Perde Arkası

Sabah gözlerimi açtığımda telefonumun ekranı çoktan bildirimlerle dolmuştu.

Komodinin üzerindeki telefon, sanki gece boyunca hiç susmamış gibi aralıksız titriyordu. Elimi uzatıp ekranı kendime çevirdim. İlk gördüğüm şey, televizyon programından alınmış bir kesitti.

Demir’le yan yana oturduğumuz an.

Ege’nin bize yönelttiği soruyu hatırlıyordum.

“Peki, dört yıl sonra aynı sette olmak size ne hissettiriyor?”

Ben cevabımı verirken Demir’in bana baktığı o birkaç saniyeyi birisi ağır çekime almış, üzerine de eski fotoğraflarımızdan görüntüler eklemişti. Videonun sonunda ikimizin yıllar önce bir ödül töreninde el ele yürüdüğü görüntü vardı.

Altında binlerce yorum.

“Bunlar birbirinden hiç kopmamış.”

“Demir’in Vera’ya bakışına bakın, adam hâlâ bitmiş.”

“Vera’nın yüzündeki o gülümseme… Bizi kandırmayın.”

“Bunlar barışmadan ben evlenmeyeceğim.”

Gözlerimi devirdim.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Birkaç saniye tavana baktım. Dün geceyi düşündüğümde aklıma ilk gelen şey program değildi. Ne Ege’nin soruları ne de insanların alkışları…

Aklıma sette yaşanan o öpüşme gelmişti.

Demir’in yüzü.

Bana yaklaşırken gözlerini bir an bile kaçırmayışı.

Ve benim, bütün bunların yalnızca bir sahne olduğunu kendime defalarca hatırlatmama rağmen ona karşılık verişim.

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Saçmalama Vera,” diye mırıldandım kendi kendime.

Yataktan kalkıp perdeleri açtım. Boğaz’ın üzerinden sabah güneşi yükseliyordu. Yalının bahçesinde birkaç görevli çalışıyor, güvenlik kulübesinin önünde nöbet değişimi yapılıyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Bir tek benim kafamın içi değildi.

Duşa girdim. Uzun uzun hazırlandım. Açık kahverengi saçlarımı doğal dalgalarıyla bıraktım, hafif bir makyaj yaptım. Siyah kumaş pantolon, beyaz gömlek ve üzerine kısa kesim deri ceketimi giydim. Aynanın karşısında küpelerimi takarken telefonum yeniden titredi.

Kıvanç.

“Günaydın, dünya güzeli.”

Mesajın altına bir de kahkaha emojisi koymuştu.

Hemen aradım.

“Ne istiyorsun?”

“İnsan bir günaydın der.”

“Günaydın. Ne istiyorsun?”

“Bu kadar sert olma. Sabah sabah kalbimi kırıyorsun.”

“Kıvanç.”

“Tamam, tamam. Aşağıda seni bekliyorum.”

“Niye?”

“Beraber sete gideceğiz.”

“Benim şoförüm yok mu?”

“Var. Ama kuzenin de var.”

“Ne güzel. O zaman kuzenin kendi arabasına binsin.”

Kahkahasını duydum.

“Dün geceki programdan sonra biraz keyfin yerine gelir diye düşünmüştüm.”

“Keyfim gayet yerinde.”

“Tabii. Özellikle Demir’in sana bakışlarından sonra.”

Gözlerimi kapattım.

“Kıvanç, telefonu kapatıyorum.”

“Kapatsana. Ama aşağı inmeden önce aynaya bir daha bak. Belki Demir’i görünce yüzün kızarır, makyajın boşa gitmesin.”

“Seninle konuşmak gerçekten büyük bir sabır sınavı.”

“Ben de seni seviyorum.”

Telefonu kapattım.

Odanın kapısından çıkarken istemsizce gülümsüyordum. Kıvanç’ın en sevdiğim özelliği buydu. Ne yaşarsam yaşayayım, bir şekilde beni güldürmeyi başarırdı.

Merdivenlerden aşağı indiğimde yemek salonundan gelen sesleri duydum. Annemle babam kahvaltı ediyordu. İçeri girdiğimde Haldun Karahan, elindeki gazeteyi masaya bırakıp başını kaldırdı.

“Günaydın, kızım.”

“Günaydın baba.”

Annem yanağıma bir öpücük kondurdu.

“Çok güzel görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim anne.”

Babam gözlüğünü çıkarıp gazeteyi katladı.

“Bugün sete mi gidiyorsun?”

“Evet. Çekimler devam ediyor.”

“Demir de orada olacak mı?”

Elimdeki kahve fincanını masaya bırakırken anneme baktım. Annem dudaklarının kenarındaki gülümsemeyi saklamaya çalışıyordu.

“Baba, aynı filmde oynuyoruz. Olacak tabii.”

“Güzel.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Güzel mi?”

“Ne var?”

“Bir şey yok. Sadece çok meraklısın.”

Haldun arkasına yaslandı.

“Merak ettiğim bir şey yok. Demir’i tanıyorum. İyi çocuktur.”

“Otuz yaşında adam baba.”

“Benim gözümde hâlâ çocuk.”

Annem kahvesinden bir yudum aldı.

“Üstelik seni sevdiğini de biliyoruz.”

Bir an sessizlik oldu.

Başımı anneme çevirdim.

“Anne…”

“Ne anne? Yanlış mı söylüyorum?”

“Bu konuyu sabah sabah konuşmak istemiyorum.”

Babam hiç rahatsız olmadan ekmeğinden bir parça kopardı.

“Ben konuşurum. Sen dinlemek zorunda değilsin.”

“Harika.”

Haldun’un yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.

“Bak kızım, ben Demir’i yıllardır tanırım. Babasıyla dostluğumuz da dün başlamadı. O aileyi bilirim. Demir’in nasıl bir adam olduğunu da bilirim.”

“Baba, Demir’in nasıl bir adam olduğunu ben de biliyorum.”

“Öyleyse?”

“Öyleyse hiçbir şey.”

Babam gözlerini üzerimde tuttu.

“İkinizin birbirinize yakıştığını söylemek suç mu?”

“Baba, biz dört yıl önce ayrıldık.”

“Dört yıl önce ayrıldınız diye birbirinizi tanımıyor değilsiniz.”

“Tanımak başka, yeniden bir ilişkiye başlamak başka.”

Haldun başını hafifçe salladı.

“Ben sana yeniden başla demiyorum. Sadece bazı şeylerin yarım kalmış olabileceğini söylüyorum.”

Bu kez cevap vermedim.

Çünkü babamın ne demek istediğini anlamıştım.

Ve bu, duymak istediğim bir şey değildi.

Telefonumu çantama koydum.

“Ben çıkıyorum.”

Annem arkamdan seslendi.

“Akşam yemeğe geliyorsun, değil mi?”

“Gelirim.”

Babam da ekledi:

“Demir’i de çağırırız.”

Olduğum yerde durdum.

Yavaşça arkamı döndüm.

“Baba.”

Haldun gayet ciddi bir ifadeyle bana baktı.

“Efendim?”

“Benim hayatımı organize etmeyi bırak.”

“Ben yalnızca akşam yemeğinden bahsediyorum.”

“Tabii. Sadece akşam yemeği.”

Annem kahkaha attı.

Ben de başımı iki yana sallayıp salondan çıktım.

Kıvanç bahçede, siyah aracının kaputuna yaslanmış telefonuyla uğraşıyordu. Beni görünce telefonunu cebine koydu.

“Hanımefendi teşrif etti.”

“Arabana bin.”

“Ne kadar romantik bir sabah.”

“Bir kelime daha edersen yürürüm.”

“Tamam, sustum.”

Araca bindim. Kıvanç direksiyona geçti. Güvenlik kapısı açılırken radyoyu açtı. Birkaç saniye sonra dün geceki programın tekrarından bir bölüm duyuldu.

Ege’nin sesi arabayı doldurdu.

“Vera, Demir’in hayatınızda bıraktığı izden söz etmek ister misiniz?”

Hemen radyoya uzandım.

“Değiştir.”

Kıvanç elimi tuttu.

“Dur, dur. Cevabını merak ediyorum.”

“Kıvanç.”

“Tamam.”

Radyoyu kapattı ama yüzündeki sırıtış kaybolmadı.

“Baban seni yine Demir’le evlendirmeye çalışıyor, değil mi?”

Başımı ona çevirdim.

“Sen nereden biliyorsun?”

“Çünkü Haldun amcayı tanıyorum. Adamın aklında torun sevmek var.”

“Önce beni bir rahat bıraksınlar.”

“Bence Demir’le gayet güzel olursunuz.”

“Sen de mi?”

“Ben tarafsızım.”

“Senin tarafsızlığını…”

“Şaka yapıyorum, Vera.”

Bir süre sustu. Sonra göz ucuyla bana baktı.

“Şaka bir yana, dün gece Demir’in yüzünü gördün mü?”

“Gördüm. Yanımda oturuyordu.”

“Hayır, öyle değil. Sana bakarken…”

“Konuyu değiştirelim.”

Kıvanç direksiyonu hafifçe kırdı.

“Peki. Mira’yı aradın mı?”

“Hayır. Dün gece mesajlaştık.”

“Bugün görüşecek misiniz?”

“Bilmiyorum. Çekimlerden sonra ararım.”

Kıvanç başını salladı.

“İyi olur. Bir süredir evde fazla vakit geçiriyor.”

“Sen de onunla ilgilen biraz.”

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Ben zaten ilgileniyorum.”

Ona baktım.

“Nasıl?”

“Yemek yiyor mu diye soruyorum.”

“Kıvanç.”

“Ne var? İnsanlar böyle başlıyor.”

Kahkaha attım.

“Sen gerçekten akıllanmayacaksın.”

“Bence de.”

Sete vardığımızda hava oldukça hareketliydi.

Karavanların önünde ekipler bir yerlere yetişmeye çalışıyor, ışık teknisyenleri ekipman taşıyor, kostüm ekibi oyuncuların kıyafetlerini kontrol ediyordu. Benim aracımın kapısı açılır açılmaz birkaç set çalışanı yanıma geldi.

“Günaydın Vera Hanım.”

“Günaydın.”

“Hoş geldiniz.”

“Teşekkür ederim. Herkes hazır mı?”

“Birazdan başlayacağız. Yönetmen bey sizi bekliyor.”

Kıvanç arkamdan geldi.

“Ben de buradayım. Kimse beni karşılamayacak mı?”

Set asistanı gülerek ona döndü.

“Günaydın Kıvanç Bey.”

“İşte şimdi oldu.”

Kıvanç’la birlikte yönetmenin bulunduğu alana doğru yürüdük. Birkaç oyuncu uzaktan bizi görünce selam verdi. Ben de başımla karşılık verdim.

Tam o sırada yönetmen beni fark etti.

“Vera! Günaydın.”

“Günaydın.”

Yanına yaklaştım. Elindeki senaryoyu kapatıp bana döndü.

“Bugün güzel bir gün olacak. Dün akşamki programı izledim, reytingler uçmuş.”

“İyi olmuş.”

“İyi olmuş ne demek? Sosyal medya yıkılıyor. Filmin tanıtımı için bundan daha iyisi olamazdı.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben de izledim. Özellikle bazı bakışlar çok konuşulmuş.”

Yönetmen güldü.

“Demir birazdan gelir. Onunla da konuşacağız.”

İsmini duyduğum anda istemsizce etrafa baktığımı fark ettim. Kendime kızıp bakışlarımı yeniden yönetmene çevirdim.

“Bugün hangi sahneleri çekiyoruz?”

“Önce senin tek başına olduğun sahne. Sonra Demir’le ortak sahneye geçeceğiz.”

“Tamam.”

“Bir de dün konuştuğumuz duygusal sahnenin devamı var. Onu öğleden sonraya bırakmayı düşünüyorum.”

Başımı salladım.

Tam o sırada arkamızdan tanıdık bir ses geldi.

“Günaydın.”

Dönmeme gerek yoktu.

Demir.

Koyu renk bir pantolon, siyah gömlek ve üzerine aldığı uzun ceketiyle yanımıza yaklaştı. Saçları hafif dağınıktı. Yüzünde her zamanki o sakin, kendinden emin ifade vardı.

Önce yönetmenle tokalaştı. Sonra Kıvanç’a baktı.

“Ne haber?”

“İyi. Senden?”

“İyi.”

Kıvanç ikimizin arasında gidip gelen bakışlarını saklama gereği duymadı.

“Güzel. Herkes iyi. Harika bir set günü olacak.”

Demir’in bakışları sonunda bana döndü.

“Günaydın, Vera.”

“Günaydın.”

Bir saniyelik sessizlik oldu.

Dün gece televizyon stüdyosunda yan yana oturmuş, milyonlarca insanın önünde birbirimize sorular sorulmasına izin vermiştik. Şimdi ise birkaç metre ötemizde kameralar kuruluydu ve ikimiz de hiçbir şey olmamış gibi davranıyorduk.

Yönetmen konuşmaya başladı.

“Demir, bugün önce senin sahneni alacağız. Vera da kendi sahnesine hazırlanacak. Öğleden sonra birlikte çekime geçeriz.”

“Tamam,” dedi Demir.

Ben de başımı salladım.

Kıvanç telefonunu çıkardı.

“Ben birazdan çıkacağım. Vera, bir şeye ihtiyacın olursa ara.”

“Tamam.”

Bana doğru eğilip alçak sesle konuştu.

“Çok kavga etmeyin.”

Dirseğimle koluna vurdum.

“Git artık.”

Kıvanç kahkaha atarak uzaklaştı.

Demir onun arkasından baktı.

“Hiç değişmemiş.”

“Maalesef.”

“Sen de değişmemişsin.”

Bu kez ona döndüm.

“Bunu iltifat olarak mı kabul etmeliyim?”

Demir’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Nasıl istersen.”

Yönetmenin seslenmesiyle konuşmamız yarıda kaldı.

Demir çekim alanına doğru ilerledi. Ben de karavanıma geçtim.

Ama onun arkamdan baktığını hissediyordum.

Öğle saatlerine kadar kendi sahnelerimi tamamladım.

Çekimler beklediğimizden uzun sürmüştü. Birkaç kez tekrar almış, yönetmenin istediği duyguyu yakalamak için farklı tonlamalar denemiştik. Sonunda sahne bittiğinde ekipten alkışlar yükseldi.

“Çok iyiydi Vera Hanım.”

“Teşekkür ederim.”

Karavanıma döndüğümde telefonumda annemin mesajını gördüm.

Akşam yemeği için hazırlık yapıyoruz. Baban Demir’i arayacakmış.

Gözlerimi devirdim.

Anne, lütfen.

Annem hemen cevap verdi.

Ben bir şey yapmıyorum kızım. Babanın planları var.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Tam makyajımı tazelemek için aynaya dönecektim ki kapı tıklatıldı.

“Buyurun.”

Kapı açıldı.

Demir.

Bir elimde makyaj fırçası, diğer elimde telefonla ona baktım.

“Bir şey mi oldu?”

“Konuşabilir miyiz?”

“Çekimle ilgiliyse yönetmenle konuş.”

“Çekimle ilgili değil.”

Fırçayı masaya bıraktım.

“Ne oldu?”

Demir kapıyı kapatıp içeri girdi. Aramızdaki mesafeyi koruyarak karşımdaki koltuğa oturdu.

Bir süre konuşmadı.

Ben de konuşmasını bekledim.

Sonunda gözlerini yüzüme kaldırdı.

“Dün gece programda söylediğin bir şey vardı.”

“Bir sürü şey söyledim.”

“Benimle ilgili olan.”

“Demek ki çok önemliymiş.”

“Önemliydi.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Söyle.”

Demir bir an dudaklarını birbirine bastırdı.

“Ege, dört yıl sonra aynı sette olmanın sana ne hissettirdiğini sordu. Sen de bunun yalnızca iş olduğunu söyledin.”

“Evet.”

“Gerçekten öyle mi?”

Gülümsedim ama bu gülümsemenin içinde sıcaklık yoktu.

“Demir, ne bekliyorsun? Milyonlarca insanın önünde geçmişimizi mi anlatayım?”

“Hayır.”

“Öyleyse?”

“Bana doğruyu söylemeni istiyorum.”

Ona birkaç saniye baktım.

“Doğruyu mu?”

“Evet.”

Ayağa kalkıp aynanın önüne geçtim. Küçük bir makyaj ürününü çantama yerleştirdim.

“Dört yıl önce de doğruyu söylememi istiyordun. Ama işine gelmeyince dinlemiyordun.”

Demir’in çenesi hafifçe gerildi.

“Vera…”

“Şimdi aynı şeyi yapmayalım. Çekimlerimiz var. İşimizi yapacağız. Sonra herkes kendi hayatına dönecek.”

“Ben seninle konuşmaya çalışıyorum.”

“Ben de sana cevap veriyorum.”

Bir süre sessizlik oldu.

Demir ayağa kalktı.

“Dün sette yaşananları konuşmayacak mıyız?”

Elim çantamın üzerinde durdu.

Başımı çevirmedim.

“Konuşacak bir şey yok.”

“Bana bak.”

Yavaşça ona döndüm.

“Ne istiyorsun Demir?”

Bana doğru bir adım attı. Gözleri yüzümde gezindi. Bir an dudaklarıma takıldı, sonra yeniden gözlerime çıktı.

“Bana o sahnede neden karşılık verdiğini soruyorum.”

Kalbimin bir an hızlandığını hissettim.

Ama yüzüme yansıtmadım.

“Çünkü oyuncuyum.”

Demir’in gözlerinde belli belirsiz bir hayal kırıklığı belirdi.

“Yalnızca bu mu?”

“Evet.”

“Bana yalan söyleme.”

“Sen benim ne hissettiğimi bilemezsin.”

“Bildiğimi iddia etmiyorum.”

“Güzel.”

Çantamı aldım. Kapıya doğru yürüdüm.

Demir önümden çekildi.

Tam yanından geçecekken sesi yeniden duyuldu.

“Vera.”

Durmadım.

“Akşam baban beni yemeğe çağıracakmış.”

Bu kez dönüp ona baktım.

“Babam mı söyledi?”

“Az önce aradı.”

İçimden derin bir nefes aldım.

“Tabii ki aramıştır.”

Demir’in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Gelmemi istemiyor musun?”

“Benim istememle ne ilgisi var? Babam çağırmış.”

“Yani gelmemde sorun yok.”

“Demir, bu konuşmayı gerçekten yapmak istemiyorum.”

“Peki.”

Kapıyı açtım.

Demir arkamdan seslendi.

“Akşam görüşürüz.”

Cevap vermeden çıktım.

Akşamüstü sete yeniden döndüğümde çekim alanı değişmişti. Işıklar hazırlanmış, dekor düzenlenmişti. Yönetmen ortak sahnenin son detaylarını anlatıyordu.

Demir çoktan yerini almıştı.

Ben yanıma gelen kostüm asistanının yardımıyla kıyafetimi düzelttim. Yönetmen sahnenin duygusunu anlattıktan sonra ikimizi karşılıklı konumlandırdı.

“Burada Vera, Demir’in gitmesini istemiyor ama bunu söyleyemiyor. Demir ise onun kalmasını istediğini biliyor. İkiniz de birbirinizi seviyorsunuz ama bunu açıkça dile getirmiyorsunuz.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Yönetmen senaryoya baktı.

“Birbirinize yaklaşacaksınız. Demir, Vera’nın elini tutacak. Vera önce geri çekilecek ama sonra duracak. Göz göze geldiğinizde birkaç saniye bekleyeceğiz. Diyalogdan önce o sessizlik önemli.”

Başımı salladım.

Demir de onayladı.

Yerlerimize geçtik.

“Hazır mıyız?” diye sordu yönetmen.

“Hazırım,” dedim.

Demir gözlerini benden ayırmadan başını salladı.

“Hazırım.”

Yönetmen elini kaldırdı.

“Üç, iki, bir… Kayıt!”

Sahne başladı.

Demir karşımdan bana doğru yürüdü. Senaryodaki repliğini söyledi. Sesi her zamanki gibi sakindi.

Ben de cevabımı verdim.

Bir adım geri çekildim.

Tam o sırada elimi tuttu.

Parmakları avucumu kavradığında gözlerim istemsizce ona yükseldi. Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık.

Yönetmenin istediği sessizlikti bu.

Ama benim için o sessizliğin içinde başka şeyler vardı.

Demir’in başparmağı elimin üzerinde hafifçe hareket etti.

Bakışları gözlerimdeydi.

“Gitme,” dedi.

Repliğimi söylemem gerekiyordu.

“Beni tutamazsın.”

“Tutmak istemiyorum.”

“Öyleyse bırak.”

Demir elimi bırakmadı.

“Bırakırsam gideceğini biliyorum.”

Sahnenin sonuna yaklaşmıştık. Yönetmen sessizce izliyordu.

Gözlerimi ondan ayırmadan son cümlemi söyledim.

“Belki de gitmem gerekiyordur.”

Demir’in yüzünde çok küçük bir değişim oldu.

“Belki de ilk defa kalman gerekiyordur.”

“Kestik!”

Yönetmenin sesiyle elimizi ayırdık.

“Çok güzel! Çok iyi. Özellikle o son bakış… Biraz daha alacağız ama önce bir ara verelim.”

Ekip hareketlenirken Demir bana baktı.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Demir, sahne bitti.”

Başını hafifçe salladı.

“Biliyorum.”

Aramızdaki konuşma orada kaldı.

Çekim günü bittiğinde hava kararmıştı.

Karavanımda eşyalarımı toplarken telefonum çaldı. Ekranda babamın adı yazıyordu.

“Efendim baba?”

“Set bitti mi?”

“Evet. Şimdi çıkıyorum.”

“Güzel. Eve geç kalma.”

“Bir yere mi gideceğiz?”

“Hayır. Misafirimiz var.”

Gözlerimi kapattım.

“Demir mi?”

Haldun’un kahkahası telefondan duyuldu.

“Demir de var.”

“Baba…”

“Vera, akşam yemeği yiyeceğiz. Bu kadar büyütme.”

“Peki.”

“Bir de Kıvanç’ı ara. O da gelsin.”

“Tamam.”

Telefonu kapattığımda derin bir nefes aldım.

Serkan kapının önünde beni bekliyordu.

“Hazır mısınız Vera Hanım?”

“Hazırım.”

Araca bindik. Yalıya doğru yola çıktık.

Şehrin ışıkları camın ardından akıp giderken aklım yine aynı yere gidiyordu.

Babamın Demir’i yemeğe çağırması.

Demir’in bunu bilerek bana söylemesi.

Ve benim bütün bunlardan rahatsız olmama rağmen akşam onu yeniden görecek olmam.

Karahan Yalısı’na vardığımda salonun ışıkları yanıyordu.

İçeri girdiğimde ilk olarak Kıvanç’ı gördüm. Koltuğa yayılmış, elindeki telefonla uğraşıyordu. Beni görünce ayağa kalktı.

“Sonunda.”

“Ne oldu?”

“Bir saattir seni bekliyoruz.”

“Bir saat mi?”

“Abartıyorum. Ama bekliyoruz.”

Annem salondan çıktı.

“Hoş geldin kızım.”

Yanağına öpücük kondurdum.

“Hoş buldum.”

“Üstünü değiştir, sofraya geçeceğiz.”

“Demir geldi mi?”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Geldi.”

Ona baktım.

“Bunu özellikle mi söylüyorsun?”

“Yok, hava durumunu bildiriyorum.”

“Çok komiksin.”

“Biliyorum.”

Üst kata çıktım. Üzerimdeki kıyafetleri değiştirip koyu yeşil, sade bir elbise giydim. Saçlarımı yeniden taradım, parfümümü sıktım ve aşağı indim.

Yemek salonuna girdiğimde Haldun başköşede oturuyordu. Annem yanındaydı. Demir ise babamın sağ tarafında, Kıvanç’ın karşısındaki sandalyede oturuyordu.

Beni görünce ayağa kalktı.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk.”

Babam eliyle yanındaki boş sandalyeyi gösterdi.

“Gel kızım, otur.”

Demir’in karşısındaki sandalyeydi.

Kıvanç’ın yüzünde yine o sinir bozucu gülümseme belirdi.

“Ne güzel tesadüf.”

Ona sertçe baktım.

“Yemeğini ye.”

Haldun kahkaha attı.

“Bırak çocuğu, rahat etsin.”

Masaya oturdum.

Yemekler servis edilirken babamla Demir’in babası arasında geçen eski bir iş konuşmasına girdik. Demir de konuşmaya katılıyor, Haldun’un sorularına dikkatle cevap veriyordu.

Bir süre sonra babam çatalını bıraktı.

“Demir, film nasıl gidiyor?”

“İyi gidiyor Haldun amca. Biraz yoğunlaştık ama programın gerisinde değiliz.”

“Vera’yla çalışmak zor olmuyor mu?”

Demir bana baktı.

“Hayır. Vera işini iyi yapar.”

Babam gülümsedi.

“Onu bilirim.”

Ben su bardağımı elime aldım.

“Baba, benim hakkımda konuşmasak?”

“Ne var kızım? Övüyoruz seni.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben de övebilirim. Vera çok iyi biridir. Bazen sinir bozucu olsa da…”

“Biraz daha konuşursan seni bahçeye gönderirim.”

Demir hafifçe güldü.

Haldun’un yüzündeki memnuniyet daha da belirginleşti.

“Bakın, yıllar sonra hep beraber aynı sofradayız. İnsan daha ne ister?”

Annem başını salladı.

“Çok şükür.”

Babam bu kez Demir’e döndü.

“Sen de artık sık sık uğra. Bu evin kapısı sana her zaman açık.”

“Sağ ol Haldun amca.”

“Bana teşekkür etmene gerek yok. Seni yabancı görmüyorum.”

Demir başını hafifçe eğdi.

“Biliyorum.”

Babam devam etti.

“Vera da artık İstanbul’da. Eski günlerdeki gibi görüşürsünüz.”

Kaşığımı tabağıma bıraktım.

“Baba…”

Haldun bana döndü.

“Ne var?”

“Biz zaten aynı filmde çalışıyoruz. Görüşüyoruz.”

“Ben de onu söylüyorum.”

Kıvanç başını öne eğip gülmemeye çalıştı.

Demir ise hiçbir şey söylemedi. Sadece bardağından bir yudum su içti.

Babamın yüzündeki ifade ciddileşti.

“Ben sizin birbirinizi tanımanızı istiyorum. Birbirinize yabancı gibi davranmanızı değil.”

“Biz yabancı değiliz,” dedi Demir.

Gözlerim ona döndü.

Demir bakışlarını benden ayırmadı.

“Hiçbir zaman olmadık.”

Masada kısa bir sessizlik oluştu.

Annem sessizliği bozmak ister gibi konuya girdi.

“Yemekler soğumadan devam edelim.”

Kıvanç hemen tabağına uzandı.

“Ben zaten bu sofrada en mantıklı insanım. Yemeğimi yiyorum.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Haldun da gülümsedi.

Ama Demir’in gözleri hâlâ üzerimdeydi.

Yemekten sonra salona geçtik.

Annem kahve hazırlatırken babam Demir’le iş konuşmaya devam etti. Kıvanç da arada sohbete katılıyor, zaman zaman Demir’le eski anılarından bahsediyordu.

Ben pencerenin önündeki koltuğa oturmuş, telefonumla ilgileniyordum.

Bir süre sonra babamın sesini duydum.

“Demir, seninle bir ara ayrıca konuşalım.”

“Tabii Haldun amca.”

“Babanla da görüşeceğim. Uzun zamandır bir araya gelemedik.”

“Memnun olur.”

Haldun bana baktı.

“Vera, sen de gelirsin.”

Telefonumdan başımı kaldırdım.

“Nereye?”

“Bir akşam Sancaktar Köşkü’ne gideriz.”

“Bakarız.”

Babam kaşlarını kaldırdı.

“Bakarız değil, gideceğiz.”

Kıvanç kahkaha attı.

“Ben de geleyim mi?”

“Sen zaten her yere geliyorsun,” dedi babam.

“Doğru.”

Demir ayağa kalktı.

“Ben artık müsaade isteyeyim.”

Haldun da ayağa kalktı.

“Daha erken.”

“Sabah erken çekimimiz var.”

“Peki. Yine bekleriz.”

Demir önce babamla tokalaştı. Sonra annemin elini öptü.

Ben de ayağa kalktım.

“İyi geceler.”

Demir bana döndü.

“İyi geceler, Vera.”

Bir an göz göze geldik.

Sonra kapıya yöneldi.

Kıvanç da onunla birlikte dışarı çıktı. Ben pencerenin önüne döndüm. Bahçenin ışıkları altında iki adamın konuşarak araca doğru yürüdüğünü gördüm.

Kıvanç bir şey söylemiş olmalıydı. Demir başını geriye atarak güldü.

Ardından araca bindi.

Farlar yandı.

Araç bahçe kapısından çıkarken babam yanıma geldi.

“Güzel çocuk.”

Derin bir nefes verdim.

“Baba, yine mi?”

“Ne yine mi?”

“Demir.”

Haldun ellerini arkasında birleştirdi.

“Benim ne düşündüğümü biliyorsun.”

“Biliyorum.”

“Peki sen ne düşünüyorsun?”

Başımı ona çevirdim.

“Hiçbir şey.”

Babam gülümsedi.

“Bana yalan söyleme kızım.”

Bir süre sustum.

Sonra bakışlarımı yeniden bahçeye çevirdim.

“İyi geceler baba.”

Haldun başını salladı.

“İyi geceler, kızım.”

Merdivenlere yöneldim. Tam ilk basamağa adımımı atmıştım ki babam arkamdan seslendi.

“Vera.”

Döndüm.

“Efendim?”

“Bir insanı yeniden sevmek zorunda değilsin. Ama onu hâlâ seviyorsan, kendine yalan söylemek zorunda da değilsin.”

Cevap vermedim.

Çünkü o an babama söyleyebileceğim hiçbir şey yoktu.

Odama çıktım.

Telefonumu komodinin üzerine bıraktım. Birkaç dakika sonra ekran aydınlandı.

Demir’den mesaj gelmişti.

Demir: Bu akşam için teşekkür ederim.

Mesajı okudum.

Cevap yazmak için klavyeyi açtım, sonra kapattım.

Bir dakika geçti.

İki dakika.

Sonunda yalnızca kısa bir cevap gönderdim.

Ben: İyi geceler.

Telefonu bıraktım.

Ekran yeniden aydınlandı.

Demir: İyi geceler, Vera.

Bir mesaj daha geldi.

Demir: Babanın yanında olmak güzeldi. Ama seninle aynı masada oturmak daha güzeldi.

Ekrana baktım.

Bu kez cevap yazmadım.

Telefonu ters çevirdim, yatağa uzandım.

Dışarıda Boğaz’ın üzerinden hafif bir rüzgâr geçiyordu. Perdeler aralık kalmıştı. Şehrin ışıkları odama vuruyordu.

Babam haklı mıydı?

Bilmiyordum.

Ama bildiğim bir şey vardı.

Demir Sancaktar yeniden hayatımın içindeydi.

Ve ben, onu hayatımdan çıkarmak için dört yıl önce verdiğim kararın ne kadar zor olduğunu yeniden hatırlamaya başlamıştım.