Herkes'in Önünde

Sabah telefonumun titreşimiyle uyandım.

Gözlerimi açmadan komodinin üzerindeki telefona uzandım. Ekran o kadar çok bildirimle dolmuştu ki bir an neye bakacağımı bilemedim. Instagram etiketleri, mesajlar, haber bildirimleri…

En üstte bir magazin haberinin başlığı duruyordu.

“Demir Sancaktar gece yarısı gizemli bir kadınla görüntülendi!”

Yatağımda doğruldum. Haberin fotoğrafına dokundum.

Demir, bir mekânın çıkışında uzun saçlı bir kadınla birlikte yürüyordu. Kadının kolu Demir’in koluna girmişti. Başka bir karede Demir, kadının söylediklerini dinlemek için başını ona doğru eğmişti. Son fotoğrafta ise aynı araca doğru ilerliyorlardı.

Fotoğraflara birkaç saniye baktım.

Dört yıl önce de benzer görüntülerle karşılaşmıştım. O zamanlar bir fotoğrafın içinde kaybolmuş, kendime yüzlerce soru sormuş, cevaplarını bulabilmek için gecelerce uykusuz kalmıştım.

Şimdi ise ekranı kaydırıp yorumlara geçtim.

“Vera’yla aynı filmde oynarken bir de başka kadınla görüntülenmek…”

“Biz bu filmi daha önce izledik.”

“Vera Karahan’a bunu yaşatamazsın.”

“Vera’nın yerinde olsam o programa çıkmazdım.”

“Demir’in yanında kim var? Açıklama bekliyoruz.”

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

İnsanların ne düşündüğüyle ilgilenmiyordum. Demir’in özel hayatı da beni ilgilendirmiyordu. En azından artık ilgilendirmemesi gerekiyordu.

Yataktan kalkıp perdeleri açtım. Boğaz’ın üzerinde sabah güneşi yükseliyordu. Bir süre manzaraya baktım, ardından banyoya geçtim.

O gün televizyon programımız vardı. Filmimizin tanıtımı için Ceyda Aydın’ın programına katılacaktık. Demir’le birlikte.

Haberin zamanlaması biraz manidardı ama benim planlarım değişmeyecekti.

Kahvaltı için aşağı indiğimde Kıvanç masanın başında oturmuş, telefonuna bakıyordu. Beni görür görmez yüzünde o sinir bozucu gülümseme belirdi.

“Günaydın, magazin dünyasının en çok korunan kadını.”

Sandalyemi çekerken ona baktım.

“Günaydın, işsiz güçsüz.”

“İşsiz değilim. Şu an ülkenin en önemli gündem maddesini inceliyorum.”

“Demir’in fotoğraflarını mı?”

“Bak, sen de biliyorsun.”

Kahvemi önüme aldım.

“Ne olmuş fotoğraflara?”

Kıvanç telefonunu masaya bıraktı.

“Bence kadın güzel. Ama bizim millet birazdan kadının çocukluk fotoğraflarına kadar ulaşır.”

Annem Leyla, mutfaktan çıkarken konuşmamıza katıldı.

“Kimden bahsediyorsunuz?”

“Demir’den,” dedi Kıvanç. “Yanında bir kadınla görüntülenmiş.”

Annem bana baktı.

“Gördün mü?”

“Gördüm anne.”

“Peki?”

“Peki bir şey yok. Demir’in hayatı.”

Babam Haldun, gazetesini katlayıp masaya bıraktı.

“İnsanlar bir fotoğrafla hüküm vermeyi seviyor. Her gördüğünüz şeyin arkasında bilmediğiniz bir hikâye olabilir.”

Kıvanç hemen babama döndü.

“Ben de onu diyorum zaten. Belki kadın kuzenidir, belki arkadaşıdır, belki de—”

“Yeter Kıvanç,” dedim.

Güldü.

“Tamam, sustum.”

Annem kahvemi önüme bıraktı.

“Bu akşamki program için hazır mısın?”

“Hazırım. Filmle ilgili konuşacağız. Biraz da eğleniriz.”

Kıvanç kaşlarını kaldırdı.

“Bir de Demir’le düet yaparsınız belki.”

Kahvemi yudumlarken ona baktım.

“Senin hayal gücün gerçekten yorucu.”

“Ben sadece halkın taleplerini dile getiriyorum.”

“Sen önce kendi hayatını düzene sok.”

Kıvanç elini kalbine götürdü.

“Bana bu kadar yüklenme. Ben zaten yeterince yaralıyım.”

Annem güldü. Babam başını iki yana salladı.

Kahvaltı boyunca filmden, çekimlerden ve akşamki programdan konuştuk. Babam programdan sonra kendisine haber vermemi istedi. Annem de çıkmadan önce beni arayacağını söyledi.

Masadan kalkarken Kıvanç arkamdan seslendi.

“Vera!”

Döndüm.

“Efendim?”

“Bu akşam televizyonda çok güzel ol. Milletin gözü çıksın.”

Gülümsedim.

“Senin gözlerin çıksa yeter.”

Akşamüstü hazırlıklarım tamamlandığında aynanın karşısında son kez kendime baktım.

Üzerimde siyah, vücuduma kusursuz oturan uzun bir elbise vardı. Omuzlarımı açıkta bırakan kesimi zarif ama iddialıydı. Saçlarımı açık bırakmış, hafif dalgalar vermiştim. Makyajımda gözlerimi ön plana çıkarmıştım. Boynumdaki ince mücevher dışında fazla aksesuar kullanmamıştım.

Serkan kapının önünde bekliyordu.

“Hazır mısınız?”

Çantamı aldım.

“Hazırım.”

Karahan Yalısı’ndan çıktığımızda hava kararmaya başlamıştı. Aracımız televizyon kanalına yaklaştıkça binanın önündeki kalabalık görünür hâle geldi. Bariyerlerin arkasında gazeteciler, hayranlar ve kameralar vardı.

Araç durur durmaz flaşlar patlamaya başladı.

Serkan kapıyı açtı. Dışarı adımımı attığım anda sesler yükseldi.

“Vera Hanım!”

“Bu sabah çıkan haber hakkında ne düşünüyorsunuz?”

“Demir Bey’in yanındaki kadın sizi rahatsız etti mi?”

“Aranızda yeniden bir ilişki ihtimali var mı?”

Gülümseyerek ilerledim.

“İyi akşamlar. Bu akşam filmimizi konuşacağız. Hepinize iyi çalışmalar.”

Bir gazeteci sesini yükseltti.

“Demir Sancaktar’ın başka bir kadınla görüntülenmesi hakkında tek bir yorumunuz yok mu?”

Adımlarımı yavaşlattım. Kameralara döndüm.

“Demir’in özel hayatı hakkında konuşacak kişi ben değilim.”

Ardından yeniden yürüdüm.

Serkan yanımda ilerlerken gazetecilerden uzaklaşmamı sağladı. Binaya girdiğimizde dışarıdaki uğultu kapının ardında kaldı.

Hazırlık odasına geçmeden önce program ekibinden bir görevli beni karşıladı.

“Vera Hanım, hoş geldiniz. Ceyda Hanım sizi bekliyor.”

“Teşekkür ederim.”

Hazırlık odasına girdiğimde Ceyda Aydın ayağa kalktı.

“Vera!”

Sarılıp öpüştük.

“Hoş buldum.”

“Bu akşam çok güzelsin.”

“Sen de her zamanki gibi.”

Ceyda gülerek koltuğa oturdu.

“Şimdi, programı biraz inceledim. Filmden konuşacağız, kamera arkası görüntülerimiz var, seyircilerden sorular aldık. Birkaç da sürpriz hazırladık.”

“Merak ettim.”

“Güzel. Biraz eğleneceğiz. Ama sabahki haberleri de konuşacağız. Biliyorsun, görmezden gelemeyiz.”

“Konuşabiliriz. Benim saklayacak bir şeyim yok.”

Ceyda başını salladı.

“Zaten seni tanıyorum. Sadece şunu söyleyeyim, fotoğraftaki kadının kim olduğunu biliyorum. Yayında da açıklayacağım.”

Ona baktım.

“Biliyorsun?”

“Evet. Demir’in Amerika’dan gelen kuzeni olduğunu öğrendim. Program başlamadan önce teyit ettim.”

“Anladım.”

“İnsanların yanlış bir şey düşünmesini istemiyorum. Özellikle de stüdyodaki seyircilerin.”

Tam o sırada kapı açıldı. Bir görevli Demir’in geldiğini söyledi.

Ceyda ayağa kalktı.

“Güzel. Birazdan sahnedeyiz. Hazır olun.”

Demir’in hazırlık odasına girip girmediğini görmedim. Zaten görmek için de dönmedim.

Stüdyonun kapıları açıldığında içeriden yükselen uğultu koridora kadar geliyordu.

Kameralar yerlerini almış, reji ekibi son kontrollerini yapıyordu. Ortada geniş bir oturma alanı vardı. Ceyda’nın koltuğu karşı tarafta duruyordu. Arka fondaki dev ekranda filmimizin afişi yer alıyordu.

Seyirciler neredeyse tamamen dolmuştu.

Program ekibinden biri yanıma geldi.

“Vera Hanım, sizi anons edeceğiz.”

Başımı salladım.

Birkaç saniye sonra müzik yükseldi.

“Bu akşamki ilk konuğumuz, uluslararası başarılarıyla adından söz ettiren, oyunculuğu ve müziğiyle milyonların sevgisini kazanan Vera Karahan!”

Sahneye adımımı attığım anda stüdyo alkışlarla doldu.

Seyirciler ayağa kalktı.

“VERA!”

“KRALİÇE!”

“ÇOK GÜZELSİN!”

El sallayarak ilerledim. Ceyda beni karşılayıp sarıldı.

“Hoş geldin!”

“Hoş buldum.”

Seyircilere döndüm.

“İyi akşamlar!”

“İYİ AKŞAMLAR!”

Alkışların arasında koltuğuma oturdum.

Ceyda yanıma geçti.

“Şu karşılamaya bakar mısınız? Vera, stüdyoya girdiğin anda bütün enerjimiz değişti.”

“Beni böyle karşıladıkları için çok mutluyum. Herkese teşekkür ederim.”

“Bu akşam seninle çok güzel bir sohbet yapacağız. Ama tabii bir konuğumuz daha var.”

Ceyda kameraya döndü.

“Uluslararası projeleriyle tanıdığımız, son dönemin en çok konuşulan oyuncularından Demir Sancaktar!”

Demir’in giriş müziği başladı.

Ancak stüdyoda beklenen alkış yükselmedi.

Önce birkaç kişi yuhaladı. Ardından sesler çoğaldı.

“YUH!”

“VERA’YI ÜZME!”

“HAK ETMİYORSUN!”

“YUH DEMİR!”

Demir sahne girişinde durdu. Yüzünde belirgin bir şaşkınlık yoktu. Seyircilere baktı, sonra sakin bir şekilde bekledi.

Ceyda hemen ayağa kalktı. Elini hafifçe kaldırarak seyirciye döndü.

“Arkadaşlar, bir saniye rica edeceğim.”

Sesler yavaş yavaş azaldı.

“Arkadaşlar, tepkinizi anlıyorum, ama her çıkan haber gerçek değildir. Bugün çıkan haberdeki kız, Demir’in Amerika’dan gelen kuzenidir. Şimdi herkes sakinleşip güzel bir şekilde konuğumuzu oturtmak istiyorum.”

Stüdyoda kısa bir sessizlik oldu.

Ardından birkaç kişi alkışladı. Seyircilerin yüzündeki gerginlik azaldı.

Demir sahneye doğru yürüdü.

Ceyda onu karşıladı.

“Hoş geldin Demir.”

“Hoş bulduk.”

“Buyur, geç.”

Demir koltuğuna oturdu. Benimle arasında bir koltuk mesafesi vardı. Bana doğru kısa bir bakış attı.

“İyi akşamlar.”

“İyi akşamlar,” dedim.

Ceyda ikimize bakıp gülümsedi.

“Evet. Şimdi herkes sakinleştiğine göre başlayabiliriz.”

Seyircilerden birkaç kişi güldü.

“Öncelikle şunu söyleyeyim,” dedi Ceyda. “Bu akşam buraya gelenlerin bir kısmı Vera’yı, bir kısmı Demir’i, büyük bir kısmı da ikinizi aynı koltukta görmek için geldi.”

Stüdyoda çığlıklar yükseldi.

“BİZ SİZİ ÇOK SEVİYORUZ!”

Ceyda kahkaha attı.

“Daha başlamadan programın kontrolünü kaybettim.”

Demir hafifçe gülümsedi.

“Alışırsın.”

“Ben alışığım. Sen alışacak mısın, onu göreceğiz.”

“Önce filmimizi konuşalım,” dedi Ceyda. “Çünkü buraya geliş sebebimiz bu. Vera, dört yıl aradan sonra Türkiye’de böyle büyük bir projeyle kamera karşısına geçiyorsun. Üstelik Demir’le birlikte. Teklifi ilk duyduğunda ne düşündün?”

Bacak bacak üstüne attım.

“Senaryoyu okuduğumda hikâyeyi sevdim. Karakterimin çok güçlü bir tarafı vardı. Bir de uzun zamandır Türkiye’de çalışmıyordum. Burada yeniden bir projede yer almak istedim.”

“Peki Demir’le aynı projede olacağını öğrendiğinde?”

Seyirciler hareketlendi.

“Önceliğim senaryoydu,” dedim. “Karakteri sevdim ve kabul ettim.”

Demir mikrofonunu eline aldı.

“Ben de senaryoyu beğendim. Vera’nın projede olacağını öğrendiğimde filmin iyi bir oyuncu kadrosuna sahip olacağını düşündüm.”

Ceyda gülümsedi.

“Birbirinizin oyunculuğunu beğeniyorsunuz yani?”

“Evet,” dedim.

“Evet,” dedi Demir.

Ceyda ellerini birbirine vurdu.

“İlk ortak cevabımızı aldık!”

Seyirciler güldü.

“Peki sette ilk gün nasıldı? Yıllar sonra yeniden aynı kamera karşısındasınız. İlk sahneye girmeden önce neler oldu?”

Demir koltuğunda biraz geriye yaslandı.

“Yönetmen sahneyi anlattı. Biz de çalıştık. Normal bir set günüydü.”

Ceyda ona döndü.

“Demir, sen gerçekten bu kadar kısa mı anlatacaksın?”

“Ne anlatmamı bekliyorsun?”

“Mesela Vera’yı ilk gördüğünde ne düşündün?”

Seyircilerden kahkahalar yükseldi.

Demir bana baktı. Bakışını birkaç saniye üzerimde tuttu.

“İyi bir oyuncuyla karşılaşacağımı biliyordum. Yanılmamışım.”

Ceyda bana döndü.

“Vera?”

“Demir’in sete geldiğini görünce yönetmenin bütün ekibi daha sıkı çalıştıracağını düşündüm.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Demir de güldü.

“Bunu hak ettim galiba.”

“Biraz.”

Ceyda seyirciye döndü.

“Bakın, daha ilk on dakikada birbirlerine laf yetiştirmeye başladılar. Filmdeki karakterleriniz de böyle mi?”

“Hayır,” dedim. “Karakterlerimiz çok daha ciddi.”

“Yani gerçek hayatta daha mı eğlencelisiniz?”

“Ben öyle düşünüyorum.”

Demir bana baktı.

“Vera’nın eğlenceli olduğunu söyleyebilirim. Ama sette herkesin işini de çok ciddiye alır.”

Ceyda hemen araya girdi.

“Bu bir iltifat mı?”

“Gözlem.”

“Demir Sancaktar’dan iltifat almak için sözlük kullanmamız gerekiyor galiba.”

Seyirciler yeniden güldü.

Ceyda önündeki kartları aldı.

“Şimdi biraz oyun oynayacağız. Ama öyle klasik soru-cevap değil. Film setinden bazı anları göstereceğiz. Bakalım birbirinizi ne kadar iyi tanıyorsunuz.”

Arkadaki ekranda ilk fotoğraf belirdi.

Ben elimde senaryoyla yönetmenle konuşuyordum. Demir birkaç metre ileride, kostümüyle bekliyordu.

Ceyda fotoğrafı işaret etti.

“Bu karede Vera ne yapıyor?”

Demir ekrana baktı.

“Bir sahnenin devamıyla ilgili yönetmenle konuşuyor.”

“Peki sence neyi tartışıyor?”

“Muhtemelen sahnenin duygusunu.”

Başımı salladım.

“Doğru.”

Ceyda bana döndü.

“Peki bu fotoğrafta Demir ne yapıyor?”

Fotoğrafa baktım.

“Bence sahnenin başlamasını bekliyor ama bir yandan da herkesin işini bitirmesini istiyor.”

Demir kaşını kaldırdı.

“Bu kadar belli mi?”

“Biraz.”

Ceyda gülerek başını salladı.

“Demek sabırsızlığını çözmüşsün.”

Ardından başka bir fotoğraf geldi. Bu kez Demir’in elinde kahve vardı. Ben de yanından geçerken ona bir şey söylüyordum.

Ceyda kahkaha attı.

“Bu fotoğrafın hikâyesini ben biliyorum. Ama önce siz anlatın.”

Demir ekrana baktı.

“Vera kahvemi almıştı.”

“Hayır,” dedim. “Sen benim kahvemi almaya çalışmıştın.”

“Bardağın üzerinde benim ismim yazıyordu.”

“Çünkü görevli yanlış yazmıştı.”

Ceyda şaşkınlıkla bize baktı.

“Bir dakika. Siz sette kahve yüzünden tartıştınız mı?”

“Hayır,” dedim. “Demir kendi kahvesini bulamayınca benimkini almaya çalıştı.”

Demir gülerek başını eğdi.

“Ben sadece bardağın üzerindeki isme güvendim.”

“İsmin yazdığı bardağı bile başkasından almaya çalışıyorsun.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Ceyda eliyle masaya vurdu.

“Ben bu filmi izlemek istiyorum. Kamera arkasında bile eğlence var.”

Programın ilerleyen dakikalarında Ceyda seyircilerden gelen sorulara geçti.

Ön sıralarda oturan genç bir kadın mikrofonu aldı.

“Öncelikle ikinizi de çok seviyorum. Vera, Londra’da geçirdiğin dört yıldan sonra Türkiye’ye dönmen bizi çok mutlu etti. Yeniden burada çalışmak sana nasıl hissettirdi?”

Gülümsedim.

“Çok güzel hissettirdi. Londra’da çok güzel işler yaptım ama burası benim evim. İnsan nerede yaşarsa yaşasın bazı şeylerin yeri değişmiyor. Burada çalışmayı, Türkçe konuşmayı, setin o tanıdık enerjisini özlemişim.”

Seyirciler alkışladı.

Başka bir seyirci söz aldı.

“Demir Bey, filmde en zorlandığınız sahne hangisiydi?”

Demir düşündü.

“Fiziksel olarak zorlayıcı birkaç sahne vardı. Ama benim için en zor olan, karakterin bir sahnede hiçbir şey söylemeden çok şey anlatmasıydı. Bazen sessizlik, uzun bir diyalogdan daha zor.”

Ceyda başını salladı.

“Güzel cevap. Vera, senin için?”

“Benim için karakterin duygusal olarak kırıldığı sahneler daha zordu. Çünkü o sahnelerde yalnızca ağlamak yeterli değil. Karakterin neden o noktaya geldiğini hissettirmek gerekiyor.”

Bir başka seyirci ayağa kalktı.

“Vera, sette en çok kiminle vakit geçiriyorsun?”

“Genelde herkesle. Ama çekim aralarında oyuncu ekibiyle vakit geçirmeyi seviyorum.”

“Demir’le?”

Gülümsedim.

“Demir’le de aynı setteyiz sonuçta.”

Ceyda kahkaha attı.

“Bu cevaptan sonra daha fazla soru sormayacağım. Sıradaki!”

Seyirciler güldü.

Ceyda tabletini eline aldı.

“Şimdi sosyal medyaya geçiyoruz. Filmimizin tanıtımı başladığından beri çok fazla paylaşım yapılıyor. Kamera arkası görüntüleri, fragmanlar, fotoğraflar… Ama bazı takipçilerimiz sizin için özel videolar hazırlamış.”

Ekran karardı.

İlk video açıldığında film setinden görüntüler belirdi. Ben ve Demir, bir sahnenin öncesinde karşılıklı duruyorduk. Kamera arkasında konuşuyor, sonra çekim için yerlerimize geçiyorduk.

Video yavaşlatılmıştı. Görüntülerimize eski röportajlarımızdan kısa kesitler eklenmişti. Birlikte katıldığımız galalar, yıllar önceki fotoğraflarımız, birbirimize bakarken yakalandığımız anlar…

Video bittiğinde stüdyoda birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Ardından alkışlar yükseldi.

Ceyda bize döndü.

“Bu videoyu hazırlayan kişi belli ki bayağı emek vermiş. Vera, izlerken ne hissettin?”

Ekrana son bir kez baktım.

“Güzel hazırlanmış. İnsanların bizimle ilgili anıları bu kadar uzun süre saklaması ilginç. Bazen biz unutuyoruz, onlar unutmuyor.”

Ceyda Demir’e döndü.

“Sen?”

Demir gözlerini ekrandan ayırmadı.

“İnsanların bir hikâyeyi hatırlaması güzel.”

“Bu hikâyenin içinde kendini nasıl görüyorsun?”

Demir kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.

“Geçmişte yaşanmış bir şey olarak.”

Seyircilerden hafif bir uğultu yükseldi.

Ceyda başını salladı.

“Peki. İkinci videomuza geçelim.”

İkinci video daha eğlenceliydi. Setten komik anlarımız bir araya getirilmişti. Bir sahnede Demir repliğini unutuyor, ben kameraya bakıp gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Başka bir görüntüde Demir’in elindeki kahve dökülüyor, ben de ona peçete uzatmak yerine kahkaha atıyordum.

Video bittiğinde seyirciler gülüyordu.

Ceyda bana döndü.

“Vera, sen neden yardım etmek yerine gülüyorsun?”

“Çünkü Demir kahveyi döktüğünde bile yüzünde hiçbir şey olmamış gibi duruyordu.”

Demir araya girdi.

“Üzerime dökülmedi.”

“Masaya döküldü. Masa da senin değildi.”

“Temizlendi.”

Ceyda iki elini kaldırdı.

“Tamam, kahve meselesini kapatıyoruz. Üçüncü videoya geçelim.”

Üçüncü video açıldığında stüdyodaki hava yeniden değişti.

Bu kez eski görüntülerimiz vardı. Bir galada yan yana yürüdüğümüz, kameralar önünde birbirimize gülümsediğimiz, bir röportajda aynı anda kahkaha attığımız anlar…

Ardından son filmimizin çekimlerinden bir sahne geldi. Demir’in karakteri benim karakterime yaklaşırken görüntü karardı.

Video bittiğinde seyircilerden bir kadın seslendi:

“BİZ SİZİ HÂLÂ ÇOK SEVİYORUZ!”

Ceyda gülümsedi.

“Bu video biraz daha duygusaldı. Demir, senin için ne ifade ediyor?”

“İnsanların eski görüntüleri sevmesi anlaşılır bir şey. Ama şu an burada filmimizi tanıtıyoruz. Benim için önemli olan da bu.”

Ceyda bana döndü.

“Vera?”

“İnsanların güzel anıları hatırlamasına saygı duyuyorum. Ama hayat devam ediyor. Biz de devam ediyoruz.”

Dördüncü video, bu kez Londra’daki projelerimden, Demir’in filmlerinden ve yeni filmimizin set görüntülerinden oluşuyordu. Son karede ikimizin yan yana olduğu film afişi belirdi.

Video bittiğinde seyirciler alkışladı.

Ceyda gülerek konuştu.

“Bence bu videoyu hazırlayan kişi sizin menajeriniz olmalı. Film tanıtımını tek başına yapmış.”

“Bize de iş bırakmamış,” dedim.

Demir gülümsedi.

“İyi çalışmış.”

Ceyda beşinci videoya geçmeden önce seyirciye döndü.

“Bir video daha var. Bu biraz farklı. Hazır mıyız?”

Ekran karardı.

Bu kez görüntüler sadece benimle Demir’e ait değildi. Filmimizin kamera arkası, basın toplantısı, galadan kısa kesitler ve hayranların hazırladığı küçük mesajlar bir araya getirilmişti.

Son karede büyük harflerle şu yazıyordu:

“Bazı hikâyeler bitmez. Sadece başka bir sayfadan devam eder.”

Stüdyoda alkış koptu.

Ceyda bana baktı.

“Bu cümle hakkında ne düşünüyorsun?”

Gülümsedim.

“Güzel bir cümle. Ama her hikâyenin nasıl devam edeceğine onu yaşayan insanlar karar verir.”

Demir başını hafifçe bana çevirdi.

“Katılıyorum.”

Ceyda ikimize baktı.

“Bu videoları hazırlayan herkese teşekkür ediyoruz. Gerçekten çok emek verilmiş.”

Programın son bölümüne yaklaştığımızda Ceyda önündeki kartları masaya bıraktı.

“Şimdi biraz hareketleniyoruz. Çünkü sizi yalnızca geçmiş görüntülerinizle konuşturmak istemiyorum. Birbiriniz hakkında ne kadar şey bildiğinizi de görelim.”

Seyirciler alkışladı.

“Birazdan size bazı sorular soracağım. Cevaplarınızı aynı anda vereceksiniz. Bakalım aynı şeyi mi düşünüyorsunuz?”

Demir kartlardan birini aldı.

“Kolay sorular mı?”

Ceyda güldü.

“Senin için kolay, Vera için zor olabilir.”

“Ben hazırım,” dedim.

İlk soru geldi:

“Sette en çok kim geç kalıyor?”

İkimiz de aynı anda Demir’i işaret ettik.

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Demir şaşkınlıkla bana döndü.

“Sen de mi?”

“Gerçekler acıdır.”

Ceyda gülmekten konuşamadı.

“İkinci soru! En çok kim yemek seçiyor?”

Bu kez ikimiz de beni işaret ettik.

“İşte burada dürüstlük var,” dedi Ceyda.

“Ben yemek seçmiyorum. Sadece sevmediğim şeyleri yemiyorum.”

Demir başını salladı.

“Bu tanıma göre seçiyorsun.”

Üçüncü soru:

“Bir sahne çekilirken en çok kim yönetmene itiraz eder?”

İkimiz de birbirimizi gösterdik.

Ceyda ellerini iki yana açtı.

“Demek ikiniz de aynı anda itiraz ediyorsunuz.”

“Ben sahneye dair bir fikrim varsa söylerim,” dedim.

“Ben de,” dedi Demir.

Ceyda seyirciye döndü.

“Yönetmene sabır diliyoruz.”

Son soru biraz daha farklıydı.

“Birbirinizin en güçlü yönü nedir?”

Bu kez hemen cevap vermedim.

Demir de kartına baktı.

Önce o konuştu.

“Vera’nın kolay vazgeçmemesi.”

Ceyda bana döndü.

“Sen?”

“Demir’in kriz anlarında sakin kalabilmesi.”

Demir başını hafifçe eğdi.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Ceyda ikimizin arasındaki kısa sessizliği fark etti ama üzerine gitmedi.

“Güzel. Bu oyunun kazananı yok ama seyircilerimiz kazandı.”

Ceyda, programın sonuna doğru tabletini eline aldı.

“Şimdi günün en çok konuşulan konusuna geliyoruz.”

Seyircilerde hafif bir hareketlenme oldu.

Ceyda önce bana, sonra Demir’e baktı.

“Bugün Demir’in bir kadınla görüntülendiği fotoğraflar sosyal medyada yayıldı. Demir’in stüdyoya girişinde seyircilerimizin tepkisini de gördük. Ben de program başlamadan önce bu fotoğraflardaki kişinin Demir’in Amerika’dan gelen kuzeni olduğunu öğrendim. Fakat ekran başındaki herkesin bunu bilmediğini tahmin ediyorum.”

Seyircilerden birkaç kişi alkışladı.

Ceyda devam etti:

“Demir, istersen bu konuyu sen de açıklığa kavuştur.”

Demir mikrofonunu eline aldı.

“Fotoğraflardaki kişi kuzenim. Amerika’dan İstanbul’a geldi. Birlikte yemek yedik, mekândan çıktık. Fotoğraflarda görülen de bundan ibaret.”

Ceyda başını salladı.

“Yani ortada romantik bir ilişki yok.”

“Yok.”

“Kuzenin şu an Türkiye’de mi?”

“Evet. Bir süre burada kalacak.”

Ceyda gülümsedi.

“O zaman kendisine buradan hoş geldin diyelim.”

Seyircilerden büyük bir alkış yükseldi.

Bir kadın seyirci ayağa kalktı.

“Demir Bey, kusura bakmayın ama biz Vera’yı korumak istiyoruz!”

Stüdyo kahkahaya boğuldu. Birkaç kişi de alkışladı.

Demir başını seyirciye çevirdi.

“Anlıyorum.”

Kadın devam etti:

“Vera’yı çok seviyoruz. Onun üzülmesini istemiyoruz.”

Demir’in yüzündeki gülümseme biraz silindi. Sakin bir sesle cevap verdi.

“Vera’nın üzülmesini kimse istemez. Ben de istemem.”

Bir anlık sessizlik oldu.

Ceyda hemen araya girdi.

“Peki Vera, sen bu sabah haberleri gördüğünde ne düşündün?”

Bacak bacak üstüne attım.

“Demir’in özel hayatı. Benim yorum yapmamı gerektiren bir durum yok.”

Ceyda başını salladı.

“Fotoğrafları görünce şaşırmadın mı?”

“Hayır. İnsanların özel hayatı var. Bazen ailesiyle çıkar, bazen arkadaşlarıyla. Her görüntünün arkasından bir ilişki çıkarmak zorunda değiliz.”

Demir bana doğru baktı.

“Doğru.”

Ceyda gülümsedi.

“Sanırım bu akşam sosyal medyada en çok paylaşılacak cümlelerden birini duyduk.”

Seyirciler alkışladı.

Ceyda bir süre bekledi. Sonra önündeki kartları kapattı.

“Peki. Şimdi programı bitirmeden önce size bir teklifim var.”

Demir kaşını kaldırdı.

“Bu cümleden sonra ne geleceğini merak ettim.”

Ceyda güldü.

“Şimdi, ikinizin de oyunculuğunu konuştuk. Kamera arkasını gördük. Birbirinize dair sorular sorduk. Ama ikinizin de müzikle ilgilendiğini biliyoruz.”

Seyircilerden birkaç kişi alkışlamaya başladı.

Ceyda bana döndü.

“Vera, senin sahne performanslarını zaten herkes biliyor. Demir’in de müzikle arası iyi. Peki bu akşam burada küçük bir sürpriz yapmaya ne dersiniz?”

Ne istediğini anlamıştım.

“Ceyda…”

“Daha söylemedim!”

Gülmeye başladım.

“Yüzünden belli.”

Ceyda seyirciye döndü.

“Ben sizden bir düet istiyorum!”

Stüdyo bir anda çığlıklarla doldu.

“DÜET!”

“DÜET!”

“DÜET!”

Demir mikrofonunu eline aldı.

“Hazırlıksız yakalandık.”

Ceyda hemen karşılık verdi.

“Bence bu daha güzel. Her şeyi önceden planlamayalım. Biraz spontane olsun.”

Demir bana döndü.

“Sen ne dersin?”

Omuz silktim.

“Şarkıyı beğenirsem neden olmasın?”

Ceyda parmağını kaldırdı.

“İşte aradığım cevap! Reji, müziğimizi alabilir miyiz?”

Seyirciler alkışlarken stüdyonun ışıkları yavaşça azaldı. Ekranda ikimizin isimleri belirdi.

VERA & DEMİR

Sahnenin ortasına iki mikrofon getirildi. Bir görevli mikrofonlardan birini bana uzattı. Demir de diğerini aldı.

Ceyda seyirciye döndü.

“Bu şarkıyı sizin için hazırladık. Sözleri de bu akşamın ruhuna uygun. Hazır mıyız?”

Piyanonun ilk notaları duyuldu.

Demir mikrofonunu kaldırdı.

Demir:

Bir şehir kaldı aklımda, Bir de yarım kalan cümleler.

Sesinin ilk notasıyla stüdyodaki uğultu kesildi. Sesi düşündüğümden daha yumuşaktı. Birkaç saniye boyunca ona baktım. Ardından kendi bölümüm başladı.

Vera:

Bir gece kaldı avuçlarımda, Bir de susmayan eski sesler.

Müzik hafifçe yükseldi.

Demir:

Dön desem, döner misin?

Vera:

Hangi yoldan gideceğimi bilsem…

Son kelimeyi uzatırken gözlerim Demir’le buluştu.

Seyirciler sessizdi. Kimse araya girmiyor, kimse bağırmıyordu. Herkes şarkıyı dinliyordu.

Demir bir adım bana yaklaştı.

Birlikte:

Biz aynı şarkının iki yarısı, Birimiz susar, diğeri hatırlar. Zaman geçer, yollar ayrılır, Bazı kalpler birbirini unutmaz.

Piyano kısa bir ara verdi. Işıklar önce Demir’in üzerinde, sonra benim üzerimde toplandı.

Demir bana bakarak son bölüme girdi.

Demir:

Bir gün yine aynı yerde, İki yabancı gibi karşılaşsak…

Vera:

Gözlerin beni tanır mı? Ben seni yine hatırlar mıyım?

Son nakaratı birlikte söyledik.

Biz aynı şarkının iki yarısı, Birimiz susar, diğeri hatırlar.

Son nota uzayıp kayboldu.

Bir anlık sessizlik…

Ardından stüdyo alkışlarla ve çığlıklarla doldu.

Seyirciler ayağa kalkmıştı. Birkaç kişi ellerini havaya kaldırarak bağırıyordu. Ceyda da ayağa kalkmış, alkışlıyordu.

Demir mikrofonunu indirdi. Bana doğru hafifçe eğildi.

“Güzel söyledin.”

Gülümsedim.

“Sen de fena değildin.”

Ceyda hemen araya girdi.

“Bir dakika! Siz az önce burada canlı yayında düet yaptınız ve şimdi hiçbir şey olmamış gibi birbirinize laf mı yetiştiriyorsunuz?”

Kahkahalar yükseldi.

Demir gülerek koltuğuna döndü.

“Alışkanlık.”

Ben de yerime oturdum.

Ceyda seyirciye baktı.

“Ben bu düeti burada bırakmak istemiyorum. Siz ne diyorsunuz?”

Seyirciler hep bir ağızdan bağırdı:

“ALBÜM!”

“ALBÜM!”

“ALBÜM!”

Ceyda kahkaha attı.

“Bence bu konuda bir şey yapmamız gerekiyor.”

Demir mikrofonunu masaya bıraktı.

“Önce bir düşünelim.”

“Demir, düşünmek yok. Halk kararını verdi.”

Ben gülerek başımı iki yana salladım.

“Bir dakika, daha filmimizin şarkısını bitiremedik.”

Ceyda bana döndü.

“Bu da bir cevap mı?”

“Şimdilik.”

Seyirciler yeniden alkışladı.

Demir’in bakışları bir an üzerimde kaldı. Sonra seyircilere döndü.

“Güzel bir akşamdı. Teşekkür ederiz.”

Ceyda programın kapanışına geçti.

“Bu akşam bizimle oldukları için Vera Karahan ve Demir Sancaktar’a çok teşekkür ediyoruz. Filmimizi merakla bekliyoruz. Siz de bizi izlemeye devam edin. İyi akşamlar!”

Müzik yükseldi. Kameralar kapanırken seyirciler hâlâ alkışlıyordu.

Yayın bittiğinde stüdyo bir anda hareketlendi.

Ekip üyeleri sahneye çıktı. Ceyda önce bana sarıldı.

“Çok güzel geçti. Düet için ayrıca teşekkür ederim.”

“Ben teşekkür ederim. Gerçekten güzel bir sürpriz oldu.”

Demir de yanımıza geldi.

“İyi bir fikirdi.”

Ceyda gülümsedi.

“Bence bu şarkıyı bir stüdyoda da kaydetmelisiniz.”

Demir cevap vermeden bana baktı.

Ben de Ceyda’ya döndüm.

“Önce bir filmimizi çıkaralım.”

“Ben bunu bir kenara yazıyorum,” dedi Ceyda. “Sözünüzü almış sayıyorum.”

Bir süre daha sohbet ettikten sonra hazırlık odasına geçmek için izin istedim. Çantamı alıp koridora çıktığımda Demir de birkaç adım arkamdan geliyordu.

Koridor daha sakindi. Stüdyonun içindeki alkışlar kapının ardından hafifçe duyuluyordu.

“İyi söyledin,” dedi.

Ona döndüm.

“Bunu az önce de söyledin.”

“Bir kez daha söylemek istedim.”

Çantamın askısını omzuma yerleştirdim.

“Şarkı güzeldi.”

“Özellikle son kısmı.”

“Evet.”

Bir süre sustu.

“Uzun zamandır seninle aynı şarkıyı söylememiştik.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Uzun zamandır aynı sahneyi de paylaşmıyorduk.”

“Şimdi paylaşıyoruz.”

“İşimiz bu.”

Demir hafifçe başını salladı.

“Her şeyi işimize bağlamak zorunda mısın?”

“Bu akşam buraya bunun için geldim.”

Bana baktı. Sanki başka bir şey söylemek istiyordu ama vazgeçti.

“Peki.”

Telefonum çaldı. Serkan kapıda bekliyordu.

“İyi geceler, Demir.”

“İyi geceler, Vera.”

Yanından geçip çıkışa doğru yürüdüm.

Serkan beni görünce aracın kapısını açtı. İçeri oturdum, çantamı yan koltuğa bıraktım. Araç hareket ettiğinde telefonuma baktım.

Sosyal medya çoktan programdan kesitlerle dolmuştu.

Bir videoda Ceyda’nın Demir’i karşıladığı an vardı. Başka birinde seyircilerin kuzen haberini öğrendikten sonra alkışlaması…

Ama en çok paylaşılan video düetimizdi.

İnsanlar şarkının sözlerini paylaşmış, ikimizin birbirine baktığı anları kesip yavaşlatmıştı.

“Biz aynı şarkının iki yarısı…”

“Bu ikilinin ses uyumu inanılmaz.”

“Dört yıl sonra bile aynı enerji.”

“Şarkının sözlerini kim yazdı? Kalbim parçalandı.”

“Bunlar sadece şarkı söylemedi, geçmişlerini anlattı.”

Bir başka yorumda ise şöyle yazıyordu:

“Vera’nın son nakaratta Demir’e bakışı… Ben bu gece uyuyamam.”

Telefonu kapattım ve başımı cama yasladım.

O akşam herkes Demir’in yanındaki kadının kim olduğunu öğrenmişti. Seyirciler rahatlamış, Ceyda konuyu kapatmış, program güzel bir final yapmıştı.

Bir de düet yapmıştık.

Sadece birkaç dakikalığına aynı şarkının içinde buluşmuştuk.

Ama şarkı bittiğinde herkes kendi yerine dönmüştü.

Demir kendi hayatına, ben kendi hayatıma.

Aramızda hâlâ dört yılın bıraktığı mesafe vardı.

Ve ben, bir şarkının o mesafeyi ortadan kaldırmasına izin verecek değildim.