Yarım Kalan

Sabah gözlerimi açtığımda perdelerin arasından süzülen güneş ışığı doğrudan yüzüme vuruyordu. Birkaç saniye tavana bakarak öylece kaldım. İstanbul’un sabahları Londra’dan farklıydı. Burada güneş bile insanın üzerine başka türlü doğuyordu. Daha sıcak, daha hoyrat, daha tanıdık…

Telefonum komodinin üzerinde titredi.

Ekrana uzanıp baktım. Set grubundan mesajlar geliyordu. Bugünkü çekim programı güncellenmiş, saatler değiştirilmişti. Birkaç saniye sonra yapım asistanından yeni bir mesaj daha düştü.

“Günaydın Vera Hanım. Güncel senaryo sayfaları birazdan karavanınıza bırakılacak. Bugünkü sahnede değişiklik var.”

Kaşlarımı çattım.

Senaryoda değişiklik mi?

Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Duşumu aldım, saçlarımı kuruttum ve üzerime rahat bir kombin geçirdim. Kahvemi hazırlarken telefonum yeniden titredi.

Bu kez mesaj Demir’dendi.

Demir: Günaydın.

Mesaja baktım. Bir süre cevap vermedim. Sonra fincanımdan bir yudum alıp telefonu tezgâha bıraktım.

Dört yıl önce olsa tek kelimelik bir mesaj bile günümü değiştirmeye yeterdi.

Şimdi ise yalnızca kahvemin soğumasını istemiyordum.

Sete vardığımda hava henüz tam anlamıyla ısınmamıştı. Bahçenin bir köşesinde ışık ekipleri çalışıyor, kamera asistanları kabloları düzenliyor, oyuncular karavanları arasında gidip geliyordu.

Serkan arabadan inerken benim kapımı açtı.

“Senaryonuz karavana bırakılmış, Vera Hanım.”

“Kim getirmiş?”

“Set asistanı.”

“Peki.”

Karavanıma geçtim. Masanın üzerinde yeni basılmış sayfalar duruyordu. Üzerlerine iliştirilmiş sarı bir not vardı.

Bugünkü sahne revizyonu.

Çantamı koltuğa bıraktım. Kahvemi masaya koyup sayfaları elime aldım.

İlk birkaç sayfada sorun yoktu. Diyaloglar, sahne geçişleri, karakterlerin birbirine yaklaşma biçimleri… Her şey normal görünüyordu.

Sonra sayfayı çevirdim.

Bir sonraki sahnenin başlığını okuduğumda yüzümdeki ifade değişti.

İÇ MEKÂN — GECE — VERA VE DEMİR

Diyalogların birkaç satır altında, sahnenin sonunda ne olacağı yazıyordu.

Karakterler birbirlerine yaklaşacak, aralarındaki gerilim giderek artacak ve sahne tutkulu bir öpüşmeyle sonlanacaktı.

Sayfayı elimde tuttum.

Bir daha okudum.

Sonra bir kez daha.

“Şaka yapıyor olmalılar.”

Senaryoyu masaya bıraktım. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan durdum. Ardından sayfaları yeniden elime alıp kapıya yöneldim.

“Serkan!”

Kapının önünde bekleyen Serkan hemen doğruldu.

“Buyurun.”

“Senarist nerede?”

“Yönetmenle birlikte ana sette olması gerekiyor.”

“Beni ona götür.”

Sesimin tonunu duyan Serkan herhangi bir soru sormadı. Yanımda yürümeye başladı.

Ana sete yaklaştığımızda Demir’i gördüm.

Kameraların önündeydi. Üzerinde koyu renk bir gömlek vardı, kolları dirseklerine kadar sıvanmıştı. Yönetmenle konuşuyordu. Bir sahne provası yapıyor olmalıydı.

Beni fark etti.

Önce yüzüme, sonra elimdeki senaryoya baktı.

Bakışlarımız birkaç saniye birbirine takıldı.

Demir’in gözleri hafifçe kısıldı. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Ben ise gözlerimi ondan çekip senaristi aradım.

“Bir dakika konuşabilir miyiz?”

Senarist başını kaldırdı.

“Elbette Vera Hanım.”

Elimdeki sayfaları ona uzattım.

“Bu nedir?”

Adam sayfalara baktı.

“Bugünkü revizyon.”

“Onu okuyabildim. Ben bu sahneyi soruyorum.”

“Evet, biliyorum.”

“Bana dün böyle bir sahneden bahsedilmedi.”

“Dün gece son düzenlemeleri yaptık. Yönetmenle de konuştuk. Hikâyenin bu noktada böyle bir yakınlaşmaya ihtiyacı olduğunu düşündük.”

Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirdim.

“İhtiyaç mı?”

“Vera Hanım, karakterlerin geçmişini düşünürseniz—”

“Ben karakterlerin geçmişini biliyorum. Çünkü o karakteri oynuyorum. Bana hikâyenin neden böyle bir sahneye ihtiyaç duyduğunu anlatın.”

Senarist kısa bir nefes aldı.

“İkisi de birbirini seviyor. Fakat ikisi de bunu kabullenmek istemiyor. Aralarındaki gerilim artık yalnızca diyaloglarla anlatılamayacak noktaya geldi. Bu sahne, ikisinin de bastırdığı duyguların ilk kez açığa çıktığı an.”

“Öyleyse bunu doğru şekilde yazın.”

“Zaten bunun üzerinde çalıştık.”

Sayfaları parmağımla gösterdim.

“Burada bir anda öpüşüyorlar. Öncesinde ne var? Birbirlerine nasıl yaklaşıyorlar? Neden o an? Ne değişiyor? Benim karakterim neden kendini o noktada bırakıyor? Bunların hiçbirini yeterince göremiyorum.”

Senarist sustu.

Ben devam ettim.

“Ben bir sahneyi yalnızca güzel görünsün diye oynamam. Karakterin o noktaya nasıl geldiğini bilmem gerekiyor. Eğer bu iki insan yıllardır birbirlerinden uzak durmuşsa, o mesafeyi bir anda ortadan kaldırmak kolay olmamalı. Önce birbirlerine yaklaşmaları, sonra geri çekilmeleri gerekiyor. Birbirlerinin nefesini hissedip yine de dokunmamaya çalışmaları… O gerilim kurulmalı.”

“Anlıyorum.”

“Bir de şunu netleştirelim. Benim için sorun öpüşme sahnesi değil. Sorun, sahnenin duygusuz ve gerekçesiz yazılmış olması.”

Senarist başını salladı.

“Bu konuda haklısınız. İsterseniz sahnenin öncesini birlikte yeniden düzenleyelim.”

“İsterim.”

Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.

“Bir sorun mu var?”

Demir.

Arkamı döndüm.

Birkaç adım uzağımızda duruyordu. Bir elini pantolonunun cebine sokmuş, diğerinde senaryonun kendi kopyasını tutuyordu.

“Senaryoda değişiklik yapılmış.”

“Gördüm.”

“Sen gördün mü?”

“Evet.”

Gözlerim kısıldı.

“Ve?”

Demir’in bakışları yüzümde gezindi. Sonra elimdeki sayfalara indi.

“Benim açımdan sorun yok.”

Bunu söylerken sesinde en ufak bir tereddüt yoktu.

Ama gözleri…

Gözleri senaryoda yazan sahnenin üzerinde değil, benim üzerimdeydi.

Dudaklarımın üzerinde bir an durdu. Sonra yeniden gözlerime çıktı.

Bakışını yakaladım.

“Tabii,” dedim. “Senin açından hiçbir zaman sorun yoktur.”

Demir’in dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Her konuda bu kadar öfkeli olmak zorunda mısın?”

“Her konuda değil. Yalnızca işini düzgün yapmayan insanlara karşı.”

“Güzel. O zaman ben güvendeyim.”

“Şimdilik.”

Senarist araya girmek zorunda kaldı.

“İsterseniz sahnenin öncesine birkaç bölüm ekleyelim. Yakınlaşmanın doğal gelişmesini sağlayabiliriz.”

“Bence de.”

Demir gözlerini benden ayırmadan konuştu.

“Nasıl isterseniz.”

Başımı hafifçe yana eğdim.

“Bana bakarak söylemene gerek yok. Senaryoya söyle.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Demir’in çenesindeki kas hafifçe hareket etti.

Gözlerindeki o tanıdık ifade bir anlığına değişti. Sanki söylemek istediği başka bir şey vardı ama yuttu.

“Peki,” dedi.

Sonra arkasını dönüp sete doğru yürüdü.

Ben de senariste döndüm.

“Yeni düzenlemeyi bekliyorum.”

“Elbette Vera Hanım.”

Karavana dönerken Demir’in bakışlarını hâlâ üzerimde hissediyordum.

Dört yıl.

İnsan bazı bakışları unutamıyordu.

Karavanıma döndüğümde ayakkabılarımı çıkarıp koltuğa oturdum. Yeni sayfalar henüz gelmemişti. Telefonumu elime aldım, birkaç mesaja baktım ve sonra başımı koltuğun arkasına yasladım.

Demir’in az önceki bakışı aklıma geldi.

Bir zamanlar bana öyle bakardı ki dünyanın geri kalanının varlığını unuturdum. Bir odada onlarca insan olsa bile gözleri beni bulurdu. Yanımdan geçerken parmakları belime dokunur, kimse fark etmeden avucumu tutardı.

Bazen yalnızca bakardı.

Ama o bakışın içinde bile insanın aklını karıştıracak kadar çok şey vardı.

Şimdi aynı gözler karşıma çıktığında kendimi neden hâlâ bu kadar dikkatli olmak zorunda hissediyordum?

Telefonumu masaya bıraktım.

“Saçmalama, Vera.”

Kendi kendime söylediğim bu cümleyle gözlerimi kapattım.

Biraz dinlenecektim.

Yalnızca birkaç dakika.

Ne kadar uyuduğumu bilmiyordum.

Karavanın kapısına vurulmasıyla gözlerimi açtım.

“Vera Hanım?”

Doğrulup saçlarımı geriye attım.

“Efendim?”

“Hazırlık için sizi makyaj karavanına bekliyorlar.”

Saatime baktım.

Neredeyse iki saat geçmişti.

“Geliyorum.”

Yüzümü yıkayıp çantamdan dudak balmımı çıkardım. Sonra telefonumu alıp dışarı çıktım.

Makyaj karavanına girdiğimde birkaç oyuncu çoktan hazırlanmıştı. Ortamda kahkahalar yükseliyordu. Bir köşede saçları yapılan oyunculardan biri telefonuyla video çekiyordu.

“Vera!”

Başımı çevirdim.

“Ne var?”

“Gel, video çekiyoruz.”

“Ben daha kendime gelemedim.”

“Tam da o yüzden!”

Gülerek yanlarına gittim.

Telefonu tutan kız kamerayı açtı.

“Bugün sette kim daha uykulu?”

“Ben,” dedim hiç düşünmeden.

Herkes güldü.

“Peki bugün kimin sahnesi var?”

“Benim.”

“Heyecanlı mısın?”

Kameraya baktım.

“Senaryoyu görünce heyecanım biraz kaçtı ama yönetmenle anlaştık. Şimdi bakalım ne olacak.”

Arkadaki oyunculardan biri kahkaha attı.

“Vera Hanım sete gelmiş, senaristle hesaplaşmış!”

“İşimi seviyorum, ne yapayım?”

Video birkaç dakika içinde paylaşıldı. Ben de kendi hesabımda yeniden paylaştım.

Ardından makyaj koltuğuna oturdum.

Saçlarımın önü hafifçe şekillendirildi, göz makyajım belirginleştirildi. Kamera önünde ışığı yakalayacak ama abartılı durmayacak bir makyaj istedim.

Hazırlık devam ederken telefonum bir kez daha titredi.

Ekranda Demir’in adı belirdi.

Demir: Uyuyakalmışsın.

Kaşlarımı kaldırdım.

Vera: Nereden biliyorsun?

Demir: Karavanının önünden geçtim.

Vera: İnsanların uyumasını mı izliyorsun?

Demir: Seni izlemek için daha iyi sebeplerim var.

Mesajı okuduğumda parmaklarım ekranın üzerinde durdu.

Bir an cevap yazmadım.

Sonra telefonu kapatıp çantama koydum.

“Her şey yolunda mı?” diye sordu makyöz.

Aynaya baktım.

“Gayet.”

Ama içimde bir şey, çoktan yerinden oynamıştı.

Kostümüm hazırlandığında üzerimi değiştirdim. Karakterimin o sahnede giyeceği kıyafet, sade ama oldukça etkileyiciydi. Kumaş bedenime oturuyor, hareket ettiğimde hafifçe dalgalanıyordu.

Aynanın karşısında son kontrollerimi yaptım.

Saçlarım omuzlarıma dökülüyordu. Gözlerimin çevresindeki makyaj bakışlarımı daha belirgin hâle getirmişti.

Kendime baktım.

Hazırdım.

Sete doğru yürüdüğümde Demir’i yönetmenin yanında gördüm.

O da kostümünü giymişti. Koyu renk gömleğinin ilk düğmeleri açıktı. Saçları hafif dağınıktı. Bileğindeki saat dışında üzerinde dikkat çeken bir şey yoktu.

Ama Demir’in dikkat çekmek için bir şeye ihtiyacı yoktu.

Beni gördüğü anda konuşmayı kesti.

Gözleri yüzüme çıktı.

Sonra yavaşça aşağı indi.

Bakışları bir an belimde durdu. Ardından yeniden gözlerime döndü.

Bunu fark etmemem mümkün değildi.

Yanından geçerken durdum.

“Bir şey mi var?”

Demir başını hafifçe yana eğdi.

“Yok.”

“Öyle bakmıyordun.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Nasıl bakıyordum?”

“Bilmiyorum. Sen söyle.”

Bana doğru yarım adım yaklaştı.

“Güzel görünüyorsun.”

Sesindeki sakinlik, söylediği şeyin etkisini azaltmıyordu.

“Bunun için teşekkür etmem mi gerekiyor?”

“İstersen.”

“İstemiyorum.”

Gülümsemesi biraz daha belirginleşti.

“Hiç değişmemişsin.”

“Sen de.”

“Bundan emin misin?”

Gözlerinin içine baktım.

“Fazlasıyla.”

Yönetmenin sesi aramızdaki mesafeyi yeniden hatırlattı.

“Arkadaşlar, hazır mıyız? Birazdan başlıyoruz.”

Demir geri çekildi.

Ben de yerime geçtim.

Sahne, büyük pencereleri olan loş bir odada geçiyordu. Dışarıda gece vardı. Perdeler hafifçe hareket ediyor, odanın içindeki tek ışık birkaç lambadan ve pencereden süzülen şehir aydınlığından geliyordu.

Karakterlerimiz uzun bir tartışmanın ardından susmuştu.

İkisi de söyleyecek çok şey taşıyor ama hiçbirini dile getiremiyordu.

Yönetmen son kez yanımıza geldi.

“Bu sahnede acele etmiyoruz. Birbirinize yaklaşmanız gerekiyor ama hemen teslim olmayacaksınız. İkiniz de karşı tarafın ne yapacağını bekliyorsunuz. Bakışlar önemli. Sessizlik önemli. Özellikle son bölümde.”

Demir başını salladı.

Ben de onayladım.

Yönetmen yerine geçti.

“Hazır mıyız?”

“Hazırız,” dedim.

Demir cevap vermedi. Yalnızca bana baktı.

“Üç, iki, bir… Kayıt!”

Sahne başladı.

Demir, karakterinin repliğini söyledi.

“Bunca zamandır benden kaçtığını sanıyorsun.”

Ona baktım.

“Kaçmadım.”

“Peki neden her karşılaştığımızda gözlerime bakamıyorsun?”

“Çünkü sen hâlâ kendini dünyanın merkezinde sanıyorsun.”

Demir bir adım yaklaştı.

“Bana bak.”

Bakışlarımı gözlerine kaldırdım.

Aramızda yalnızca birkaç santim kalmıştı.

Demir’in gözleri gözlerimdeydi. Sonra yavaşça dudaklarıma indi.

Bir an bekledi.

Ben de bekledim.

Tam yüzünü bana yaklaştıracakken başımı hafifçe çevirdim.

“Kestik!”

Yönetmen ayağa kalktı.

“Güzel. Ama Vera, bu kez biraz daha uzun kalalım. Demir yaklaşırken geri çekilme anını biraz daha belirginleştirelim. Sonra yeniden deneyelim.”

Başımı salladım.

“Tamam.”

Demir birkaç adım geriye çekildi. Elini ensesine götürüp saçlarını geriye itti.

Bana bakıyordu.

“İyi misin?” diye sordu alçak sesle.

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Demir, sahnedeyiz.”

Bir an sustu.

“Biliyorum.”

Ama sesindeki ton, yalnızca sahneden bahsetmediğini söylüyordu.

İkinci çekime geçtik.

“Üç, iki, bir… Kayıt!”

Bu kez Demir’in yaklaşması daha yavaştı.

Karakterlerimiz arasındaki tartışma bitmiş, yerini ağır bir sessizlik almıştı.

Demir elini belime götürdü.

Dokunuşu hafifti.

Gözlerini gözlerimden ayırmadı.

“Benden bu kadar kolay vazgeçemezsin.”

“Sen kimsin de benim ne yapabileceğime karar veriyorsun?”

“Beni tanıyorsun.”

“Tanıyordum.”

Demir’in yüzü biraz daha yaklaştı.

Nefesini hissedebiliyordum.

Dudaklarıma baktı.

Bu kez gözlerini kaldırdığında bakışlarında başka bir şey vardı. Sanki bir saniye daha beklerse kendini tutamayacakmış gibi…

Tam o anda elimle göğsüne dokunup aramıza mesafe koydum.

“Kestik!”

Yönetmen kaşlarını kaldırdı.

“Vera?”

“Bir saniye.”

Demir’in eli belimden çekildi.

Yönetmen yanımıza geldi.

“Bir sorun mu var?”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır. Sadece bu kez de erken geldi. Biraz daha gerilim istiyorum. Karakterim hâlâ direniyor.”

Yönetmen birkaç saniye düşündü.

“Peki. Son kez alalım. Ama bu defa ikiniz de sahnenin sonuna kadar gidin. Aradaki duyguyu kaybetmeyin.”

Demir bana baktı.

Ben de ona.

“Anlaştık mı?” diye sordu yönetmen.

“Anlaştık,” dedim.

Demir yalnızca başını salladı.

Ama o an gözlerinde gördüğüm şey, az önceki iki çekimden çok daha farklıydı.

Son çekim için herkes yerini aldı.

Kamera hazırdı.

Işıklar ayarlandı.

Setin içinde alışılmışın dışında bir sessizlik vardı.

Yönetmen elini kaldırdı.

“Üç…”

Demir karşımdaki yerini aldı.

“İki…”

Gözleri gözlerimdeydi.

“Bir…”

Bir anlığına bütün set kayboldu.

“Kayıt!”

Demir’in sesi duyuldu.

“Beni hâlâ tanımıyormuş gibi davranma.”

Başımı hafifçe kaldırdım.

“Belki de artık tanımıyorumdur.”

“Yalan söyleme.”

“Senin doğrularına ihtiyacım yok.”

Demir bir adım attı.

Bu kez geri çekilmedim.

Elini belime koydu. Parmakları bedenimi kavrarken gözlerimin içine baktı.

“Bana bir kez olsun dürüst ol.”

“Dürüstlük mü istiyorsun?”

“Evet.”

“Benden ne istiyorsun?”

Demir cevap vermedi.

Önce yüzüme baktı. Sonra gözleri dudaklarıma indi.

Bakışlarının değiştiğini gördüm.

Çenesindeki kas gerildi.

Nefesi ağırlaştı.

Bana doğru eğildiğinde aramızdaki mesafe neredeyse tamamen kapanmıştı.

Dudakları dudaklarıma değmeden durdu.

Bir saniye.

İki saniye.

Sanki son bir kez kendini durdurmaya çalışıyordu.

Sonra elini belimde biraz daha sıkılaştırdı ve beni kendisine çekti.

Dudakları dudaklarımla buluştu.

Bu kez geri çekilmedim.

Aksine, elim göğsünden omzuna doğru çıktı. Parmaklarım gömleğinin kumaşına tutundu ve ona karşılık verdim.

Öpüşme ilk anda bile yumuşak değildi.

Demir, sanki dört yıldır içinde tuttuğu her şeyi o birkaç saniyeye sığdırmaya çalışıyordu. Dudakları üzerimdeyken bir an bile aceleci bir yabancının dokunuşunu hissetmedim. Bu, beni ezbere bilen bir adamın, bir zamanlar kaybettiği şeye yeniden dokunmasının telaşıydı.

Elinin biri belimdeydi. Diğeri yüzüme çıktı. Başparmağı yanağıma dokunduğunda gözlerimi kapattım.

Ve o an…

Kendime söylediğim bütün cümleler sustu.

İstanbul’dan gidişim, Londra’da geçirdiğim geceler, onun adını duymamak için değiştirdiğim şarkılar, unutmaya çalıştığım o eski hayat…

Hepsi bir anlığına silindi.

Demir öpüşmeyi bitirmek istemiyordu.

Bunu hissedebiliyordum.

Beni kendisine çekişinde, dudaklarını benden ayırdıktan sonra yeniden yaklaşmasında, alnını alnıma dayayıp gözlerini kapatışında…

Bir anlığına geri çekildi.

Gözlerimi açtım.

Yüzü çok yakınımdaydı.

Bakışları önce gözlerime, sonra dudaklarıma indi.

Sanki benden bir şey bekliyordu.

Ben de elimle yüzüne dokundum.

Ve yeniden öptüm.

Bu kez ilk adımı ben attım.

Demir’in gözleri bir anlığına kapandı. Belimdeki eli beni kendisine yaklaştırdı. Diğer eli saçlarımın arasına girdi. Parmaklarını saçlarımın arasında hissettim.

Öpüşmemiz yeniden derinleşti.

Bir an için onun da benim kadar nefessiz kaldığını hissettim. Dudaklarımız ayrıldığında yüzünü benden uzaklaştırmadı. Burnu yanağıma değiyordu. Gözlerini açtığında bakışları kararmıştı.

Bana öyle bakıyordu ki…

Sanki az önce yaptığımız şey bir senaryo sahnesi değilmiş gibi.

Sanki beni gerçekten öpmek için yıllardır beklemiş gibi.

Sanki dört yıl boyunca kendine yasakladığı her şeyi o an yeniden istiyormuş gibi.

Dudaklarıma bir kez daha baktı.

Sonra gözlerime.

Ama bu defa sahnenin son repliği geldi.

“Beni bir daha bırakma.”

Söylemem gereken cümleyi söyledim.

“Beni bir daha kaybetme.”

Demir’in yüzündeki ifade değişti.

Bir an boyunca hiçbirimiz kıpırdamadık.

Sonra yönetmenin sesi duyuldu.

“Kestik!”

Hiç kimse konuşmadı.

Gerçekten hiç kimse.

Demir’in eli hâlâ belimdeydi. Benim parmaklarım hâlâ gömleğine tutunuyordu.

Yavaşça birbirimizden ayrıldık.

Önce Demir elini çekti.

Sonra ben ellerimi indirdim.

Başımı çevirdiğimde bütün ekibin bize baktığını gördüm.

Kamera operatörü bile gözünü vizörden ayırmıştı. Makyaj ekibinden biri elini ağzına götürmüş, yönetmen ise sandalyesinde sessizce oturuyordu.

“İnanılmazdı,” dedi birisi.

Bir başkası hafifçe alkışladı.

Yönetmen ayağa kalktı.

“İşte bu!”

Ama ben onu duymuyordum.

Çünkü Demir hâlâ bana bakıyordu.

Gözlerinde az önceki tutku tamamen kaybolmamıştı. Dudaklarını birbirine bastırmış, nefesini düzene sokmaya çalışıyordu. Bir elini saçlarının arasından geçirdi.

Sonra gözleri yeniden benim dudaklarıma indi.

Bir saniyeliğine.

Ama gördüm.

Gördüğüm şeyden kaçmak istedim.

Çünkü o bakış, kameraların önünde oynanmış bir sahnenin bakışı değildi.

Gözlerim doldu.

Önce bunun farkına varmadım. Sonra görüşüm bulanıklaşınca başımı çevirdim.

“Vera?”

Yönetmenin sesi geldi.

Elimi kaldırdım.

“Paydos!”

Sesim setin içinde yankılandı.

Kimse ne diyeceğini bilemedi.

Senaryoyu koltuğumun üzerine bıraktım ve hızla setten uzaklaştım.

“Vera!”

Demir arkamdan seslendi.

Durmadım.

“Vera, bir dakika!”

Adımlarımı hızlandırdım.

Karavanların arasından geçip dışarı çıktım. Serkan beni gördüğü anda yanıma geldi.

“Vera Hanım?”

“Arabayı hazırla.”

“Ne oldu?”

“Serkan, lütfen.”

Bir şey sormadı.

Ben kapıya doğru yürürken Demir’in yeniden sesini duydum.

“Vera!”

Bu kez arkamı dönmedim.

Çünkü dönsem ne olacağını bilmiyordum.

Setin çıkışına geldiğimizde birkaç muhabir çoktan beklemeye başlamıştı. Kameralar üzerime çevrildiği anda yüzümdeki ifadeyi toparladım.

“Vera Hanım! Bugünkü sahne hakkında ne düşünüyorsunuz?”

“Demir Bey’le öpüşme sahneniz çok konuşulacak gibi görünüyor. Gerçek miydi?”

“Aranızda yeniden bir yakınlaşma mı var?”

Bir adım daha attım.

“Arkadaşlar, bu bir film sahnesi. Biz profesyonel oyuncularız ve işimizi yapıyoruz. Bunun dışında herhangi bir durum yok.”

“Peki Demir Bey’le yeniden birlikte olmanız mümkün mü?”

Durup muhabire baktım.

“İyi akşamlar.”

Serkan arabanın kapısını açtı. İçeri girdim ve kapı kapanır kapanmaz başımı koltuğa yasladım.

Telefonum çantamın içinde titriyordu.

Ekrana bakmadım.

Bir süre sonra yeniden titredi.

Bu kez dayanamadım.

Demir’di.

Demir: Vera, neredesin?

Mesajı okudum.

Ardından bir tane daha geldi.

Demir: Bana bakmadan gitme.

Telefonu kapattım.

“Serkan.”

“Buyurun.”

“Mira’yı arayacağım. Buluşmamız gerekiyor.”

“Şimdi mi?”

“Evet. Müsaitse.”

Telefonumu açıp Mira’nın numarasını buldum.

İlk çalışta açtı.

“Vera?”

Sesini duyduğum an boğazım düğümlendi.

“Buluşmamız gerekiyor.”

Bir saniye sustu.

“Ne oldu?”

“Anlatacağım. Sahile gelebilir misin?”

“Elbette. Neredesin?”

“Yoldayım.”

“Tamam. Seni bekliyorum.”

Telefonu kapattım.

Boğaz kıyısındaki sakin bir noktada buluştuk. Hava kararmaya başlamıştı. Deniz hafifçe dalgalanıyor, uzaktaki ışıklar suyun üzerinde titriyordu.

Arabadan indiğimde Mira çoktan gelmişti.

Beni görür görmez ayağa kalktı.

“Vera!”

Yanına gidip ona sarıldım.

Kollarını sırtıma doladı.

“Ne oldu sana?”

Bir süre cevap veremedim.

Sonra ayrılıp yanındaki banka oturdum.

Mira da yanıma geçti.

“Demir mi?”

Başımı çevirdim.

“Ne?”

“Demir yüzünden aradın, değil mi?”

Bir süre denize baktım.

“Bugün sette bir sahne çektik.”

“Tamam.”

“Öpüştük.”

Mira’nın gözleri büyüdü.

“Ne?”

“Senaryoda değişiklik yapmışlar. Önce itiraz ettim. Sonra sahneyi düzenledik. Üçüncü çekimde…”

Cümlemi tamamlayamadım.

Mira sessizce yüzüme baktı.

“Vera?”

“Ben de karşılık verdim.”

Mira’nın ifadesi yumuşadı.

“İstediğin için mi?”

Başımı ona çevirdim.

“Evet.”

Bunu söylerken sesim titremedi.

Çünkü kendime yalan söylemek istemiyordum.

“Ben de onu öptüm, Mira.”

Mira elimi tuttu.

“Peki şimdi neden ağlayacak gibisin?”

Gözlerimi denize çevirdim.

“Çünkü bir insanın sana dokunmasıyla, seni yeniden hatırlaması arasında fark var. Ben hangisi olduğunu bilmiyorum.”

“Demir seni unutmuş gibi görünmüyor.”

“Görünmek başka, gerçekten ne hissettiğini bilmek başka.”

“Sen ne hissettin?”

Derin bir nefes aldım.

“Dört yıl önceki gibi hissettim.”

Mira’nın parmakları elimi biraz daha sıkı tuttu.

“Bu kötü bir şey mi?”

“Bilmiyorum.”

“Vera, onu sevdiğini söylemiyorum. Yeniden birlikte olmanız gerektiğini de söylemiyorum. Ama bugün ne hissettiysen, onu inkâr etmek zorunda değilsin.”

Başımı eğdim.

“Beni en çok korkutan şey de bu zaten.”

“Neymiş?”

“Bir daha aynı yere dönmek.”

Mira bir süre sustu.

Sonra omzuma başını yasladı.

“Sen artık dört yıl önceki Vera değilsin.”

Gülümsedim ama içimdeki ağırlık hafiflemedi.

“Biliyorum.”

“Ve Demir de bunu biliyor.”

“Umarım.”

Bir süre konuşmadan oturduk. Denizin sesi, uzaktaki araçların uğultusuna karışıyordu.

Mira sonunda ayağa kalktı.

“Eve dönelim mi?”

“Ben biraz daha kalacağım.”

“Emin misin?”

“Evet. Biraz yalnız kalmak istiyorum.”

Mira eğilip yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.

“Ne olursa olsun ara.”

“Ararım.”

O da kendi arabasına doğru yürüdü.

Ben ise denize bakmaya devam ettim.

Karahan Yalısı’na döndüğümde evin büyük bölümü sessizleşmişti. Serkan kapıyı açtıktan sonra doğrudan odama çıktım.

Kıyafetlerimi değiştirdim. Saçlarımı açtım ve aynanın karşısında bir süre durdum.

Dudaklarımda hâlâ o öpüşmenin izini arıyordum.

Kendi yansımama baktım.

“Ne yaptın sen, Vera?”

Telefonum titredi.

Bu kez mesajı açtım.

Demir: Eve vardın mı?

Cevap vermedim.

Yeni bir mesaj geldi.

Demir: Bugün olan şey yalnızca bir sahne değildi.

Gözlerimi kapattım.

Bir mesaj daha.

Demir: Bunu ikimiz de biliyoruz.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Birkaç dakika sonra yeniden elime aldım.

Demir: Vera, lütfen. Konuşalım.

Mesajın üzerinde uzun süre bekledim.

Sonra ekranı kapattım.

O gece Demir’e cevap vermedim.

Ama uyumadan önce aklımda tek bir şey vardı:

Bugün beni öperken gözlerinde gördüğüm o arzu…

O bakış, dört yıl önceki bakışından bile daha tehlikeliydi.

Çünkü bu kez Demir ne istediğini biliyordu.

Ve ben, onun hâlâ beni bu kadar çok istemesinden korktuğum kadar, kendimin de onu hâlâ istemesinden korkuyordum.