SAKLANAN GERÇEKLER

Sabah gözlerimi açtığımda telefonum çoktan üçüncü kez çalıyordu.

Yastığın altına sıkıştırdığım elimi çıkarıp komodinin üzerindeki telefona uzandım. Ekranda Kıvanç’ın ismini görünce gözlerimi kapattım.

Saat 09.12.

“Efendim?”

“Günaydın, prenses.”

“Sabah sabah ne istiyorsun?”

“Bu ne biçim karşılama? İnsan bir günaydın der.”

“Günaydın. Şimdi kapatabilir miyim?”

Kıvanç kahkaha attı.

“Bugün Sapanca’ya gidiyoruz, unuttun mu?”

“Unutmadım.”

“Güzel. Bir saat içinde hazır ol.”

“Bir saat mi?”

“Evet.”

“Kıvanç, ben daha yataktan kalkmadım.”

“Ben de yataktan kalkalı iki saat oldu. Hayat devam ediyor.”

“Senin hayatının devam etmesi benim problemim değil.”

“Vera, bak, daha yolculuğa çıkmadan beni sinirlendirme. Hazır ol. Mira’yı alacağım, sonra seni alırım.”

“Demir nerede?”

“Onu da alacağız.”

Yatağın içinde doğruldum.

“Demir’i de mi?”

“Evet, Vera. Demir’i de. Hani şu dört yıldır tanıdığın, dün gece galada öpüştüğün, aynı filmde oynadığın Demir.”

“Kıvanç, telefonu kapatıyorum.”

“Tamam, tamam. Bir saat sonra görüşürüz.”

Telefon kapandı.

Bir süre ekrana baktım. Sonra telefonu yatağın üzerine bırakıp derin bir nefes aldım.

Sapanca.

Birkaç gün İstanbul’dan uzaklaşmak iyi gelecekti. En azından bunu istiyordum. Son haftalarda film, gala, röportajlar ve konser hazırlıkları derken kendime ayıracak zaman bulamamıştım.

Yalnızca bir ayrıntı vardı.

Demir Sancaktar.

Ve dün gece yaşananlar.

Gözlerimi kapattığımda istemeden lavabodaki o anı hatırladım. Dudaklarındaki sertliği, boynuma bıraktığı öpücükleri, kulağıma fısıldadığı sözleri…

Başımı iki yana salladım.

“Saçmalama Vera.”

Yataktan kalktım.

Duşumu aldıktan sonra gardırobumun önüne geçtim. Sapanca’da birkaç gün kalacağımız için büyük bir valiz hazırlamam gerekmiyordu. Birkaç jean, rahat kazaklar, eşofmanlar, bir iki elbise ve kişisel eşyalarımı valizime yerleştirdim.

Saçlarımı açık bıraktım. Üzerime açık mavi bir jean, beyaz bir tişört ve bej renkli kısa bir kaban giydim. Ayakkabılarımı giyip çantamı hazırladım.

Aşağı indiğimde annem kahvaltı masasındaydı. Babam da kahvesini içiyordu.

“Günaydın.”

Annem gülümsedi.

“Günaydın kızım. Hazır mısın?”

“Hazırım.”

Babam gazetesini katladı.

“Kaç gün kalacaksınız?”

“İki üç gün. Duruma göre bakarız.”

“Kimler geliyor?”

“Kıvanç, Mira ve Demir.”

Babamın yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

“Güzel. Biraz dinlenirsiniz.”

Sandalyeme oturdum.

“Umarım.”

Annem önüme birkaç şey koydu.

“Yol için bir şeyler de al. Acıkırsın.”

“Anne, iki saatlik yola gidiyorum.”

“İnsan iki saatte de acıkabilir.”

Babam güldü.

“Leyla, bırak kız biraz rahat etsin.”

Annem ona döndü.

“Ben zaten rahat ettiriyorum.”

Kahvaltımı bitirdikten sonra annemle vedalaştım. Babam alnımdan öptü.

“Dikkatli olun.”

“Olur baba.”

Tam kapıdan çıkarken annem arkamdan seslendi.

“Telefonunu açık tut!”

“Tamam anne!”

Kıvanç’ın arabası yalının önünde duruyordu. Mira ön koltukta oturmuş, camı açmıştı.

“VERA!”

Gülerek yanına gittim.

“Günaydın güzelim.”

Yanağından öptüm.

“Çok güzelsin.”

“Sen de.”

Kıvanç bagajı açtı.

“Valizini ver.”

“Dikkatli koy.”

“Vera, valiz taşıyorum. İçinde bomba yok.”

“Senin elinde hiçbir şeyin garantisi yok.”

Kıvanç gözlerini devirdi.

“Sabah sabah başladık.”

Valizimi bagaja yerleştirdi. Ben de arka kapıyı açacakken Mira seslendi.

“Yanıma otursana.”

“Ön koltukta sen varsın.”

“Evet, ama ben arkada oturmanı istiyorum.”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Vera, sen arkaya geç. Demir de oraya oturacak.”

Başımı ona çevirdim.

“Demir nerede?”

“Birazdan geliyor.”

“Peki.”

Arka koltuğa geçtim. Birkaç dakika sonra siyah bir araç yanımızda durdu.

Demir indi.

Üzerinde siyah bir kazak, koyu renk pantolon ve uzun bir kaban vardı. Güneş gözlüğünü çıkarıp cebine koydu. Önce Kıvanç’la selamlaştı, ardından Mira’nın başına hafifçe dokundu.

“Hazır mısınız?”

Mira gülümsedi.

“Evet!”

Demir arka kapıyı açtı.

Bakışları benim üzerimde durdu.

“Vera.”

“Demir.”

Araca bindi. Yanıma oturdu ve kapıyı kapattı.

Kıvanç dikiz aynasından bize baktı.

“Emniyet kemerleri?”

Mira kemerini taktı.

“Takılı.”

Ben de kemerimi bağladım.

Demir kemerini takınca Kıvanç başını salladı.

“Güzel. O zaman Sapanca’ya!”

Yolculuğun ilk yarım saati Mira ve Kıvanç’ın bitmek bilmeyen sohbetleriyle geçti.

Mira müziğin sesini açmış, şarkılara eşlik ediyordu. Kıvanç da ona katılıyor, bilmediği sözleri bile büyük bir özgüvenle söylüyordu.

“Sen susar mısın?” dedi Mira.

“Benim sesimden rahatsız mı oldun?”

“Evet.”

“Çok ayıp.”

“Gerçekleri söylüyorum.”

Kıvanç kahkaha attı.

“Vera, sen de bir şey söyle.”

“Bence Mira haklı.”

Kıvanç dikiz aynasından bana baktı.

“Bu evde bana saygı duyan yok.”

Demir dışarıyı izliyordu. Bir süre sonra başını bana çevirdi.

“Üşüyor musun?”

“Hayır.”

“Cam açık.”

“Fark ettim.”

“Kapatsana.”

Ona döndüm.

“Demir, camı ben açmadım.”

“Yine de kapat.”

Gülümsedim.

“Emredersiniz.”

Demir’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Güzel.”

Ön koltuktan Kıvanç’ın sesi geldi.

“Arka tarafın kendi dünyası var galiba.”

Mira hemen güldü.

“Bırak, karışma.”

“Ben karışmıyorum. Sadece gözlem yapıyorum.”

“Sen gözlem yapma, araba kullan.”

Yol boyunca birkaç kez mola verdik. Birinde kahve aldık, diğerinde Mira’nın ısrarıyla bir şeyler atıştırdık.

İstanbul’un kalabalığı geride kaldıkça manzara değişiyordu. Yolun iki tarafını ağaçlar kaplamış, hava biraz daha serinlemişti.

Telefonumu çıkarıp camdan görünen manzarayı çekmeye başladım.

Demir bana baktı.

“Ne yapıyorsun?”

“Fotoğraf çekiyorum.”

“Gördüm.”

“Öyleyse neden soruyorsun?”

“Merak ettim.”

Telefonumu ona çevirdim.

“Bak.”

Ekrana baktı.

“Güzel.”

“Ben de öyle düşündüm.”

Bir süre sonra başını koltuğa yasladı. Ben de camdan dışarı bakmaya devam ettim.

Yolun geri kalanında çok fazla konuşmadık.

Ama sessizlik rahatsız edici değildi.

Sapanca’ya vardığımızda öğleden sonra olmuştu.

Kıvanç arabayı göl manzarasına bakan özel bir villanın önünde durdurdu.

Mira heyecanla kapıyı açtı.

“Burası mı?”

Kıvanç gururla gülümsedi.

“Evet hanımefendi. Beğendiniz mi?”

“Bayıldım!”

Ben de arabadan indim. Gölün üzerinde hafif bir sis vardı. Villanın geniş camları manzarayı olduğu gibi içeri taşıyordu. Bahçesi oldukça genişti. Ahşap detaylar, taş duvarlar ve büyük terasıyla tam bir kaçış noktasıydı.

Bir süre manzarayı izledim.

“Burası gerçekten çok güzelmiş.”

Kıvanç valizleri bagajdan indirirken başını kaldırdı.

“Ben seçtim.”

“Belli oluyor.”

“Ne demek o?”

“Güzel seçmişsin.”

“İşte bu.”

Demir de valizleri aldı.

“İçeri geçelim. Hava soğuyor.”

Villanın içi oldukça genişti.

Büyük bir salon, şömine, göle bakan cam duvarlar ve açık mutfak… Üst katta dört yatak odası vardı. Her odanın kendine ait banyosu bulunuyordu.

Mira hemen merdivenlere yöneldi.

“Ben odaları seçiyorum!”

Kıvanç arkasından seslendi.

“Yavaş ol, ev senin değil.”

“Birkaç gün benim!”

Ben gülerek valizimi aldım.

“Ben göl manzaralı odayı istiyorum.”

Demir merdivenlerin başında duruyordu.

“Üst kattaki sağ oda.”

“Orası mı?”

“Evet.”

Valizimi taşımak için uzandım ama Demir benden önce aldı.

“Ben taşırım.”

“Gerek yok.”

“Vera.”

“Tamam.”

Arkamdan gelmesini bekleyerek merdivenleri çıktım.

Odam gerçekten çok güzeldi. Büyük camından göl görünüyordu. Yatağın karşısında küçük bir oturma alanı, köşede şömine vardı.

Demir valizimi yatağın yanına bıraktı.

“Bir şeye ihtiyacın olursa söyle.”

“Teşekkür ederim.”

Kapıya yöneldi.

“Demir.”

Durup bana baktı.

“Efendim?”

“İyi yolculuk yaptık.”

Başını hafifçe eğdi.

“Evet.”

Kapıdan çıktı.

Ben de valizimi açmaya başladım.

Öğleden sonrayı göl kenarında geçirdik.

Kıvanç mangal yapmak istedi. Mira da ona yardım edeceğini söyledi ama on dakika geçmeden mutfakta tartışmaya başladılar.

“Bıçağı yanlış tutuyorsun,” dedi Kıvanç.

Mira ona döndü.

“Ben senden daha iyi yemek yapıyorum.”

“Sen geçen gün makarnayı yaktın.”

“Çünkü telefonum çaldı!”

“Makarnanın telefonla ne ilgisi var?”

“Seninle uğraşamam.”

Mira bıçağı tezgâha bıraktı.

Kıvanç kahkaha attı.

“Daha başlamadan pes ettin.”

Mutfak kapısına yaslanıp onları izliyordum.

“İkiniz de çok komiksiniz.”

Mira bana döndü.

“Vera, gel de şunu sustur.”

“Ben karışmıyorum.”

“Sen de mi?”

Kıvanç zafer kazanmış gibi gülümsedi.

“İşte bu.”

Bir süre sonra Demir de bahçeden içeri girdi. Telefonla konuşuyordu. Konuşması bitince Kıvanç’a baktı.

“Mangal hazır mı?”

“Az kaldı.”

“Az önce de az kalmıştı.”

Kıvanç güldü.

“Sen karışma. Senin işin yemek yemek.”

Demir ona baktı.

“İşini yap.”

Kıvanç ellerini kaldırdı.

“Tamam patron.”

Akşam yemeğini terasta yedik.

Hava serinlemişti ama dışarıdaki manzara o kadar güzeldi ki kimse içeri geçmek istemiyordu. Gölün üzerindeki sis yoğunlaşmış, ağaçların arasına küçük ışıklar yerleştirilmişti.

Yemekten sonra salona geçtik.

Şömineyi yaktık. Mira battaniyeyi alıp koltuğa yerleşti. Kıvanç birkaç içecek hazırladı. Ben de kahvemi alıp koltuğun köşesine oturdum.

Bir süre sohbet ettik.

Sonra Mira oyun oynamak istedi.

“Doğruluk mu cesaret mi?”

Kıvanç güldü.

“Çocuk muyuz?”

“Korktun mu?”

“Benim korkacağım bir şey yok.”

Demir kadehini masaya bıraktı.

“Başlayın.”

İlk birkaç tur oldukça eğlenceliydi. Kıvanç’a eski ilişkisi soruldu, Mira’ya en utandığı anı anlattırıldı. Ben de birkaç soruya cevap verdim.

Sonra şişe Demir’e döndü.

Kıvanç ona baktı.

“Hayatında pişman olduğun bir şey var mı?”

Demir birkaç saniye sustu.

“Var.”

“Ne?”

Demir’in bakışları kısa bir an benim üzerimde durdu.

“Geç kaldığım bir şey.”

Odadaki hava bir anlığına değişti.

Ben gözlerimi kahveme indirdim.

Oyun devam etti ama Kıvanç’ın yüzündeki ifade giderek ciddileşiyordu.

Sonunda şişeyi masaya bıraktı.

“Size bir şey söylemem gerekiyor.”

Mira başını kaldırdı.

“Ne oldu?”

Kıvanç önce ona baktı. Sonra Demir’e.

“Bu Sapanca planını yapmamın bir sebebi vardı.”

Demir kaşlarını çattı.

“Ne sebebi?”

Kıvanç derin bir nefes aldı.

“Mira’yla birlikteyiz.”

Salonda sessizlik oldu.

Şöminenin çıtırtısı dışında hiçbir ses duyulmuyordu.

Demir önce Kıvanç’a baktı. Sonra kız kardeşine.

“Ne?”

Mira ellerini birbirine geçirdi.

“Demir…”

“Doğru mu?”

Mira başını kaldırdı.

“Evet.”

Demir yavaşça doğruldu.

“Ne zamandır?”

Kıvanç cevap verdi.

“Bir süredir.”

“Ne zamandır, Kıvanç?”

“Yaklaşık bir aydır.”

Demir kısa bir kahkaha attı. Fakat yüzünde gülümseme yoktu.

“Bir ay.”

Ayağa kalktı. Birkaç adım yürüyüp şöminenin önünde durdu.

“Benim kardeşimle bir aydır birliktesin.”

Kıvanç da ayağa kalktı.

“Evet.”

“Ve bunu bana söylemedin.”

“Önce Mira’nın da aynı şeyi istediğinden emin olmak istedim. Sonra sana söyleyecektim.”

Demir ona döndü.

“Bir ay boyunca benimle aynı masaya oturdun. Benimle konuştun. Kardeşimi sordum, hiçbir şey söylemedin.”

“Çünkü önce kendi aramızda netleştirmek istedik.”

“Benden saklayarak mı?”

Kıvanç’ın sesi sertleşti.

“Demir, ben Mira’yı seviyorum.”

Demir’in yüzü daha da karardı.

“Ne dedin?”

“Onu seviyorum.”

“Sen benim en yakın arkadaşımsın.”

“Biliyorum.”

“Benim kardeşimden bahsediyoruz.”

“Bunu da biliyorum.”

Demir bir adım yaklaştı.

“Peki sen ne zamandan beri bu kadar rahat karar verebiliyorsun?”

Kıvanç geri çekilmedi.

“Kararı ben tek başıma vermedim. Mira da beni seviyor.”

Demir bu kez kardeşine döndü.

“Mira, sen ne yaptığının farkında mısın?”

Mira ayağa kalktı.

“Evet, Demir. Gayet farkındayım.”

“Sen otur.”

“Hayır.”

“Mira.”

“Bana emir verme. Ben senin küçük kardeşin olabilirim ama kendi hayatımla ilgili kararları kendim verebilirim.”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Ben seni korumaya çalışıyorum.”

“Beni korumakla hayatımı yönetmek aynı şey değil.”

Kıvanç araya girdi.

“Demir, Mira’nın üzerine gitme. Bu kararı birlikte aldık.”

Demir sertçe ona döndü.

“Sen sus.”

“Hayır, susmayacağım. Çünkü konu benim de hayatım.”

“Sen benim kardeşimi üzersen—”

“Üzmeyeceğim.”

“Bunu nereden bileceğim?”

Kıvanç’ın gözleri Demir’in gözlerine kilitlendi.

“Çünkü onu seviyorum. Ve ona zarar verecek son insan ben olurum.”

Demir birkaç saniye boyunca ona baktı.

Sonra başını iki yana salladı.

“İnanamıyorum.”

O ana kadar sessizce oturmuştum.

Ama Demir’in öfkesi giderek büyüyordu. Mira’nın yüzündeki gerginliği, Kıvanç’ın kendini tutmaya çalışmasını görüyordum.

Ayağa kalktım.

“Demir.”

Bana dönmedi.

“Demir, bana bak.”

Bu kez başını çevirdi.

“Sen karışma, Vera.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Karışacağım.”

“Vera.”

“Ne Vera’sı? Bir dakika beni dinle.”

Demir’in bakışları üzerimdeydi.

Yanına yaklaştım.

“Mira yirmi üç yaşında. Kıvanç da çocuk değil. İkisi de ne yaptığını biliyor.”

“Benim kardeşimden bahsediyoruz.”

“Evet. Senin kardeşin. Ama senin mülkün değil.”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Ben onu korumak zorundayım.”

“Koruyorsun zaten. Ama şu an yaptığın şey onu korumak değil. Onun yerine karar vermeye çalışıyorsun.”

Mira başını hafifçe eğdi.

Ben devam ettim.

“Birbirlerini seviyorlar. Sana bunu söylemek için buraya gelmişler. Kıvanç’ın seni karşısına alıp bunu anlatması bile onun bu ilişkiyi ne kadar ciddiye aldığını gösteriyor.”

Demir gözlerini Kıvanç’a çevirdi.

“Benden sakladı.”

“Evet, sakladı. Çünkü senin böyle tepki vereceğini biliyordu.”

Demir bana döndü.

“Sen de mi onu savunuyorsun?”

“Ben kimseyi savunmuyorum. Gerçeği söylüyorum.”

Bir an sustum.

Sonra sesimi biraz alçalttım.

“Demir, Mira senin kardeşin. Onu seviyorsun. Bunu biliyorum. Ama onu kaybetmek istemiyorsan önce kendi kararlarını verebilecek bir kadın olduğunu kabul etmelisin.”

Demir uzun süre konuşmadı.

Sonra ellerini beline koyup başını eğdi.

Bir süre sonra derin bir nefes aldı.

“Bana neden daha önce söylemediniz?”

Mira hemen cevap verdi.

“Çünkü seni kaybetmekten korktum.”

Demir başını kaldırdı.

Mira’nın gözleri dolmuştu.

“Seninle aramın bozulmasını istemedim. Kıvanç’la birlikte olduğumu öğrenince bizi ayırmaya çalışacağını düşündüm.”

Demir’in yüzündeki sertlik bir anlığına kırıldı.

Mira devam etti.

“Ben seni çok seviyorum. Ama Kıvanç’ı da seviyorum.”

Kıvanç onun elini tuttu.

“Ben de seni seviyorum.”

Demir ikisine baktı.

Sonra Kıvanç’a döndü.

“Bir daha benden böyle bir şey saklama.”

Kıvanç başını salladı.

“Saklamayacağım.”

“Ve Mira’yı üzme.”

Kıvanç’ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Üzmeyeceğim.”

Demir hemen karşılık verdi.

“Bunu sözle söylemek kolay.”

“Biliyorum.”

Demir birkaç saniye daha ona baktı.

Sonra Mira’ya yaklaştı ve kız kardeşinin başını öptü.

“Bir daha benden korkma.”

Mira ona sarıldı.

“Özür dilerim.”

Demir kollarını kardeşinin etrafına sardı.

“Bana bir daha böyle bir şey saklama.”

“Tamam.”

Kıvanç da yanlarına geldi.

Demir ona baktı.

“Sen de.”

Kıvanç hafifçe gülümsedi.

“Tamam abi.”

Demir başını iki yana salladı.

“Bana abi deme şimdi.”

İlk kez hepimiz güldük.

Bir süre sonra Mira ve Kıvanç bahçeye çıkmak istediklerini söylediler.

Kıvanç kapıya yönelirken Demir’in omzuna dokundu.

“Biraz konuşacağız. Sonra geliyoruz.”

Demir başını salladı.

“Üşütmeyin.”

Mira gülümseyerek kapıdan çıktı.

Bir süre onları camdan izledim. Kıvanç Mira’nın omzuna kolunu atmıştı. Mira da başını onun omzuna yaslamıştı.

Aralarında ne kadar zamandır sakladıkları bir şey varsa artık saklamıyorlardı.

Salonun içinde yalnızca Demir ve ben kalmıştık.

Demir şöminenin önünde duruyordu. Elini cebine sokmuş, ateşe bakıyordu.

Yanına gittim.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Demir.”

Bana döndü.

“Ne?”

“Öfkelisin.”

“Farkındayım.”

“Biraz fazla tepki verdin.”

“Sen benim yerimde olsan ne yapardın?”

Bir an düşündüm.

“Önce şaşırırdım. Sonra konuşurdum.”

Demir kısa bir gülüş çıkardı.

“Benim kadar sakin olamazdın.”

“Senin kadar sinirli de olmazdım.”

Bana baktı.

“Benim kardeşim.”

“Biliyorum.”

“En yakın arkadaşım.”

“Onu da biliyorum.”

Demir başını eğdi.

“İkisinin de hayatımda yeri var. Bunu benden saklamaları…”

Cümlesini tamamlamadı.

Yanına biraz daha yaklaştım.

“Bazen insanlar önce kendi içlerinde emin olmak isterler. Belki de seni kaybetmekten korktular.”

Demir gözlerini bana çevirdi.

“Sen hiç benden korktun mu?”

Soru beklemediğim bir yerden gelmişti.

Birkaç saniye sustum.

“Evet.”

Bakışları değişti.

“Ne zaman?”

“Beni sevdiğini söylediğin zamanlarda değil. Beni kaybetmeyi göze aldığın zamanlarda.”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Vera…”

“Dört yıl önce beni ne kadar kolay kaybettiğini hatırlıyor musun?”

Aramızdaki sessizlik ağırlaştı.

Demir gözlerini benden ayırmadı.

“Hatırlıyorum.”

“Ben de.”

Bir adım yaklaştı.

“Beni hâlâ o geceyle mi yargılıyorsun?”

Gülümsedim ama gözlerimde neşe yoktu.

“Sen o gecenin hesabını hiç vermedin ki.”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Az önce söyledim.”

“Lavaboda söyledin. Bir cümleyle dört yılı açıklayamazsın.”

“Ben seni aldatmadım.”

“Peki neden o fotoğrafların içinde sen vardın? Neden beni aramadın? Neden açıklama yapmak için peşimden gelmedin?”

Demir cevap vermedi.

Bir süre sonra ağır bir sesle konuştu.

“Çünkü ne söylersem söyleyeyim bana inanmayacağını düşündüm.”

“Bunu benim yerime sen mi kararlaştırdın?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden denemedin?”

Demir bir adım yaklaştı.

“Çünkü gururum vardı.”

İstemeden acı bir gülümseme belirdi yüzümde.

“İşte sorun da buydu Demir. Senin gururun, benim kalbimden daha önemliydi.”

Gözleri yüzümde dolaştı.

“Bunu değiştiremem.”

“Geçmişi değiştiremezsin. Ama bundan sonra ne yapacağını seçebilirsin.”

Demir’in eli belime geldi. Beni kendisine çekmedi. Yalnızca parmaklarını belimin üzerinde tuttu.

“Beni hâlâ seviyor musun?”

Nefesimi tuttum.

Ona baktım.

Bu sorunun cevabını vermek istemiyordum. Çünkü cevabı ne olursa olsun, ikimizden birinin canını yakacaktı.

“Bunu sana söylemeyeceğim.”

Demir’in gözleri daraldı.

“Benden sakladığın şeyler var.”

“Senin de benden sakladıkların var.”

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra Demir elini belimden çekti.

“Peki.”

Başımı hafifçe eğdim.

“Peki.”

Tam o sırada kapının açıldığını duyduk.

Mira ve Kıvanç içeri girdi.

Mira’nın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Kıvanç ise her zamanki rahat tavrına geri dönmüştü.

“Ne oldu?” diye sordu Mira.

“Hiç,” dedim.

Kıvanç bize baktı.

“Biz bir şey mi böldük?”

Demir ona döndü.

“Çok konuşma.”

Kıvanç kahkaha attı.

“Tamam, abi.”

Demir gözlerini devirdi.

“Yine başladı.”

Mira gülerek Kıvanç’ın koluna girdi.

“Ben yukarı çıkıyorum. İyi geceler.”

Kıvanç da peşinden gitti.

Demir şöminenin önünde kaldı.

Ben de merdivenlere yöneldim.

“İyi geceler, Demir.”

Arkamdan sesi geldi.

“Vera.”

Döndüm.

“Efendim?”

“Yarın konuşacağız.”

Birkaç saniye yüzüne baktım.

“Göreceğiz.”

Sonra yukarı çıktım.

O gece yatağıma uzandığımda uzun süre uyuyamadım.

Mira ve Kıvanç’ın ilişkisini düşünüyordum. Birbirlerine bakışlarını, ellerini tutuşlarını, Kıvanç’ın Mira’yı korurken yüzünde oluşan ifadeyi…

Ama aklımın bir köşesinde Demir vardı.

Az önce bana sorduğu soru.

“Beni hâlâ seviyor musun?”

Cevap vermemiştim.

Çünkü cevabı ben bile kendime itiraf edemiyordum.

Dışarıda Sapanca’nın gecesi sessizdi.

Aynı evde dört kişiydik.

İki çift.

Biri sevgisini artık saklamıyordu.

Diğeri ise dört yıl önce yarım bıraktığı hikâyenin tam ortasında duruyordu.