İKİNCİ PERDE

Los Angeles’ta geçirdiğim bir ayın ardından günlerin nasıl birbirine karıştığını fark etmekte zorlanıyordum.

Sabahları film setinde, öğleden sonraları toplantılarda, akşamlarıysa bazen Johnny’yle bir restoranda, bazen otel odamda senaryomu okuyarak geçiriyordum. Hayatımın temposu oldukça yoğundu ama uzun zamandır ilk kez bu yoğunluğun altında ezilmiyordum.

Belki de ilk defa, geçmişimde bıraktığım şeyleri düşünmeden geleceğe bakabiliyordum.

En azından kendime böyle söylüyordum.

O sabah otelin geniş camlarının önünde durmuş, elimdeki kahvemi yudumluyordum. Los Angeles ayaklarımın altında uzanıyordu. Güneş binaların arasından yükselirken telefonumda İstanbul’dan gelen mesajları kontrol ettim.

Annemden bir fotoğraf vardı. Babamla kahvaltı masasındaydılar. Kıvanç yine sofranın ortasında bir şeyler anlatıyordu. Mira da fotoğrafın kenarından kameraya el sallamıştı.

Fotoğrafı büyütüp baktım.

İstanbul’u özlemiştim.

Yalının bahçesini, Boğaz’ın sabah sisini, annemin kahvaltı masasındaki bitmek bilmeyen telaşını, babamın gazetesinin arkasından bana bakışını…

Kıvanç’ın sinir bozucu şakalarını bile.

Telefonum yeniden titredi.

Kıvanç: Günaydın, Amerika prensesi.

Ben: Günaydın, baş belası.

Kıvanç: Bizi özledin mi?

Ben: Sizi idare ederim.

Kıvanç: Demir’i?

Mesajı okudum.

Başparmağım ekranın üzerinde birkaç saniye hareketsiz kaldı.

Sonra telefonu kilitledim.

Kahvemi bitirip masanın üzerine bıraktım.

Tam o sırada kapım çaldı.

“Geliyorum!”

Kapıyı açtığımda karşımda Johnny vardı. Elinde iki kahve bardağı, diğer elinde de küçük bir kâğıt torba tutuyordu.

“Good morning.” (Günaydın.)

“Günaydın. Bunlar ne?”

“Breakfast. You look like someone who forgot to eat again.” (Kahvaltı. Yine yemek yemeyi unutan birine benziyorsun.)

Kaşlarımı kaldırdım.

“Ben gayet düzenli besleniyorum.”

Johnny torbayı kaldırdı.

“Then prove it.” (O zaman kanıtla.)

Gülerek kenara çekildim.

İçeri girdi. Masanın üzerine kahveleri ve yiyecekleri bıraktı. Ben de kapıyı kapatıp yanına geçtim.

“Bugün sete erken mi gideceğiz?”

“Biraz erken. Yönetmen dün gece bazı sahneleri değiştirmiş.”

“Yine mi?”

“Sanırım bizi çalıştırmaktan keyif alıyor.”

Johnny kahvesinden bir yudum aldı.

“Or maybe he just likes watching us suffer.” (Belki de bizim acı çekişimizi izlemekten hoşlanıyordur.)

“Bence ikinci ihtimal daha güçlü.”

Güldü.

Kahvaltı boyunca filmden konuştuk. Johnny bazı sahnelerdeki karakter motivasyonlarını sorguluyor, ben de senaryoda değiştirilmesini istediğim birkaç noktayı anlatıyordum. Birbirimizin fikirlerini dinlemek hoşuma gidiyordu. Johnny benimle aynı fikirde olmadığı zamanlarda bile bunu tartışmaktan çekinmiyordu.

Beni sürekli onaylamaya çalışan biri değildi.

Bu da yanında kendim olmamı kolaylaştırıyordu.

Kahvaltının ardından hazırlanmak için odama geçtim.

Aynanın karşısında saçlarımı toplarken kapının yanından seslendi.

“Vera?”

“Efendim?”

“Don’t take too long. I might eat your breakfast.” (Çok oyalanma. Kahvaltını yiyebilirim.)

“Denemeni tavsiye etmem.”

“Noted.” (Aklımda tutacağım.)

Gülerek çantamı aldım.

Birlikte otelden çıktık.

Sete vardığımızda çekim ekibi çoktan hazırlanmıştı.

Bugün filmimizin önemli sahnelerinden birini çekecektik. Büyük bir otel lobisinde geçen, karakterlerimizin ilk kez birbirlerine gerçekten güvenmeye başladıkları bir sahneydi.

Yönetmen bizi monitörün yanına çağırdı.

“Bugünkü sahnede aranızdaki mesafeyi biraz azaltmak istiyorum. Birbirinize güveniyorsunuz ama hâlâ söylemediğiniz şeyler var.”

Johnny senaryoya baktı.

“Yani yine bakışlarla anlaşacağız.”

“Biraz da öyle.”

Ben güldüm.

“Senin işin zor. Benim bakışlarımı anlaman gerekiyor.”

Johnny başını kaldırdı.

“I think I’m getting better at that.” (Sanırım bu konuda gittikçe daha iyi oluyorum.)

“Öyle mi?”

“Absolutely.” (Kesinlikle.)

Yönetmen araya girdi.

“İkiniz de hazır mısınız?”

Başımı salladım.

“Hazırız.”

Çekim başladığında Johnny karakterine büründü. Birkaç saniye önce şakalaştığım adamın yerinde artık karşımdaki sahnenin bütün ağırlığını taşıyan bir oyuncu vardı.

Sahnemiz uzun sürdü. Birkaç tekrar aldık. Sonunda yönetmen memnuniyetle ayağa kalktı.

“İşte bu! Aradığım şey buydu.”

Johnny bana döndü.

“See? We’re good.” (Gördün mü? İyiyiz.)

“Şimdilik.”

“That’s cold.” (Bu biraz acımasızca.)

Gülerek omzuna hafifçe vurdum.

Çekim arasında karavanıma geçtim. Telefonumu kontrol ettiğimde Derya’dan birkaç cevapsız arama gördüm.

Hemen geri aradım.

“Derya?”

“Sonunda. Nerelerdeydin?”

“Setteydim. Ne oldu?”

“Önemli bir teklif var. Hem de oldukça önemli.”

Koltuğa oturdum.

“Dinliyorum.”

“Türkiye’de büyük bir etkinlik düzenleniyor. Moda, müzik ve sinema dünyasının önemli isimleri katılacak. Organizatörler seni de istiyor.”

“Ne zaman?”

“Önümüzdeki ayın ikinci haftası.”

“Benim çekimlerim?”

“Programı ayarladım. Yönetmenle de konuştum. Birkaç günlüğüne İstanbul’a dönmen mümkün.”

İstanbul.

Kelimeyi duyduğum anda içimde bir şey kıpırdadı.

“Etkinliğin detaylarını gönder.”

“Gönderiyorum. Bir de…”

Derya’nın sesindeki değişikliği fark ettim.

“Ne?”

“Johnny’ye de davet göndermişler.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Johnny’ye mi?”

“Evet. Dior kampanyasından sonra birlikte katılmanızın çok konuşulacağını düşünüyorlar. Organizasyon da ikinizi aynı gece ağırlamak istiyor.”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

Bu, Türkiye’de epey ses getirecekti.

“Johnny biliyor mu?”

“Henüz değil. Önce seninle konuşmak istedim.”

“Tamam. Ben konuşurum.”

Derya birkaç ayrıntı daha anlattı. Etkinliğin tarihi, davetliler, basın programı ve organizasyonun beklentileri…

Telefonu kapattığımda bir süre karavanın penceresinden dışarı baktım.

İstanbul’a dönüyordum.

Üstelik Johnny’yle birlikte.

Bunu düşündüğümde istemsizce gülümsedim.

Akşam çekimleri bittiğinde Johnny’yle stüdyonun arka tarafındaki küçük dinlenme alanında oturuyorduk.

Elimde telefonum, ona Derya’nın anlattığı etkinlikten bahsediyordum.

“Türkiye’de büyük bir organizasyon var. Önümüzdeki ay yapılacak. Benim katılmamı istiyorlar.”

Johnny kahvesini masaya bıraktı.

“Are you going back?” (Geri mi dönüyorsun?)

“Evet. Birkaç günlüğüne.”

“That’s good. You miss your family.” (Bu güzel. Aileni özlüyorsun.)

Başımı salladım.

“Evet. Hem de çok.”

Johnny kısa bir süre düşündü.

“And the invitation?” (Peki davet?)

“Senin için de göndermişler.”

Gülümsedi.

“Me?”

“Evet, sen.”

“Interesting.”

“Dior kampanyasından sonra birlikte katılmamızın güzel olacağını düşünüyorlar.”

Johnny arkasına yaslandı.

“Would you like me to come?” (Gelmemi ister misin?)

Bu soruyu beklemiyordum.

Ona baktım.

“İstersen gelebilirsin.”

Johnny gülümsedi.

“That’s not an answer.” (Bu bir cevap değil.)

Gözlerimi devirdim.

“Evet, gelmeni isterim.”

“Much better.” (İşte şimdi oldu.)

Güldüm.

“Peki, o zaman Derya’yla konuş.”

Johnny telefonunu çıkardı.

“Consider it done.” (Hallettim say.)

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra bana döndü.

“Are you excited to go home?” (Eve dönmek için heyecanlı mısın?)

“Evet. Ama biraz da garip hissediyorum.”

“Why?”

“Neden?”

“Because of someone?” (Birisi yüzünden mi?)

Bakışlarımı ondan kaçırmadım.

“Belki.”

Johnny başını hafifçe salladı.

“Someone from your past?”

“Geçmişimden biri mi?”

“Evet.”

Johnny birkaç saniye bekledi.

Sonra konuyu zorlamadı.

“Then I hope you get the answers you need.” (O zaman umarım ihtiyacın olan cevapları alırsın.)

Ona baktım.

“Ya cevap istemiyorsam?”

Johnny hafifçe gülümsedi.

“Then I hope you enjoy the questions.” (O zaman umarım soruların tadını çıkarırsın.)

İstemeden güldüm.

Bazen bir insanın yanında kendini açıklamak zorunda kalmamak, anlatabileceğin her şeyden daha kıymetliydi.

Johnny de bana bunu hissettiriyordu.

O gece İstanbul’da hava kapalıydı.

Bunu ertesi sabah Kıvanç’ın gönderdiği fotoğraftan öğrendim. Karahan Yalısı’nın bahçesinde çekilmişti. Boğaz’ın üzerindeki bulutlar neredeyse denize değecek gibiydi.

Fotoğrafın altında tek bir cümle vardı:

Kıvanç: İstanbul seni bekliyor, kuzen.

Gülümsedim.

Ardından görüntülü aradı.

Telefonu açtığımda karşıma önce Kıvanç’ın yüzü çıktı.

“Günaydın, firari.”

“Günaydın, sorunlu.”

“Duydum ki geliyormuşsun.”

“Kimden duydun?”

“Derya’nın konuştuğu insanlardan. Ayrıca İstanbul’da haberler benden kaçmaz.”

“Bana bak, sen benim haberlerimi takip etmeyi bırak.”

“Senin haberlerini takip etmek benim vatandaşlık görevim.”

Gözlerimi devirdim.

“Ne istiyorsun?”

“Özledik seni.”

Bu kez sesindeki şaka azalmıştı.

Gülümsedim.

“Ben de sizi özledim.”

“Johnny de geliyor mu?”

“Evet.”

Kıvanç’ın yüzünde kocaman bir sırıtış belirdi.

“Vay be.”

“Kıvanç…”

“Ne? Bir şey demedim.”

“Deme zaten.”

Tam o sırada arka taraftan Mira’nın sesi geldi.

“Vera!”

Kıvanç telefonu ona çevirdi.

Mira görüntüye girdiğinde yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

“Sonunda dönüyorsun!”

“Evet canım. Seni de çok özledim.”

“Ben de. Ama sana anlatacak çok şeyim var.”

“Biliyorum. Hepsini dinleyeceğim.”

Mira bir an Kıvanç’a baktı.

“Bir de…”

“Ne oldu?”

“Burada bazı insanlar senin dönüşünü hiç sakin karşılamayacak.”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Mira!”

Mira omuz silkti.

“Ne var? Gerçekleri söylüyorum.”

Gülümsemem yavaşça kayboldu.

“Demir mi?”

İkisi de birkaç saniye sustu.

Kıvanç telefonu yeniden eline aldı.

“Sen gelince konuşuruz.”

“Ne yapıyor?”

“İşinde.”

“Kıvanç.”

“Vera, gerçekten. Şu an telefonda konuşmak istemiyorum.”

Derin bir nefes aldım.

“Peki.”

Kıvanç konuyu değiştirdi. Bir süre annemden, babamdan, evdeki hazırlıklardan ve Mira’nın planlarından konuştuk.

Telefonu kapattığımızda içimdeki merak hâlâ duruyordu.

Demir’in reklamı izlediğini biliyordum.

Hazal’la ayrıldığını da.

Ama sonrasında ne yaptığını bilmiyordum.

Aslında bilmek istemediğimi düşünüyordum.

Yine de adını duyduğumda içimde bir şeylerin değişmesini engelleyemiyordum.

O akşam İstanbul’da, Sancaktar Köşkü’nde Kıvanç ve Mira yeniden Demir’in yanındaydı.

Bunu daha sonra Kıvanç’tan öğrenecektim.

Demir çalışma odasındaydı. Önündeki dosyaları inceliyor, telefonundan gelen mesajlara kısa cevaplar veriyordu.

Kapı çalındı.

“Gir.”

Kıvanç içeri girdi. Mira da arkasındaydı.

Demir başını kaldırmadan konuştu.

“Ne var?”

Kıvanç karşısındaki koltuğa oturdu.

“Vera’yla konuştum.”

Demir’in eli dosyanın üzerinde durdu.

Ama başını kaldırmadı.

“Eee?”

“İstanbul’a geliyor.”

Bu kez Demir gözlerini kaldırdı.

“Ne zaman?”

“Önümüzdeki ayın ikinci haftası.”

Demir birkaç saniye Kıvanç’a baktı.

“Etkinlik için mi?”

“Evet.”

Mira da konuşmaya katıldı.

“Johnny de geliyor.”

Demir’in yüzündeki ifade değişmedi.

Yalnızca elindeki kalemi masaya bıraktı.

“Biliyorum.”

Kıvanç kaşlarını kaldırdı.

“Nereden biliyorsun?”

“Dior kampanyasının ardından davet haberleri çıktı.”

“Demek takip ediyorsun.”

Demir gözlerini Kıvanç’a çevirdi.

“Bir şey mi söyleyeceksin?”

Kıvanç hafifçe güldü.

“Yok. Sadece merak ettim.”

Mira koltuğun kenarına oturdu.

“Abi, Vera’nın hayatına karışmayacaksın değil mi?”

Demir ona döndü.

“Benim ne yapacağımı sen belirlemiyorsun.”

“Belirlemiyorum. Ama Vera’nın yanında Johnny olacak. Bunu bilerek hareket et.”

Demir’in bakışları sertleşti.

“Johnny’nin adını benim yanımda bu kadar rahat kullanma.”

Mira kollarını göğsünde birleştirdi.

“İşte tam da bundan bahsediyorum.”

Kıvanç araya girdi.

“Mira, bırak.”

Demir ayağa kalktı. Masanın etrafından dolaşıp pencerenin önüne geçti.

Bir süre dışarı baktı.

“Etkinlik nerede?”

Kıvanç cevap verdi.

“İstanbul’da.”

“Biliyorum. Mekânı soruyorum.”

“Çırağan Sarayı.”

Demir başını hafifçe salladı.

“Programı gönder.”

Kıvanç gülümsedi.

“Ne yapacaksın?”

Demir arkasını döndü.

“Orada olacağım.”

Mira şaşkınlıkla ona baktı.

“Sen zaten davetlisin.”

Demir’in yüzünde belli belirsiz, soğuk bir ifade belirdi.

“Bu kez onu karşılamaya ben gideceğim.”

Kıvanç’ın gülümsemesi kayboldu.

Mira da bir şey söylemedi.

Demir yeniden masasına döndü.

“Başka bir şey var mı?”

Kıvanç ayağa kalktı.

“Yok.”

Mira da kapıya yöneldi.

Tam çıkacakları sırada Demir’in sesi yeniden duyuldu.

“Kıvanç.”

Kıvanç arkasını döndü.

“Efendim?”

“Vera’yla konuştuklarını bana anlatmak zorunda değilsin. Ama İstanbul’a geldiğinde nerede olacağını bilmek istiyorum.”

Kıvanç kaşlarını kaldırdı.

“Bunu kendisine sorabilirsin.”

Demir’in bakışları keskinleşti.

“Gerekirse sorarım.”

Kıvanç başını salladı.

“Peki.”

Kapı kapandığında Demir yeniden yalnız kaldı.

Masanın üzerindeki telefonunu aldı.

Ekranında Vera’nın Dior kampanyasından bir fotoğrafı açıktı.

Bir süre baktı.

Sonra telefonu ters çevirdi.

Los Angeles’ta son çekim günlerimizden biriydi.

Film ekibi, birkaç gün içinde yapılacak kısa aranın ardından yeniden çalışmaya başlayacaktı. Benimse İstanbul’a dönüş hazırlıklarım hızlanmıştı.

Derya uçuş programını, etkinlik davetiyelerini ve basın görüşmelerini düzenliyordu.

O gün çekimden sonra Johnny’yle otelin restoranında buluştuk.

Masaya oturduğumda Johnny telefonunu bir kenara bıraktı.

“Big day tomorrow?” (Yarın büyük gün mü?)

“Biraz. Son hazırlıkları yapacağız.”

“Are you nervous?” (Heyecanlı mısın?)

“Hayır. Sadece uzun zamandır İstanbul’a dönmediğim için biraz garip hissediyorum.”

Johnny başını salladı.

“I’m looking forward to seeing your city.” (Şehrini görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum.)

“Umarım beklentilerini karşılar.”

“I’m sure it will.”

“Eminim karşılayacaktır.”

Yemeklerimiz geldi.

Bir süre sohbet ettik. Sonra Johnny çatalını bıraktı.

“Can I tell you something?” (Sana bir şey söyleyebilir miyim?)

“Tabii.”

“I’m happy we’re doing this together.” (Bunu birlikte yapıyor olmamız beni mutlu ediyor.)

Gözlerimi ona çevirdim.

“Ben de.”

Johnny masanın üzerinden elini uzattı.

Elimi tuttu.

“Not just the campaign. The trip. The time with you.” (Sadece kampanyayı kastetmiyorum. Yolculuğu ve seninle geçirdiğim zamanı da.)

Elimi çekmedim.

“Bunu duymak güzel.”

Johnny başparmağıyla elimin üzerinde küçük bir hareket yaptı.

“I don’t want to rush anything. I just want you to know that I like being around you.” (Hiçbir şeyi aceleye getirmek istemiyorum. Sadece senin yanında olmaktan hoşlandığımı bilmeni istiyorum.)

Ona baktım.

Bu kez cevap vermeden önce düşündüm.

Çünkü Johnny’nin bana sunduğu şeyin farkındaydım. Geçmişimin gölgesinde yaşamamı istemiyordu. Benden bir karar beklemiyordu. Yanında olduğumda kendimi açıklamak zorunda hissetmiyordum.

“Ben de senin yanında olmaktan hoşlanıyorum, Johnny.”

Gülümsedi.

“That’s enough for me.” (Benim için bu yeterli.)

O an elimi biraz daha sıkı tuttu.

Ve ben de karşılık verdim.

Gece otelime döndüğümde valizimin yarısı hazırlanmıştı.

Derya sabah erken saatte havaalanına geçeceğimizi söylemişti. İstanbul’a dönüş için artık saatleri sayıyorduk.

Telefonumu şarja takıp yatağın üzerine oturdum.

Sosyal medyaya girdim.

Dior reklamı hâlâ gündemdeydi. Johnny’yle birlikte çekilmiş fotoğraflarımızın altına binlerce yorum gelmişti.

Bir magazin hesabı İstanbul etkinliğine katılacağımızı duyurmuştu.

“VERA KARAHAN VE JOHNNY DEPP İSTANBUL’DA BULUŞUYOR!”

“DEMİR SANCAKTAR BU GÖRÜNTÜLERE NE DİYECEK?”

“JOHNNY DEPP TÜRKİYE’YE GELİYOR!”

“VERA’NIN DÖNÜŞÜ İSTANBUL’DA YENİ BİR DÖNEMİN BAŞLANGICI MI?”

Yorumları biraz okudum.

“Demir’le Johnny aynı ortamda olacak, ben o geceyi bekliyorum.”

“Vera’nın İstanbul’a dönüşü olay olacak.”

“Demir Sancaktar’ın yüzünü görmek istiyorum.”

“Johnny’yle Vera çok yakışıyor.”

“Bence Vera artık çok mutlu. Demir kendi yoluna baksın.”

Telefonu kapattım.

Yatağa uzandım.

İstanbul’a dönüyordum.

Dört yıl önce oradan ayrılırken bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını düşünmüştüm. Haklıydım.

Çünkü şimdi geri dönen kadın, o gün havaalanında gözyaşlarını saklamaya çalışan kadın değildi.

Artık kendi hayatını kurmuş, kendi adını dünyaya duyurmuş, kendi kararlarını verebilen bir kadındım.

Ama İstanbul’da beni bekleyen bir geçmiş vardı.

Ve o geçmişin adı Demir Sancaktar’dı.

Gözlerimi kapatırken telefonum bir kez daha titredi.

Ekrana baktım.

Demir’den mesaj gelmişti.

Demir: Dönüş tarihini öğrendim.

Bir süre mesajı okudum.

Ardından ikinci mesaj geldi.

Demir: İstanbul’da görüşeceğiz.

Cevap yazmadım.

Telefonu komodinin üzerine bıraktım.

Birkaç dakika sonra bir mesaj daha geldi.

Demir: Bu kez gözümün önünden kaybolmayacaksın.

Dudaklarımda küçük, alaycı bir gülümseme belirdi.

Telefonu elime alıp tek bir cümle yazdım.

Vera: Ben senin gözünün önünde yaşamak zorunda değilim, Demir.

Mesajı gönderdim.

Ekranda okundu bilgisi belirdi.

Ama cevap gelmedi.

Telefonu kapatıp yastığıma yaslandım.

İstanbul’a dönüyordum.

Demir beni karşılamaya geleceğini düşünüyordu.

Johnny de benimle gelecekti.

Ve bu kez, aynı şehirde karşı karşıya geldiğimizde hiçbirimiz dört yıl önceki insanlar olmayacaktık.

İkinci perde başlıyordu.