DÖRT YIL SONRA

İstanbul'da sabahlar Londra'dakilere benzemezdi.
Londra'da güne başladığımda çoğu zaman gökyüzü gri olurdu. Yağmurun cama vuran sesine, uzaktan gelen araba uğultularına ve kahvemin kokusuna alışmıştım. Orada hayatımın büyük bir kısmı sessizlik içinde geçiyordu. Kimse kapımı çalmadan önce iki kez düşünür, kimse özel alanıma izinsiz girmezdi.
İstanbul ise daha gözlerimi açmadan kendini hatırlatıyordu.
Boğaz'dan gelen vapur sesleri, bahçedeki kuşlar, çalışanların mutfaktan yükselen konuşmaları… Bir de bu evin kendine has kokusu vardı. Ahşap, kahve ve annemin yıllardır kullandığı o hafif çiçeksi parfüm.
Dört yıl sonra kendi yatağımda uyanmıştım.
Başımı yastığa biraz daha gömdüm. Perdenin arasından süzülen güneş yüzüme vuruyordu. Telefonum komodinin üzerinde aralıksız titriyordu. Geceden beri gelen mesajların sayısını görmemek için ekranı ters çevirdim.
Bir süre öylece yattım.
Sonra dün geceyi hatırladım.
Sahne ışıkları, kalabalığın çığlıkları, Kuzey'in bana dönerek gülümsemesi… Şarkıların her birinde yükselen sesler… Ve bütün bunların arasında, salonun bir köşesinde oturan adam.
Demir.
İsmine zihnimde yer vermemeye çalıştığım hâlde, dün gece boyunca oradaydı. Ben sahnedeyken, ödül alırken, Kuzey'le konuşurken… Gözlerimin görmediği ama varlığını bildiğim bir yerde.
Dört yıl önce arkamda bıraktığımı düşündüğüm şehirde, ilk gecemde karşıma çıkmıştı.
Üstelik hiçbir şey söylemesine gerek kalmadan.
Yataktan kalkıp pencereye yürüdüm. Boğaz'ın üzerinde ağır ağır ilerleyen bir vapuru izledim. İstanbul'un sabahı güzeldi. Ne kadar kızgın olursam olayım, bu şehrin güzelliğine haksızlık edemezdim.
Telefonumu elime aldığımda Kıvanç'tan gelen mesajı gördüm.
Kıvanç: Uyanmadıysan uyandıracağım.
Kıvanç: Uyanıksan da uyandıracağım.
Kıvanç: Bugün seni kaçırıyorum, haberin olsun.
Gülümsedim.
Ben: Önce düzgün bir Türkçe öğren, sonra beni kaçırırsın.
Cevabı saniyeler içinde geldi.
Kıvanç: Dört yıl Londra'da kaldın, hâlâ laf sokmayı bırakmamışsın.
Kıvanç: Saat on ikide hazır ol.
Ben: Nereye?
Kıvanç: Sürpriz.
Ben: Kıvanç.
Kıvanç: Vera.
Ben: Sinirimi bozma.
Kıvanç: Seni seviyorum kuzenim. On ikide aşağıda ol.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Kıvanç'ın sürprizlerinden hiçbir zaman hayır gelmezdi. Ama İstanbul'a döndüğümden beri onunla geçirdiğim her dakika, dört yıl boyunca özlediğim şeylerden biriydi. Beni tanıyordu. Ne zaman susmam gerektiğini, ne zaman konuşmak istemediğimi, ne zaman da yalnızca birinin yanımda olmasına ihtiyaç duyduğumu bilirdi.
Üstelik bunu yüzüme vurmazdı.
Banyoya geçip duş aldım. Ardından saçlarımı kurutup hafifçe şekillendirdim. Üzerime sade, açık renk bir kombin giydim. Büyük güneş gözlüklerimi çantama koyarken aynadaki yansımama son kez baktım.
Dün geceki Vera'dan eser yoktu.
Bugün sadece evinden çıkıp bir yere gidecek olan Vera Karahan'dım.
En azından dışarıdan öyle görünüyordum.
Aşağı indiğimde kahvaltı masasının başında babamı buldum. Annem de karşısında oturmuş, kahvesini içiyordu.
Babam gazeteyi önüne açmıştı ama televizyonun açık olduğunu görünce başımı çevirdim. Ekranda yine ben vardım.
Dünkü ödül töreninden görüntüler geçiyordu.
Sunucunun sesi salona yayıldı.
“Vera Karahan'ın dört yıl sonra Türkiye'ye dönüşü, gecenin en çok konuşulan olayı oldu. Özellikle Kuzey Arman'la gerçekleştirdiği performans sosyal medyada gündem yaratırken, ikilinin sahnedeki uyumu yeniden aşk iddialarını beraberinde getirdi.”
Annem gözlerini televizyondan bana çevirdi.
“Daha sabah sabah başladılar.”
Omuz silktim.
“Bırak konuşsunlar anne. Konuşacak başka şeyleri yoksa benimle oyalanabilirler.”
Babam gazeteyi katladı.
“Dün gece iyiydin.”
Babama baktım.
“İyi miydim?”
“İyiydin,” dedi. “Sahne senindi.”
Babamın ağzından çıkan iki kelime, bazen uzun uzun söylenmiş yüzlerce cümleden daha fazla şey ifade ederdi.
Gülümsedim.
“Teşekkür ederim baba.”
Annem elindeki kahve fincanını tabağına bıraktı.
“Benim kızımın sahnede nasıl duracağını kimseye anlatmasına gerek yok.”
Tam cevap verecektim ki telefonum çaldı.
Kıvanç.
“Efendim?”
“Hanımefendi, saat on ikiye geliyor.”
Duvar saatine baktım.
“On bir kırk.”
“Yirmi dakika sonra aşağıda ol. Trafiği de hesaba kat.”
“Seninle bir yere gelmek için neden bu kadar hazırlık yapmam gerekiyor?”
“Çünkü seninle bir yere gitmek için önce güvenlik ekibini, sonra trafiği, sonra da senin keyfini ayarlamak gerekiyor.”
Annem gülmeye başladı.
“Ben gelmiyorum,” dedim.
“Geliyorsun.”
“Kıvanç.”
“Vera.”
Bir an sustum.
“Tamam. Geliyorum.”
“İşte benim kuzenim.”
Telefonu kapattım.
Babam bana bakıyordu.
“Nereye gidiyorsun?”
“Kıvanç bir yere götürecekmiş. Sürprizmiş.”
Babamın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Dikkat et.”
“Her zaman.”
Annem ayağa kalkıp yanıma geldi. Saçımın omzuma düşen bir tutamını düzeltti.
“Akşam erken gel. Birlikte yemek yiyelim.”
“Tamam anne.”
Onu yanağından öpüp evden çıktım.
Kıvanç beni yalının önünde bekliyordu.
Siyah arabasına yaslanmış, telefonuyla ilgileniyordu. Beni gördüğü anda telefonunu cebine koydu.
“Hanımefendi teşrif etti.”
“Çok konuşuyorsun.”
“Daha arabaya binmeden başladın.”
Yanına yaklaşıp gözlüğümü çıkardım.
“Nereye gidiyoruz?”
“Önce bir yere uğrayacağız.”
“Bunu zaten söyledin.”
“Sonra da yemek yiyeceğiz.”
“Bunu da tahmin etmiştim.”
Kapıyı açtı.
“Buyurun, prenses.”
“Bir daha bana prenses dersen seni burada bırakırım.”
Kahkaha attı.
“Dört yıldır özlediğim tek şey bu olabilir.”
Arabaya bindim. Kıvanç direksiyona geçtiğinde telefonuma bir bildirim geldi. Kuzey'dendi.
Kuzey: Dün gece için tekrar tebrikler. İstanbul seni özlemiş.
Gülümsedim.
Ben: İstanbul'u ben de özlemişim.
Kuzey: Bugün görüşüyor muyuz? Albümle ilgili konuşmamız gereken şeyler var.
Ben: Kıvanç'la dışarı çıkıyorum. Sonra haberleşiriz.
Mesajı gönderdikten sonra telefonu çantama koydum.
Kıvanç yola çıkmıştı.
“Kimdi?”
“Kuzey.”
“Ne istiyormuş?”
“Albüm.”
Kıvanç başını hafifçe salladı.
“Tabii. Albüm.”
Ona yan gözle baktım.
“Başlama.”
“Ben bir şey demedim.”
“Yüzün söyledi.”
“Benim yüzüm çok dürüsttür.”
“Maalesef.”
Gülerek önüne döndü.
Bir süre İstanbul'u izledim. Yollar, binalar, sahil boyunca sıralanan kafeler… Bazı yerler hiç değişmemişti. Bazılarıysa benim yokluğumda başka bir hayata başlamış gibiydi.
Kıvanç arabayı sahile yakın, Karahan ailesine ait bir binanın önünde durdurdu.
“İndik.”
“Burası neresi?”
“Babamın eski iş yerlerinden biri. Şimdi birkaç toplantı için kullanılıyor.”
“Beni buraya neden getirdin?”
“Bir evrak işi var. Onu halledeceğim. Sonra yemek.”
“Beni evrak işi için mi kaçırdın?”
“Seninle vakit geçirmek için bahane bulmam gerekiyor, ne yapayım?”
Gözlerimi devirdim.
Arabadan indik. Kapının önündeki güvenlik görevlileri bizi selamladı. Kıvanç önden yürürken ben de arkasından binaya girdim.
İçerisi oldukça sakindi. Geniş merdivenler, yüksek tavanlar ve duvarlarda asılı eski aile fotoğrafları vardı. Burası bir iş yerinden çok, aileye ait eski bir konak havası taşıyordu.
Kıvanç telefonuna baktı.
“Ben yukarı çıkıp iki dakika konuşacağım. Sen burada bekle.”
“Ben de geleyim.”
“Yok, kısa sürecek.”
“Peki.”
“Bir şey ister misin?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Kıvanç.”
“Tamam, tamam.”
Gülerek merdivenlere yöneldi.
Ben de lobideki geniş pencerenin önüne geçtim. Telefonumu çıkarıp gelen mesajlara baktım. Sosyal medya bildirimleri hâlâ durulmuyordu. Dün geceden kesitler, sahne görüntüleri, fotoğraflar…
Bir tanesinde Kuzey'le yan yana duruyorduk. Başka birinde ödülümü tutarken gülümsüyordum.
Bir diğerinde ise Demir vardı.
Ekrana biraz daha yaklaştım.
Ödülünü almak için sahneye çıktığı an çekilmişti. Siyah takım elbisesi, dağınık saçları, o kendine özgü umursamaz duruşu…
Fotoğrafı kapattım.
Daha fazla bakmak istemedim.
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Vera?”
Olduğum yerde kaldım.
Bu sesi tanımamak mümkün değildi.
Dört yıl boyunca duymamaya çalıştığım, bazen rüyalarımda bile kendime yasakladığım ses.
Yavaşça arkamı döndüm.
Demir Sancaktar birkaç adım uzağımda duruyordu.
Bir an için etrafımdaki her şey sustu.
Ne koridordan gelen ayak seslerini duydum ne dışarıdaki araba gürültüsünü… Yalnızca karşımda duran adama baktım.
Dün gece uzaktan gördüğüm adam, şimdi birkaç adım ötemdeydi.
Üzerinde koyu renk bir gömlek, siyah bir ceket vardı. Saçları her zamanki gibi dağınıktı. Yüzündeki ifade ise yıllardır hatırladığım gibiydi; kolay kolay kimseye bir şey belli etmeyen, kendinden emin ve fazlasıyla sakin.
Gözleri yüzümde dolaştı.
Sanki beni gerçekten gördüğünden emin olmaya çalışıyordu.
Ben de ona baktım.
Dört yıl.
İnsan dört yılda çok şey değiştirirdi. Saçını, evini, ülkesini, arkadaşlarını, alışkanlıklarını… Hatta kendisini bile değiştirebilirdi.
Ama bazı insanların yüzü, hafızanda bıraktığı yerden hiç silinmiyordu.
“Merhaba,” dedim.
Sesim düşündüğümden daha sakindi.
Demir başını hafifçe eğdi.
“Merhaba.”
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu.
Gözlerimi ondan ayırmadan çantamın askısını omzuma yerleştirdim.
“Burada olduğunu bilmiyordum.”
“Ben de seni beklemiyordum.”
“Güzel.”
Bakışları bir anlığına yüzümde sabitlendi.
“İstanbul'a alışabildin mi?”
Dudaklarımda küçük, mesafeli bir gülümseme oluştu.
“Daha dün geldim. Ama şehir aynı şehir.”
“Sen aynı değilsin.”
Bu cümlesini duyduğumda içimde bir şey kıpırdadı. Yüzüme yansıtmadım.
“İnsanlar değişir, Demir.”
İlk kez adını söylemiştim.
Bunu fark ettiğini gözlerinden anladım.
“Evet,” dedi. “Değişir.”
“Sen de değişmişsindir.”
“Belki.”
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Belki mi?”
Gözleri bir an dudaklarıma kaydı, sonra yeniden gözlerime döndü.
“Bazı şeyler değişmiyor.”
O cümlenin nereye gittiğini ikimiz de biliyorduk.
Ama ben oraya gitmeyecektim.
“Benim gitmem gerekiyor.”
Demir hemen cevap vermedi. Bir adım bile atmadı. Yalnızca bana bakmayı sürdürdü.
“Vera…”
“Efendim?”
Sanki söyleyeceği cümleyi zihninde tartıyordu. Yıllar önce olsa, ne söylemek istediğini yüzünden anlardım. Şimdi ise onu tanıyor olmamın hiçbir anlamı yoktu. Çünkü artık hayatımda değildi.
“Dün gece…” diye başladı.
“Dün gece ne?”
Bir an sustu.
“İyiydin.”
İstemeden güldüm. Kısa, soğuk bir gülüştü.
“Bunu zaten herkes söyledi.”
“Ben herkes değilim.”
“Dört yıldır öylesin.”
Yüzündeki ifade değişmedi ama çenesinin hafifçe sıkıldığını gördüm.
İşte buydu.
Demir Sancaktar'ın öfkesi hiçbir zaman yüksek sesle başlamazdı. Önce çenesi kasılır, sonra gözleri sertleşirdi. Onu tanıdığım zamanlardan kalan küçük bir ayrıntı.
Hâlâ hatırlıyordum.
Bundan hoşlanmadım.
“Beni dün gece izledin mi?” diye sordu.
Soru beklemediğim kadar doğrudandı.
“Salondaki herkes izledi.”
“Benim ne demek istediğimi biliyorsun.”
“Hayır, bilmiyorum.”
Gözlerini gözlerimden ayırmadı.
“Kuzey'le sahnedeydin.”
Başımı hafifçe eğdim.
“Evet.”
“Çok yakındınız.”
“Bu bir sahne performansıydı.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse?”
Demir bir süre sessiz kaldı.
Sonra çok daha alçak bir sesle konuştu.
“İnsan bazı şeyleri görmeye alışık olmuyor.”
İçimden bir kahkaha yükseldi ama dışarı çıkmasına izin vermedim.
“Dört yılda alışmış olman gerekirdi.”
Bu kez bakışlarını kaçırmadı.
“Alışamadım.”
Bir saniye.
Yalnızca bir saniye boyunca, o cümlenin içimde bir yere dokunmasına izin verdim.
Sonra kendimi toparladım.
“Bu benim sorunum değil, Demir.”
“Biliyorum.”
“Bildiğine sevindim.”
Tam o sırada üst kattan ayak sesleri duyuldu. Kıvanç'ın sesi koridora yayıldı.
“Vera? Nerede kaldın?”
Demir'le göz göze gelmeye devam ettim.
Kıvanç merdivenlerden inerken bizi gördü. Önce bana, ardından Demir'e baktı. Yüzündeki ifade bir anda değişmedi ama gözlerinde kısa bir şaşkınlık belirdi.
“Demir?”
Demir başını ona çevirdi.
“Kıvanç.”
Kıvanç yanımıza geldi. İkisi birbirlerine kısa bir selam verdi. Aralarında dört yıllık bir ayrılık yokmuş gibi rahat görünüyorlardı. Zaten ailelerin arasındaki bağ hiçbir zaman kopmamıştı. Kıvanç, Demir'i hâlâ eski dostu olarak görüyordu.
Ama benim yanımda durduğunu da unutmamıştı.
“Ne tesadüf,” dedi Kıvanç.
Demir'in bakışları yeniden bana döndü.
“Öyle.”
Kıvanç bir an ikimize baktı.
“Biz çıkıyorduk.”
“Ben de zaten gidiyordum,” dedi Demir.
Sonra bana döndü.
“Görüşürüz, Vera.”
Cevap vermeden önce birkaç saniye bekledim.
“Görüşürüz.”
Demir yanımızdan geçip kapıya doğru yürüdü. Adımları sakindi. Arkasına dönüp bakmadı.
Ben de bakmadım.
Kapı kapandığında Kıvanç'ın bana döndüğünü hissettim.
“İyi misin?”
Çantamın askısını düzelttim.
“Gayet iyiyim.”
“Vera…”
“Kıvanç, lütfen.”
Bir şey söylemedi.
Beni tanıyordu. Üzerime gelirse konuşmayacağımı da biliyordu.
Birlikte binadan çıktık. Arabaya bindiğimizde birkaç dakika sessiz kaldık. Kıvanç motoru çalıştırdı ama hemen hareket etmedi.
“Bilmiyordum burada olacağını,” dedi.
“Biliyorum.”
“Karşılaşacağınızı da bilmiyordum.”
“Önemli değil.”
Kıvanç bana baktı.
“Önemli değil mi gerçekten?”
Camdan dışarı çevirdim başımı.
“Hayır.”
Kıvanç bir süre bekledi. Sonra derin bir nefes aldı.
“Tamam.”
Araba hareket etti.
Ben de telefonumu elime aldım. Ekranda yeni bir mesaj vardı. Kuzey'den gelmişti.
Kuzey: Akşam albüm için konuşalım mı? Birkaç yeni fikir geldi aklıma.
Cevap yazmaya başladım.
Ben: Olur. Saatini haber ver.
Telefonu kapattım.
Kıvanç radyoyu açtı. Dışarıda İstanbul akıyordu. İnsanlar kaldırımlarda yürüyordu, vapurlar Boğaz'dan geçiyor, şehir kendi telaşına devam ediyordu.
Her şey normaldi.
Ben de normaldim.
En azından öyle görünüyordum.
Aynı saatlerde Demir, Sancaktar Köşkü'nün çalışma odasında oturuyordu.
Önündeki kahveye dokunmamıştı. Telefonu masanın üzerinde duruyordu. Birkaç dakika önce Baran aramış, akşam için aile yemeğini hatırlatmıştı.
Demir henüz cevap vermemişti.
Kapı açıldı.
Baran içeri girdiğinde kardeşinin yüzüne baktı. Demir'in karşısındaki koltuğa oturdu.
“Bugün neredeydin?”
“Dışarıdaydım.”
“Belli.”
Demir gözlerini telefonundan kaldırmadı.
“Bir şey mi oldu?”
Baran hafifçe geriye yaslandı.
“Vera'yı gördün mü?”
Demir'in parmakları telefonun üzerinde durdu.
Cevap vermek için acele etmedi.
“Gördüm.”
Baran başını hafifçe salladı. Sanki zaten tahmin ettiği bir şeyi doğrulamıştı.
“Nasıl geçti?”
“Normal.”
Baran kısa bir gülümsemeyle kardeşine baktı.
“Senin normal dediğin şeyleri merak ediyorum bazen.”
Demir bu kez başını kaldırdı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Hiçbir şey.”
Baran'ın sesinde alay yoktu. Onu kızdırmaya çalışmıyordu. Yalnızca karşısında oturan adamı iyi tanıyordu.
“İyi görünüyordu,” dedi Demir.
“Öyle mi?”
“Evet.”
“Mutlu muydu?”
Demir cevap vermedi.
Baran gözlerini kardeşinin yüzünde gezdirdi.
“Bunu soracak kadar merak ediyorsan kendisine sorsaydın.”
Demir çenesini sıktı.
“Her şeyi konuşmak zorunda değiliz, Baran.”
“Zorunda değiliz.”
Baran ayağa kalktı. Kapıya yönelmeden önce bir kez daha kardeşine baktı.
“Akşam yemekte ol. Babam bekliyor.”
“Gelirim.”
Baran çıktıktan sonra odada yeniden sessizlik oluştu.
Demir telefonunu eline aldı.
Dün gece çekilmiş fotoğraflardan biri ekranda açıktı. Vera, Kuzey'in yanında duruyordu. Yüzünde kendine güvenen o gülümseme vardı. Sahnenin ışıkları saçlarına düşmüş, kalabalık arka planda bulanıklaşmıştı.
Demir fotoğrafa uzun süre baktı.
Sonra ekranı kapattı.
Masaya bıraktığı telefonun yanında kahvesi hâlâ soğuyordu.
Akşamüstü Karahan Yalısı'na döndüğümde annem salondaydı. Beni görünce gülümsedi.
“Günün nasıl geçti?”
Ayakkabılarımı çıkarırken cevap verdim.
“Güzeldi.”
“Yemek için ne istersin?”
“Ne yaptıysan onu yerim.”
Annem mutfağa doğru seslendi. Ben de salona geçip koltuğa oturdum.
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez Kıvanç'tı.
Kıvanç: Bir daha seni sürpriz diye götürdüğüm yere gelmeyeceksin sanırım.
Gülümsedim.
Ben: Bir dahaki sefere önce nereye gittiğimizi söyle.
Kıvanç: Sürprizin anlamı kalmaz.
Ben: O zaman sürprizlerini kendine sakla.
Kıvanç: Seni seviyorum, huysuz.
Telefonu bıraktım.
Tam o sırada babam salona girdi. Ceketini çıkarıp koltuğun karşısına oturdu.
“Yarın akşam için bir planımız var.”
“Ne planı?”
“Yemek.”
“Bunu her akşam yapıyoruz baba.”
Babam hafifçe gülümsedi.
“Bu yemek biraz farklı.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Nasıl farklı?”
“Eski dostlarımızı ağırlayacağız.”
İçimde küçük bir huzursuzluk belirdi. Babamın kimden bahsettiğini tahmin etmek zor değildi.
“Sancaktarlar mı?”
Babam başını salladı.
“Yavuz aradı. Uzun zamandır bir araya gelmedik.”
Bardağımdan bir yudum su aldım.
“Anladım.”
Babam gözlerini üzerimde tuttu.
“Gelmeni istiyorum.”
“Ben zaten evde olacağım.”
“Güzel.”
Konuyu uzatmadı. Ben de başka bir şey sormadım.
Ama zihnimde sabahki karşılaşma yeniden canlandı.
Demir'in sesi.
Bakışları.
“Alışamadım.”
Bardağı masaya bıraktım.
Dört yıl önce bir fotoğraf karesiyle hayatımdan çıkan adam, şimdi yeniden aynı şehrin içindeydi. Üstelik ailelerimiz arasındaki bağ yüzünden onunla karşılaşmamam neredeyse imkânsızdı.
Bunu biliyordum.
Yine de yarın akşam aynı masada oturacağımızı düşünmek istemedim.
Çünkü ben İstanbul'a dönerken geçmişimle yüzleşmek için gelmemiştim.
Benim buraya dönmek için başka sebeplerim vardı.
Ve hiç kimsenin, özellikle Demir Sancaktar'ın, bunu unutmamı sağlamasına izin vermeyecektim.
Pencerenin önüne yürüdüm.
Boğaz'ın üzerinde akşam ışıkları yanmaya başlamıştı.
İstanbul, gecenin içine doğru ağır ağır kararıyordu.
Dört yıl önce bu şehirden giderken ardımda bıraktığım her şeyin küle döndüğünü sanmıştım.
Meğer bazı yangınlar sönmüyormuş.
Sadece yeniden alev alacakları günü bekliyorlarmış.