Sınır Tanımayan

İki gün geçmişti.

Ceyda Aydın’ın programından sonra hayatımızın biraz sakinleşeceğini düşünmüştüm. Ancak yanılmışım. Düetimizin görüntüleri hâlâ sosyal medyanın her köşesindeydi. Şarkının son nakaratında birbirimize baktığımız birkaç saniye, insanların günlerce konuşabileceği bir meseleye dönüşmüştü.

Müzik şirketlerinden teklifler geliyordu. Röportaj talepleri, yeni düet istekleri, ortak konser önerileri…

Birileri şarkıyı kaydetmemizi istiyor, birileri yeniden aynı sahneye çıkmamız için kampanyalar düzenliyordu.

Ben ise bütün bunların arasında kendi hayatıma dönmeye çalışıyordum.

O sabah yatakta uzanırken telefonuma düşen yeni bir videoyu açtım. Görüntü, programdaki düetin son bölümündendi. Demir’in yüzü ekranda belirdiğinde video yavaşlatılmış, gözlerini benden ayırmadığı an birkaç kez tekrarlanmıştı.

Altındaki yorumları okudum.

“Bu adamın Vera’ya bakışını kimse bana açıklayamaz.”

“Dört yıl geçmiş ama gözleri hâlâ aynı.”

“Vera’nın ona karşılık vermemek için kendini nasıl tuttuğunu görüyor musunuz?”

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

“Yeter artık.”

Yataktan kalkıp perdeleri açtım. Boğaz’ın üzerinde gri bir sabah vardı. Hava kapalıydı. Deniz, rüzgârın etkisiyle hafifçe dalgalanıyordu.

Bugün sete gidecektim.

Dün gece yönetmen yardımcısından gelen mesajda çekim programının değiştiği yazıyordu. Yeni sahneler eklenmişti. Üstelik yönetmen, sabah ilk iş benimle Demir’i toplantıya çağırmıştı.

Duşa girdim. Uzun bir duşun ardından saçlarımı kurutup açık bıraktım. Üzerime siyah bir pantolon, koyu renk bir bluz ve deri ceketimi giydim. Makyajımı sade tuttum.

Aşağı indiğimde Kıvanç kahvaltı masasındaydı.

“Günaydın, dünya yıldızı.”

“Günaydın, baş belası.”

“Bugün de pek neşelisin.”

Kahvemi alıp karşısına oturdum.

“Seninle konuşunca insanın enerjisi yükseliyor.”

“Biliyorum. Benim üzerimde böyle bir etkim var.”

Gözlerimi devirdim.

Kıvanç telefonunu bana doğru çevirdi.

“Bak, yeni bir video yapmışlar.”

“İzlemeyeceğim.”

“Daha görmedin.”

“Görmek istemiyorum.”

“Vera, bu sefer çok güzel olmuş.”

Kahvemi yudumladım.

“Kıvanç, lütfen.”

Telefonunu geri çekti ama gülümsemesi kaybolmadı.

“Tamam. Yalnız şunu söyleyeceğim. Dün Demir’le konuştum.”

Elimdeki fincanı masaya bıraktım.

“Ne konuştunuz?”

“Filmden.”

“Başka?”

“Biraz da senden.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Benden?”

“Evet. Ne var bunda?”

“Kıvanç, ne söyledin?”

Kıvanç arkasına yaslanıp güldü.

“Hiçbir şey. Ama adamın sesini duyman lazımdı. Senin adın geçince bir değişiyor.”

“Senin de bir gün ağzını kapatmayı öğreneceğini umuyorum.”

“Ben sadece gözlem yapıyorum.”

Ayağa kalktım.

“Gözlemini kendine sakla.”

Arkamdan seslendi.

“Bugün sete gidiyorsun değil mi?”

“Evet.”

“Kolay gelsin. Yönetmeni çok üzme.”

Dönüp ona baktım.

“Senin yüzünden bir gün gerçekten birini üzeceğim.”

Kahkahası arkamdan yükselirken evden çıktım.

Sete vardığımda hava iyice kapalıydı.

Yağmur başlamamıştı ama bulutlar İstanbul’un üzerine çökmüş gibiydi. Güvenlik görevlileri aracımızı içeri aldı. Serkan kapıyı açtı.

“İyi çalışmalar Vera Hanım.”

“Teşekkür ederim. Sen burada bekle.”

“Tabii.”

İçeri girdiğimde ekip her zamankinden daha hareketliydi. Bir tarafta dekor hazırlanıyor, diğer tarafta ışık ekibi kabloları kontrol ediyordu. Yönetmen yardımcısı beni görünce yanıma geldi.

“Günaydın Vera Hanım. Yönetmen sizi toplantı odasında bekliyor.”

“Demir geldi mi?”

“Evet. Yaklaşık on dakika önce geldi.”

Başımı salladım.

Koridorda ilerleyip toplantı odasının kapısını iki kez tıklattım.

“Buyurun.”

İçeri girdim.

Yönetmen masanın başında oturuyordu. Senarist ve yapım koordinatörü de oradaydı. Demir ise pencerenin önündeki koltukta oturuyordu.

Üzerinde siyah bir gömlek vardı. İlk iki düğmesi açıktı. Saçları geriye doğru taranmış, yüzünde her zamanki o sakin ifade yerini almıştı.

Kapı açıldığında başını kaldırdı.

Göz göze geldik.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Bakışları üzerimde bir an daha kaldı.

“Hoş geldin Vera,” dedi yönetmen. “Gel, otur.”

Boş sandalyeye geçtim.

“Yeni bir gelişme mi var?”

Yönetmen önündeki dosyayı açtı.

“Evet. Senaryoda önemli bir değişiklik yaptık. Filmin ikinci yarısını yeniden düzenliyoruz.”

Demir kahvesinden bir yudum aldı.

“Ne değişti?”

Senarist dosyasından birkaç sayfa çıkardı.

“Karakterlerinizin arasındaki ilişkiyi biraz daha derinleştirmek istiyoruz. Şimdiye kadar aralarındaki gerilimi diyaloglarla ve küçük yakınlaşmalarla kurduk. Ancak hikâyenin bu noktasında bunun artık daha görünür olması gerekiyor.”

Önüme birkaç sayfalık senaryo bıraktı.

“Yeni sahne burada.”

Dosyayı açtım.

İlk satırları okurken kaşlarım hafifçe çatıldı.

Sahne gece geçiyordu. Karakterlerimiz uzun bir tartışmanın ardından aynı odada kalıyor, aralarındaki bastırılmış çekim giderek büyüyordu. Diyaloglar ilerledikçe mesafeleri kapanıyor, öpüşüyor ve birbirlerine karşı koyamadıkları bir yakınlaşma yaşıyorlardı.

Sayfayı çevirdim.

Bir kez daha okudum.

Sonra dosyayı masaya bıraktım.

“Bu sahne oldukça cesur.”

Yönetmen başını salladı.

“Evet. Yetişkinlere yönelik bir yakınlaşma sahnesi. Hikâyenin önemli bir dönüm noktası olacak.”

“Peki neden şimdi?”

“Çünkü karakterlerimizin birbirlerine karşı hissettikleri artık yalnızca bakışlardan ibaret kalmamalı. Birbirlerini istiyorlar. Bunu seyircinin de hissetmesini istiyoruz.”

Demir dosyaya uzandı.

“Benim açımdan sorun yok.”

Sonra gözlerini bana çevirdi.

“Tabii Vera’nın da rahat olması gerekiyor.”

Ona kısa bir bakış attım.

“Benim rahat olup olmamamdan önce sahnenin nasıl çekileceğini konuşalım.”

Yönetmen hemen araya girdi.

“Elbette. Yakınlık koordinatörümüz bugün bizimle olacak. Sahnenin her hareketini önceden belirleyeceğiz. Kapalı sette çalışacağız. Kamera açılarıyla gereken etkiyi vereceğiz. Hiçbir temas önceden konuşulmadan gerçekleşmeyecek.”

“Güzel.”

Senaryoyu yeniden elime aldım.

“Benim için sahnenin duygusu önemli. Karakterler bir anda birbirlerine yaklaşmamalı. Öncesinde ciddi bir gerilim olmalı. Tartışma, öfke, özlem… Her şeyin üst üste geldiği bir an yaşamalıyız.”

Demir başını salladı.

“Katılıyorum.”

Yönetmen memnuniyetle gülümsedi.

“Tam olarak bunu istiyoruz. Bu sahne sıradan bir öpüşme sahnesi olmayacak. İkisinin de uzun süredir bastırdığı şeylerin ortaya çıktığı bir an olacak.”

Bir süre daha sahnenin ayrıntılarını konuştuk. Yönetmen çekimin bugün yapılmasını istediğini söyledi.

“Önce prova, ardından çekim. Her şey hazır.”

Saatime baktım.

“Bugün mü?”

“Evet.”

Demir dosyasını kapattı.

“Bence iyi olur.”

Ona döndüm.

“Senin için öyle olabilir.”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Senin için de olacağını düşünüyorum.”

“Bunu zaman gösterecek.”

Yönetmen gülerek araya girdi.

“Güzel. O zaman hazırlıklara başlayalım.”

Toplantıdan çıktığımda senaryo elimdeydi.

Koridorun sonuna kadar yürüdüm. Birkaç sayfayı yeniden açıp okudum. Karakterimin repliklerini zihnimde canlandırmaya çalışıyordum.

“Vera.”

Arkamdan gelen sesi duyunca durdum.

Demir yanıma geldi.

“Rahatsız mı oldun?”

“Hayır.”

“Biraz düşünceli görünüyorsun.”

“Bir sahneyi çekmeden önce düşünmek normal değil mi?”

“Normal.”

“Öyleyse sorun yok.”

Demir birkaç saniye yüzüme baktı.

“Bugün aramızdaki sahnenin biraz zorlayıcı olacağını düşünüyorum.”

“Her sahne zorlayıcı olabilir.”

“Bu biraz farklı.”

Senaryoyu kapattım.

“Demir, bu bir film sahnesi. Ne olduğunu ikimiz de biliyoruz.”

“Biliyorum.”

“Güzel. O zaman işimizi yapalım.”

Başını hafifçe salladı.

“Peki.”

Yürümeye devam ettim.

Makyaj karavanına girdiğimde Dilan beni bekliyordu.

“Günaydın Vera Hanım.”

“Günaydın.”

“Bugün biraz farklı bir görünüm hazırlıyoruz. Yönetmenden bilgi geldi.”

Koltuklardan birine oturdum.

“Evet, senaryoda değişiklik varmış.”

Dilan saçlarımı taramaya başladı.

“Görünümünüzü biraz daha doğal tutacağız. Saçlar açık kalacak. Makyajınız da ağır olmayacak.”

“Olur.”

Bir süre sessizce hazırlandım. Telefonuma Mira’dan mesaj geldi.

Abla, bugün nasılsın?

İyiyim. Setteyim.

Demir de orada mı?

Gülümsedim.

Evet.

Tamam. Akşam konuşalım. Seni özledim.

Ben de seni.

Telefonu kapattım.

Dilan saçlarımın son şeklini verirken aynadan bana baktı.

“Biraz heyecanlı mısınız?”

“Çekim öncesi her zaman.”

“Güzel bir sahne olacakmış.”

“Umarım.”

Hazırlıklar tamamlandığında kostüm görevlisi elbiseyi getirdi. Siyah, sade ama oldukça zarif bir elbiseydi. Kumaşı yumuşaktı. Omuzları açıkta bırakıyor, belime oturuyordu.

Elbiseyi giyip aynanın karşısına geçtiğimde kendime baktım.

Bu görünüm Vera Karahan’a aitti ama bugün oynayacağım kadın Vera değildi.

O, sevdiği adamdan incinmiş, ona öfkeli ve yine de ondan uzaklaşamayan bir kadındı.

Kendime son kez baktım.

Sonra karavandan çıktım.

Çekim alanına geldiğimde ışıklar çoktan ayarlanmıştı.

Sahne, filmin gece geçen bölümlerinden biriydi. Büyük pencerelerin ardında yağmur görüntüsü hazırlanmış, odanın ışıkları loş tutulmuştu. Ortadaki geniş koltuk, küçük bir masa ve yan taraftaki lambalarla ortam oldukça karanlık görünüyordu.

Dışarıdaki yağmur sesi hoparlörlerden veriliyordu.

Demir sahnenin diğer tarafındaydı.

Üzerinde koyu renk bir gömlek, siyah pantolon vardı. Gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvanmıştı. Saçları biraz dağınık bırakılmıştı.

Beni gördüğünde başını kaldırdı.

Bakışları önce yüzümde, ardından gözlerimde durdu.

Bir an hiçbir şey söylemedi.

Sonra yanıma geldi.

“Hazır mısın?”

“Evet.”

“Ben de.”

Yönetmen yanımıza geldi.

“Şimdi sahnenin duygusunu bir kez daha konuşalım.”

Yakınlık koordinatörü de yanımızdaydı. Sahnenin her hareketini tek tek belirledik. Nerede duracağımız, nasıl yaklaşacağımız, öpüşmenin nasıl koreografiye alınacağı, hangi temasların kullanılacağı… Her şey önceden konuşuldu.

Demir bütün ayrıntıları dikkatle dinledi.

Ben de aynı şekilde.

Koordinatör son kez ikimize baktı.

“Herhangi bir rahatsızlık hissederseniz durdurabilirsiniz. Tamam mı?”

“Tamam,” dedim.

Demir de başını salladı.

Yönetmen ellerini birbirine vurdu.

“Güzel. Önce prova yapalım.”

İşaretlenen noktalara geçtik.

Demir karşıma geçti. Aramızda birkaç adım vardı.

Yönetmen monitörün arkasına geçti.

“Hazır mıyız?”

“Hazırız.”

“Motor!”

Sahne başladı.

Karakterim pencerenin önünde duruyordu. Dışarıda yağmur yağıyordu. Demir’in karakteri odanın kapısına yakın bir yerdeydi.

“Benden kaçmayı ne zaman bırakacaksın?” diye sordu.

Başımı çevirmeden cevap verdim.

“Seninle ilgili bir şeyden kaçtığımı nereden çıkardın?”

“Çünkü her seferinde gözlerime bakmaktan kaçıyorsun.”

Yavaşça döndüm.

“Belki de bakmaya değecek bir şey görmüyorumdur.”

Demir bir adım yaklaştı.

“Buna gerçekten inanıyor musun?”

“İnanmak zorunda değilim.”

“Peki neden hâlâ buradasın?”

“Çünkü gitmemi istemiyorsun.”

Demir’in bakışları yüzümde kaldı.

“Belki de istemiyorumdur.”

Aramızdaki sessizlik uzadı.

Yönetmen monitörün arkasından seslendi.

“Güzel. Biraz daha bekleyin. Sessizliği kullanalım.”

Sahnenin devamında karakterlerimiz birbirlerine yaklaşmaya başladı. Yakınlık koordinatörünün belirlediği hareketlerle aramızdaki mesafe kapandı.

Prova bittiğinde yönetmen ayağa kalktı.

“Güzel. Bir kez daha alalım. Bu kez duyguyu biraz daha yükseltelim.”

İkinci provada repliklerimiz daha doğal aktı. Demir’in sesi alçaldığında benim de sesim değişiyordu. Karakterlerimizin arasındaki gerilim giderek belirginleşiyordu.

“Kestik!”

Yönetmen monitörden kalktı.

“Çok iyi. Birkaç küçük düzenleme yapacağız. Sonra çekime geçiyoruz.”

Demir bana döndü.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Demir, iyiyim.”

Başını salladı.

“Tamam.”

Çekim için hazırlıklar tamamlandığında setin kapıları kapatıldı.

Yalnızca gerekli ekip içeride kaldı. Işıklar loştu. Pencerenin arkasında yağmur görüntüsü akıyor, odanın içinde hafif bir müzik çalıyordu.

Demir işaretlenen noktada duruyordu.

Ben de birkaç adım ötesindeydim.

Yönetmenin sesi duyuldu.

“Ses!”

“Hazır!”

“Kamera!”

“Hazır!”

Yönetmen elini kaldırdı.

“Üç… iki… bir… KAYIT!”

Sahne başladı.

Karakterim kapıya doğru yürüdü. Tam çıkacakken Demir’in karakterinin sesi beni durdurdu.

“Gitmekte bu kadar iyi olduğunu bilmiyordum.”

Durdum.

Yavaşça arkamı döndüm.

“Sen de kalmakta pek iyi değilsin.”

Demir’in karakteri başını hafifçe eğdi.

“Belki de kalmak istediğim yerde durmama izin vermedin.”

“Bunun için çok geç.”

“Buna sen mi karar vereceksin?”

Bir adım yaklaştı.

“Bunca zamandır benim yerime karar verdin.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Senin adına karar vermek gibi bir niyetim yok.”

“Öyleyse neden hâlâ benden kaçıyorsun?”

“Çünkü senin yanında kalmanın bana neye mal olduğunu biliyorum.”

Demir bir adım daha yaklaştı.

“Peki ya gitmenin?”

Bir an sustum.

“Onu da biliyorum.”

Aramızdaki mesafe iyice azalmıştı.

Demir’in karakteri elini kaldırdı. Önceden belirlenen hareketle yüzüme yaklaştı, parmakları yanağımın kenarında durdu.

“Bana bak.”

Gözlerimi kaldırdım.

“Bakıyorum.”

“Hayır. Gerçekten bak.”

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra karakterimin repliği geldi.

“Benden uzak dur.”

Demir’in sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.

“İstemiyorsan söyle.”

Cevap vermedim.

Yönetmen monitörün arkasında hareketsizdi.

Sahnenin en önemli anına gelmiştik.

Demir, belirlenen koreografi doğrultusunda bana yaklaştı. Önce alnını alnıma yasladı. Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık. Sonra karakterlerimizin arasındaki gerilim, tutkulu bir öpüşmeye dönüştü.

Kamera yakın plandaydı.

Demir’in eli yüzümün yanındaydı. Ben de önceden belirlenen hareketle elimi gömleğinin göğüs kısmına yerleştirdim. Öpüşme birkaç saniye sürdü. Ardından birbirimizden ayrıldık.

Ama sahne bitmemişti.

Karakterim gözlerini ondan kaçırdı. Demir’in karakteri başını hafifçe eğerek boynumun yanına yaklaştı. Koreografide belirlenen kısa öpücükleri boynuma kondurdu.

Gözlerimi kapattım.

Bu sırada kameranın açısı değişti. Yüzümdeki ifadeyi, Demir’in yakınlığından etkilenmiş hâlimi ve karakterimin yaşadığı tereddüdü yakalıyordu.

Demir yeniden yüzüme döndü.

Bir kez daha öpüştük.

Bu kez karakterim de ona karşılık verdi. Elim gömleğinin yakasına uzandı. Aramızdaki gerilim, sahnenin başındaki öfkeden çok farklı bir noktaya taşınmıştı.

Yönetmenin sesi duyuldu.

“Kestik!”

Ancak birkaç saniye kimse konuşmadı.

Demir hemen geri çekildi. Ben de bir adım geriye geçtim.

Kamera ekibi görüntüyü kontrol etmeye başladı.

Yönetmen monitöre doğru eğildi.

“Bir dakika. Tekrar izleyelim.”

Yakınlık koordinatörü yanıma geldi.

“Her şey yolunda mı?”

“Evet, teşekkür ederim.”

Demir de onay verdi.

Yönetmen görüntüyü izledikten sonra ayağa kalktı.

“Çok iyi. Gerçekten çok iyi. Ama son bölümde bir alternatif daha alacağım. Vera’nın yüzünü biraz daha yakın göreceğiz.”

Başımı salladım.

“Tamam.”

Demir de yerine geçti.

İkinci çekim için hazırlık yapıldı.

Bu kez kamera daha yakındı. Yönetmen, sahnenin sonundaki duygusal geçişi özellikle vurgulamak istiyordu.

“Hazır mıyız?”

“Hazırız.”

“Motor!”

Sahne yeniden başladı.

Repliklerimizi söyledik. Tartışma giderek büyüdü. Karakterlerimiz birbirlerine karşı koymaya çalışıyor ama her cümlede biraz daha yakınlaşıyordu.

Demir’in sesi karanlık ve alçaktı.

“Bana hâlâ kızgınsın.”

“Bunu anlamak için çok zeki olmana gerek yok.”

“Peki neden hâlâ gözlerime bakıyorsun?”

“Çünkü senin ne söyleyeceğini merak ediyorum.”

“Yalan söylüyorsun.”

“Sen de.”

Bir an sessizlik oldu.

Demir’in karakteri yüzüme yaklaştı.

“Benden ne istiyorsun?”

“Hiçbir şey.”

“Bana bunu söylerken bile gözlerini kaçırıyorsun.”

“Çünkü seni dinlemek istemiyorum.”

“Öyleyse neden gitmiyorsun?”

Cevap vermedim.

Demir’in karakteri elini yüzüme götürdü. Ardından belirlenen koreografiyle birbirimize yaklaştık.

Öpüşme başladı.

Bu kez kamera yüzlerimizi çok yakından çekiyordu. Benim karakterimin tereddüdü, Demir’in karakterinin yoğunluğu ve ikisinin de birbirinden kopmak istemeyen hâli görüntüye yansıyordu.

Demir’in eli yanağımdaydı. Ben de gömleğinin yakasını tutuyordum. Ardından boynuma doğru eğildi. Kısa öpücükler, sahnenin duygusal akışına uygun şekilde devam etti.

Bir an gözlerimi kapattım.

Kamera yüzüme odaklandı.

Yönetmen monitörün arkasında sessizce izliyordu.

Sahnenin sonuna geldiğimizde birbirimizden ayrıldık. Demir’in karakteri alnını alnıma yasladı.

İkimiz de bir süre konuşmadık.

Son replik benimdi.

“Bunun hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyorsun.”

Demir cevap verdi.

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden?”

Bana baktı.

“Çünkü senden uzak durmak artık daha zor.”

Bir saniye sonra yönetmenin sesi duyuldu.

“Kestik!”

Sette sessizlik oldu.

Ardından yönetmen ayağa kalktı.

“İşte bu! Tam olarak istediğim şey buydu.”

Görüntü yönetmeni de gülümsedi.

“Son plan çok iyi oldu.”

Yönetmen yanımıza geldi.

“İkiniz de harikaydınız. Özellikle son bölüm. Duyguyu çok iyi taşıdınız.”

Demir başını salladı.

“Teşekkür ederiz.”

Ben de gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Yönetmen son kez görüntüyü kontrol etmek için monitöre döndü.

Yakınlık koordinatörü de çekimin tamamlandığını bildirdi.

Ben elbisemin omuz kısmını düzelterek birkaç adım geriye çekildim.

Demir de gömleğinin yakasını düzeltti.

Birbirimize kısa bir bakış attık.

Sonra ikimiz de başka tarafa döndük.

Set yeniden hareketlenmeye başladığında dışarıdaki yağmur sesi kesilmişti.

Ekip üyeleri dekoru toparlıyor, ışıklar değiştiriliyordu.

Ben kostüm karavanına geçtim. Kapıyı kapatıp aynanın karşısına oturdum.

Bir süre kendime baktım.

Yanaklarımda makyajın verdiği hafif bir renk vardı. Saçlarım biraz dağılmıştı. Dudaklarımı birbirine bastırıp derin bir nefes aldım.

Kapı tıklandı.

“Buyurun.”

Dilan içeri girdi.

“Vera Hanım, her şey yolunda mı?”

“Evet.”

“Yönetmen çok memnun kalmış. Sahneyi çok beğenmiş.”

“Güzel.”

Dilan saçlarımı toparlamaya başladı.

“Bugün biraz erken bitirebiliriz sanırım.”

“Umarım.”

Telefonumu aldım. Mira’dan yeni mesaj gelmişti.

“Abla, akşam müsait misin? Seni arayacağım.”

“Müsaitim. Çıkınca konuşuruz.”

Telefonu masaya bıraktım.

Bir süre sonra kostümümü değiştirdim. Siyah elbiseyi çıkarıp kendi kıyafetlerimi giydim. Saçlarımı yeniden topladım.

Karavandan çıktığımda Demir koridorun diğer ucunda yönetmenle konuşuyordu.

Beni fark etti.

Konuşmasını bitirip yanıma geldi.

“İyi iş çıkardın.”

“Sen de.”

“Yönetmen sahneyi çok beğenmiş.”

“Ben de duydum.”

Bir an sessiz kaldı.

Sonra gözlerime baktı.

“Bugün nasılsın?”

“İyiyim.”

“Gerçekten?”

“Demir, bir şey mi oldu?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden sürekli iyi olup olmadığımı soruyorsun?”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Merak ettim.”

“Merak etmene gerek yok.”

Başını hafifçe eğdi.

“Peki.”

Yürümeye başladım.

Arkamdan seslendi.

“Vera.”

Durdum.

“Efendim?”

“Bugünkü sahne…”

Bir an sustu.

“Güzeldi.”

Ona baktım.

“Evet. Güzel çekildi.”

“Ben yalnızca çekimden bahsetmiyorum.”

Yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.

“Başka neden bahsediyorsun?”

Demir birkaç saniye gözlerimin içine baktı.

“Bazen insanın geçmişini hatırlaması için çok fazla şeye ihtiyacı olmuyor.”

Bir şey söylemedim.

“İyi akşamlar,” dedim.

“İyi akşamlar, Vera.”

Yanından geçip koridora çıktım.

Akşam saat dokuzu geçmişti.

Serkan aracın kapısını açtı. İçeri oturup çantamı yan koltuğa bıraktım.

“Eve geçelim.”

“Tabii.”

Araç hareket ettiğinde başımı cama yasladım.

İstanbul’un ışıkları camın ardından akıp gidiyordu. Telefonumu elime aldım. Sosyal medya yine düetimizle doluydu. Henüz bugünkü çekimden hiçbir görüntü paylaşılmamıştı ama hayranlar yeni bölümün ne zaman yayınlanacağını soruyordu.

Telefonu kapattım.

Bugün yaşananları düşündüm.

Yönetmenin yeni senaryo değişikliğini açıklaması…

Demir’in toplantıdaki sakinliği…

Prova sırasında aramızdaki gerilim…

Ve kamera karşısında yaşadığımız yakınlaşma.

Hepsi bir filmin parçasıydı.

Bunu biliyordum.

Fakat insan bazen bir sahneyi oynarken kendi geçmişinden de bir şeyler taşıyordu. Benim için zor olan da buydu.

Demir’i dört yıl önceki hâliyle hatırlıyordum. Bana nasıl baktığını, beni nasıl öptüğünü, yanımdayken nasıl davrandığını…

Bugün kamera karşısında yaşadığımız yakınlık, o anıları istemeden yeniden önüme getirmişti.

Ve Demir’in de aynı şeyleri hatırladığını hissediyordum.

Karahan Yalısı’na vardığımda annem salondaydı.

“Geldin mi kızım?”

“Geldim anne.”

Yanına gidip yanağından öptüm.

“Baban nerede?”

“Çalışma odasında. Birazdan iner.”

“Ben yukarı geçiyorum. Çok yoruldum.”

Annem yüzüme dikkatle baktı.

“Bir şey mi oldu?”

“Hayır. Sadece uzun bir gündü.”

“Peki. Dinlen biraz.”

Yukarı çıktım.

Odamın kapısını kapattığımda ayakkabılarımı çıkardım, çantamı koltuğun üzerine bıraktım. Saçlarımı açıp yatağın kenarına oturdum.

Telefonum titredi.

Demir’den mesaj vardı.

Demir: Bugün için teşekkür ederim.

Mesajı okudum.

Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.

Demir: Sahne çok iyi oldu.

Vera: Evet. Yönetmen memnun kaldı.

Demir: Ben de.

Ekrana baktım.

Bir süre yazıyor işareti belirdi, sonra kayboldu.

Telefonu bırakacakken yeniden mesaj geldi.

Demir: Bugün gözlerime baktığında ne düşündün?

Kaşlarımı hafifçe çattım.

Mesajı birkaç kez okudum.

Cevap yazmak için klavyeyi açtım.

Vera: Karakterimi düşündüm.

Yanıtı hemen geldi.

Demir: Sadece karakterini mi?

Telefonu elimde tuttum.

Bir süre cevap vermedim.

Vera: İyi geceler Demir.

Bu kez biraz bekledi.

Demir: İyi geceler Vera.

Telefonu kapattım.

Yatağa uzandım.

Tavana bakarken bugün çektiğimiz sahnenin son anı gözümün önüne geldi. Demir’in yüzü, bakışları, karakterlerimizin birbirlerine yaklaşması…

Bir an gözlerimi kapattım.

Dört yıl önce onunla yaşadığım her şeyin üzerini örtmeye çalışmıştım. Londra’da yeni bir hayat kurmuş, kendime başka bir dünya yaratmıştım.

Ama Demir Sancaktar, karşıma çıktığı her seferinde o dünyanın kapısını yeniden zorluyordu.

Bu kez ona kapıyı açmayacaktım.

Buna emindim.

En azından kendime öyle söylüyordum.