yanında değil mi?”

“Hazal’la ayrıldık.”

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Üzüldüm.”

Sesimdeki alay saklanacak gibi değildi.

“Vera.”

“Ne var? Merak ettim sadece. Sonuçta senin hayatın. Kiminle birlikte olacağına, kiminle ayrılacağına sen karar veriyorsun.”

“Bunu konuşmak için aramadım.”

“Peki, ne için aradın?”

“Johnny’yle aranda ne olduğunu öğrenmek için.”

Bir an sustum.

Sonra güldüm.

“Bunu gerçekten bana mı soruyorsun?”

“Evet.”

“Demir, sen benim hayatımda ne olduğunu öğrenmeden önce kendi hayatına bakmalısın.”

“Benim hayatıma karışma.”

“Ben karışmıyorum. Sen benimkine karışıyorsun.”

Demir’in nefes alışını duydum.

“Onunla öpüştün mü?”

Bu kez gülümsemem kayboldu.

Bir süre cevap vermedim.

Sonra sakince konuştum.

“Bu sorunun cevabı seni ilgilendirmez.”

“Vera.”

“İyi geceler Demir. Hazal’a da selam söyleyemeyeceğim artık sanırım.”

“Hazal yok.”

“Biliyorum. Sen söyledin.”

“Beni dinle.”

“Dinledim. Şimdi kapatıyorum.”

“Vera, sakın—”

Telefonu kapattım.

Elimdeki telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Kalbim biraz hızlı atıyordu.

Ama bu kez geçmişin karşısında çaresiz değildim.

İstanbul’da Demir telefonu kulağından indirdi.

Bir süre ekrana baktı.

Kıvanç’ın söyledikleri, Mira’nın yüzü, reklamın görüntüleri ve Vera’nın son cümlesi zihninde birbirine karışıyordu.

Vera’nın sesindeki o sakin alay, onu reklamdan daha fazla öfkelendirmişti.

Çünkü Vera artık ondan hesap sormuyordu.

Kıskandığını belli etmiyordu.

Ne yaptığını öğrenmek istemiyordu.

Sadece hayatına devam ediyordu.

Demir telefonu masaya bıraktı.

Pencerenin önüne geçti.

Dışarıda İstanbul’un ışıkları yanıyordu.

Dört yıl önce o ışıkların arasında Vera’yı kaybetmişti.

Şimdi ise binlerce kilometre uzakta, başka bir adamın yanında gülümsüyordu.

Ve Demir ilk kez, Vera’nın gerçekten kendisinden uzaklaşabileceğini düşünüyordu.

Bu düşünce hoşuna gitmedi.

Hiç hoşuna gitmedi.

Telefonu yeniden eline aldı.

Vera’nın reklam fotoğrafı hâlâ ekrandaydı.

Bir süre baktı.

Sonra ekranı kapattı.

Ama görüntü aklından çıkmadı.

Bazı insanlar gittiklerinde arkalarında boşluk bırakırdı. Vera ise Demir’in hayatında kapanmayan bir yara bırakmıştı.

Ve o yara, şimdi başka bir adamın adıyla yeniden kanıyordu.