Aynı Şehirde

Los Angeles’tan ayrılacağım sabah, otel odamın perdelerini açtığımda gökyüzü henüz tam olarak aydınlanmamıştı.

Şehrin ışıkları hâlâ yanıyordu. Birkaç saat sonra bu manzarayı geride bırakacak, yeniden İstanbul’un sokaklarına, Boğaz’ın kıyısına, çocukluğumun geçtiği eve dönecektim.

Valizlerim kapının yanında hazırdı.

Derya son kez uçuş saatlerini kontrol ediyor, Serkan ise otelin girişinde bizi bekleyen araçla ilgili telefon görüşmesi yapıyordu.

Ben aynanın karşısında küpelerimi takarken kapı çaldı.

“Gel.”

Johnny içeri girdi. Üzerinde siyah bir pantolon, beyaz gömlek ve koyu renk bir ceket vardı. Elinde kahvesiyle valizlere baktı.

“Looks like we’re leaving.” (Görünüşe göre gidiyoruz.)

“Sonunda fark ettin.”

“I’m still trying to understand why you need so many bags.” (Hâlâ neden bu kadar çok çantaya ihtiyacın olduğunu anlamaya çalışıyorum.)

Başımı çevirip ona baktım.

“Bir kadının valizini sorgulamak tehlikelidir.”

Johnny güldü.

“I’ll remember that.” (Bunu aklımda tutacağım.)

Son küpemi de takıp çantamı aldım.

“Hazır mısın?”

“After you.” (Önce sen.)

Otel odasından çıktık.

Asansöre binerken telefonum titredi. Annem arıyordu.

“Anne?”

“Yola çıktınız mı?”

“Şimdi çıkıyoruz.”

“Baban sabahtan beri yerinde duramıyor.”

Arka taraftan babamın sesi duyuldu.

“Leyla, kızım daha havaalanına gelmedi. Ne diye yerinde duramayayım?”

Gülümsedim.

“Baba, duyuyorum seni.”

“Duy da gel artık.”

“Geliyorum.”

Annem araya girdi.

“Johnny de geliyor değil mi?”

“Evet anne, beraberiz.”

“Peki, hoş geldiniz. Görüşürüz canım.”

Telefonu kapattığımda Johnny bana baktı.

“Your family?” (Ailen mi?)

“Evet. Beni bekliyorlar.”

“I’m looking forward to meeting them.” (Onlarla tanışmayı sabırsızlıkla bekliyorum.)

“Babam biraz serttir.”

Johnny gülümsedi.

“Should I be worried?” (Endişelenmeli miyim?)

“Biraz.”

Kahkaha attı.

Asansörün kapısı açıldı.

Ve Los Angeles’taki son sabahımız sona erdi.

Uçağımız İstanbul’a doğru ilerlerken Johnny koltuğunda rahatça oturmuş, önündeki dergiyi karıştırıyordu.

Ben ise camdan dışarı bakıyordum.

Bir süre sonra telefonumu elime aldım. Kıvanç’tan onlarca mesaj gelmişti.

Kıvanç: Nerede kaldınız?

Kıvanç: Uçak kalktı mı?

Kıvanç: Vera, cevap ver.

Kıvanç: Bak, seni havaalanında bekletirsem bir daha konuşmam.

Gülerek mesaj yazdım.

Ben: Uçaktayız. Biraz sakin ol.

Kıvanç: Sakinim.

Ben: Hiç inandırıcı değil.

Kıvanç: Seni özledim, aptal.

Mesajı okuyunca yüzümdeki gülümseme biraz daha büyüdü.

Ben: Ben de seni özledim.

Telefonu kapattım.

Johnny dergiyi koltuğunun yanına bıraktı.

“Everything okay?” (Her şey yolunda mı?)

“Evet. Kuzenim. Biraz sabırsız.”

“Family?”

“Ailemden sayılır.”

Johnny başını salladı.

Bir süre sonra elini kolçağın üzerine koydu. Parmakları benimkine değdi. Ona baktım. Gülümsedi.

“Almost home.” (Neredeyse evindesin.)

“Evet.”

Bu kez İstanbul’u düşünürken içimde yalnızca özlem yoktu.

Bir de yüzleşmem gereken şeyler vardı.

Demir’in son mesajı aklıma geldi.

Bu kez gözümün önünden kaybolmayacaksın.

Telefonu çantama koydum.

Bana emir verebileceğini hâlâ sanıyordu.

Oysa İstanbul’a dönmem, yeniden onun hayatına girdiğim anlamına gelmiyordu.

Uçak İstanbul Havalimanı’na indiğinde saat akşamüzerini geçmişti.

Uçağın kapısı açılır açılmaz Johnny’yle birlikte dışarı çıktık. Serkan birkaç adım önümde ilerliyor, güvenlik ekibi ise çevremizdeki hareketliliği kontrol ediyordu.

Terminalin çıkışına yaklaştığımızda sesler duyulmaya başladı.

Önce birkaç fotoğraf makinesinin flaşı patladı.

Ardından kalabalık büyüdü.

“Vera Hanım!”

“Vera, hoş geldiniz!”

“Johnny Bey, Türkiye’ye ilk gelişiniz mi?”

“Dior reklamından sonra birlikte çalışmaya devam edecek misiniz?”

“Aranızda romantik bir ilişki var mı?”

“Demir Sancaktar’ın reklamla ilgili yorumunu gördünüz mü?”

Son soruyu duyduğumda başımı hafifçe çevirdim.

Serkan hemen önüme geçti.

“Arkadaşlar, lütfen mesafeyi koruyalım.”

Ama gazeteciler geri çekilmiyordu.

Johnny yanımda yürüyordu. Birkaç gazeteci ona İngilizce sorular yöneltti.

“Johnny, are you and Vera together?” (Johnny, Vera’yla birlikte misiniz?)

Johnny kısa bir süre durdu.

“We’re here for work and we’re having a wonderful time in Istanbul.” (Buraya iş için geldik ve İstanbul’da harika vakit geçiriyoruz.)

Gülümsedim.

Bir başka gazeteci mikrofonunu bana uzattı.

“Vera Hanım, Johnny Depp’le aranızda aşk mı var?”

“Arkadaşlar, şu an uzun bir yolculuktan geldik. İstanbul’a dönmüş olmaktan mutluyum. Etkinlikte zaten görüşeceğiz. Hepinize iyi akşamlar.”

Serkan bizi çıkışa doğru yönlendirdi.

Tam kapıya yaklaşırken kalabalığın biraz ilerisinde tanıdık bir yüz gördüm.

Kıvanç.

Yanında Mira ve Selin vardı.

Kıvanç beni gördüğü anda kollarını iki yana açtı.

“Geldi bizim firari!”

Gülerek ona doğru yürüdüm.

“Gel buraya, baş belası!”

Bana sarıldığında birkaç saniye bırakmadı.

“Özledim seni.”

“Ben de seni.”

Ardından Mira’ya döndüm.

Mira boynuma sarıldı.

“Sonunda!”

“Gel bakalım.”

Onu da sıkıca kucakladım. Sonra Selin’e sarıldım. Dört yıldır aramızdaki bağ hiç kopmamıştı. Onu yeniden görmek bana çok iyi gelmişti.

“Çok özledim seni,” dedi Selin.

“Ben de. Hem de çok.”

Kıvanç Johnny’ye döndü.

“Welcome to Istanbul.”

“Welcome to Istanbul.” (İstanbul’a hoş geldin.)

Johnny gülümseyerek elini uzattı.

“Thank you. It’s great to finally be here.” (Teşekkür ederim. Sonunda burada olmak harika.)

Kıvanç tokalaştı.

“Umarım İstanbul’u seversin.”

“I’m sure I will.” (Eminim seveceğim.)

Mira da Johnny’yle selamlaştı.

Selin gülümseyerek bana baktı.

“Derya, Johnny’nin ekibi ve herkes ayrı araçlarla gidecek. Sizin için araç hazır.”

Tam o sırada Kıvanç’ın telefonu çaldı.

Ekrana baktı.

Bir an yüzündeki ifade değişti.

Mira bunu fark etti.

“Kim?”

Kıvanç telefonu kapattı.

“Hiç.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Kıvanç.”

“Vera, daha yeni geldin. Şimdi başlama.”

“Kim aradı?”

Kıvanç gözlerimin içine baktı.

“Demir.”

İçimde belli belirsiz bir hareketlenme oldu.

“Ne dedi?”

“Geldin mi diye sordu.”

“Sen de?”

“Geldiğini söyledim.”

Bir an sustum.

“Başka?”

Kıvanç başını iki yana salladı.

“Yok.”

Tam o sırada telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Demir Sancaktar.

Bir süre aramaya baktım. Sonra açtım.

“Efendim?”

“Hoş geldin.”

Sesini duymayalı uzun zaman olmuştu.

“Teşekkür ederim.”

“Yolculuk nasıldı?”

“İyi.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Johnny de yanında.”

Bu bir soru değildi.

“Evet.”

“Gördüm.”

“Görmüşsündür. Bütün havaalanı gördü zaten.”

Demir’in sesinde belli belirsiz bir sertlik oluştu.

“Akşam görüşeceğiz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Bunu kim söyledi?”

“Ben söylüyorum.”

Kısa bir kahkaha attım.

“Demir, İstanbul’a dönmüş olmam sana hesap vereceğim anlamına gelmiyor.”

“Bunu konuşmak için aramadım.”

“Peki, neden aradın?”

“Hoş geldin demek için.”

Bir an sessiz kaldım.

Sonra sesimi yumuşatmadan cevap verdim.

“Teşekkür ettim. İyi akşamlar.”

Telefonu kapattım.

Kıvanç bana bakıyordu.

“Ne dedi?”

“Hoş geldin dedi.”

Mira gülümsedi.

“Başladı.”

“Ne başladı?”

“Hiç.”

Gözlerimi devirdim.

“Arabaya binelim.”

Karahan Yalısı’nın kapısından içeri girdiğimde çocukluğumun bütün kokuları bir anda üzerime çöktü.

Bahçedeki ağaçlar, taş yol, girişteki büyük kapı, denizden gelen hafif rüzgâr…

Her şey yerli yerindeydi.

Araç durur durmaz kapı açıldı.

Babam merdivenlerin başında bekliyordu.

Haldun Karahan’ın yüzündeki sert ifade beni görünce değişti. Birkaç adımda yanıma geldi.

“Gel bakalım kızım.”

Kollarımı boynuna doladım.

“Babacığım.”

Beni kendisine çekti.

“Özledim seni.”

“Ben de seni.”

Biraz geri çekilip yüzüme baktı.

“Zayıflamışsın.”

Güldüm.

“Baba, daha kapıda başladın.”

“Ne yapayım? Kızımı görmeyeli aylar oldu.”

Ardından annem geldi.

Leyla Karahan beni öyle bir sardı ki bir an nefes alamadım.

“Anne!”

“Sus, bir dakika.”

Gülerek annemin omzuna sarıldım.

“Çok özledim seni.”

“Ben de canım kızım.”

Annemin ardından Johnny’yi fark etti.

“Hoş geldiniz.”

Johnny nazikçe elini uzattı.

“Thank you for having me.” (Beni ağırladığınız için teşekkür ederim.)

Annem gülümsedi.

“Hoş geldiniz. Umarım burada güzel vakit geçirirsiniz.”

Babam da Johnny’yle tokalaştı.

“Hoş geldin.”

“Thank you, sir.” (Teşekkür ederim, efendim.)

Babam kısa bir baş selamı verdi.

“Umarım yolculuk rahat geçmiştir.”

Johnny gülümseyerek cevap verdi.

“Very comfortable, thank you.” (Oldukça rahattı, teşekkür ederim.)

Kıvanç arkamızdan seslendi.

“Baba, Johnny’yi daha ilk dakikadan sorguya çekme. Adam daha İstanbul’u görmedi.”

Babam ona döndü.

“Sen önce kendi işine bak.”

Kahkahamı tutamadım.

İçeri geçtik.

Salon her zamanki gibi büyüleyiciydi. Büyük pencerelerden Boğaz görünüyordu. Masanın üzerinde annemin hazırlattığı yemekler vardı. Babam Johnny için İngilizce bilen birkaç çalışanı da görevlendirmişti.

Johnny’nin etrafa dikkatle bakışını fark ettim.

“Beautiful house.” (Güzel bir ev.)

“Thank you. I’ve lived here most of my life.” (Teşekkür ederim. Hayatımın büyük bölümünü burada geçirdim.)

“It’s full of character.” (Kendine özgü bir ruhu var.)

Gülümsedim.

“Just like the people who live here.” (Burada yaşayan insanlar gibi.)

Johnny güldü.

Yemek boyunca babam Johnny’ye filmden, Amerika’daki çalışmalardan ve Dior kampanyasından sorular sordu. Annem de arada konuşmaya katılıyordu.

Kıvanç ise her zamanki gibi masanın neşesiydi.

“Johnny, Vera’nın çocukluğundan bahsetmemi ister misin?”

Başımı kaldırdım.

“Kıvanç, sakın.”

Johnny gülümsedi.

“Now I’m curious.” (Şimdi merak ettim.)

“Hayır, değilsin.”

Kıvanç kahkaha attı.

“Çocukken de böyleydi. Her şeyi kendi istediği gibi yaptırırdı.”

Babam araya girdi.

“Hâlâ öyle.”

“Baba!”

Annem gülerek başını salladı.

“Biz alıştık.”

Johnny masadaki herkese bakıp gülümsedi.

“I’m beginning to understand.” (Yavaş yavaş anlamaya başlıyorum.)

Yemekten sonra Johnny için hazırlanan misafir odasını gösterdim.

Oda, Boğaz manzaralıydı. Geniş pencerelerden deniz görünüyordu. Johnny valizini içeri bıraktıktan sonra balkona çıktı.

“It’s incredible.” (İnanılmaz.)

“Gündüz daha güzel.”

“Then I’ll have to wake up early.”

“Bunu yapabileceğinden emin değilim.”

Johnny güldü.

“Good night, Vera.” (İyi geceler, Vera.)

“İyi geceler.”

Kapıya yönelirken Johnny arkamdan seslendi.

“I’m glad we’re here.”

Arkamı döndüm.

“Ben de.”

Bana gülümsedi.

Sonra odasından çıktım.

Kendi odama doğru yürürken telefonum titredi.

Demir’den mesaj gelmişti.

Demir: Evine ulaştın mı?

Vera: Evet.

Demir: Yarın görüşeceğiz.

Vera: Yarın programım var.

Demir: Programın bittiğinde.

Mesajı okuyup kısa bir süre düşündüm.

Vera: Bunu bir emir gibi söylemeyi bırak.

Cevap birkaç saniye sonra geldi.

Demir: Emir değil.

Vera: Öyle duyuluyor.

Demir: Yarın görüşeceğiz, Vera.

Telefonu kapattım.

Bir süre yatağın kenarında oturdum.

İstanbul’a döneli henüz birkaç saat olmuştu.

Ama geçmiş çoktan kapımın önüne gelmişti.

Ertesi sabah evin içinde hareketlilik vardı.

Annem kahvaltı masasını hazırlatmış, babam çalışma odasına geçmişti. Kıvanç ise elinde telefonla salonda dolaşıyordu.

Ben merdivenlerden indiğimde Mira çoktan gelmişti.

“Günaydın!”

“Günaydın.”

Bana sarıldı.

“Bugün birlikte çıkıyoruz, değil mi?”

“Evet. Önce Derya’yla görüşeceğim. Sonra seninle biraz vakit geçiririz.”

“Harika.”

Kıvanç masadan seslendi.

“Ben de geliyorum.”

Ona baktım.

“Senin gelmeni isteyen oldu mu?”

“Ben kendimi davet ettim.”

“Ne güzel.”

Kahvaltıya oturduk.

Bir süre günlük şeylerden konuştuk. Sonra Kıvanç telefonunu masaya bıraktı.

“Bu arada bugün Demir’le görüşeceksin, değil mi?”

Kahvemi yudumladım.

“Hayır.”

“Dün aramış.”

“Biliyorum.”

“Akşam da aramış.”

Başımı kaldırdım.

“Ne zaman?”

“Gece.”

“Sen nereden biliyorsun?”

“Beni aradı.”

Mira araya girdi.

“Abi, sen de Vera’ya söylemedin mi?”

Kıvanç omuz silkti.

“Beni ilgilendirmiyor.”

Gözlerimi devirdim.

“İkiniz de çok meraklısınız.”

Kıvanç gülümsedi.

“Biz seni özledik. Biraz da hayatını öğrenelim.”

Annem masanın diğer ucundan bize baktı.

“Demir’le görüşecek misin kızım?”

Bir an sustum.

“Bilmiyorum anne.”

Babam gazeteyi masaya bıraktı.

“Görüşmek istiyorsa gelsin. Bu evin kapısı ona yabancı değil.”

Babamın sesinde herhangi bir karşı çıkış yoktu.

Zaten Demir’i severdi.

Ben ise bu konuda ne düşüneceğimi hâlâ bilmiyordum.

Telefonumu çantama koydum.

“Ben hazırlanayım. Derya bekliyor.”

Öğleden sonra Johnny’yle birlikte şehir merkezine indik.

Derya’nın ayarladığı bir görüşme vardı. Etkinlik organizatörleriyle son detayları konuşacaktık.

Otele ait araçtan indiğimizde basın mensupları çoktan oradaydı.

“Vera Hanım, İstanbul’a hoş geldiniz!”

“Johnny Bey, Türkiye’de kalmayı düşünüyor musunuz?”

“Birlikte yeni bir film projesi gelecek mi?”

“Dior reklamından sonra ilişkiniz başladı mı?”

Johnny yanımda yürürken bir gazeteci mikrofonunu uzattı.

“Johnny, Vera’yla İstanbul’da romantik bir tatil mi yapıyorsunuz?”

Johnny gülümsedi.

“I’m enjoying the city, and I’m enjoying her company.” (Şehrin tadını çıkarıyorum ve Vera’yla vakit geçirmekten de keyif alıyorum.)

Gazeteciler birbirlerine baktı.

Ben de gülümsedim.

“Şimdilik programımız oldukça yoğun. Etkinlikte görüşürüz.”

İçeri girdik.

Toplantı yaklaşık bir saat sürdü. Organizasyon ekibi etkinliğin akışını anlattı. Kırmızı halı, basın görüşmeleri, ödül takdimi ve gece boyunca yapılacak özel sunumlar…

Davetli listesinin son hâli de önümüze geldi.

Sayfaları incelerken gözüm bir isme takıldı.

Demir Sancaktar.

Altında Baran Sancaktar’ın, Mira Sancaktar’ın ve birkaç tanınmış oyuncunun ismi vardı.

Bir süre listeye baktım.

Derya yanıma eğildi.

“Bir sorun mu var?”

“Yok.”

Sayfayı kapattım.

Johnny bana döndü.

“Everything okay?” (Her şey yolunda mı?)

“Evet.”

Ama artık biliyordum.

O gece yalnızca İstanbul’a dönmüş olmayacaktım.

Demir’le aynı salonda olacaktım.

Akşamüstü Karahan Yalısı’na döndüğümde telefonumda yeni bir mesaj vardı.

Demir: Etkinlikte yan yana oturacağız.

Gözlerimi devirdim.

Vera: Organizasyon bunu sana mı söyledi?

Demir: Hayır.

Vera: O zaman nereden biliyorsun?

Demir: Öğreneceksin.

Telefonu masaya bıraktım.

Tam o sırada Johnny salona girdi.

Üzerinde rahat bir tişört ve pantolon vardı. Saçları hafifçe dağılmıştı.

“Are you ready for tomorrow?” (Yarın için hazır mısın?)

“Sanırım.”

Johnny yanıma geldi.

“Something is bothering you.” (Seni rahatsız eden bir şey var.)

“Biraz.”

“Do you want to talk about it?” (Bunun hakkında konuşmak ister misin?)

Ona baktım.

“Yarın eski bir tanıdığımla karşılaşacağım.”

Johnny başını hafifçe salladı.

“Someone important?” (Önemli biri mi?)

“Bir zamanlar öyleydi.”

Johnny birkaç saniye sustu.

Sonra elini omzuma koydu.

“Then just be yourself.” (O zaman sadece kendin ol.)

Gülümsedim.

“Zaten başka türlüsünü bilmiyorum.”

Johnny de gülümsedi.

“That’s what I like about you.” (Sende sevdiğim şey de bu.)

Elini omzumdan çekti.

“Good night. See you tomorrow.” (İyi geceler. Yarın görüşürüz.)

“İyi geceler.”

Johnny odasına doğru yürürken ben salondaki büyük pencerelerin önüne geçtim.

Boğaz’ın üzerinde akşam ışıkları yanıyordu.

İstanbul beni karşılamıştı.

Ailem yanımdaydı.

Johnny birkaç oda ötede kalıyordu.

Ve Demir…

Demir de aynı şehirdeydi.

Telefonum yeniden titredi.

Demir: Yarın seni göreceğim.

Bu kez cevap yazmadım.

Çünkü yarın onu göreceğimi ben de biliyordum.

Ama asıl merak ettiğim şey, göz göze geldiğimizde ikimizin de ne hissedeceğiydi.

Dört yıl boyunca birbirimizden uzakta yaşamıştık.

Şimdi aramızda yalnızca birkaç kilometre vardı.

Ve bazen birkaç kilometre, dört yıldan daha uzun gelebilirdi.

Ertesi gece, aynı salonda iki ayrı hayat yeniden karşı karşıya gelecekti.