SES VER İSTANBUL

İstanbul’da gece, bazı şehirlerde olduğu gibi sessizce başlamazdı.

Önce Boğaz’ın üzerine bir karanlık çöker, ardından köprülerin ışıkları yanar, sahil boyunca uzanan binaların pencereleri birer birer aydınlanırdı. Şehir, sanki birazdan kendisini izleyecek milyonlarca insana hazırlanıyormuş gibi gecenin içine bütün ihtişamıyla yerleşirdi.

O gece İstanbul’un başka bir telaşı vardı.

Şehrin en büyük ödül törenlerinden biri düzenleniyordu. Türkiye’nin en tanınmış oyuncuları, müzisyenleri, yapımcıları, iş insanları ve ekran yüzleri aynı çatı altında buluşacaktı. Davetiyeler haftalar öncesinden gönderilmiş, kırmızı halı günler öncesinden hazırlanmış, organizasyonun her ayrıntısı basına duyurulmuştu.

Fakat bütün bu hazırlıkların arasında konuşulan tek bir isim vardı.

Vera Karahan.

Dört yıl sonra Türkiye’deki ilk büyük gecemdi.

Üstelik yalnızca ödül almak için gelmiyordum. Uzun zamandır üzerinde çalıştığımız albümden üç parçayı ilk kez İstanbul’da, hem de böylesine büyük bir sahnede seslendirecektik.

Telefonum sabah saatlerinden beri susmamıştı. Menajerim, organizasyon ekibi, Londra’daki ekibim, arkadaşlarım… Herkes bir şey soruyordu.

Benimse tek istediğim birkaç saat boyunca kimseyle konuşmadan hazırlanmaktı.

Karahan Yalısı’nın üst katındaki odamda, makyaj masamın önünde oturuyordum. Odanın içerisinde hafif bir parfüm kokusu vardı. Büyük pencerelerden görünen Boğaz, akşamın son ışıklarını üzerinde taşıyordu.

Makyözüm gözlerimin son dokunuşlarını yaparken ben aynadaki yansımama bakıyordum.

“Biraz daha yukarı alabilir miyiz?” dedim.

Makyözüm fırçayı kaldırdı.

“Böyle mi?”

“Biraz daha. Evet, tam olarak.”

Göz makyajım belirgindi. Ela gözlerimi ortaya çıkaran koyu tonlar, kirpiklerimdeki yoğunluk ve göz pınarlarıma yerleştirilen küçük ışıltılar… Dudaklarımda ise makyajın geri kalanını dengeleyecek doğal ama dolgun görünen bir renk vardı.

Saçlarım açık bırakılmıştı. Uzun, açık kahverengi saçlarımın hacimli dalgaları omuzlarımdan aşağı dökülüyordu. Ön kısımlarına verilen hafif hareket yüzüme daha keskin bir ifade katmıştı.

Makyözüm son kez yüzüme baktı.

“Tamamdır. Bence artık hazırsınız.”

Gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Ama asıl mesele henüz bitmemişti.

Kıyafetim.

Yatak odasının diğer tarafındaki askıya doğru yürüdüm. Organizasyonun bana gönderdiği birkaç elbiseyi daha önce görmüştüm. Hepsi güzeldi. Hatta bazıları kırmızı halıda inanılmaz durabilirdi.

Fakat ben bu gece kırmızı halıda yürüyüp yerime oturacak bir kadın değildim.

Sahneye çıkacaktım.

Dans edecektim.

Şarkı söyleyecektim.

Ve kendimi rahat hissetmediğim hiçbir şeyin içinde olmak istemiyordum.

Askıdaki kombini elime aldım.

Üzerimde düşük bel, bol kesimli, siyah bir sahne pantolonu vardı. Bel kısmında gümüş metal detaylar ve küçük zincirler bulunuyordu. Üstümde ise vücudumu saran, kesimiyle dikkat çeken siyah bir crop top vardı. Omuz ve bel çevresindeki detaylar kıyafete sahne havası veriyordu. Üzerine kısa kesimli, hafif parlak dokulu bir ceket alacaktım. Ceketimin kolları genişti; dans sırasında çıkarıp kenara bırakabilecektim.

Ayakkabılarım siyah, kalın tabanlı ve rahat hareket edebileceğim bir modeldi. Bileklerime birkaç gümüş bileklik, boynuma ince zincirler taktım. Küpelerim büyük ve dikkat çekiciydi.

Kombinimi tamamladığımda aynanın karşısına geçtim.

Bir süre kendime baktım.

Sonra başımı hafifçe yana eğdim.

“İşte bu.”

Kapıdan gelen sesle başımı çevirdim.

“Vera?”

“Gel.”

Kapı açıldı. İçeri annem girdi.

Leyla Karahan, her zamanki gibi kusursuz görünüyordu. Üzerindeki şık kıyafet, saçlarının düzeni ve yüzündeki o kendinden emin ifade… Annem bulunduğu her ortamda dikkat çeken kadınlardan biriydi. Üstelik bunu yapmak için hiçbir çaba harcamazdı.

Beni görünce kapının önünde durdu.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra gülümsedi.

“Maşallah benim kızıma.”

Gözlerimi devirdim.

“Anne, daha başlamadın mı?”

“Ne yapayım? Güzel olmuşsun.”

“Teşekkür ederim.”

Yanıma geldi, omuzlarımdaki ceketi düzeltti.

“Bu kıyafet sahne için çok güzel olmuş. Hem rahat hem de çok yakışmış.”

“Ben de öyle düşündüm.”

Yüzüme dikkatlice baktı.

“Heyecanlı mısın?”

Bir an düşündüm.

“Biraz.”

“Biraz mı?”

“Anne, yıllardır sahneye çıkıyorum. Heyecanlanmak için İstanbul’a dönmüş olmam gerekmiyor.”

Leyla hafifçe güldü.

“Seninle uğraşmak gerçekten zor.”

Tam o sırada kapının dışından babamın sesi duyuldu.

“Hanımlar, daha çıkmadık mı?”

Annem başını kapıya çevirdi.

“Gel Haldun, kızını gör.”

Babam içeri girdiğinde gözleri doğrudan bana çevrildi.

Haldun Karahan’ın yüzünde kolay kolay ifade değişmezdi. Yıllardır insanların karşısında korkuyla durduğu, adını duyduğunda sesini alçalttığı bir adamdı. Ama konu bana geldiğinde o sert yüzünün arkasında başka bir adam olduğunu bilirdim.

Beni baştan aşağı süzdü.

“İyi görünüyorsun.”

Gülümsedim.

“Yalnızca iyi mi?”

Kaşını kaldırdı.

“Fazla konuşma. Zaten bütün gece seni izleyeceğiz.”

Annem güldü.

Babam yanıma gelip alnımdan öptü.

“Keyfini çıkar. Bu gece senin gecen.”

“Çıkaracağım baba.”

“Bir şeye ihtiyacın olursa Serkan yanında.”

“Tamam.”

Babam kapıya yöneldiğinde arkasından seslendim.

“Baba?”

Durup bana baktı.

“Efendim?”

“Bu gece televizyonda beni görünce ağlama.”

Annem kahkaha attı.

Babamın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Sen önce sahneye çık da.”

⸻

Saatler ilerledikçe yalıdaki hareketlilik arttı. Serkan, aşağıda güvenlik ekibiyle son kontrolleri yapıyordu. Araçlarımız hazırdı. Ben son kez çantamı kontrol ettim; telefonum, rujum ve birkaç küçük eşya…

Aynanın karşısına geçip küpelerimi düzelttim.

Telefonum çaldı.

Kıvanç.

Aramayı açtım.

“Efendim?”

“Hanımefendi, nerede kaldınız?”

“Evdeyim Kıvanç. Ne yapayım, uçarak mı geleyim?”

“Ben burada yaşlandım. Kuzey’le oturmuş seni bekliyoruz.”

“Kuzey’e söyle, kendine bir kahve alsın.”

“Vera, adamın yanında oturuyorum. Duyuyor.”

Arka plandan Kuzey’in sesi geldi.

“Duyuyorum, kahve de istiyorum!”

Gülerek başımı salladım.

“İkiniz de çok konuşuyorsunuz.”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Bu arada, kıyafetin nasıl?”

“Çok güzel.”

“Fotoğraf atsana.”

“Hayır.”

“Niye?”

“Çünkü birazdan göreceksin.”

“Kesin bir şeyler çevireceksin.”

“Kıvanç.”

“Efendim?”

“Telefonu kapat.”

Gülerek telefonu kapattım.

Çantamı alıp odamdan çıktım.

Merdivenlerden inerken Serkan beni girişte bekliyordu. Beni görünce başını hafifçe eğdi.

“Aracımız hazır.”

“Tamam. Gidelim.”

Yalının kapısından çıktığımızda gece serinliği yüzüme çarptı. Birkaç saniyeliğine durup bahçeye baktım. Güvenlik görevlileri yerlerini almıştı. Araçların farları yanıyordu.

İstanbul’un gecesi bizi bekliyordu.

⸻

Ödül töreninin düzenlendiği mekâna yaklaştığımızda dışarıdaki kalabalığı görmeye başladım.

Önce ışıklar dikkatimi çekti. Sonra bariyerlerin arkasında bekleyen hayranları, kameraları ve gazetecileri fark ettim. Kırmızı halının iki yanında onlarca fotoğrafçı yerini almıştı. Organizasyonun giriş bölümü neredeyse bir film galasının alanına dönüşmüştü.

Araç yavaşladığında Serkan bana döndü.

“Kalabalık oldukça yoğun. İndiğinizde sağınızdan ilerleyeceğiz.”

Başımı salladım.

“Tamam.”

Kapı açıldı.

Önce dışarıdaki sesleri duydum.

Sonra yüzlerce flaş aynı anda patladı.

“VERA!”

“VERA KARAHAN!”

“HOŞ GELDİNİZ!”

“BURAYA BAKAR MISINIZ?”

“ÇOK GÜZELSİNİZ!”

Araçtan indim.

Bir anlığına bütün sesler birbirine karıştı. İnsanlar bariyerlerin arkasından adımı haykırıyor, fotoğrafçılar en iyi kareyi yakalamak için birbirleriyle yarışıyordu.

Gülümseyerek yürümeye başladım.

Kameraların nerede olduğunu biliyordum. Önce sağ taraftaki fotoğrafçılara döndüm. Birkaç saniye durup poz verdim. Ardından başımı hafifçe sola çevirdim. Saçlarım omuzlarımın üzerinden hareket etti.

Flaşlar yeniden patladı.

Bir muhabir mikrofonunu uzattı.

“Vera Hanım, dört yıl sonra yeniden İstanbul’dasınız. Bu gece sizin için ne ifade ediyor?”

Cevap vermedim. Yalnızca gülümsedim.

Bir başkası hemen sordu.

“Demir Sancaktar da bu gece burada. Kendisiyle karşılaşacak mısınız?”

Yürümeye devam ettim.

“Vera Hanım, Kuzey Arman’la aranızdaki ilişki iddiaları hakkında ne düşünüyorsunuz?”

Yüzümü kameraya çevirdim. Birkaç saniye durup fotoğrafçılara poz verdim. Sonra hiçbir soruya cevap vermeden ilerledim.

Serkan birkaç adım arkamdaydı. Güvenlik görevlileri kalabalığın yaklaşmasını engelliyordu.

Kırmızı halının sonuna geldiğimde içeride bekleyen bazı ünlü isimleri gördüm. Birkaç kişi ayağa kalkmış, beni karşılamak için girişe yaklaşmıştı.

İçeri adım attığım anda alkış sesleri yükseldi.

Beni görenler gülümsüyor, bazıları el sallıyor, bazıları ise telefonlarına sarılıyordu.

Bu gece yalnızca bir oyuncu ya da şarkıcı olarak karşılanmıyordum.

Dört yıl sonra evine dönmüş bir kadın olarak karşılanıyordum.

Ve bunu hissedebiliyordum.

⸻

Kuzey’i sahne arkasındaki özel bölümde buldum. Kıvanç da yanındaydı.

Kuzey beni görünce ayağa kalktı.

“Vay be.”

Kaşımı kaldırdım.

“Ne?”

“Hiçbir şey. Yalnızca bu gece sahneye çıkacağımız için biraz daha heyecanlandım.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben de heyecanlandım. Özellikle bu kadar insanın önünde birinizin diğerinin ayağına basmasını bekliyorum.”

Kuzey güldü.

“Merak etme, Vera’nın ayağına basmaya cesaret edemem.”

Ona baktım.

“Akıllısın.”

Kıvanç başını salladı.

“Allah aşkına, ikiniz de beş dakika normal konuşun.”

Kuzey bana doğru eğildi.

“Bu arada, harika görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim.”

“Gerçekten. Tam sahneye göre.”

“Zaten öyle olması gerekiyor.”

Kuzey gülümsedi.

Bir süre sonra sahne yönetmeni yanımıza geldi.

“Her şey hazır. Performans için sizi birazdan çıkış alanına alacağız.”

Başımı salladım.

“Tamam.”

Kuzey elini uzattı.

“Başlıyor muyuz?”

Elini tuttum.

“Başlıyoruz.”

⸻

Sahneye çıkış alanına geçtiğimizde salonun uğultusu duvarların arkasından bile duyuluyordu.

Görevliler kulaklıklarıyla konuşuyor, güvenlik ekibi geçiş koridorunu kontrol ediyor, kamera ekibi son hazırlıklarını yapıyordu.

Serkan yanıma geldi.

“Her şey yolunda mı?”

“Evet.”

“Çıkış için hazırız.”

Başımı salladım.

Koridorun sonundaki büyük ekrandan salonu görebiliyordum. Davetliler yerlerini almıştı. Ön sıralarda Türkiye’nin en tanınmış isimleri oturuyordu. Oyuncular, müzisyenler, yönetmenler, yapımcılar…

Birçok kişi kendi arasında konuşuyor, bazıları telefonlarıyla ilgileniyordu.

Sonra ekranın diğer tarafında Kuzey göründü.

Siyah sahne kıyafetiyle sahnenin girişinde bekliyordu. Saçları geriye doğru şekillendirilmişti. Yüz hatları uzaktan bile Demir’i hatırlatıyordu.

Bu benzerlik yıllardır konuşuluyordu.

İnsanlar bizi birlikte gördüklerinde aynı yorumu yapıyordu.

Kuzey, Demir’e benziyordu.

Fakat ben ikisinin aynı insan olmadığını herkesten iyi biliyordum.

Kuzey’in bana bakışında başka bir şey vardı. Demir’in bakışlarında ise geçmişin ağırlığı.

Sahne amiri elini kaldırdı.

“Otuz saniye!”

Derin bir nefes aldım.

Müzik başladı.

Salonun ışıkları söndü.

⸻

İlk olarak Kuzey sahneye çıktı.

Seyirciler onu gördüğü anda alkışlamaya başladı. Sahnenin ortasına doğru yürüdü. Üzerine düşen tek ışık, karanlık salonun içinde onu daha da belirgin hâle getiriyordu.

İlk notalar duyuldu.

NKBİ – Yapamam Remix.

Kuzey’in bölümü başladığında sesini salona bıraktı.

Ben hâlâ sahneye açılan koridordaydım.

Bir görevli bana işaret verdi.

Şimdi.

Seyircilerin arasından sahneye doğru yürümeye başladım.

Önce birkaç kişi beni fark etti. Sonra ön sıralardaki davetliler başlarını çevirdi. Bir anda salondaki alkış yükseldi.

Kameralar beni bulmuştu.

Yürüyüş yolunda ilerlerken müziğin ritmine hafifçe eşlik ettim. Bir masanın yanından geçerken oturan oyunculara gülümsedim. Ön sıralardaki birkaç kadın ayağa kalktı. Birisi adımı söyledi.

Sahneye yaklaştığımda Kuzey bana doğru döndü.

Göz göze geldik.

Elini uzattı.

Ben de elimi uzatıp sahneye çıktım.

Salonun sesi bir anda büyüdü.

İlk bölümüm geldiğinde mikrofonu dudaklarıma yaklaştırdım.

Şarkının bütün dünyada ilk kez duyulduğu andı.

Bu şarkıların her biri benim için yalnızca bir müzik çalışması değildi. Her birinin arkasında yaşanmış bir şey, söylenememiş bir cümle, unutulmamış bir gece vardı.

Albüm üzerinde çalışırken bazı bölümlerde kayıt odasında saatlerce susmuştum. Bazen bir cümleyi söyleyebilmek için defalarca başa dönmüştüm. Kuzey hiçbir zaman nedenini sormamıştı. Çünkü şarkıların kime ait olduğunu biliyordu.

Şimdi o şarkılar İstanbul’un ortasında, binlerce insanın önünde hayat buluyordu.

Sesimi yükselttiğimde salonun ön sıralarındaki insanlar birbirlerine baktı.

Bir kısmı şarkıyı ilk kez duyuyordu. Bir kısmı ise daha ilk dakikadan sözlerin arkasındaki hikâyeyi anlamaya başlamıştı.

Kuzey’in sesi benim sesime karışırken sahnenin iki ucunda hareket ediyorduk. Bazen birbirimize yaklaşıyor, bazen uzaklaşıyorduk. Kameralar önce ikimizi birlikte alıyor, sonra yüzlerimize yakın çekim yapıyordu.

Fakat bu şarkıda asıl mesele Kuzey değildi.

Kuzey’in sesi, Demir’i hatırlatan yüzü ve sahnedeki duruşu…

Bütün bunlar bir araya geldiğinde seyircinin gördüğü şey değişiyordu.

Sanki sahnede iki kişi yoktu.

Sanki yıllar önce yarım kalmış bir hikâye, başka bir yüzün arkasından yeniden anlatılıyordu.

Şarkının yıldızlardan söz edilen bölümüne yaklaştığımızda salondaki uğultu yavaş yavaş azaldı.

Herkesin bildiği bir hikâye vardı.

Demir Sancaktar, yıllar önce verdiği bir röportajda Vera’yı özlediğinde yıldızlara bakmasını söylediğini anlatmıştı. Yıldızların ikisi için özel bir anlamı olduğunu söylemişti.

O röportaj ayrılığımızdan sonra yeniden yeniden paylaşılmıştı.

Hatta yıllar geçmesine rağmen unutulmamıştı.

Şimdi Kuzey sahnenin ortasında duruyordu.

Işıklar yüzüne vuruyordu.

Ve o bölüm geldiğinde mikrofonunu kaldırdı.

“Beni hatırlamak istiyorsan yıldızlara bak.”

Salonun içinden büyük bir uğultu yükseldi.

Bazıları ellerini ağızlarına götürdü. Bazıları şaşkınlıkla sahneye baktı. Birkaç kişi doğrudan Demir’in oturduğu tarafa döndü.

Ben başımı hafifçe kaldırdım.

Sahnenin üzerindeki ışıklar yıldızları andıran küçük noktalar hâlinde yanıyordu.

Bir anlığına gözlerimi kapattım.

Sonra yeniden açtım.

Kameraların nerede olduğunu biliyordum.

Ama o an gözüm yalnızca bir kişiyi arıyordu.

Demir.

Salonun ön sıralarından birinde, karanlığın içinde oturuyordu.

Yüzünü tam olarak seçemiyordum.

Ama beni izlediğini biliyordum.

Şarkının sonuna doğru Kuzey yanıma geldi. Birlikte son bölümü tamamladık.

Müzik bittiğinde salon ayağa kalktı.

Alkışlar, çığlıklar ve ıslıklar birbirine karıştı.

Kuzey bana doğru eğildi.

“İlk şarkı tamam.”

Gülümsedim.

“Daha yeni başladık.”

⸻

İkinci şarkının başlaması için sahnede kısa bir hazırlık yapıldı.

Işıkların rengi değişti. Sahnenin arka ekranında yeni görüntüler belirdi. İlk şarkının yarattığı duygusal atmosfer yerini daha sert, daha doğrudan bir anlatıma bırakıyordu.

Kuzey sahnenin bir tarafına geçti.

Ben diğer tarafında durdum.

Aşk Şarkısı.

Şanışer ve Ayda’nın parçayı ilk kez bizim yorumumuzla duyacaklardı.

Kuzey’in bölümü başladığında sesi salona yayıldı. Ben de kendi bölümüm için bekledim.

İlk sözlerimle birlikte seyircilerin bir kısmı ritme eşlik etmeye başladı.

Bu şarkı, ilkinden farklıydı.

Daha kırgın, daha öfkeli, daha açık…

Benim bölümüm ilerledikçe yüzümdeki ifade de değişti. Artık gülümsemiyordum. Sesimi kullanırken yalnızca şarkıyı söylemiyor, yıllar önce yaşadığım bir geceyi yeniden anlatıyordum.

Dört yıl önceki fotoğraflar…

Bir gece kulübünün çıkışı…

Flaşlar…

Demir’in sarhoş hâli…

Yanındaki kadınlar…

Ertesi sabah gazetelerin manşetleri…

Ve benim o fotoğrafları gördüğüm an.

Şarkının en dikkat çekici bölümüne geldiğimizde sahnenin önüne doğru yürüdüm.

Mikrofonu kaldırdım.

“Çok kadın, hiç kadın, aptal!”

Salon bir anda karıştı.

Birçok kişi aynı anda bağırdı.

Bazıları alkışladı, bazıları birbirine dönerek gülümsedi. Ön sıralarda oturan birkaç ünlünün yüzündeki şaşkınlık kameraya yansıdı.

Çünkü herkes neyi hatırlattığımı anlamıştı.

Ben o gece yaşananları tek tek anlatmamıştım.

İsim vermemiştim.

Bir açıklama yapmamıştım.

Ama şarkının o bölümünde anlattığım şey, dört yıl önce bütün ülkenin izlediği görüntülerden başka bir şey değildi.

Kamera salonun ön sıralarına döndü.

Demir.

Yüzünde hiçbir ifade yoktu.

Koltuğuna yaslanmış, bir elini kolçağa bırakmıştı. Bakışları sahnedeydi. Ne alkışlıyor ne de başka bir hareket yapıyordu.

Dışarıdan bakıldığında son derece duygusuz görünüyordu.

Ama gözleri…

Gözleri Kuzey’e her döndüğünde biraz daha sertleşiyordu.

Kuzey sahnede bana doğru yaklaştığında Demir’in çenesindeki kasın belirginleştiğini kamera yakaladı.

Salondaki bazı insanlar bunu fark etmişti.

Yanında oturan arkadaşlarından biri ona doğru eğilip bir şey söyledi. Demir başını çok az çevirdi, kısa bir cevap verdi ve yeniden sahneye baktı.

Kuzey ise performansını sürdürüyordu.

Ben ona doğru döndüm. Şarkının bir bölümünü gözlerinin içine bakarak söyledim. Sonra sahnenin önüne ilerleyip seyircilere döndüm.

İnsanlar artık yalnızca şarkıyı dinlemiyordu.

Bizi izliyorlardı.

Her bakışın, her hareketin, her cümlenin arkasında bir anlam arıyorlardı.

Şarkı sona erdiğinde salondan yükselen çığlıklar neredeyse müziğin son notasını bastırdı.

Kuzey elini havaya kaldırdı.

Ben de gülümseyerek seyircilere baktım.

Ön sıralardan bir kadın ayağa kalkıp alkışlamaya başladı. Ardından diğerleri de ona katıldı.

Kuzey bana doğru eğildi.

“İstanbul seni gerçekten özlemiş.”

Gülümsedim.

“Ben de İstanbul’u.”

⸻

Ama gecenin en büyük patlaması henüz yaşanmamıştı.

Sahnenin ışıkları yeniden değişirken kulaklığımdan teknik ekibin sesini duydum.

“Son parça için hazırız.”

Başımı hafifçe salladım.

Kuzey karşı taraftaydı.

Birbirimize baktık.

İkimiz de gülümsedik.

PVG.

Müziğin ilk ritmi duyulduğunda salonun içinden yükselen ses, önceki iki şarkıdan çok daha büyüktü.

Seyirciler parçayı tanımıştı.

Kuzey sahnenin merkezine geçti.

Ben sahnenin arkasında bekliyordum.

Ritim yükseldi.

Kuzey mikrofonunu kaldırdı.

“HAZIR MIYIZ İSTANBUL!”

Salonun cevabı inanılmazdı.

“EVET!”

Kuzey güldü.

“DUYAMADIM!”

Bu kez çığlıklar bütün salonu doldurdu.

Ve ben sahneye çıktım.

İlk adımımı attığım anda seyirciler ayağa kalktı.

Çığlıklar.

Alkışlar.

Islıklar.

Telefonların ekranlarından yükselen ışıklar…

Bütün salon bir anda hareketlenmişti.

Kameralar beni buldu.

Sahnenin ortasına doğru yürürken dansçılar iki yana açıldı. İlk bölümüm başladığında ritme kendimi bıraktım. Hareketlerim keskin, enerjim yüksekti.

Kuzey’in sesiyle benim sesim birbirine karışıyordu.

Sahnenin bir ucundan diğerine geçerken kameralar beni takip ediyordu. Bir ara sahnenin önüne kadar geldim. Seyircilere doğru eğilip mikrofonu uzattım.

Salonun cevabı yeniden yükseldi.

Kuzey arkamdan seslendi.

“İŞTE BÖYLE!”

Gülerek ona döndüm.

“İstanbul’u uyandırdık!”

Seyirciler daha da coştu.

Şarkının sözleri ilerledikçe insanlar göndermeleri anlamaya başlamıştı. Bu parça, önceki ikisinden çok daha açıktı. Geçmişe, kıskançlığa, dansa ve yaşananlara dair göndermeler peş peşe geliyordu.

Ön sıralardaki bazı davetliler gülerek birbirlerine bakıyor, bazıları Demir’in olduğu tarafa dönüyordu.

Demir’in arkadaşlarından biri ona doğru eğildi.

“Olum, bu şarkı sana yazılmış resmen.”

Diğeri gülmesini tutamadı.

“Biraz daha açık yazsaymış, adını da ekleseymiş.”

Demir gözünü sahneden ayırmadı.

“İşinize bakın.”

Arkadaşları gülmeye devam etti.

Ama Demir’in yüzündeki ifade değişmemişti.

Kameralar yeniden sahneye döndü.

Darbuka bölümüne yaklaşıyorduk.

Müziğin ritmi değiştiğinde dansçılar iki yana açıldı. Ben sahnenin tam ortasında kaldım.

Bir anlığına müziğin içine girdim.

Ellerimi yukarı kaldırdım. Bileklerimi zarifçe hareket ettirirken kalçalarımı darbukanın ritmine bıraktım. İlk dönüşümün ardından bir adım geriye çekildim, sonra ritmin hızlandığı yerde hareketlerimi daha da belirginleştirdim.

Sahnenin ışıkları üzerimdeydi.

Gümüş zincirlerim hareket ettikçe ışığı yakalıyor, saçlarım her dönüşümde omuzlarımdan savruluyordu.

Salonun sesi gittikçe yükseldi.

Birileri adımı bağırıyordu.

Birileri telefonuyla beni kaydediyordu.

Ön sıralardaki kadınlar ayağa kalkmış, alkışlarla ritme eşlik ediyordu.

Kuzey birkaç adım geriye çekildi.

Mikrofonunu indirdi.

Ve herkesin önünde beni alkışlamaya başladı.

Sonra mikrofonunu yeniden kaldırdı.

“Vera Karahan!”

Salonun sesi bir kez daha yükseldi.

Kuzey gülerek bana baktı.

“Seninle gurur duyuyorum!”

Bu sözleri duyduğumda ona dönüp gülümsedim.

“Teşekkür ederim!”

Ardından dansa devam ettim.

Kuzey bir süre daha alkışladıktan sonra yeniden şarkıya katıldı.

O an kameranın Demir’e döndüğünü fark etmedim.

Ama ekrandaki görüntüde onun yüzü vardı.

Gözleri sahnedeydi.

Kuzey’in beni alkışlamasını izlemişti.

Dudaklarını birbirine bastırdı.

Sonra bakışlarını başka tarafa çevirdi.

Yanındaki arkadaşı bir şey söyleyecek gibi oldu ama Demir’in yüzünü görünce sustu.

⸻

Şarkının yavaşlama bölümü geldiğinde sahnenin ışıkları değişti.

Ritim geriye çekildi.

Kalabalığın sesi biraz olsun azaldı.

Ben sahnenin ortasında duruyordum.

Kuzey karşı taraftan bana doğru yürüdü.

Aramızda birkaç adım vardı.

Yavaş bölüm başladığında birbirimize döndük. Seslerimiz birbirine karışırken mesafemiz giderek azaldı.

“Bak, hiçbir şey kalmadı elimde başka.”

Kuzey gözlerimin içine bakıyordu.

Ben de ona.

Bir süre o şekilde söyledik.

Yakınlığımız kameraların dikkatinden kaçmamıştı. Önce bizi birlikte gösterdiler, ardından yüzlerimize yakın çekim yaptılar.

Seyircilerden çığlıklar yükseldi.

Kuzey’in yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Ben ise şarkının içine girmiştim.

Biraz daha yaklaştım.

Aramızdaki mesafe neredeyse tamamen kayboldu.

O an salonun diğer ucunda oturan adamın ne hissettiğini merak etmedim desem yalan olurdu.

Çünkü Demir’in en büyük zaaflarından birini biliyordum.

Kıskançlığını.

Yıllar önce verdiği röportajlarda, benim sahnede dans etmemi istemediğini, bazı hareketlerimi fazla bulduğunu, başka erkeklerle aynı sahnede olmamdan hoşlanmadığını açıkça belli etmişti.

Hatta bazı konserlerimde kuliste beklediği, sahneye çıkmadan önce benimle tartıştığı bile olmuştu.

O zamanlar bunu aşkın bir parçası sanmıştım.

Şimdi ise o hatıralar, sahnenin ortasında bana başka bir güç veriyordu.

Ritim yeniden sertleşti.

Şarkının bir sonraki bölümü başladığında başımı kaldırdım.

“Lanetler üzerime doğru, dans etmem gerekiyor oğlum.”

Ve dans etmeye başladım.

Bu kez hiçbir şeyi saklamadım.

Hareketlerim daha güçlü, daha keskin ve daha özgürdü. Sahnenin ortasında dönüyor, ritimle birlikte yön değiştiriyor, her vuruşta kendime yeni bir alan açıyordum.

Kameralar peşimden geliyordu.

Bir an ön kameraya döndüm.

Sonra başımı yana çevirip saçlarımı savurdum.

Salonun içinden yükselen çığlıklar giderek büyüdü.

“VERA!”

“VERA!”

“VERA!”

Kuzey bir süre geride durup beni izledi. Sonra gülerek alkışladı ve şarkıya yeniden katıldı.

Ben ise kendimi tamamen müziğe bırakmıştım.

Dört yıldır sahnelerdeydim.

Dünyanın farklı şehirlerinde binlerce insanın karşısında performans sergilemiştim.

Ama İstanbul’un önünde olmak başkaydı.

Burada attığım her adımın, yaptığım her hareketin bir anlamı vardı.

Şarkının sonraki bölümü başladığında sahnenin önüne doğru yürüdüm.

Ardından merdivenlerden aşağı indim.

Güvenlik görevlileri hemen hareketlendi. Kameralar benimle birlikte aşağıya indi. Seyircilerin arasına girdiğimde insanlar ayağa kalktı. Bazıları bana uzanıyor, bazıları adımı bağırıyor, bazılarıysa telefonlarını yüzüme doğru tutuyordu.

Bir masanın yanından geçerken oturan kadınlara el salladım.

Bir başka masada genç bir oyuncu ayağa kalkıp benimle birlikte dans etmeye başladı.

Güldüm.

Şarkının ritmine ayak uydurarak ilerledim.

Kameralardan biri tam karşıma geçti.

O an gözlerimi kameraya çevirdim.

Şarkının insanın yaşadıklarını unutması, başkalarının bahaneleri ve gözlerin gerçeği ele vermesiyle ilgili bölümünde önce kendi gözlerimi işaret ettim. Ardından kameraya baktım.

Sonra elimi yavaşça salonun ön sıralarına doğru çevirdim.

Demir’in bulunduğu kamerayı işaret ettim.

Hareketlerim açıktı.

Ne yaptığımı herkes görüyordu.

Şarkıyı söylerken yüzümde küçük bir gülümseme belirdi.

Salonun ortasından bir ses yükseldi.

“DEMİR!”

Ardından başka biri bağırdı.

“VERA!”

Bir saniye sonra yüzlerce kişi aynı anda aynı şeyi söylemeye başladı.

“DEMİR! VERA!”

“DEMİR! VERA!”

“DEMİR! VERA!”

Salonun tamamı ayağa kalkmıştı.

Kıvanç bile yerinde duramıyordu. Bir yandan gülüyor, bir yandan alkışlıyordu.

Demir’in arkadaşları birbirlerine bakıp kahkaha attı.

“Geçmiş olsun kardeşim.”

Demir cevap vermedi.

Gözleri hâlâ bendeydi.

Yüzündeki ifade sertleşmişti. Kuzey’e baktı. Ardından yeniden bana döndü.

Ben ise kalabalığın sesini duyduğumda gülümsedim.

Bir anlığına durdum.

Mikrofonumu kaldırdım.

“İSTANBUL!”

Salonun cevabı daha da yükseldi.

Ardından arkamı döndüm ve sahneye doğru koşmaya başladım.

Kameralar benimle birlikte hareket ediyordu.

Merdivenleri hızlıca çıktım. Kuzey elini uzattı. Elini tuttum ve sahnenin ortasına geçtim.

Son bölüm başladığında bütün salon ayaktaydı.

Kuzey şarkıya eşlik ederken ben de son kez seyircilere döndüm. Dansçılar arkamda yerlerini aldı. Işıklar sahnenin tamamını kapladı.

Şarkının son notasına geldiğimizde mikrofonumu kaldırdım.

Müzik kesildi.

Bir saniyelik sessizlik oldu.

Ardından salon yıkıldı.

İnsanlar bağırıyor, alkışlıyor, ıslık çalıyor, adımı haykırıyordu.

Kuzey yanıma geldi. İkimiz de nefes nefeseydik.

Bana doğru eğilip güldü.

“Sen gerçekten delisin.”

Ben de gülerek cevap verdim.

“Sen daha beni tanımıyorsun.”

Kuzey mikrofonunu kaldırdı.

“Bu gece bizimle olduğunuz için çok teşekkür ederiz. Sizi seviyoruz!”

Ben de seyircilere döndüm.

“İstanbul, sizi çok özlemişim. İyi ki varsınız!”

Bir kez daha el salladım.

Ardından Kuzey’le birlikte sahneden ayrıldık.

Ama arkamızdaki sesler hâlâ devam ediyordu.

“VERA!”

“VERA!”

“DEMİR! VERA!”

⸻

Sahne arkasına geçtiğimizde ilk işim su içmek oldu.

Kuzey yanımda bir havlu aldı.

“İyi misin?”

“Harikayım.”

“Biraz daha dans etsen sahneyi söküp götürecektin.”

Güldüm.

“Abartma.”

Kıvanç yanımıza geldi. Yüzünde hâlâ şaşkın bir ifade vardı.

“Ben hayatımda böyle bir şey görmedim.”

Ona baktım.

“Ne gördün?”

“Ne gördüm mü? Kadın, sen bütün salonu ayağa kaldırdın. Bir de o kameraya yaptığın hareket…”

Kuzey kahkaha attı.

“Ben de orada ne yaptığını görünce kendimi zor tuttum.”

Omuz silktim.

“Şarkının gereği.”

Kıvanç gözlerini kıstı.

“Tabii. Şarkının gereği.”

Gülerek su şişemi masaya bıraktım.

“Abartmayın.”

Kıvanç başını iki yana salladı.

“Bu gece bittikten sonra yarın bütün gazeteler seni yazacak.”

“Yazsınlar.”

“Demir’i de.”

O ismi duyduğumda yüzümdeki gülümseme kaybolmadı.

“Onu da yazsınlar.”

Kuzey bana baktı ama bir şey söylemedi.

Biraz dinlendikten sonra salona geri döndük.

⸻

Ödül töreni devam ediyordu.

Sahnedeki performansımızın ardından salonda hâlâ bir hareketlilik vardı. İnsanlar birbirleriyle konuşuyor, telefonlarında performans görüntülerini paylaşıyor, bazıları bizi görünce alkışlıyordu.

Yerime oturduğumda Kıvanç yanıma eğildi.

“Biraz dinlen. Daha gece bitmedi.”

“Farkındayım.”

Kuzey de diğer tarafıma oturdu.

Bir süre ödül törenini izledik.

Ardından sunucu sahneye çıktı.

“Şimdi gecemizin merakla beklenen ödüllerinden birine geliyoruz. Yılın En Yakışıklı Oyuncusu…”

Salonda alkışlar yükseldi.

Ekranda adayların görüntüleri gösterilmeye başlandı.

İsimler tek tek okundu.

Sonunda sunucu zarfı açtı.

“Ve ödülün sahibi… Demir Sancaktar!”

Salon alkışlarla doldu.

Demir ayağa kalktı.

Ceketinin önünü düzeltti. Sakin adımlarla sahneye doğru yürüdü.

Üzerindeki koyu renk takım elbise kusursuzdu. Gömleğinin birkaç düğmesi açıktı. Saçları geriye doğru şekillendirilmişti. Her zamanki gibi kendinden emin, rahat ve dikkat çekiciydi.

Ödülünü aldı.

Sunucu mikrofonu uzattı.

Demir kısa bir gülümsemeyle salona baktı.

“Bu ödül için teşekkür ederim. Beni izleyen, destekleyen herkese ve birlikte çalıştığım bütün ekiplere teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız.”

Konuşması kısaydı.

Fakat konuşurken bakışları bir kez bana döndü.

Sonra yeniden salona baktı.

Kameralar bunu kaçırmadı.

Büyük ekranda yüzü gösterildi. Ardından kamera benim bulunduğum masaya döndü.

Ben hiçbir tepki vermedim.

Ne gülümsedim ne de bakışlarımı kaçırdım.

Yalnızca oturmaya devam ettim.

Demir ödülünü alarak sahneden indi.

Kuzey hafifçe bana doğru eğildi.

“İyi misin?”

Ona baktım.

“Gayet.”

Kıvanç da araya girdi.

“Ben iyi değilim. Bu gece benim için fazla hareketli.”

İkimiz de ona döndük.

“Ne alaka?” dedim.

“Bir yanda eski sevgili, bir yanda sahnede birbirine fazla yaklaşan iki insan. Benim tansiyonum çıktı.”

Kuzey kahkaha attı.

“Senin işin gerçekten zor.”

“Sus Arman.”

Gülerek önüme döndüm.

⸻

Gecenin ilerleyen dakikalarında sıra benim ödüllerime geldi.

İlk olarak uluslararası başarım için hazırlanan ödül açıklandı.

İsmim duyulduğunda salondan büyük bir alkış yükseldi.

Ayağa kalktım.

Kuzey beni alkışladı. Kıvanç ayağa kalkıp ıslık çaldı.

Sahneye doğru yürüdüm.

Ödülümü aldım ve mikrofonun karşısına geçtim.

“Bu ödül benim için gerçekten çok kıymetli. Dört yıl boyunca dünyanın farklı yerlerinde, çok değerli insanlarla çalışma fırsatım oldu. Ama insan nerede olursa olsun, ait olduğu yeri unutmuyor. Bu gece burada olmak benim için çok özel. Beni destekleyen herkese ve bu gece emeği geçen herkese teşekkür ederim.”

Salona baktım.

“İyi ki varsınız.”

Ödülümü alıp sahneden indim.

Bir süre sonra ikinci ödülüm açıklandı. Bu kez oyunculuk alanındaki başarım için sahneye çıktım.

Yeniden alkışlar yükseldi.

Ödülümü alırken salona baktım. Ön sıralarda oturan birçok tanıdık yüz beni alkışlıyordu.

Kısa bir teşekkür konuşması daha yaptım.

“Bu ödülü birlikte çalıştığım bütün ekiplere, bana inanan insanlara ve her zaman yanımda olan aileme ithaf ediyorum. Çok teşekkür ederim.”

Sahnenin önünden ayrılırken kameralar beni takip etmeye devam ediyordu.

Yerime döndüğümde Kıvanç ayağa kalkıp beni tebrik etti.

“İki ödül, bir performans. Fena değil kuzen.”

Gülümsedim.

“İdare eder.”

Kuzey de alkışlayarak bana döndü.

“Gerçekten hak ettin.”

“Teşekkür ederim.”

⸻

Ödül töreninin sonlarına doğru sahne arkasına geçmek için yerimden kalktım. Kuzey de benimle geldi. Kıvanç telefonunu cebine koyup arkamızdan yürüdü.

Koridor daha sakindi. Salondaki müzik ve konuşmalar buraya daha boğuk geliyordu.

Kuzey bir şey anlatıyordu.

“Albümün çıkış tarihini biraz öne çekebiliriz. Bu geceki performansın ardından insanlar şarkıları merak edecek.”

“Önce klipleri tamamlayalım. Acele etmeyelim.”

“Zaten öyle düşünüyorum.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben de bir şey söyleyeyim. Bu geceki performansın ardından sizin ikinizi rahat bırakmayacaklar.”

Gülümsedim.

“Alıştık.”

“Ben alışmadım.”

Kuzey güldü.

Tam o sırada koridorun diğer ucunda bir hareketlilik oldu.

Birileri kenara çekildi.

Başımı çevirdim.

Demir.

Yanında birkaç kişi vardı. Onlarla konuşarak ilerliyordu. Üzerindeki takım elbise hâlâ kusursuz görünüyordu. Bir eli cebindeydi.

Bizi gördü.

Önce Kuzey’e baktı.

Sonra bana.

Adımları yavaşlamadı ama bakışları üzerimizde kaldı.

Kuzey de onu fark etmişti.

Kıvanç’ın konuşması yarım kaldı.

Koridorun içinde birkaç saniyelik tuhaf bir sessizlik oluştu.

Demir bize doğru yaklaştı.

Aramızda birkaç adım kalmıştı.

Göz göze geldik.

Dört yıl boyunca zihnimde defalarca canlandırdığım o an, şimdi tam karşımdaydı.

Yüzünü değiştiren yıllar olmuş muydu?

Belki.

Ama bakışları…

Onları tanıyordum.

Bir zamanlar bana bakarken içinde koca bir dünya taşıyan o gözler şimdi çok daha karanlıktı.

Ben başımı eğmedim.

O da bakışlarını kaçırmadı.

Önce Kuzey’e baktı. Bir anlığına çenesini sıktı. Ardından yeniden bana döndü.

Dudakları hafifçe aralandı ama hiçbir şey söylemedi.

Ben de söylemedim.

Aramızdan geçerken omzumun hizasında bir an duraksadı.

Sanki bir şey söyleyecekmiş gibi.

Sonra yürümeye devam etti.

Arkasından bakmadım.

Bunu özellikle yapmadım.

Kıvanç derin bir nefes verdi.

“Vay anasını…”

Başımı ona çevirdim.

“Ne oldu?”

“Hiç. Koridordan biraz önce fırtına geçti.”

Kuzey gözlerini Demir’in uzaklaştığı yöne çevirdi.

“İyi misin Vera?”

Çantamın askısını omzuma yerleştirdim.

“İyiyim.”

Kıvanç yüzüme dikkatle baktı.

“Gerçekten?”

Ona döndüm.

“Kıvanç, bu gece iki ödül aldım. Binlerce insanın önünde sahneye çıktım. Dört yıl sonra İstanbul’a döndüm. Sence birkaç saniyelik bir bakışla gecemi mahvedecek miyim?”

Kıvanç’ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“İşte benim kuzenim.”

Kuzey de gülümsedi.

“Bu gece gerçekten çok iyiydin.”

Ona baktım.

“Sen de fena değildin.”

“Fena mı?”

“Biraz idare ettin.”

Kuzey kahkaha attı.

“Bir dahaki sefere daha iyi hazırlanacağım.”

“Öyle yap.”

Bir süre daha orada kaldık.

Sonra telefonum çantamın içinde titredi.

Ekrana baktım.

Annemden mesaj gelmişti.

‘Gurur duydum kızım. Eve gelince seni bekliyorum.’

Mesajı okurken yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

‘Geliyorum anneciğim. Seni seviyorum.’

Telefonu çantama koydum.

Koridorun sonuna doğru yürümeye başladık.

Bu gece İstanbul beni yeniden tanımıştı.

Bütün kameralar beni çekmiş, bütün salon adımı haykırmış, yıllardır anlatılmayan hikâyeler şarkılarımın arasından yeniden gün yüzüne çıkmıştı.

Demir de oradaydı.

Beni izlemişti.

Şarkıları dinlemişti.

Ve ben onun gözlerinde, yıllar önce bıraktığım şeylerin hâlâ yaşadığını görmüştüm.

Ama bu gece onun için dönmemiştim.

Henüz değil.

Ben Vera Karahan’dım.

Ve İstanbul’a gelişimin bir sebebi vardı.

Bir gün herkes öğrenecekti.

O güne kadar ise herkes yalnızca sahnede gördüğü kadını konuşacaktı.

Oysa kimse, benim içimde çok daha büyük bir hikâyenin başladığını bilmiyordu.

BÖLÜM SONU