SENİ BULDUM GÜZELİM

Gece, Of’un üzerine ağır ağır çökmüştü.

Karahan ailesinin kaldığı evin çalışma odasında saatlerdir kimse yerinden kalkmamıştı. Masanın üzerinde haritalar, güvenlik kamerası görüntüleri, telefon kayıtları ve Vera’nın kaçırıldığı geceye ait fotoğraflar vardı.

Demir, masanın başında ayakta duruyordu.

Üzerindeki siyah gömleğin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Birkaç gündür doğru düzgün uyumamıştı. Sakalları uzamış, gözlerinin altına yorgunluk yerleşmişti. Fakat bakışlarındaki sertlikten hiçbir şey eksilmemişti.

Masada, küçük bir kutunun içinde Vera’nın küpesi duruyordu.

Demir arada bir gözlerini ona çeviriyordu.

Küçücük bir eşya.

Ama Vera’nın nerede olduğuna dair ellerindeki tek somut izlerden biriydi.

Kıvanç, bilgisayarın başında Serkan’la birlikte görüntüleri inceliyordu. Haldun ise pencerenin önünde, telefonunu kulağına götürmüş, birileriyle konuşuyordu.

“Hayır, o güzergâhı tekrar kontrol edin. Sadece ana yolları değil, ara yolları da istiyorum.”

Telefonu kapattı.

“Bir gelişme var mı?”

Serkan başını kaldırmadan cevap verdi.

“İlk aracın Of’tan ayrıldıktan sonraki güzergâhını belirledik. Ancak sonrasında plaka değişmiş. Bir süre önce kullandığı araçla aynı araç olup olmadığını kesinleştirmeye çalışıyoruz.”

Demir masaya yaklaştı.

“Ne kadar sürecek?”

“Birkaç dakika.”

Demir cevap vermedi.

Kıvanç ekrandaki görüntüyü büyüttü.

“Şuna bakın.”

Herkes bilgisayarın etrafında toplandı.

Ekranda, gece saatlerinde çekilmiş bir yol görüntüsü vardı. Siyah bir araç, kameranın önünden geçiyordu. Görüntü birkaç saniye sonra başka bir kameraya bağlandı.

Kıvanç görüntüyü durdurdu.

“Bu araç.”

Serkan başını salladı.

“Evet. Aynı araç.”

“Buradan nereye gidiyor?”

Serkan haritayı açtı. Görüntüdeki yolun devamını işaretledi.

“Şu bölgeye. Ama burada bir ayrım var. Araç ana yoldan ayrılmış.”

Haldun öne eğildi.

“Orada ne var?”

“Eski bir yerleşim alanı. Birkaç kullanılmayan bina, depolar ve eski evler.”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Devam edin.”

Serkan diğer kameranın görüntüsünü açtı.

Bu kez araç bir binanın önünde duruyordu.

Kapı açıldı.

Önce adam indi.

Ardından arka kapıya yöneldi.

Görüntü kalitesi iyi değildi ama arka koltuktan indirilen kişinin kim olduğu anlaşılabiliyordu.

Vera.

Demir’in nefesi bir anlığına kesildi.

Görüntüyü durdurdu.

“Yaklaştır.”

Serkan görüntüyü büyüttü.

Vera’nın başı öne eğikti. Üzerindeki kıyafetler dağılmış, saçları yüzüne dökülmüştü. Adam onu kolundan tutarak binaya doğru götürüyordu.

Demir ekrana biraz daha yaklaştı.

“Bu ne zaman?”

Serkan kayıt tarihine baktı.

“Yaklaşık iki saat önce.”

Demir’in çenesi kilitlendi.

İki saat.

Vera iki saat önce oradaydı.

Belki hâlâ oradaydı.

Haldun görüntüye baktı. Kızının yürümekte zorlandığını görünce yüzündeki bütün ifade değişti.

“Allah’ım…”

Kıvanç ellerini masaya koydu.

“Burası. Kesinlikle burası.”

Serkan binanın adresini ekrana getirdi.

Demir hiç beklemeden telefonunu aldı.

“Bütün ekipleri oraya yönlendirin.”

Haldun da telefonuna uzandı.

“Polis ekiplerini ben arıyorum.”

Kıvanç ayağa kalktı.

“Ben korumaları topluyorum.”

Demir kapıya yöneldi.

Haldun arkasından seslendi.

“Demir!”

Durdu.

“Bu kez dikkatsiz davranmayacağız. Önce binayı çevreleyeceğiz. Kızımı tehlikeye atmayacağız.”

Demir başını çevirdi.

“Benim de istediğim bu.”

Ardından kapıdan çıktı.

Yaklaşık yirmi dakika sonra eski binanın bulunduğu yol, hareketlenen araçların farlarıyla aydınlanmaya başladı.

Önce polis araçları geldi.

Ardından Karahan ve Sancaktar korumalarının bulunduğu siyah araçlar…

Binanın önündeki yol kısa sürede kontrol altına alındı. Polisler çevreyi sararken korumalar giriş ve çıkışları tuttu. Binanın arka tarafına da ekipler gönderildi.

Demir arabadan indiğinde ilk baktığı yer binanın pencereleri oldu.

Üst kattaki perdelerden birinin arkasında çok hafif bir ışık vardı.

Vera orada olabilirdi.

Belki birkaç metre uzağındaydı.

Belki onu duyabilirdi.

Haldun yanına geldi.

“Hazırız.”

Kıvanç da diğer taraftan yaklaştı.

“Arka çıkış tutuldu. Kimse dışarı çıkamaz.”

Demir başını salladı.

Polis amiri yanlarına geldi.

“Binanın içerisinde kaç kişi olduğunu bilmiyoruz. Ekiplerimiz girişe hazır.”

Demir’in bakışları binadaydı.

“İçeride bir kadın var. Adı Vera Karahan. Öncelik onun güvenliği.”

Polis amiri başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Tam o sırada binanın giriş kapısı açıldı.

İçeriden bir adam çıktı.

Polislerden birini fark ettiği anda geri dönmeye çalıştı.

“Polis! Olduğun yerde kal!”

Adam kaçmaya başladı.

Arka taraftaki ekipler yolunu kesti.

Birkaç saniye içinde yere yatırılıp elleri kelepçelendi.

Demir onu gördüğü anda harekete geçti.

“ŞEREFSİZ!”

Polislerden biri adamı kaldırmaya çalışırken Demir üzerine yürüdü.

Bir anda yakasına yapıştı.

“NERede O?”

Adam başını kaldırıp Demir’e baktı.

Dudaklarının kenarında rahatsız edici bir gülümseme belirdi.

“Demek geldin…”

Demir yumruğunu kaldırdı.

“NERede VERA?”

İki koruma Demir’in kollarına girdi. Polislerden biri de araya girdi.

“Beyefendi, geri çekilin!”

Demir kurtulmaya çalıştı.

“Bırakın beni!”

Adam gülmeye başladı.

“Beni bulamayacağını sanmıştım.”

Demir yeniden üzerine atılmak istedi.

Haldun araya girdi.

“DEMİR!”

Demir’in kolunu tuttu.

“Bırak şimdi!”

“Çekil Haldun!”

“Önce kızımı bulacağız!”

Bu cümle Demir’i olduğu yerde durdurdu.

Haldun adamın karşısına geçti.

Yüzündeki ifade Karadeniz’de yıllardır adından çekinilen Haldun Karahan’ın ifadesiydi.

“Benim kızıma ne yaptın?”

Adam cevap vermedi.

Haldun bir adım daha yaklaştı.

“Konuş!”

Polisler adamı yeniden hareket ettirdi.

Demir, adamın yüzüne son kez baktı.

“Seninle işimiz bitmedi.”

Ardından arkasını döndü.

Kıvanç çoktan binanın girişine yönelmişti.

“Demir! Gel!”

Demir koşmaya başladı.

Binanın içi karanlıktı.

Koridorlarda eski eşyalar, boş kutular ve kullanılmayan mobilyalar vardı. İçeride ağır bir rutubet kokusu hissediliyordu.

Demir ilk kapıyı açtı.

Boştu.

İkinci odaya geçti.

Eski bir yatak, kırık bir sandalye ve birkaç karton kutu…

Vera yoktu.

“Burada değil!”

Kıvanç diğer tarafa yöneldi.

“Şu odalara bakıyorum!”

Haldun koridorun sonundaki kapıyı açtı.

“Vera!”

Cevap yoktu.

Demir bir sonraki kapıyı açtı.

Boş.

Bir diğerini…

Yine boş.

Her boş odada yüzündeki ifade biraz daha sertleşiyordu.

“VERA!”

Sesi koridor boyunca yankılandı.

Kıvanç merdivenlerden yukarı çıktı.

“Üst katta!”

Demir hiç beklemeden peşinden gitti.

İlk odanın kapısını açtı.

Boş.

İkinci odada yalnızca eski bir dolap vardı.

Üçüncü odanın kapısına geldiğinde durdu.

Kapı tam kapanmamıştı.

İçeriden çok hafif bir ışık sızıyordu.

Demir’in eli kapının koluna gitti.

Bir an durdu.

İçinden geçen korkuyu bastırmaya çalıştı.

Sonra kapıyı açtı.

Ve onu gördü.

Vera, odanın köşesinde yerde yatıyordu.

Küçük bir çocuğun uyurken aldığı pozisyon gibi dizlerini karnına çekmiş, kollarını göğsünün önünde toplamıştı. Üzerinde kirlenmiş kıyafetleri vardı. Saçları birbirine karışmış, yüzüne dağılmıştı.

Demir birkaç saniye hareket edemedi.

Karşısındaki kadını tanımakta zorlanmadı.

Ama onu bu hâlde görmek…

Yüzü incelmişti. Yanakları çökmüş, gözlerinin altı morarmıştı. Dudakları kurumuştu. Yüzünün birkaç yerinde ince çizikler, avuçlarında ise açık yaralar vardı.

Demir’in gözleri ellerine takıldı.

Sonra yeniden yüzüne baktı.

“Vera…”

Sesi beklediğinden daha kısık çıkmıştı.

Bir adım attı.

“Güzelim…”

Vera hafifçe kıpırdadı.

Göz kapaklarını araladı.

Önce bulanık bir görüntü gördü. Sonra karşısında diz çökmüş adamın yüzünü seçmeye çalıştı.

Demir.

Yine Demir.

Dudakları aralandı.

“Hayır…”

Demir olduğu yerde kaldı.

“Benim.”

Vera gözlerini birkaç kez kırptı.

“Yine…”

Sesi güçsüzdü.

“Yine seni görüyorum.”

Demir’in boğazı düğümlendi.

“Hayır, güzelim. Bu kez gerçek.”

Vera başını hafifçe iki yana salladı.

“Gitme…”

Demir hemen yanına çöktü.

“Hiçbir yere gitmiyorum.”

Vera elini kaldırmak istedi.

Kaldıramadı.

Kolunu birkaç santim havaya kaldırabildi, sonra yeniden yere düştü.

Demir o hareketi gördüğünde yüzünü başka tarafa çevirdi. Çenesini sıktı. Bir an gözlerini kapattı.

Sonra yeniden ona döndü.

“Vera, bana bak.”

Vera gözlerini açmaya çalıştı.

“Demir…”

“Buradayım.”

Demir elini uzattı. Parmaklarını Vera’nın saçlarının arasından geçirdi.

“Ben geldim.”

Vera’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Birden bütün gücünü toplayıp ona doğru hareket etmeye çalıştı.

“Demir!”

Demir hemen kollarını açtı.

Vera kendisini onun üzerine bıraktı. Ayakta duracak hâli yoktu. Dizleri boşalmış, bedeni neredeyse tamamen Demir’in kollarına düşmüştü.

Demir onu göğsüne çekti.

Vera iki eliyle montuna tutunmaya çalıştı.

“N’olur beni bul Demir…”

Demir’in yüzü Vera’nın saçlarına gömüldü.

“Seni buldum güzelim. Buradayım. Seni alacağım.”

Vera hıçkırarak ağlamaya başladı.

“Çok korktum…”

Demir gözlerini kapattı.

“Biliyorum.”

“Ben… ben seni…”

Cümlesi yarıda kaldı.

Demir onu biraz geriye çekip yüzüne baktı. İki eliyle yanaklarını tuttu.

“Konuşma. Tamam mı? Şimdi hiçbir şey söyleme.”

Vera başını iki yana salladı.

“Gitme…”

Demir alnından öptü.

“Gitmiyorum.”

Bir kez daha öptü.

Sonra gözlerinin kenarından, yanağından…

Saçlarını yüzünden geriye doğru çekti. Parmakları saçlarının arasında dolaştı. Başını göğsüne yasladı ve uzun süre öylece tuttu.

“Ben buradayım.”

Vera’nın elleri montuna tutunmuştu. Parmakları güçsüzdü ama bırakmak istemiyordu.

“Demir…”

“Efendim, güzelim?”

“Gerçek misin?”

Demir’in dudakları titredi.

Vera’nın yüzünü iki avucunun arasına aldı.

“Bana bak.”

Vera güçlükle gözlerini açtı.

“Benim.”

Demir alnını onun alnına yasladı.

“Seni buldum.”

Vera’nın gözlerinden yaşlar yeniden aktı.

“Gelmeni bekledim…”

“Biliyorum.”

“Her gün…”

Demir onu yeniden göğsüne bastırdı.

“Özür dilerim.”

Vera cevap vermedi. Yalnızca yüzünü boynuna gömdü.

Demir’in gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Başını Vera’nın saçlarına yasladı. Onu daha sıkı tuttu.

Dört yıl boyunca gururundan, öfkesinden, kırgınlığından vazgeçmeyen adam, o an kollarındaki kadının bir daha nefes alıp almayacağından korkuyordu.

“Bir daha böyle korkutma beni.”

Vera’nın ağlaması yavaş yavaş hıçkırığa dönüştü.

Demir saçlarını okşamaya devam etti.

“Tamam, güzelim. Bitti.”

Sonra onu alnından bir kez daha öptü.

“Ben seni buldum.”

Kapının önünde Kıvanç ve Haldun belirdi.

İkisi de birkaç saniye boyunca gördükleri manzara karşısında durdu.

Haldun’un yüzü bembeyaz kesilmişti.

“Vera…”

Demir başını kaldırdı.

“Burada.”

Haldun hızla yanlarına geldi.

Kızını gördüğünde dizlerinin bağı çözülecek gibi oldu.

“Canım kızım…”

Vera babasının sesini duydu.

“Baba…”

Haldun hemen yanlarına çöktü. Kızının yüzünü ellerinin arasına aldı, alnından öptü.

“Benim güzel kızım…”

Gözlerinden yaşlar akıyordu.

“Bitti kızım. Baban burada.”

Vera elini kaldırmaya çalıştı. Haldun hemen avucunu tuttu.

“Yorma kendini.”

Kıvanç da yanlarına çökmüştü.

“Vera…”

Gözleri dolmuştu.

“Kuzenim…”

Vera ona baktı.

Kıvanç elini tuttu, sonra eğilip alnından öptü.

“Çok korkuttun bizi.”

Demir yeniden Vera’nın yüzüne baktı. Göz kapakları kapanmaya başlamıştı.

“Güzelim?”

Vera gözlerini açmaya çalıştı.

“Çok yorgunum…”

Demir’in yüzü sertleşti.

Haldun hemen ayağa kalktı.

“Ambulans nerede?”

Kıvanç telefonuna uzandı.

“Dışarıda. Hemen geliyorlar.”

Demir Vera’yı dikkatlice kollarına aldı.

Vera’nın başı göğsüne yaslandı. Kolları iki yana düştü. Demir hemen bir kolunu sırtının altına, diğerini dizlerinin altına yerleştirdi.

“Vera?”

Cevap gelmedi.

Demir yüzüne baktı.

“Güzelim, gözlerini aç.”

Vera gözlerini hafifçe araladı.

“Buradayım…”

Demir başını eğip alnını öptü.

“Biliyorum.”

Onu kucağında taşıyarak odadan çıktı.

Binanın önüne çıktıklarında polisler hâlâ çevredeydi.

Yakalanan adam polis aracının yanına götürülüyordu. Demir onu gördü.

Adam başını kaldırıp Demir’e baktı.

“Onu benden alamazsın!”

Demir’in adımları durdu.

Vera’yı kollarında tutarken yüzünü adama çevirdi.

Bakışları karanlıklaştı.

“Bir daha onun adını bile ağzına almayacaksın.”

Adam gülmeye çalıştı.

“Beni unutmayacak.”

Demir bir adım atacak gibi oldu ama Haldun önüne geçti.

“Demir. Kızım.”

Demir gözlerini adamdan ayırmadan birkaç saniye durdu.

Sonra Vera’nın başına baktı.

Önceliği belliydi.

Polisler adamı araca bindirdi.

Haldun kızının yanına geldi. Vera’nın yüzünü okşadı.

“Canım benim…”

Kıvanç arabanın kapısını açtı.

“En yakın hastane değil. Şehirdeki en iyi hastaneye gidiyoruz. Doktorları hazırlasınlar.”

Haldun başını salladı.

“Ben aradım. Acil ekip bekliyor.”

Demir, Vera’yı arka koltuğa dikkatlice yerleştirdi. Kendisi de yanına oturdu. Başını dizine yasladı, elini tuttu.

Vera’nın parmakları çok hafif kıpırdadı.

Demir hemen eğildi.

“Buradayım.”

Aracın kapısı kapandı.

Haldun ön koltuğa geçti. Kıvanç kendi aracıyla arkalarından gelecekti.

Konvoy hareket etti.

Demir yol boyunca Vera’nın elini bırakmadı.

Arada bir yüzüne bakıyor, saçlarını düzeltiyor, alnına dokunuyordu.

“Biraz daha dayan, güzelim.”

Vera gözlerini açmadı.

Demir başını eğip elinin üzerine bir öpücük bıraktı.

“Az kaldı.”

Hastanenin acil girişine ulaştıklarında sağlık ekibi hazırdı.

Vera sedyeye alındı.

Demir de onunla birlikte yürümeye çalıştı ama hemşireler müdahale alanının dışında kalmasını istedi.

“Ben yanında olacağım.”

“Beyefendi, önce müdahale etmemiz gerekiyor.”

Demir’in çenesi gerildi.

Haldun omzuna dokundu.

“Bırak doktorlar işini yapsın.”

Sedyenin arkasından birkaç adım daha attı.

Vera’nın eli sedyenin kenarından sarkmıştı.

Demir hemen uzanıp parmaklarına dokundu.

“Buradayım.”

Kapılar kapandı.

Ve Demir ilk kez onu bulduktan sonra yeniden ondan ayrılmak zorunda kaldı.

Hastanenin koridoru kısa sürede doldu.

Önce Leyla ve Mira geldi. Ardından Baran, Selin, Yavuz, Nermin, Rıfat, Münevver, Şevket, Cemal ve Tahir…

Karahan ve Sancaktar aileleri aynı koridorda toplanmıştı.

Leyla içeri girmek için doktorlarla konuşmaya çalışıyordu.

“Ben annesiyim. Kızımı görmek istiyorum.”

Hemşire onu sakinleştirmeye çalıştı.

“Hanımefendi, doktorlarımız ilk değerlendirmeyi yapıyor. Biraz beklemeniz gerekiyor.”

Leyla’nın gözleri doldu.

“Ben günlerdir kızımın nerede olduğunu bilmiyorum. Ne yaşadığını bilmiyorum. Bir kez olsun yüzünü göreyim.”

Haldun karısının yanına geldi. Onu kollarının arasına aldı.

“Leyla…”

Leyla başını eşinin göğsüne yasladı.

“Ya ona bir şey olduysa?”

Haldun’un yüzü kasıldı.

“Olmadı.”

“Nasıl emin olabiliyorsun?”

Haldun cevap veremedi. Yalnızca karısına sarıldı.

Mira ise bir köşede ağlıyordu. Selin yanına gelip omzuna sarıldı.

“İyi olacak.”

Mira gözyaşlarını sildi.

“Onu gördün mü?”

“Hayır.”

“Çok kötü durumda mıydı?”

Selin cevap vermekte zorlandı.

“Çok yorgundu.”

Mira hemen çantasını açtı.

“Üzerinde doğru düzgün kıyafet yoktu. Ona bir şeyler getireceğim.”

Kıvanç yanına geldi.

“Ben alırım.”

“Hayır, ben götüreceğim. Vera’nın rahat edeceği bir şey bulmam lazım.”

Mira, Selin’le birlikte hastanenin yakınındaki mağazalardan birinden yumuşak kumaşlı bir eşofman takımı, iç çamaşırı, çorap ve birkaç temel ihtiyaç aldı.

Kıvanç ise doktorlarla görüşmek için koridorda kaldı.

Demir, bütün bunlar yaşanırken kapının önünden ayrılmamıştı.

Üzerindeki mont hâlâ Vera’nın saçlarından gelen kokuyu taşıyordu. Ellerine baktı.

Biraz önce o ellerle Vera’nın yüzünü tutmuştu.

Avuçlarındaki çizikleri görmüştü.

Gözlerinin altındaki morlukları…

Ne kadar zayıfladığını…

Başını duvara yasladı.

Baran yanına geldi.

“Demir.”

Cevap vermedi.

Baran kardeşinin yüzüne baktı.

“Onu buldun.”

Demir gözlerini kapattı.

“Çok zayıflamış.”

Baran bir süre sustu.

“Doktorlar ilgileniyor.”

Demir başını kaldırdı.

“Ben oraya girdiğimde yerde yatıyordu.”

Sesi kısılmıştı.

“Kolunu kaldıracak hâli yoktu.”

Baran kardeşinin omzuna dokundu.

Demir gözlerini yeniden kapattı.

“Onu bir daha öyle görmeyeceğim.”

Bir süre sonra doktor odadan çıktı.

Herkes aynı anda ayağa kalktı.

Haldun öne geçti.

“Kızım nasıl?”

Doktor elindeki dosyaya baktı.

“Şu anda ilk değerlendirmelerini yaptık. Uzun süre yeterli beslenememiş ve sıvı alamamış olması nedeniyle belirgin halsizliği var. Ciddi sıvı kaybı açısından takip ediyoruz. Kan değerlerini, elektrolitlerini ve böbrek fonksiyonlarını inceliyoruz. Ayrıca vücudundaki yaraları değerlendirdik.”

Leyla’nın gözlerinden yeniden yaşlar aktı.

“Görebilir miyiz?”

“Birazdan. Öncelikle sıvı desteği ve gerekli tedaviyi sürdüreceğiz. Şimdilik dinlenmesi gerekiyor.”

Haldun derin bir nefes aldı.

“Durumu tehlikeli mi?”

Doktor dikkatli bir ifadeyle cevap verdi.

“Şu an yakın takip altında. Sonuçlar geldikçe daha net konuşabileceğiz. Bir süre hastanede kalması gerekecek.”

Demir hemen sordu:

“Yanında kalabilir miyim?”

Doktor ona baktı.

“Bir kişi kalabilir. Hastamızın dinlenmesi önemli.”

Demir hiç düşünmeden cevap verdi.

“Ben kalacağım.”

Leyla itiraz etmedi. Yalnızca başını salladı.

“Sen kal.”

Vera’nın odasına ilk girenlerden biri Mira oldu.

Elinde kıyafet poşeti vardı. Yatağın yanında durup kuzeninin yüzüne baktı.

Vera uyuyordu.

Üzerine temiz bir hastane kıyafeti giydirilmişti. Kolunda serum vardı. Yüzündeki çizikler temizlenmiş, avuçlarına pansuman yapılmıştı.

Mira elini ağzına götürdü.

Gözyaşları yeniden aktı.

“Canım benim…”

Demir yatağın diğer tarafında oturuyordu.

“Uyuyor.”

Mira başını salladı.

“Biliyorum.”

Getirdiği poşeti sandalyeye bıraktı.

“Bunları aldım. Uyanınca rahat bir şeyler giyer.”

Demir kısa bir bakış attı.

“Teşekkür ederim.”

Mira, Vera’nın saçlarını nazikçe okşadı.

“Bizi çok korkuttun.”

Sonra Demir’e baktı.

“Sen de çok kötü görünüyorsun.”

Demir cevap vermedi.

Mira eğilip Vera’nın alnından öptü.

“Uyandığında burada olacağız.”

Kapıya yöneldi.

Çıkmadan önce yeniden arkasına baktı.

“Demir?”

Demir başını kaldırdı.

“Onu yalnız bırakma.”

Demir’in bakışları yeniden Vera’ya döndü.

“Bırakmam.”

Gece ilerledikçe hastanenin koridorundaki kalabalık biraz azaldı ama kimse eve gitmek istemiyordu.

Haldun ve Leyla kapının önündeki koltuklarda yan yana oturuyordu. Haldun’un elini Leyla’nın omzuna koymuştu.

Rıfat ile Münevver sessizce dua ediyordu.

Şevket, Cemal ve Tahir koridorun diğer ucunda bekliyordu. Yavuz ve Nermin, Baran ile Selin’in yanındaydı.

Kıvanç ise sürekli doktorlardan haber almaya çalışıyordu.

Herkesin aklında aynı şey vardı.

Vera’nın gözlerini açması.

Ama odanın içinde Demir’in dünyası yalnızca bir kişiden ibaretti.

Vera.

Vera hafifçe kıpırdadığında Demir hemen doğruldu.

“Güzelim?”

Gözlerini açmadı.

Demir elini saçlarının arasından geçirdi.

“Uyu.”

Vera’nın yüzü hafifçe ona döndü.

Demir yatağın kenarına biraz daha yaklaştı. Elini tuttu. Avuçlarındaki pansumanların üzerine dikkatlice parmaklarını yerleştirdi.

Bir süre onu izledi.

Sonra eğilip alnından öptü.

“Buradayım.”

Vera uykusunda hafifçe hareket etti. Elini Demir’in eline doğru yaklaştırdı.

Demir parmaklarını onun parmaklarının arasına geçirdi.

Başını yatağın kenarına yasladı.

Dört yıl boyunca birbirlerinden uzak kalmışlardı. Birbirlerine söyleyemedikleri, anlatamadıkları, affedemedikleri çok şey vardı.

Ama bu gece hiçbirinin önemi yoktu.

Vera’nın nefesi düzenliydi.

Kalbi atıyordu.

Ve Demir onu yeniden bulmuştu.

Bir süre sonra Vera, Demir’in göğsüne doğru döndü. Demir dikkatlice yanına uzandı, serumun bulunduğu koluna zarar vermeden onu kendisine yaklaştırdı.

Saçlarını okşadı.

Alnına bir öpücük daha kondurdu.

Vera, gözlerini açmadan başını onun göğsüne yasladı.

Demir kollarını etrafına doladı.

“Uyu güzelim.”

Odanın ışıkları loştu.

Koridorda iki ailenin bekleyişi sürüyordu.

Demir ise gözlerini kapatmadan, kollarındaki kadının her nefesini dinliyordu.

Dört yıl boyunca kaybettiği kadını, sonunda yeniden bulmuştu. Bu gece ondan hiçbir şey istemiyordu. Ne bir cevap ne bir açıklama ne de bir söz. Yalnızca yaşamasını ve kollarında uyumasını istiyordu.