BİR UMUT

Ne kadar zamandır buradaydım, bilmiyordum.

Zamanın anlamını kaybettiği bir yerdeydim. Ne gece vardı ne gündüz. Penceresiz, havasız, soğuk bir oda… Duvarların rengi bile birbirine karışmıştı. Tavandaki küçük ışık hiç sönmüyordu. Gözlerimi kapattığımda karanlık olmuyor, açtığımda aydınlık hissetmiyordum.

Sadece bekliyordum.

Kapının açılmasını.

Ayak seslerini.

O adamın yeniden karşıma çıkmasını.

Ve her defasında, kapının ardında onu gördüğümde içimde büyüyen o korkuyu…

Dizlerimi göğsüme çekmiş, yatağın köşesine sinmiştim. Bileklerimdeki izler acıyordu. Dudaklarım kurumuştu. Önümde duran suya uzanmak için bile kendimi ikna etmem gerekiyordu.

Ama bunların hiçbirini düşünmek istemiyordum.

Aklımda yalnızca Demir vardı.

Demir’in yüzü…

Gözlerini kısarak bana baktığı o anlar. Sinirlendiğinde çenesinin nasıl gerildiği. Bir şey söylemeden önce birkaç saniye susması. Bana yaklaşırken acele etmemesi ama yanımdan geçerken bile varlığını hissettirmesi…

Bir zamanlar onunla aynı evde uyanmıştım.

Sabahları benden önce uyanır, yatağın diğer tarafında sessizce telefonuna bakardı. Ben gözlerimi açtığımda beni izlediğini fark ederdim.

“Ne zamandır bakıyorsun?”

“Bir süredir.”

“Rahatsız edici.”

“Alışırsın.”

O zamanlar gülümserdim.

Şimdi o sabahları geri verecek bir şeyim olsa, hiç düşünmeden her şeyimi verirdim.

Başımı duvara yasladım. Gözlerimi kapattım.

Onun sesini hatırlamak istiyordum.

Sadece sesini.

“Vera.”

İçimden bir şey koptu.

Gözlerimi hızla açtım. Odanın içinde kimse yoktu.

Kendi kendime fısıldadım.

“Buradayım…”

Sesim o kadar zayıf çıkmıştı ki kendim bile zor duydum.

Bir zamanlar Demir’in yanında susmak bile güzeldi. Çünkü ne zaman konuşsam beni dinlerdi. Bazen tartışırdık, bazen birbirimize saatlerce kızardık. Ama gecenin sonunda aynı odada, aynı sessizliğin içinde buluşurduk.

Şimdi dört yıl önceki bir anıyı hatırlamak için bile uğraşıyordum.

Bir gece…

İstanbul’daki evimizdeydik. Şiddetli yağmur yağıyordu. Ben salondaki koltukta uyuyakalmıştım. Demir beni uyandırmak yerine kucağına almış, yatak odasına taşımıştı. Gözlerimi yarı araladığımda yüzünü görmüştüm.

“Uyumadığını biliyorum.”

Gülümsemiştim.

“Beni taşımanı izlemek istedim.”

“Şımarıyorsun.”

“Sen şımartıyorsun.”

Beni yatağa bıraktığında gitmesine izin vermemiş, kolundan tutmuştum.

“Biraz daha kal.”

O gece kalmıştı.

Şimdi ise tek istediğim, kapının açılması ve onun içeri girmesiydi.

Beni bulmasını istiyordum.

Bana kızmasını, bağırmasını, neden kendimi koruyamadığımı sormasını bile…

Yeter ki karşıma çıksın.

Yeter ki gözlerine bakabileyim.

“Demir…”

İsminden başka bir şey söyleyemedim.

Tam o sırada kapının kilidi döndü.

Bütün bedenim kasıldı.

Başımı kaldırdım.

Kapı açıldı.

İçeri girdiğinde elimde olmadan geriye çekildim. Elinde bir tepsi vardı. Üzerinde bir tabak yemek ve bir bardak su bulunuyordu.

Yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı.

“Bak, bugün sana güzel şeyler getirdim.”

Cevap vermedim.

Tepsiyi yere bıraktı. Bir süre beni izledi.

“Yememişsin.”

Sessiz kaldım.

“Vera, seninle konuşuyorum.”

Bakışlarımı ondan kaçırdım.

Bir anda yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Yine mi?”

Başımı kaldırdım.

“Ne istiyorsun?”

Sakin sormaya çalışmıştım ama sesimdeki titremeyi gizleyemedim.

Adam birkaç saniye bana baktı.

“Seninle vakit geçirmek istiyorum.”

“Beni burada tutarak mı?”

“Başka türlü benimle kalmayacaktın.”

“Çünkü sen hastasın.”

Söylediğim anda yüzü değişti.

Önce gözlerini kırptı. Ardından dudaklarının kenarında anlamsız bir gülümseme belirdi.

“Hastayım?”

Ayağa kalktı.

“Ben mi hastayım?”

Bir adım attı.

“Yıllardır seni takip ediyorum. Seni herkesten daha iyi tanıyorum. Neyi sevdiğini, ne zaman nerede olduğunu, hangi parfümü kullandığını biliyorum. Senin için her şeyi yaptım!”

“Ben senden hiçbir şey istemedim.”

Bir an durdu.

Sonra tepsiyi tek hamlede duvara fırlattı.

Porselen tabağın kırılma sesi odada yankılandı. Su bardağı parçalandı. Yemek yere saçıldı.

İçgüdüsel olarak başımı kollarımın arasına aldım.

Adam birden duvara döndü.

Yumruğunu sertçe vurdu.

Bir kez.

İkinci kez.

Üçüncü kez.

Her darbede duvardan gelen ses biraz daha yükseliyordu.

“HERKES AYNI ŞEYİ SÖYLÜYOR!”

Bir kez daha vurdu.

“HERKES!”

Sonra kendi eline baktı. Parmaklarının üzerinde açılan yaralardan kan süzülüyordu.

Ama durmadı.

Bu kez başını duvara dayadı. Alnını sertçe bastırdı, ardından geri çekip yeniden vurdu. Kendi canını yakması onu durdurmuyor gibiydi.

“Sen de mi?” diye mırıldandı.

“Sen de mi beni istemiyorsun?”

Nefesimi tuttum.

Bir anda bana döndü.

Gözleri öfkeyle doluydu.

“BANA BAK!”

Başımı kaldırdım.

Yaklaşacağını düşündüm. Yüzüme vuracağını, beni yerimden kaldıracağını…

Ama birkaç saniye sonra olduğu yerde durdu.

Öfkesi sanki bir düğmeye basılmış gibi söndü.

Başını eğdi. Kanayan eline baktı. Sonra yerdeki kırıklara.

Derin bir nefes aldı.

“Bak, yine dağıttım ortalığı.”

Sesi değişmişti.

Az önce bağıran adam gitmiş, yerine sakin bir yabancı gelmişti.

Bana doğru eğildi.

“Üzülme. Toplarım.”

Geri çekildim.

Elini uzattığında irkildim.

“Dokunma bana!”

Elini havada tuttu.

Bir süre yüzüme baktı.

Sonra gülümsedi.

“Benden korkmana gerek yok.”

İçimden acı bir gülüş geçti.

Bu adamın ne zaman ne yapacağını bilmiyordum. Bir saniye önce kendine zarar verecek kadar öfkeleniyor, sonraki saniye sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi benimle konuşuyordu.

Ondan korkmamak mümkün değildi.

Yavaşça ayağa kalktı.

“Biraz dinlen. Sonra konuşuruz.”

Kapıya yürüdü. Çıkmadan önce arkasını döndü.

“Bu arada…”

Gözlerimi kaldırdım.

“Demir’i hâlâ düşünüyorsun, değil mi?”

Kalbim göğsüme sertçe çarptı.

Hiçbir şey söylemedim.

Gülümsedi.

“Biliyordum.”

Kapı kapandı.

Kilit sesi duyuldu.

Ve ben yeniden yalnız kaldım.

Yerdeki kırıkların arasında otururken gözlerim doldu.

Artık korkumu saklayacak gücüm kalmamıştı.

Ama ağladığım için değil, Demir’i hatırladığım için canım yanıyordu.

Onunla son konuşmamızı düşündüm.

Karahan Yalısı’nda, herkesin önünde birbirimize bağırdığımız gece…

Bana bakıyordu. Çenesi kilitlenmişti. Gözlerinde öfke vardı ama o öfkenin altında başka bir şey de görmüştüm.

Ben ise ona gitmesini söylemiştim.

Gitmişti.

O gece arkasından bakmamıştım.

Şimdi o kapının önünde durup geri dönmesini bekliyordum.

Keşke o gece biraz daha konuşsaydık.

Keşke kapıyı kapatmadan önce yüzüne bir kez daha baksaydım.

Keşke…

Başımı ellerimin arasına aldım.

“Ben seni hâlâ seviyorum.”

Bu cümleyi ilk defa kendime bu kadar açık söyledim.

Dört yıldır kendimden sakladığım, başkalarına itiraf etmekten kaçındığım şeyi…

Hâlâ seviyordum.

Bütün kırgınlığıma rağmen.

Bütün öfkeme rağmen.

Bana yaşattığı acıya rağmen.

Demir’i görmek istiyordum.

Başka kimseyi değil.

Ne zaman uykuya daldığımı bilmiyordum.

Rüyamda İstanbul’daydım.

Boğaz’ın kıyısında, Demir’in yanındaydım. Üzerimde onun siyah gömleği vardı. Rüzgâr saçlarımı yüzüme savuruyordu.

Demir ellerini cebine sokmuş, bana bakıyordu.

“Yine ne düşünüyorsun?”

“Hiç.”

“Yalan söyleme.”

Yanına yaklaştım.

“Beni seviyor musun?”

Kaşını hafifçe kaldırdı.

“Bunu şimdi mi soruyorsun?”

“Cevap ver.”

Bir adım yaklaştı.

“Dört yıl sonra bile mi?”

Gözlerim doldu.

“Evet.”

Elini yüzüme uzattı.

“Vera…”

Tam ona dokunacakken görüntü kayboldu.

Gözlerimi açtım.

Tavan.

Soğuk duvarlar.

Kilitli kapı.

Yine aynı oda.

Dudaklarım titredi.

“Demir…”

Sesim uykunun içinden çıkmış gibi boğuktu.

“Lütfen…”

Bir elimle yüzümü kapattım.

“Gel…”

Kapının diğer tarafında bir telefonun ekranı aydınlandı.

Adam, kaydettiği videoyu tekrar izliyordu.

Ekranda ben vardım.

Uyurken başımı yana çevirmiş, ağlamaklı bir sesle Demir’in adını söylüyordum.

Adam videoyu birkaç kez başa sardı.

Yüzündeki ifade giderek sertleşti.

“Demir…”

Telefonu avucunda sıktı.

“Yine Demir.”

Ayağa kalktı. Odada birkaç adım yürüdü. Sonra birden durdu.

Telefonunu açtı.

Demir’in numarasının bulunduğu mesaj ekranına girdi.

Videoyu ekledi.

Bir süre ekrana baktı.

Sonra gönderdi.

Mesajın altında tek bir cümle vardı:

“Uyurken bile seni sayıklıyor. Bakalım onu benden önce bulabilecek misin?”

O sırada Demir, Of’taki evin çalışma odasındaydı.

Masada haritalar, güvenlik kamerası görüntüleri, telefon kayıtları ve araç plakaları vardı. Haldun karşısında duruyor, Kıvanç Serkan’la birlikte gelen bilgileri inceliyordu.

Demir’in telefonu titredi.

Ekrana baktı.

Bilinmeyen numara.

Mesajı açtı.

Videoyu gördüğü anda yüzündeki bütün ifade kayboldu.

Parmağı ekrana dokundu.

Görüntü başladı.

Ben vardım.

Yerde, yatağın kenarına kıvrılmış hâlde uyuyordum. Saçlarım yüzüme dağılmıştı. Yüzüm solgundu.

Sonra dudaklarım hareket etti.

“Demir…”

Demir’in eli durdu.

Videoyu başa sardı.

Bir kez daha izledi.

“Demir… lütfen…”

Odanın içindeki herkes susmuştu.

Haldun, Demir’in yüzüne baktı.

“Ne oldu?”

Demir telefonu masaya bıraktı. Ekran hâlâ açıktı.

“Bana video göndermiş.”

Haldun’un bakışları sertleşti.

“Vera mı?”

Demir cevap vermedi. Videoyu yeniden açtı.

Benim sesim odada bir kez daha duyuldu.

“Gel…”

Haldun gözlerini kapattı. Bir anlığına başını öne eğdi.

Demir’in çenesi kilitlendi.

“Yaşıyor.”

Sesi soğuktu.

“Sesini duydum. Yaşıyor.”

Kıvanç masaya yaklaştı.

“Gönderdiği numara bulunabilir mi?”

“Bulunacak.”

Demir telefonu eline aldı. Videoyu bir kez daha izledi. Bu defa gözlerini ekrandan ayırmadı.

Ben uyurken bile ona sesleniyordum.

Dört yıl önce arkasından gitmediği kadının, şimdi karanlık bir odada yalnızca onun gelmesini beklediğini görüyordu.

“Onu bulacağım.”

Haldun karşısına geçti.

“Demir…”

Demir başını kaldırdı.

“Ne gerekiyorsa yap. Kimseyi bekleme.”

“Beklemiyorum zaten.”

Telefonunu cebine koydu. Ceketini aldı.

Kapıya yönelirken son kez konuştu.

“Bu herifin saklanacak yeri kalmayacak.”

Ben ise o sırada yeniden duvara yaslanmıştım.

Gözlerimi kapattım.

Demir’in sesini hayal ettim.

Bir gün önce bana kızdığı hâlini değil. Dört yıl önce saçlarımı okşarkenki hâlini değil. Beni ilk öptüğü günü bile değil.

Sadece karşıma çıkmasını istiyordum.

Beni o odadan çıkarmasını.

Elimi tutmasını.

Bir kez olsun yüzüne bakabilmeyi.

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Ağlamamak için direndim ama gözyaşlarım yine de aktı.

“Demir…”

Başımı dizlerime gömdüm.

“Ne olur…”

Bir süre sonra kendi kendime, neredeyse duyulmayacak kadar alçak bir sesle fısıldadım.

“Ben buradayım.”

Odanın karanlığında sesim kayboldu.

“Beni bul.”

Ve ilk kez, dört yıldır kendime bile söylemediğim bir şeyi bütün kalbimle istedim.

Demir Sancaktar’ın beni bulmasını.