KIRMIZI HALI

-3 Ay Sonra-

Filmin bittiğini ilk duyduğumda ne hissedeceğimi bilemedim.

Aylar boyunca aynı sete gelmiş, aynı insanlarla çalışmış, aynı koridorlardan geçmiş, aynı karavanın kapısını açmıştım. Bazen sabahın ilk ışıklarında, bazen gece yarısını çoktan geçmiş saatlerde… Bir sahne için defalarca ağlamış, bir başka sahnede gülmekten çekimi durdurmuş, bazı günler Demir’le aynı odada nefes almanın bile ne kadar zor olduğunu kendime itiraf etmemiştim.

Şimdi hepsi bitmişti.

Setin son günüydü.

Sabah İstanbul’un üzerine gri bir gökyüzü çökmüştü. Yağmur gece boyunca yağmış, setin bahçesindeki taşların üzerinde küçük su birikintileri bırakmıştı. Karavanımın önünde durup kahvemi içerken içeriden gelen sesleri dinliyordum. Birileri son sahnenin hazırlığını yapıyor, birileri kabloları topluyor, yönetmen yardımcısı sürekli birilerine sesleniyordu.

Serkan birkaç metre ötede telefonuyla konuşuyordu. Ben de kahvemin son yudumunu alıp bardağı masaya bıraktım.

“Hazır mısınız?”

Başımı kaldırdım.

Yönetmenimiz Murat Bey, elinde senaryo dosyasıyla karşımda duruyordu.

“Hazırım.”

“Bugün son günümüz.”

“Farkındayım.”

Gülümsedi.

“İnanamıyorum. Bu kadar uzun zamandır birlikteyiz.”

“Ben de bazı insanları bir daha bu kadar sık görmek zorunda kalmayacağım için mutluyum.”

Murat Bey kahkaha attı.

“Demir’i mi kastediyorsun?”

Gülümsememi saklamadım.

“İsim vermedim.”

“Merak etme, o da seni duyacak birazdan.”

Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.

“Beni konuşmak için daha iyi bir konu bulamadınız mı?”

Demir.

Başımı çevirdim.

Üzerinde koyu renk bir pantolon, siyah gömlek ve uzun kollu bir kaban vardı. Saçları her zamanki gibi geriye taranmıştı. Elinde kahvesi, yüzünde ise alışık olduğum o ifadesiz bakış vardı.

Murat Bey ona döndü.

“Son günümüz Demir. Biraz neşeli ol.”

“Neşeliyim.”

“Senin neşeli hâlin buysa, Allah çevrendekilere sabır versin.”

Demir kahvesinden bir yudum aldı.

“Onlar alışık.”

Göz göze geldik.

“Bazıları alışamıyor,” dedim.

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Bazıları da alışmak istemiyor.”

Murat Bey ikimize bakıp başını iki yana salladı.

“Ben sizi anlamıyorum. Birbirinizle konuşurken bile sahne çekiyor gibisiniz.”

Demir cevap vermedi.

Ben de kahvemi alıp karavanıma döndüm.

Fakat kapıyı kapatmadan önce onun bakışlarının hâlâ üzerimde olduğunu hissettim.

Son sahnemiz, filmin final sahnesiydi.

Hikâyenin iki karakteri de birbirinden uzaklaşmayı seçmiş, yaşadıkları her şeye rağmen aynı yerde buluşmuştu. Senaryoda uzun bir diyalog yoktu. Birbirlerine bakmaları, söyleyemediklerini gözleriyle anlatmaları gerekiyordu.

Murat Bey sahnenin son hazırlıklarını yaparken Demir karşımdaki işaretli noktada duruyordu.

“Hazır mıyız?” diye seslendi yönetmen.

Herkes yerini aldı.

Ben nefesimi düzenledim. Demir’in yüzüne baktım. O da bana bakıyordu. Ne gülümsüyordu ne de başka bir ifade taşıyordu yüzünde.

Yalnızca gözleri vardı.

Karanlık, derin ve insanı istemeden içine çeken gözleri.

“Motor!”

Kamera kayda girdi.

Sahne başladı.

Söylenmesi gereken cümleler söylendi. Ben karakterimin son repliğini bitirdiğimde Demir birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktı. Ardından senaryoda yazan son cümleyi söyledi.

“Bazı insanlar gider. Ama gittikleri yerde bile insanın hayatından çıkmazlar.”

Bir an sessizlik oldu.

Sonra görüntü yavaşça karardı.

“Kestik!”

Sette alkış koptu.

Murat Bey elindeki senaryoyu havaya kaldırdı.

“Bitti arkadaşlar! Film bitti!”

Herkes birbirine sarılmaya başladı. Birkaç kişi gözyaşlarını tutamadı. Kamera ekibinden biri gelip bana sarıldı.

“Çok güzeldi Vera Hanım. Sizinle çalışmak gerçekten ayrıcalıktı.”

“Benim için de öyleydi. Hepinize çok teşekkür ederim.”

Demir de ekibin yanına geldi. Murat Bey’e sarıldı, ardından Baran’ın yanına gitti. Birkaç dakika sonra tekrar yanıma döndü.

“Bitti.”

Ona baktım.

“Evet.”

“Özleyecek misin?”

“Seti mi?”

“Burayı.”

Bir an düşündüm.

“Bazı şeyleri.”

Demir başını hafifçe eğdi.

“Anladım.”

Başka bir şey söylemedi.

Ama ben onun neyi sorduğunu anlamıştım.

Aradan haftalar geçti.

Filmin montajı tamamlandı. Müzikleri hazırlandı. Afişler yayınlandı. İlk fragman çıktığında sosyal medya adeta birbirine girdi.

Fragmanın ilk görüntüsünde Demir’in yüzü vardı. Ardından benim görüntüm geliyordu. Sonra ikimizin aynı karede olduğu sahne…

Birbirimize bakışımız.

Yarım kalmış bir cümle.

Bir kapının kapanışı.

Ve filmin adı.

Fragman yayınlandıktan sonraki ilk birkaç saatte telefonum susmadı.

Kıvanç, bana fragmanın altına gelen yorumlardan birini gönderdi.

“Bunların oyunculuğu değil, birbirlerine bakışları gerçek. Ben buna inanmıyorum.”

Ardından bir tane daha gönderdi.

“Dört yıl bekledik, sonunda aynı filmde buluştular. Şimdi bunları evlendirmeden bırakmayız.”

Kıvanç’ın mesajı geldi.

Kıvanç: Milletin düğününü yapmaya başlamışlar.

Ben: Sen önce kendine bir hayat kur.

Kıvanç: Benim hayatım var. Senin de yakında olacak gibi duruyor.

Ben: Kıvanç.

Kıvanç: Sustuk.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Filmin galasına yalnızca birkaç gün kalmıştı.

Ve ben, dört yıl sonra Demir Sancaktar’la aynı filmin başrol oyuncusu olarak yeniden kırmızı halıya çıkacaktım.

Gala günü Karahan Yalısı her zamankinden daha hareketliydi.

Sabah erkenden başlayan hazırlıklar öğleden sonra da devam ediyordu. Bahçeye araçlar girip çıkıyor, görevliler telefonlarla sürekli birileriyle konuşuyor, evin içinde makyaj sanatçıları ve stilistler dolaşıyordu.

Ben ise yatak odamda, elbise askısının karşısında duruyordum.

Elbise kırmızıydı.

Derin bir yırtmacı vardı. Göğüs kısmındaki kesimi oldukça cesurdu; omuzlarımı ve sırtımın büyük bölümünü açıkta bırakıyordu. Belime oturuyor, yürüdüğümde kumaşı vücudumun hareketlerini takip ediyordu.

Giydiğimde aynanın karşısında bir süre kendime baktım.

Kırmızı rengi her zaman sevmiştim.

Ama bu elbise başka bir şeydi.

Selin kapıdan içeri girdiğinde elindeki kahveyi neredeyse unutuyordu.

“Vera…”

Aynadan ona baktım.

“Ne oldu?”

“Bu elbiseyle galaya mı gidiyorsun?”

“Hayır, markete.”

Selin güldü.

“Gerçekten inanılmaz görünüyorsun.”

“Beğendin mi?”

“Beğenmek mi? Bu gece bütün fotoğrafçılar seni çekmek için birbirini ezer.”

Makyaj sanatçım son dokunuşları yaparken Selin arkamda durdu.

“Demir’in yüzünü çok merak ediyorum.”

“Benim değil.”

“Vera, lütfen. Adamın yüzüne bakınca ne düşündüğünü anlamak için tercümana ihtiyaç yok.”

“Selin.”

“Tamam, sustum.”

Ama susmadı.

“Yalnız, bu elbiseyi görünce kıskançlıktan delirebilir.”

Dudaklarıma sürdürülen rujun ardından aynadan ona baktım.

“Demir Sancaktar’ın kıskançlığı beni ilgilendirmiyor.”

Selin gülümsedi.

“Tabii.”

Saçlarım açık bırakılmıştı. Hafif dalgalar omuzlarımdan aşağı dökülüyordu. Kulağıma uzun, zarif küpeler takıldı. Bileğimde ince bir bileklik, parmağımda tek bir yüzük vardı.

Son olarak parfümümü sıktım.

Hazırdım.

Karahan Yalısı’nın merdivenlerinden indiğimde annem ve babam salonda bekliyordu.

Babam beni görünce birkaç saniye sustu.

Sonra gülümsedi.

“Benim güzel kızım.”

Yanına gidip yanağından öptüm.

“Nasılım?”

“Her zamanki gibi.”

Annem elbisemin omzunu düzeltti.

“Bu gece çok güzel geçecek.”

“Umarım.”

Babam saatine baktı.

“Serkan hazır mı?”

“Araba dışarıda.”

“Gidelim o zaman.”

Kıvanç da kapının önünde bizi bekliyordu. Üzerinde siyah bir takım elbise vardı. Beni görünce başını geriye attı.

“Yok artık.”

“Ne var?”

“Bu gece Demir’i hastanelik edeceksin.”

Gözlerimi devirdim.

“Kıvanç, bir sus.”

“Ben bir şey demedim. Elbise konuşuyor.”

Arabaya bindik.

Yalıdan ayrılırken annem elimi tuttu. Bir süre konuşmadan dışarıyı izledik.

Bu gece benim için önemliydi.

Yalnızca filmin galası olduğu için değil.

İlk kez, yıllar önce yarım bıraktığım bir hikâyenin tam ortasında yeniden duracaktım.

Gala alanına yaklaştığımızda kalabalığın sesi araçtan bile duyuluyordu.

Kırmızı halı, girişten başlayarak geniş bir alana uzanıyordu. Her iki tarafta fotoğrafçılar, televizyon kanalları, gazeteciler ve hayranlar vardı. Büyük ekranlarda filmin afişi dönüyordu.

Aracımız durdu.

Serkan kapıyı açtı.

İlk adımımı attığım anda flaşlar patlamaya başladı.

“Vera!”

“Vera Hanım, buraya bakar mısınız?”

“Biraz sağa!”

“Vera, kırmızı çok yakışmış!”

Gülümsedim. Fotoğrafçılara döndüm, birkaç poz verdim. Ardından kırmızı halının başlangıcındaki röportaj alanına doğru yürüdüm.

Daha ilk dakikadan itibaren kalabalığın ilgisi üzerimdeydi.

Bir televizyon muhabiri mikrofonunu uzattı.

“Vera Hanım, hoş geldiniz. Öncelikle muhteşem görünüyorsunuz. Bu geceyi nasıl hissediyorsunuz?”

“Çok heyecanlıyım. Uzun zamandır üzerinde çalıştığımız bir filmi sonunda seyirciyle buluşturuyoruz. Hepimiz çok emek verdik. Bu gece bizim için çok özel.”

“Demir Sancaktar’la dört yıl sonra aynı projede yer almak nasıl bir deneyimdi?”

Gülümsedim.

“Demir çok başarılı bir oyuncu. Aynı projede çalışmak güzeldi.”

Muhabir hafifçe güldü.

“Yalnızca oyunculuk açısından mı?”

“Bu gece filmimizin galasındayız. Bence filmden konuşalım.”

Muhabir gülümseyerek başını salladı.

“Peki. O zaman size şunu sorayım. Fragmanda ikinizin arasındaki uyum çok konuşuldu. Sizce seyirciyi ne bekliyor?”

“Güzel bir hikâye. Güçlü karakterler. Ve izleyiciyi uzun süre etkisinden çıkaramayacak bir final.”

Röportajı bitirdikten sonra birkaç adım ilerledim.

Tam o sırada kalabalığın sesi değişti.

Önce uzaktan yükselen bir uğultu duydum. Ardından fotoğrafçıların aynı anda diğer tarafa dönmesiyle flaşlar art arda patladı.

Başımı çevirdim.

Demir gelmişti.

Bazen bir insanın ne kadar yakışıklı olduğunu anlatmak için kelimeler yetmez.

Demir o gece, kelimelerin yetersiz kaldığı adamlardan biriydi.

Siyah, kusursuz dikilmiş takım elbisesinin içinde her zamankinden daha geniş omuzlu görünüyordu. Ceketinin altında siyah gömleği vardı. Kravat takmamıştı. Gömleğinin ilk iki düğmesi açıktı. Bileğinde sade ama dikkat çekici bir saat vardı.

Saçları geriye doğru taranmış, yüzündeki hafif sakal ona daha sert bir ifade vermişti.

Yürüyüşünde en ufak bir telaş yoktu.

Fotoğrafçılar adını bağırırken başını yalnızca gerektiği kadar çeviriyor, bazı kareler için duruyor, ardından yürümeye devam ediyordu.

Gülümsemiyordu.

Ama buna ihtiyacı da yoktu.

Bir süre sonra gözleri beni buldu.

Kırmızı halının diğer ucundan bana baktı.

Bakışları önce yüzümde, ardından elbisemin üzerinde gezindi. Özellikle açıkta kalan sırtımda bir an durdu.

Sonra yeniden gözlerime çıktı.

Yüzündeki ifade değişmedi.

Fakat çenesinin hafifçe sıkıldığını gördüm.

İçimden gülmek geldi.

Demir, fotoğrafçılara birkaç poz verdikten sonra röportaj alanına yöneldi.

Ben de o sırada başka bir kanala konuşuyordum.

Muhabir, mikrofonunu bana uzattı.

“Vera Hanım, bu gece kırmızı halının en çok konuşulan isimlerinden birisiniz. Biraz önce Demir Bey de geldi. İkinizi aynı karede görebilecek miyiz?”

“Filmimizin başrol oyuncusuyuz. Elbette.”

Muhabir gülümsedi.

“Peki, Demir Bey’in bu geceki görünümü hakkında ne düşünüyorsunuz?”

Gözlerimi hafifçe kıstım.

“Gayet iyi görünüyor.”

“Yalnızca gayet iyi mi?”

“Çok iyi diyelim.”

Muhabir güldü.

Tam o sırada Demir yanımıza geldi.

“İyi akşamlar.”

Muhabir hemen ona döndü.

“Demir Bey, hoş geldiniz. Vera Hanım’la sizi aynı anda yakalamışken birkaç sorumuz olacak.”

Demir yanımda durdu.

Aramızda çok az mesafe vardı. Kolunun sıcaklığını hissedebiliyordum.

Muhabir önce ikimize baktı.

“Öncelikle şunu söylemeliyim, bu gece gerçekten çok iyi görünüyorsunuz. Vera Hanım kırmızı elbisesiyle, siz de siyah takımınızla…”

Demir’in bakışları kısa bir an bana döndü.

“Vera’nın dikkat çekmek gibi bir problemi yok.”

Muhabir gülümsedi.

“Bunu bir iltifat olarak mı almalıyız?”

Demir, gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.

“Nasıl isterseniz.”

Muhabir kahkaha attı.

“Peki Demir Bey, film boyunca Vera Hanım’la oldukça yoğun sahneleriniz var. Fragmanda da aranızdaki kimya dikkat çekiyor. Bu uyumu nasıl açıklarsınız?”

Demir bu kez doğrudan kameraya baktı.

“Bazı insanlarla aynı sahnede bulunmanız yeterlidir. Ne yapmanız gerektiğini düşünmezsiniz. Karşınızdaki insan ne hissettiriyorsa, siz de oradan devam edersiniz.”

Muhabir başını salladı.

“Yani Vera Hanım size ilham verdi diyebilir miyiz?”

Demir’in yüzünde küçük, tehlikeli bir gülümseme belirdi.

“Vera’nın bir odaya girdiğinde dikkat çekmek için bir şey yapmasına gerek yok. İnsanların ona bakması için izin vermesi de gerekmiyor. Bazı kadınlar vardır, yanınızda durduğunda bütün dikkat dağılıyor. Ne söyleyeceğinizi unutursunuz. Benim için Vera’nın en zor tarafı da bu.”

Bir an nefesimi unuttum.

Muhabir gözlerini büyüttü.

“Oldukça iddialı bir açıklama oldu.”

Demir omzunu hafifçe silkti.

“Gerçekler her zaman iddialı duyulur.”

Yanımda duruyordu.

Sesi sakindi. Ne yüksek konuşmuştu ne de özel bir şey açıklamaya çalışmıştı. Ama söylediği her kelime, sanki yalnızca benim duyabileceğim bir yere bırakılmıştı.

Muhabir bu kez bana döndü.

“Vera Hanım, bu sözleri duyduktan sonra ne söylemek istersiniz?”

Gülümsedim.

“Demir’in röportaj vermeyi öğrendiğini görüyorum.”

Demir başını bana çevirdi.

“Sen de cevap vermeyi.”

“Ben zaten biliyordum.”

“Belli.”

Muhabir ikimize bakarak güldü.

“Aranızdaki atışmayı özlemişiz.”

Demir’in bakışları dudaklarıma indi.

“Bazı şeyler değişmiyor.”

Boğazımda bir düğüm oluştu.

Yutkundum.

Bunu fark etmemesi mümkün değildi.

Fakat hiçbir şey söylemedi.

Röportaj sona erdiğinde fotoğrafçılar yan yana poz vermemizi istedi. Demir bir adım yanıma geldi. Elini belime koydu.

Poz verirken başımı hafifçe ona çevirdim.

“Bu kadar rahat olma,” diye fısıldadım.

“Rahatsız mısın?”

“Değilim.”

“Öyleyse sorun yok.”

Fotoğraf makineleri art arda patladı.

O sırada Demir’in eli belimdeydi.

Ve ben, kameraların önünde gülümserken, onun parmaklarının elbisemin açıkta kalan kumaş sınırında durduğunu hissediyordum.

Gala salonuna girdiğimizde bütün davetliler yerlerini almaya başlamıştı.

Karahan ailesi ön sıralardan birinde oturuyordu. Babam, annem ve Kıvanç yan yana yerleşmişti. Sancaktar ailesi de hemen yan taraftaydı. Yavuz, Nermin, Baran, Selin ve Mira…

Mira beni görünce el salladı.

Yanlarına gittim.

“Çok güzelsin!”

“Teşekkür ederim.”

Mira elbiseme baktı.

“Demir’in yüzünü gördün mü?”

“Gördüm.”

“Ben de gördüm. Adamın gözleri yerinden çıkacaktı.”

Selin gülmeye başladı.

“Bence bu gece çok eğleneceğiz.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben şimdiden eğleniyorum.”

“Senin eğlencen hiç bitmiyor,” dedim.

“Hayat kısa Vera.”

Yerime oturdum.

Demir birkaç dakika sonra salona girdi. Baran’ın yanına oturdu. Benimle göz göze geldiğinde başını hafifçe eğdi.

Başka bir şey yapmadı.

Ama aramızdaki mesafe, o bakışın ağırlığını azaltmaya yetmiyordu.

Filmin gösterimi başladığında salon karardı.

İlk sahnelerde seyircinin sessizliğini hissedebiliyordum. Bazı anlarda kahkahalar yükseliyor, bazı anlarda herkes nefesini tutuyordu.

Perdede Demir vardı.

Ardından ben.

Birlikte olduğumuz sahneler başladığında salonda hafif bir hareketlenme oluyordu. Bazı seyirciler birbirlerine bakıyor, bazıları telefonlarını kaldırıp kısa görüntüler çekmeye çalışıyordu.

Final sahnesine geldiğimizde ben de kendimi perdeden alamadım.

Karakterim, Demir’in karakterinin karşısında duruyordu.

O sahneyi çekerken yaşadığımız her şeyi hatırladım. Yönetmenin verdiği talimatları, ışıkların yüzümüze düşüşünü, Demir’in gözlerime bakışını…

Perdede son cümle söylendi.

Ardından karanlık.

Birkaç saniyelik sessizlikten sonra salon alkışlarla doldu.

Işıklar yandığında herkes ayağa kalkmıştı.

Kıvanç bana dönüp başparmağını kaldırdı.

Babam alkışlarken yüzünde gururlu bir ifade vardı. Annem gözlerini siliyordu.

Demir yanımda ayağa kalktı.

Alkış sesleri arasında bana doğru eğildi.

“Güzel iş çıkardık.”

Ona baktım.

“Evet.”

“Memnun musun?”

“Çok.”

Demir başını salladı.

“Ben de.”

Sonra sahneye çıkmak üzere yönetmenin çağrısını bekledi.

Murat Bey, filmin oyuncularını sahneye davet etti.

Önce yönetmen konuştu. Ardından yapımcı, senarist ve oyuncular sırayla mikrofonu aldı.

Sıra bana geldiğinde salon yeniden alkışlandı.

Mikrofonu elime aldım.

“Öncelikle bu filmin bir parçası olduğum için çok mutluyum. Bütün ekibe, yönetmenimize, yapımcımıza ve bizimle birlikte çalışan herkese teşekkür ediyorum. Uzun ve yorucu bir süreçti ama bugün burada sizinle birlikte izlemek her şeye değdi. Umarım siz de bizim kadar seversiniz.”

Alkışlar yükseldi.

Mikrofonu Demir’e uzattılar.

Demir sahnenin ortasına geldi. Bir eli cebindeydi. Diğer eliyle mikrofonu aldı.

“Ben uzun konuşmayı sevmem.”

Salondan gülüşmeler yükseldi.

“İyi bir hikâye anlatmak istedik. Bunu yaparken de işini bilen insanlarla çalıştık. Herkes üzerine düşeni yaptı. Benim için önemli olan buydu.”

Kısa bir ara verdi.

Sonra bakışları benim üzerimde durdu.

“Bazı sahneler vardır, partnerinizin ne yapacağını bilirsiniz. Bazılarıysa sizi hazırlıksız yakalar. Bu filmde ikinci türden sahneler de vardı.”

Salonda hafif bir uğultu oluştu.

Demir devam etti.

“İyi bir oyuncuyla çalışmak her zaman avantajdır. Vera da bu konuda beklentimin üzerindeydi.”

Bana baktı.

“Teşekkür ederim.”

Mikrofonu bıraktı.

Kıvanç’ın yanına oturduğumda kulağıma eğildi.

“Beklentisinin üzerindeymişsin.”

“Bir daha konuşursan seni burada bırakırım.”

Kıvanç güldü.

“Ben sadece takdir ettim.”

Gala sonrası davetliler yeniden fuaye alanına alındı.

Müzik başlamış, servis yapılmış, insanlar film hakkındaki düşüncelerini konuşmaya koyulmuştu.

Ben birkaç gazeteciyle daha röportaj verdim. Filmden, karakterimden ve gelecek projelerimden bahsettim.

Son röportajlardan birinde muhabir bana önemli bir soru sordu.

“Vera Hanım, uzun zamandır beklenen bir konser dönüşünüz olacağını duyduk. Hayranlarınız sizi sahnede görmeyi çok istiyor. Yeni bir müzik planınız var mı?”

Gülümsedim.

“Evet. Uzun zamandır üzerinde çalıştığımız bir konser takvimi var. Artık bunu açıklamanın zamanı geldi.”

Muhabir heyecanlandı.

“Gerçekten mi?”

“Evet. İlk konserimizi İstanbul’da gerçekleştireceğiz. Ardından Ankara, İzmir, Trabzon, Antalya ve birkaç Avrupa şehrinde sahne alacağız. Takvimin tamamı çok yakında resmi hesaplarımdan açıklanacak.”

“Bu büyük bir turne mi olacak?”

“Oldukça büyük. Uzun zamandır sahneleri özledim. İnsanlarla yeniden buluşmak istiyorum.”

Muhabir gülümsedi.

“Hayranlarınız bu habere çok sevinecek.”

“Umarım. Çünkü ben de onları çok özledim.”

Röportaj bittiğinde sosyal medyada ilk paylaşımlar çoktan başlamıştı.

Konser haberim kısa sürede gündeme girdi.

Telefonuma gelen bildirimlere bakarken Selin yanıma geldi.

“Turne haberi şimdiden patladı.”

“Gördüm.”

“İstanbul konserine ben de geleceğim.”

“Sen zaten kuliste olacaksın.”

“En ön sırada olmak istiyorum.”

“Peki, sana özel yer ayırırız.”

Birlikte güldük.

Gece ilerledikçe salonun kalabalığı azalmaya başladı.

Ben de bir süre oturduktan sonra lavaboya gitmek için ayağa kalktım.

Kıvanç’a döndüm.

“Birazdan geliyorum.”

“Tamam.”

Fuayeden geçerek koridorun sonundaki lavaboya yöneldim. Topuklu ayakkabılarım mermer zeminde hafif sesler çıkarıyordu.

Lavabonun kapısını açıp içeri girdim.

İçeride kimse yoktu.

Çantamı tezgâha bıraktım. Aynadaki görüntüme baktım. Rujumun kenarını düzelttim, saçlarımı omzumun üzerinden geriye attım.

Biraz nefes almak istemiştim.

Gecenin başından beri kameralar, sorular, fotoğraflar, alkışlar…

Üstelik Demir.

Özellikle Demir.

Aynaya bakarken kapının açıldığını duydum.

Arkamı dönmedim.

Ayak seslerini tanıyordum.

“Beni mi takip ediyorsun?”

Kapı kapandı.

Demir’in sesi arkamdan geldi.

“Konuşacağız.”

Aynadaki yansımamızda göz göze geldik.

“Şimdi mi?”

“Evet.”

“Gala devam ediyor.”

“Farkındayım.”

Ona döndüm.

Demir birkaç adım yaklaştı. Yüzünde kırmızı halıda gördüğüm o kontrollü ifade vardı ama gözleri çok daha sertti.

Bakışları elbisemin açıkta kalan sırtında durdu.

“Bu ne?”

Kaşımı kaldırdım.

“Ne ne?”

“Elbisen.”

Kısa bir kahkaha attım.

“Demir, gerçekten bunun için mi peşimden geldin?”

“Bu şekilde herkesin önüne çıkmak zorunda mıydın?”

“Nasıl bir şekilde?”

“Beni anladın.”

Gözlerimi kıstım.

“Hayır, anlamadım. Açık konuş.”

Demir bir adım daha yaklaştı.

“Bütün gece herkes sana bakıyordu.”

“Bu benim problemim değil.”

“Farkındayım.”

“Öyleyse?”

Bakışları gözlerime kilitlendi.

“Bunu bilerek yaptın.”

Gülümsedim.

“Dünyanın benim etrafımda dönmediğini sana hatırlatmam gerekiyor mu?”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Benimle uğraşma.”

“Sen benim kıyafetimle uğraşıyorsun.”

Bir an sessizlik oldu.

Sonra ona doğru hafifçe eğildim.

“Senin o gece gezdiğin kadınlar kadar açık değil kıyafetim.”

Sözlerim havada asılı kaldı.

Demir’in yüzündeki ifade değişti.

Gözleri karardı.

Bir adımda aramızdaki mesafeyi kapattı. Elini belime koyarak beni kendisine çekti ve dudaklarıma kapandı.

Öpücüğü sertti.

Öfkesini, kıskançlığını ve bastırdığı arzuyu birbirinden ayırmak mümkün değildi. Bir elim istemsizce gömleğinin yakasına gitti. Onu kendimden uzaklaştırmadım.

Aksine, öpücüğüne karşılık verdim.

Demir biraz geri çekildiğinde nefeslerimiz birbirine karışmıştı.

Gözlerimin içine baktı.

“Ben seni hiçbir zaman aldatmadım.”

Bir an donup kaldım.

“Demir…”

“Bunu iyi dinle. O gece gördüğün fotoğraflar, yaşadığın şeyler… Hepsinin neye benzediğini biliyorum. Ama seni aldatmadım.”

Sesi alçaktı.

Sertti.

Sanki yıllardır içinde tuttuğu bir cümleyi sonunda söylemişti.

Ben cevap veremeden yeniden dudaklarıma eğildi.

Bu kez öpücüğü daha yavaştı. Dudaklarımın üzerinde biraz daha uzun kaldı. Bir eli belimdeydi; diğer eli yüzümün yanına geldi.

Nefes almak için ayrıldığımızda alnını alnıma yaslamadı. Yalnızca yüzüme baktı.

“Beni dinliyor musun?”

“Evet.”

“Güzel.”

Dudakları çeneme, oradan boynuma indi.

Başımı hafifçe geriye bıraktım. Boynumun üzerinde bıraktığı öpücükler, bütün gece boyunca kendimi korumak için ördüğüm duvarları bir anlığına unutturuyordu.

Parmaklarım saçlarına girdi.

Onu kendime çektim.

Demir boğazından kısa, bastırılmış bir ses çıkardı. Ardından başını kaldırıp yüzüme baktı.

“Böyle yapma.”

Nefes nefeseydim.

“Ne yapıyorum?”

“Beni daha fazla zorlama.”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Sen geldin buraya.”

“Biliyorum.”

Beni dikkatlice kendisine doğru çevirdi. Ellerini belime yerleştirerek arkamdaki duvara yaslanmamı sağladı. Hareketleri kararlıydı ama beni incitmeden, sınırlarımı gözeterek ilerliyordu.

Aramızdaki mesafe yeniden kayboldu.

Elbisemin açıkta kalan sırtına dokundu. Parmakları omurgamın üzerinden yavaşça geçti. Ardından saçlarımı bir yana aldı ve sırtıma eğildi.

Dudakları tenime değdiğinde gözlerimi kapattım.

Bir an için nerede olduğumu, birkaç dakika sonra yeniden o kalabalığın arasına dönmem gerektiğini unuttum.

Demir saçlarımı elinde tutarken kulağıma yaklaştı.

“Bütün gece o salonda herkes sana bakarken tek düşündüğüm şey, seni buradan çıkarıp kendime saklamaktı.”

Nefesim kesildi.

“Demir…”

“Bana bak.”

Başımı çevirdim.

Gözlerimin içine baktı.

“Dört yıl boyunca seni başka insanların yanında gördüm. Başka şehirlerde, başka sahnelerde, başka hayatların içinde… Her seferinde kendime bunun beni ilgilendirmediğini söyledim.”

Parmakları belimde biraz daha sıkılaştı.

“Bu gece seni o kırmızı elbiseyle gördüğümde aynı şeyi kendime söyleyemedim.”

Dudakları kulağıma yaklaştı.

“Seni çok özledim. Bu kıyafet de özlemimi daha da fazla arttırdı.”

Kalbim göğsümün içinde hızla çarpıyordu.

Bir süre hiçbir şey söylemedim.

Onun gözlerine baktım.

Demir’in yüzünde alışık olduğum sert ifade vardı. Ama bu kez gözlerinde saklamaya çalışmadığı başka bir şey de duruyordu.

Arzu.

Özlem.

Ve belki de yıllardır ikimizin de adını koyamadığı bir öfke.

Elimi göğsüne koydum.

Sonra onu kendimden ittim.

Demir geri çekildi.

Bana karşı koymadı. Ellerini indirdi ve olduğumuz yerde durdu.

Bir süre yüzüne baktım.

O da bana baktı.

Söyleyecek çok şeyim vardı.

O geceyi, fotoğrafları, Londra’yı, dört yılı, beni neden aramadığını, neden şimdi böyle davrandığını…

Ama hiçbirini söylemedim.

Çantamı aldım.

Aynaya son kez baktım. Rujumu düzelttim, saçlarımı omuzlarıma bıraktım.

Demir hâlâ arkamdaydı.

Kapıya yöneldim.

“Vera.”

Durmadım.

Kapıyı açıp dışarı çıktım.

Fuayeye geri döndüğümde Selin ve Mira beni bekliyordu.

Mira beni görür görmez yanıma geldi.

“İyi misin?”

Gülümsedim.

“İyiyim.”

Selin yüzüme dikkatlice baktı.

“Rujunu yenilemişsin.”

Çantamı kapattım.

“Evet.”

Mira gözlerini kıstı.

“Demir nerede?”

“Bilmiyorum.”

Selin’le göz göze geldim.

Bana bir şey sormadı.

Ama yüzündeki ifadeden bazı şeyleri anladığını biliyordum.

Tam o sırada Kıvanç yanımıza geldi.

“Hanımlar, küçük bir önerim var.”

Mira başını kaldırdı.

“Yine ne düşünüyorsun?”

“Film bitti. Gala da bitmek üzere. Hepimiz aylardır çalışıyoruz. Bence biraz ortadan kaybolmamız gerekiyor.”

Selin güldü.

“Nereye?”

Kıvanç ellerini birbirine vurdu.

“Sapanca.”

Mira’nın gözleri parladı.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Birkaç gün. Telefonlar mümkün olduğunca kapalı. Güzel bir ev, şömine, göl manzarası…”

Kıvanç bana döndü.

“Vera?”

“Kimler geliyor?”

“Sen, ben, Mira…”

Bir an durdu.

Sonra arkasını çevirdi.

“Demir!”

Demir birkaç metre ötede Baran’la konuşuyordu. Kıvanç’ın sesini duyunca başını çevirdi.

“Ne var?”

“Gel buraya.”

Demir ağır adımlarla yanımıza geldi.

“Ne oldu?”

Kıvanç ellerini cebine soktu.

“Film bitti. Birkaç gün kaçalım diyorum. Sapanca’ya gidelim. Sen, ben, Mira ve Vera.”

Demir’in bakışları önce Kıvanç’a, sonra bana döndü.

“Ne zaman?”

Kıvanç gülümsedi.

“Bak, daha nereye gideceğini sormadan tarih soruyor.”

Demir ona baktı.

“Fazla konuşma.”

Mira kahkaha attı.

“Ben geliyorum.”

Kıvanç bana döndü.

“Vera?”

Bir süre düşündüm.

Aslında birkaç gün İstanbul’dan uzaklaşmak iyi gelebilirdi. Gala, film, röportajlar, sürekli gündemde olmak… Hepsinden biraz uzaklaşmak istiyordum.

“Olabilir.”

Kıvanç ellerini havaya kaldırdı.

“İşte bu!”

Sonra Demir’e döndü.

“Sen?”

Demir hiç tereddüt etmedi.

“Gelirim.”

Gözlerimi ona çevirdim.

O da bana baktı.

“Bir sorun mu var?” diye sordu.

“Yok.”

“Güzel.”

Kıvanç ellerini ovuşturdu.

“Tamamdır. O zaman yarın detayları konuşuyoruz.”

Mira heyecanla Selin’e sarıldı. Kıvanç telefonunu çıkarıp evlere bakmaya başladı.

Ben ise Demir’in bakışlarından uzaklaşmaya çalışıyordum.

Çünkü Sapanca fikri, düşündüğümden çok daha tehlikeli bir hâl almaya başlamıştı.

Gala gece yarısını çoktan geçmişken sona erdi.

Ailemle vedalaştım. Babam beni yanağımdan öptü.

“Güzel iş çıkardınız kızım.”

“Teşekkür ederim baba.”

Annem sarıldı.

“Eve gidince haber ver.”

“Veririm.”

Serkan arabayı hazırlamıştı.

Yalıya doğru yola çıktığımızda İstanbul’un ışıkları camdan içeri süzülüyordu. Telefonumda gala fotoğrafları, röportajlar ve konser turnesi haberleri birikmişti.

Bir fotoğrafa denk geldim.

Demir’le kırmızı halıda çekilmiş bir kareydi.

Elini belime koymuştu. Ben kameraya bakıyordum, o ise başını hafifçe bana çevirmişti.

Fotoğrafın altında binlerce yorum vardı.

“Bunlar birbirine ait.”

“Demir’in Vera’ya bakışını gördünüz mü?”

“Dört yıl geçmiş ama hiçbir şey değişmemiş.”

“Bu ikisi aynı kareye girdiğinde başka bir şey oluyor.”

Telefonu kapattım.

Yalıya vardığımda ev sessizdi. Ayakkabılarımı çıkarıp merdivenlerden yukarı çıktım. Elbisemi dikkatlice çıkarıp askıya astım.

Duş aldıktan sonra üzerime rahat bir pijama giydim.

Yatağa uzandım.

Ama uyuyamıyordum.

Aklım sürekli aynı yere dönüyordu.

Demir’in lavaboda söylediklerine…

“Ben seni hiçbir zaman aldatmadım.”

Dört yıl boyunca duymayı beklediğim cümle miydi bu?

Yoksa artık hiçbir şeyi değiştirmeyecek kadar geç kalmış bir açıklama mıydı?

Gözlerimi kapattım.

Dudaklarımda hâlâ onun öpücüğünün sıcaklığını hissediyordum. Boynuma bıraktığı öpücükleri, saçlarımı geriye alırken parmaklarının dokunuşunu, kulağıma fısıldadığı o cümleyi…

Kendime kızdım.

Çünkü bütün gece boyunca ona karşı güçlü durmaya çalışmıştım.

Ama yalnız kaldığımda, en çok da o öpücüğü düşünüyordum.

Telefonum komodinin üzerinde titredi.

Ekrana baktım.

Demir: Eve vardın mı?

Bir süre mesajı izledim.

Sonra cevap yazdım.

Vera: Evet.

Mesaj hemen görüldü.

Demir: İyi.

Ardından ikinci bir mesaj geldi.

Demir: Sapanca için hazırlan.

Ekrana baktım.

Vera: Daha karar vermedim.

Demir: Vereceksin.

Dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı.

Vera: Her şeye karar verebileceğini sanıyorsun.

Bu kez cevap biraz gecikti.

Demir: Her şeye değil.

Bir mesaj daha geldi.

Demir: Ama seni hâlâ çok iyi tanıyorum.

Telefonu komodine bıraktım.

Yorganı üzerime çektim.

Gözlerimi kapatırken aklımdan geçen son şey, Demir’in o gece bana bakarken taşıdığı ifadeydi.

Belki de bazı insanlar gerçekten hayatınızdan çıkmıyordu.

Yalnızca doğru anı bekliyordu.

Ve ben, dört yıl sonra ilk kez, o anın çok yakınımda olduğunu hissediyordum.

Uykuya daldığımda dudaklarımda hâlâ onun adı vardı.

Demir.