KIRILAN SESSİZLİK

Sabah gözlerimi açtığımda perdelerin arasından süzülen güneş ışığı doğrudan yüzüme vuruyordu.

Bir süre kıpırdamadan tavana baktım. Dün geceyi düşündüm. Çırağan Sarayı’nın merdivenlerini, üzerimdeki bordo elbiseyi, Johnny’nin elimi tutuşunu ve dans ederken kulağıma eğilip söylediği o birkaç kelimeyi…

Sonra Demir geldi aklıma.

Gecenin başından sonuna kadar bakışlarını üzerimde hissetmiştim. Johnny’nin belime koyduğu eli, parmaklarımın arasına geçen parmaklarını, birlikte dans ederken yüzüme yaklaşmasını görmüştü.

Ve ben, ilk defa onun ne düşündüğünü umursamadan eğlenmiştim.

En azından kendime bunu söylüyordum.

Komodinin üzerindeki telefonumu aldım. Bildirimler ekranı doldurmuştu. Magazin haberleri, sosyal medya etiketleri, arkadaşlarımdan gelen mesajlar…

Bir haberin başlığı özellikle dikkatimi çekti.

VERA KARAHAN VE JOHNNY DEPP ARASINDAKİ KİMYA GECEYE DAMGA VURDU!

Haberi açtım. İlk fotoğrafta Johnny’yle el ele yürüyorduk. İkincisinde dans ediyorduk. Üçüncüsünde ise biraz ileride duran Demir vardı.

Fotoğrafa yakınlaştırdım.

Yüzündeki ifadeyi tanıyordum.

Çenesini kilitlemiş, gözlerini üzerimizden ayırmamıştı. Sağ elindeki bardağı öyle sıkı tutuyordu ki parmak eklemleri belirginleşmişti.

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Dün gece gönderdiği mesaj hâlâ cevapsızdı.

Bu gece seni görmek yetmedi.

Yatağımdan kalkıp banyoya girdim. Uzun bir duş aldım. Ardından giyinme odama geçerek krem rengi, bol kesim bir pantolon ve siyah, ince askılı bir bluz seçtim. Saçlarımı açık bıraktım. Küçük altın küpelerimi taktım.

Aynaya son kez baktım.

Kendime benziyordum.

Dört yıl önceki, bir adamın arkasından gözyaşı döken kız değildim artık.

En azından öyle görünüyordum.

Merdivenlerden aşağı indiğimde yemek salonundan kahkahalar yükseliyordu.

“Sonunda teşrif ettiler!” diye seslendi Kıvanç.

“Günaydın sana da.”

“Günaydın, uluslararası aşk hayatımızın başrol oyuncusu.”

“Bir gün ağzını kapalı tutmayı öğreneceksin.”

“Benim en sevdiğim özelliğimi neden değiştirmeye çalışıyorsun?”

Mira gülerek Kıvanç’ın koluna vurdu.

“Biraz sus artık.”

Johnny masanın diğer ucunda oturuyordu. Beni görünce gülümsedi.

“Good morning, Vera.” (Günaydın, Vera.)

“Good morning.” (Günaydın.)

Yanındaki sandalyeye oturdum. Annem önümdeki tabağa birkaç şey koyarken babam gazetesini katladı.

“Dün gece güzel eğlenmişsiniz.”

“Eğlendik baba.”

Kıvanç telefonunu önüme uzattı.

“Şuna bak. Daha sabahın dokuzunda dünya bizi konuşuyor.”

Fotoğraflara göz gezdirdim.

“Bırak konuşsunlar.”

“Senin için kolay tabii. Ben de bir gün Johnny Depp’le fotoğraf vermek istiyorum.”

“Önce düzgün bir gömlek giymeyi öğren.”

Mira kahkaha attı.

Johnny konuşulanları tam anlamasa da gülümseyerek bize baktı.

“What’s so funny?” (Bu kadar komik olan ne?)

Kıvanç hemen öne eğildi.

“I’m funny. That’s all.” (Ben komiğim. Hepsi bu.)

Johnny güldü.

“Clearly.” (Belli oluyor.)

Masadaki kahkahalar devam ederken babamın telefonu çaldı. Ekrana baktı, ardından aramayı açtı.

“Yavuz, hayırdır?”

Bir süre karşı tarafı dinledi.

“Burada, burada. Söyle gelsin.”

Telefonu kapattı ve kahvesinden bir yudum aldı.

“Demir geliyormuş.”

Elimdeki çatal havada kaldı.

Kıvanç’ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Mira başını kaldırıp bana baktı.

“Ne işi varmış?” diye sordum.

Babam omuz silkti.

“Seninle konuşacakmış.”

“Benim konuşacak bir şeyim yok.”

“Onu da kendisine söylersin.”

“Baba…”

“Ne var kızım? Kapımıza gelmiş, kovacak mıyız?”

Çatalımı tabağa bıraktım.

“Ben onunla konuşmak istemiyorum.”

Kıvanç sandalyesine yaslandı.

“Bence bu sefer konuşacaksınız.”

Ona ters ters baktım.

“Sen de başlama.”

“Ben bir şey demedim.”

“Yüzün yeterince konuşuyor.”

Mira elimi tuttu.

“İstersen ben de kalırım.”

Başımı iki yana salladım.

“Gerek yok.”

Johnny bana doğru eğildi.

“Would you like me to leave?” (Gitmemi ister misin?)

“No. You can stay.” (Hayır. Kalabilirsin.)

Bunu söylerken gözlerim bir anlığına babama kaydı.

Haldun Karahan’ın yüzünde her zamanki o sakin ifade vardı. Demir’in gelmesinden rahatsız değildi. Hatta içten içe bu karşılaşmayı beklediğini bile biliyordum.

Babam, Demir’i severdi.

Benim için asıl mesele de buydu.

Demir’in bu evde hâlâ kendisine açılan bir kapısı vardı.

Ama o kapının anahtarı artık bende değildi.

Kapının açılma sesini duyduğumuzda saat on bire yaklaşıyordu.

Önce koridorda ayak sesleri duyuldu. Ardından Demir yemek salonunun kapısında belirdi.

Siyah gömleğinin kolları bileklerine kadar uzanıyordu. Saçları geriye taranmıştı. Yüzünde tek bir gülümseme yoktu.

Bakışları önce babama, sonra masadakilere, en son bana döndü.

Birkaç saniye boyunca gözlerimizin birbirine kilitlendiğini hissettim.

“Günaydın.”

Babam ayağa kalktı.

“Hoş geldin oğlum.”

Demir babamla tokalaştı.

“Hoş bulduk, Haldun amca.”

Ardından Johnny’ye baktı.

Johnny de ayağa kalkıp elini uzattı.

“Good morning.” (Günaydın.)

Demir elini sıktı.

“Günaydın.”

İki adamın tokalaşması gereğinden birkaç saniye uzun sürdü. Demir’in yüzünde en ufak bir ifade değişikliği yoktu.

“Umarım İstanbul’da güzel vakit geçiriyorsundur,” dedi Johnny’ye.

“Very much. It’s a beautiful city.” (Hem de çok. Çok güzel bir şehir.)

Demir başını hafifçe salladı.

“Öyle.”

Sonra bana döndü.

“Seninle konuşmamız gerekiyor.”

Kahvemi masaya bıraktım.

“Günaydın demeyi öğrenemedin mi hâlâ?”

“Vera.”

“Demir.”

Babam araya girdi.

“Johnny, gel oğlum. Sana bahçeyi göstereyim. Leyla da orada.”

Johnny bana baktı. Yüzümdeki ifadeyi inceleyerek bir an bekledi.

“Are you sure?” (Emin misin?)

“I’m sure.” (Eminim.)

Johnny başını sallayıp babamla birlikte dışarı çıktı.

Mira da ayağa kalktı. Kıvanç’a baktı.

“Biz de çıkalım.”

Kıvanç kalkarken bana yaklaştı.

“Bir şey olursa…”

“Git Kıvanç.”

“Tamam.”

İkisi de salondan ayrıldı.

Kapı kapandığında Demir’le baş başa kaldık.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Demir ellerini pantolonunun ceplerine soktu.

“Dün gece ne yapmaya çalışıyordun?”

Gözlerimi kıstım.

“Günaydın, Demir. Ben de iyiyim, teşekkür ederim.”

“Benimle dalga geçme.”

“Sen de benim sabahımı mahvetme.”

“Dün gece gözümün içine baka baka o adamın elini tuttun.”

“Evet.”

“Benim karşımda dans ettin.”

“Evet.”

“Bunu bilerek yaptın.”

Koltuğa yaslandım.

“Sen gerçekten kendini ne sanıyorsun?”

“Konuyu değiştirme.”

“Konuyu değiştirmiyorum. Sana soru soruyorum. Kiminle dans ettiğimi sorgulamak için mi geldin?”

“Bana bunu yapma.”

Kısa bir kahkaha attım.

“Ne yapmayayım? Dans mı etmeyeyim? Gülmeyeyim mi? Birinin elini mi tutmayayım? Nasıl istiyorsun?”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Benim karşımda başka bir adamla o şekilde görünmeni istemiyorum.”

“İstemiyor musun?”

“Evet.”

Ayağa kalktım.

“Ne yazık ki senin isteklerin benim hayatımı yönetmiyor.”

“Vera, beni zorlama.”

“Ben mi seni zorluyorum?”

Bir adım yaklaştım.

“Dört yıl önce beni bu şehirden gönderen sen değilmişsin gibi konuşuyorsun. Benim yaşadıklarımı unutmuşsun. Sanki bir sabah uyanmışız, ben Johnny’yle tanışmışım ve sen de kıskanmışsın. Bütün mesele bundan ibaretmiş gibi!”

“Ben seni aldatmadım!”

Sesi salonu doldurdu.

Benim de sesim yükseldi.

“BEN FOTOĞRAFLARI GÖRDÜM!”

“GERÇEĞİNİ DE SÖYLEDİM!”

“BENİM İÇİN GERÇEK OLAN ŞEY, SENİN O GECE İKİ KADINLA BİR MEKÂNDAN ÇIKMAN!”

“İÇKİLİYDİM!”

“BUNU BANA DÖRT YILDIR ANLATIYORSUN!”

“ÇÜNKÜ DOĞRUSU BU!”

“PEKİ BENİM NE YAŞADIĞIMI HİÇ DÜŞÜNDÜN MÜ?”

Demir bir an sustu.

Ben ise durmuyordum.

“Ben o gece seni aradım! Defalarca aradım! Telefonunu açmadın. Ertesi gün de açmadın. Sonra herkes o fotoğrafları konuşmaya başladı. Benim yüzüme baktılar, bana acıdılar, arkamdan konuştular. Senin sevgilin olmaktan utandım Demir! Anlıyor musun? İlk kez senin sevgilin olmaktan utandım!”

“Böyle konuşma.”

“NASIL KONUŞAYIM?”

“Benim de canım yandı!”

“BENİM CANIMIN YANMASI SANA YETMEDİ Mİ?”

“YETER ARTIK!”

Demir’in sesi yükseldiğinde ben de bir adım daha attım.

“Hayır, yetmez! Çünkü sen dört yıl boyunca kendi doğrunu anlatıp durdun. Bir kere benim gözümden bakmadın. Bir kere olsun o gece benim yerimde olsaydın ne hissederdin diye düşünmedin!”

“Düşündüm!”

“DÜŞÜNSEYDİN BENİ KAYBETMEZDİN!”

“Ben seni kaybetmek istemedim!”

“AMA KAYBETTİN!”

Bu sözler ikimizin arasında asılı kaldı.

Demir’in çenesi kilitlendi. Gözlerini benden ayırmadan konuştu.

“Sen de beni dinlemek istemedin.”

“Çünkü o gece dinleyecek gücüm yoktu!”

“Ben kapına geldim!”

“BEN DE KAPINI AÇMADIM!”

“Biliyorum!”

“ÖYLEYSE NEDEN HÂLÂ BUNU YÜZÜME VURUYORSUN?”

Demir ellerini iki yana açtı.

“ÇÜNKÜ NE YAPARSAM YAPAYIM SANA ULAŞAMADIM!”

“BEN DE SANA ULAŞAMADIM DEMİR!”

“BEN ORADAYDIM!”

“BENİM İÇİN YOKTUN!”

Bir anda sesimiz daha da yükseldi.

Artık ikimiz de konuşmuyorduk; birbirimizin yıllardır kapalı tuttuğu yaralarını açıyorduk.

Demir bir elini saçlarının arasından geçirdi.

“Dün gece o adamla ne yaşadığını bilmek istiyorum.”

“BİLMEK ZORUNDA DEĞİLSİN!”

“BENİM KARŞIMDA ÖPÜŞTÜĞÜNÜ GÖRMEK ZORUNDA MIYIM?”

Gözlerim büyüdü.

“Ne?”

“Beni duydun.”

“Johnny’yle aramda ne yaşandığı seni ilgilendirmez!”

“Demek bir şey var.”

“EVET, VAR! HAYATIM VAR! SENİN OLMADIĞIN BİR HAYATIM VAR!”

Demir’in yüzündeki öfke bir anda belirginleşti.

“Bana bunu söyleyip durma!”

“NEDEN? GERÇEKLERİ DUYMAK ZOR MU?”

“Ben seni dört yıl boyunca bekledim!”

“BEN SANA BEKLE DEMEDİM!”

“Ben senden vazgeçmedim!”

“BENİM İÇİN VAZGEÇMİŞTİN!”

“NE İSTİYORSUN BENDEN?”

Bu soruyu öyle sert sormuştu ki bir an sustum.

Sonra gözlerinin içine baktım.

“Hiçbir şey.”

Demir acı bir gülüşle başını salladı.

“Yalan.”

“Seninle hiçbir şey istemiyorum.”

“Bana bakıp bunu söyleyebiliyor musun?”

“Evet.”

“Gözlerimin içine bakarak söyle.”

Bir adım daha yaklaştı.

Aramızda artık çok az mesafe kalmıştı. Gözleri gözlerimdeydi. Öfkesini saklamıyordu. Ben de saklamıyordum.

“Beni sevmiyor musun, Vera?”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Bu sorunun artık bir önemi yok.”

“Benim için var.”

“Senin için önemli olan şeyleri dört yıl önce düşünmeliydin!”

“BEN SENİ SEVDİM!”

“BEN DE SENİ SEVDİM!”

Sesim kırıldı.

“BEN DE SENİ SEVDİM DEMİR! Hem de senin sandığından çok daha fazla! Ama sen beni öyle bir yerde bıraktın ki, o sevgiden geriye yalnızca öfke kaldı!”

Tam o sırada kapı hızla açıldı.

“YETER ARTIK!”

Kıvanç’ın sesi salonu doldurdu.

Ardından Mira içeri girdi.

İkisi de seslerimizi duymuş olmalıydı. Kıvanç’ın yüzündeki ifade değişmişti. Önce bana, sonra Demir’e baktı.

“Ne oluyor burada?”

Demir başını ona çevirdi.

“Sen karışma.”

Kıvanç kısa bir kahkaha attı.

“Nasıl karışmayayım? Sesiniz bütün yalıyı inletiyor!”

“Çık dışarı, Kıvanç.”

Demir’in sesi buz gibiydi.

Kıvanç yerinden kıpırdamadı.

“Hayır.”

Demir ona doğru döndü.

“Ben Vera’yla konuşuyorum.”

“Konuşmuyorsun. Bağırıyorsun.”

“Bu seni ilgilendirmez.”

“Beni ilgilendirir!”

Kıvanç’ın sesi yükseldi.

“Çünkü karşında kim olduğunu unutuyorsun. Bu kadın benim kuzenim. Dört yıl önce senin yüzünden ne hâle geldiğini ben gördüm!”

“Sen aramıza girme.”

“GİRERİM!”

Kıvanç’ın sesi bir kez daha salonu doldurdu.

“Seninle yıllarca kardeş gibi olduk. Aynı sofraya oturduk, aynı masada iş konuştuk. Ben sana güvendim. Vera’ya da güvendim. Ama o gece yaşananlardan sonra kızın hayatı darmadağın oldu! Sen şimdi kalkmış, başka bir adamın elini tuttu diye burada hesap mı soruyorsun?”

Demir’in gözleri karardı.

“Ben onunla konuşuyorum dedim.”

“Ben de sana burada kimsenin Vera’ya hesap soramayacağını söylüyorum!”

Mira araya girdi.

“Yeter, ikiniz de!”

Demir başını kardeşine çevirdi.

“Mira, sen de karışma.”

Mira’nın yüzü sertleşti.

“Karışacağım. Çünkü sen yine aynı şeyi yapıyorsun.”

“Ne yapıyormuşum?”

“Vera’nın hayatını kendi hayatının bir parçasıymış gibi görüyorsun. Onun ne yapacağına, kiminle olacağına karar vermeye çalışıyorsun. Dört yıl önce de böyleydin. Şimdi de böylesin.”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Sen bu konuyu bilmiyorsun.”

“Biliyorum! Hem de sandığından çok daha iyi biliyorum. Vera’nın Londra’da nasıl yaşadığını biliyorum. Geceleri beni arayıp sustuğunu biliyorum. Senin adın geçtiğinde telefonu kapatıp ağladığını biliyorum!”

Mira’nın gözleri dolmuştu.

“Ben onun ne yaşadığını gördüm, Demir. Sen görmedin. Çünkü sen kendi gururunun arkasına saklandın.”

“Yeter Mira.”

Demir’in sesi bu kez kardeşine yönelmişti.

“Sen benimle böyle konuşamazsın.”

“Konuşurum! Çünkü ben senin kardeşinim. Seni seviyorum ama her yaptığını savunmak zorunda değilim!”

Kıvanç araya girdi.

“Bir de kalkmış Johnny’yi sorguluyor. Adamın ne suçu var? Vera’yla tanışmış, birlikte çalışmış, birbirlerinden hoşlanmışlar. Sana ne?”

Demir hızla Kıvanç’a döndü.

“Senin de bu işte parmağın var zaten.”

Kıvanç’ın kaşları çatıldı.

“Ne demek o?”

“Vera’yı İstanbul’a getirdin. Her şeyden haberin var. Johnny’yle ne yaşadığını da biliyorsun.”

“Evet, biliyorum. Eee?”

“Bana neden söylemedin?”

Kıvanç inanamayarak güldü.

“Ben sana Vera’nın hayatındaki her gelişmeyi raporlamak zorunda mıyım?”

“Benim en yakın arkadaşımdın.”

“Sen de benim en yakın arkadaşımdın!”

Kıvanç’ın sesi bir anda sertleşti.

“Ta ki Vera’yı ağlarken görüp senin hiçbir şey yapmadığını anlayana kadar!”

Demir bir adım attı.

“Dikkatli konuş.”

Kıvanç da geri çekilmedi.

“Sen de dikkatli ol. Çünkü bu evde kimsenin Vera’yı bir daha üzmesine izin vermem.”

“Ben kimsenin iznine ihtiyaç duymam.”

“İşte sorun da bu! Her şeyi kendine hak görüyorsun!”

“Yeter!”

Bu kez araya ben girdim.

İkisi de bana döndü.

“Ben burada yokmuşum gibi konuşmayı kesin!”

Kıvanç bana baktı.

“Vera…”

“Hayır, Kıvanç! Sen de sus!”

Demir’e döndüm.

“Sen de beni dinle. Johnny’yle aramda ne olduğunu öğrenmek istiyorsun ya? Sana söyleyeyim. Onunla birlikteyken kendimi kötü hissetmiyorum. Bir şey yaptığımda arkamdan ne çıkacağını düşünmüyorum. Birinin beni sevip sevmediğini anlamak için gecelerce telefon beklemiyorum. Onun yanında kendim olabiliyorum.”

Demir’in bakışları yüzümde sabitlendi.

“Bunu bana karşı kullanma.”

“Ben sana karşı hiçbir şey kullanmıyorum! Kendi hayatımı anlatıyorum!”

“Bana Johnny’yle mutlu olduğunu mu söylüyorsun?”

“EVET! ŞU AN MUTLUYUM!”

Demir’in yüzü bir anda değişti.

“Bunu söylemek zorunda değilsin.”

“Sen duymak istemiyorsun diye hayatımı saklayacak değilim!”

“Sen beni bilerek öldürmeye çalışıyorsun!”

“BEN SENİ ÖLDÜRMEYE ÇALIŞMIYORUM! BEN YAŞAMAYA ÇALIŞIYORUM!”

Bu sözden sonra salonda derin bir sessizlik oluştu.

Mira gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Kıvanç başını hafifçe öne eğdi.

Demir ise bana bakmaya devam ediyordu.

Sonunda alçak ama keskin bir sesle konuştu.

“Peki. Madem bu kadar mutlusun, neden hâlâ bana bu kadar öfkelisin?”

Bir an nefes alamadım.

Çünkü bu sorunun cevabını ben de bilmiyordum.

Belki de biliyordum ama söylemek istemiyordum.

“Çünkü seni sevdiğim için kendime kızıyorum.”

Demir’in yüzündeki ifade değişti.

“Vera…”

“Hayır. Sakın adımı öyle söyleme.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Ben kendime kızıyorum. Sana hâlâ baktığımda bir şey hissettiğim için, sesini duyduğumda içimde bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettiğim için, seni görünce dört yıl önceki o aptal kızın içimde hâlâ yaşadığını fark ettiğim için kendime kızıyorum.”

Bir adım geri çekildim.

“Ben artık o kız olmak istemiyorum.”

Demir’in dudakları aralandı ama konuşmadı.

“Sen benim hayatımın en büyük aşkı olabilirsin, Demir. Ama bu, hayatımın geri kalanını da seninle geçirmek zorunda olduğum anlamına gelmiyor.”

Mira’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

Kıvanç’ın çenesi sıkılmıştı.

Demir birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra başını hafifçe salladı.

“Demek böyle.”

“Evet. Böyle.”

“Johnny’yi seçiyorsun.”

Gözlerimi devirdim.

“Yine aynı şey. Ben kimseyi seçmek zorunda değilim. Ben kendimi seçiyorum.”

Demir ceketinin önünü düzeltti.

“Bu konuşma burada bitmedi.”

“Benim için bitti.”

“Vera, sen—”

“ÇIK!”

Sesim öyle yüksek çıkmıştı ki Mira irkildi.

Demir’in gözleri üzerime kilitlendi.

“Benden çıkmamı mı istiyorsun?”

“EVET! BU EVİ TERK ET!”

Bir süre bana baktı.

Sonra Kıvanç’a döndü.

“Sen de iyi dinle. Ben bu işin peşini bırakmayacağım.”

Kıvanç alaycı bir ifadeyle güldü.

“Bırakma. Ama Vera’nın hayatına karışma.”

Demir yeniden bana baktı.

“Beni bir daha böyle karşına almak zorunda kalma.”

Dudaklarımı araladım.

“Beni bir daha böyle karşına çıkmak zorunda bırakma.”

Demir’in bakışları bir anlığına değişti.

Ardından arkasını döndü ve salondan çıktı.

Dış kapının kapanma sesi duyulana kadar kimse konuşmadı.

Olduğum yerde kalmıştım.

Nefesim düzensizdi. Ellerim titriyordu. Göğsümde sanki biri ağır bir taş bırakmıştı.

Kıvanç yanıma geldi.

“Vera…”

“İyiyim.”

“İyi değilsin.”

“İyiyim dedim.”

Sesim bu kez çok daha alçaktı.

Mira karşıma geçti. Gözleri doluydu.

“Bunu tek başına taşımak zorunda değilsin.”

Ona baktım.

“Ben artık taşımak istemiyorum, Mira.”

Mira sarılmak için kollarını açtı. Kendimi tutamadım. Ona sarıldım.

Bir süre öyle kaldık.

Kıvanç yanımıza yaklaştı. Elini sırtıma koydu.

“Bak, o adamın seni bir daha üzmesine izin vermeyeceğim.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Benim için kavga etmene gerek yok.”

“Gerekirse ederim.”

“Biliyorum.”

Kıvanç’ın yüzündeki ifade yumuşadı.

“Senin canının yandığını görmek bana yetiyor zaten.”

Gözlerimi kapattım.

O sırada bahçeden Johnny göründü. Bizi görünce adımlarını yavaşlattı.

“Is everything alright?” (Her şey yolunda mı?)

Mira’yla birbirimizden ayrıldık.

Johnny gözlerime baktı. Yüzümdeki kızarıklığı, titreyen ellerimi fark etmişti.

“Do you want to go somewhere?” (Bir yere gitmek ister misin?)

Başımı hafifçe salladım.

“Not right now.” (Şu an değil.)

Johnny başını salladı. Yanıma gelip elimi tuttu.

“Okay.” (Peki.)

Bana hiçbir şey sormadı.

Ve o an, sessizliğin de bazen insanı koruyabildiğini düşündüm.

Öğleden sonra odamda tek başıma oturuyordum.

Telefonumun ekranı birkaç kez aydınlandı.

Önce Kıvanç’tan mesaj geldi.

Kıvanç: İyi misin?

Ben: İyiyim.

Kıvanç: Bana yalan söyleme.

Ben: Sonra konuşuruz.

Ardından Mira yazdı.

Mira: Seni seviyorum. Ne olursa olsun yanındayım.

Mesajına kalp bıraktım.

Tam telefonu kapatacakken Demir’den bir mesaj geldi.

Demir: Bana söylediklerini gerçekten düşünüyor musun?

Ekrana baktım.

Cevap yazmadım.

İkinci mesaj geldi.

Demir: Yoksa hâlâ beni sevdiğin için mi bu kadar öfkelisin?

Telefonu elimde sıktım.

Bir süre sonra yazdım.

Ben: Her şeyi kendinle ilgili sanmaktan vazgeç.

Cevabı hemen geldi.

Demir: Beni sevmiyorsan neden hâlâ canın yanıyor?

Gözlerimi kapattım.

Bu adam, beni en iyi tanıyan insanlardan biriydi. Hangi kelimenin canımı acıtacağını, hangi sessizliğin beni daha çok düşündüreceğini biliyordu.

Ama artık bu bilgiyi ona karşı kullanmasına izin vermeyecektim.

Telefonu kapattım.

Cevap vermedim.

Akşamüstü bahçeye çıktığımda babam çalışma odasının önünde telefonla konuşuyordu. Yüzündeki ifade ciddiydi.

“Baba?”

Telefonu kapattı.

“Gel kızım.”

Yanına yaklaştım.

“Ne oldu?”

“Trabzon’dan haber geldi.”

“Kimden?”

“Dedenden.”

“Rıfat dedem mi?”

Başını salladı.

“Of’ta konuşulması gereken meseleler varmış. Ailenin bir araya gelmesini istiyor.”

Kaşlarımı çattım.

“Ne meselesi?”

Babam bir süre yüzüme baktı.

“Şimdilik telefonda konuşulacak şeyler değil.”

“Baba, ne oluyor?”

“Yarın sabah Of’a gidiyoruz.”

“Yarın mı?”

“Evet.”

Bir an Boğaz’a baktım. İstanbul’a geleli daha çok kısa zaman olmuştu. Şimdi yeniden yola çıkacaktık.

“Kimler geliyor?”

“Ben, annen, sen. Kıvanç da gelecek.”

“Dedem neden özellikle çağırdı?”

Babam omzuma elini koydu.

“Çünkü bazı meseleler İstanbul’da çözülemez, kızım. Bazı hesaplar memleketinde görülür.”

İçimde tuhaf bir his belirdi.

Demir’le yaşadığım kavga, sabahın bütün ağırlığı, Johnny’nin yanımda oluşu…

Hepsi bir anda başka bir şeyin gölgesinde kalmıştı.

Karadeniz’den gelen haberler hiçbir zaman sıradan olmazdı.

Ve Rıfat Karahan birilerini Of’a çağırıyorsa, mutlaka bildiği bir şey vardı.

O gece yatağıma uzandığımda Demir’in mesajını bir kez daha açtım.

Beni sevmiyorsan neden hâlâ canın yanıyor?

Ekrana uzun süre baktım.

Sonra telefonu kapattım.

Çünkü bazı soruların cevabını vermek, yeniden kapı açmaktı.

Ben o kapıyı dört yıl önce kapatmıştım.

Ama artık şunu da biliyordum:

Demir Sancaktar’la aramızdaki sessizlik kırılmıştı.

Ve kırılan şeyler bazen eski hâline dönmezdi.

İstanbul’da birbirimize bağırarak açtığımız yaraların, çok yakında Karadeniz’de kanayacağından habersizdim.