AMERİKA

Sabah güneşinin odama dolan ışığıyla uyandım. Perdenin arasından süzülen güneş, yatağımın üzerine ince bir çizgi bırakmıştı. Bir süre gözlerimi açmadan öylece kaldım.

Dün geceki konserin görüntüleri hâlâ zihnimdeydi. Sahnenin ışıkları, binlerce insanın sesi, Kuzey’le yaptığımız performans ve Johnny Depp’in ayağa kalkıp beni alkışladığı an…

Telefonumu elime aldım.

Yeni bir e-posta vardı.

Gönderen: Derya.

Konu: INTERNATIONAL PROJECT — CONTRACT DRAFT

Gözlerimi biraz daha açarak e-postayı açtım. Sözleşme taslağı gönderilmişti. Henüz imzalanmamıştı ama artık iş ciddi bir noktaya gelmişti.

Ekranda birkaç sayfa boyunca proje detayları, çekim takvimi ve yapım şirketinin şartları yer alıyordu.

En dikkatimi çeken bölüm ise çekim tarihleriydi.

Amerika’daki çekimlerin başlangıcı düşündüğümüzden daha erkendi.

Telefonumu yatağın üzerine bıraktım.

İstanbul’a yeniden döneli çok olmamıştı. Şimdi önümde yeniden başka bir ülkeye gitme ihtimali duruyordu.

Bir süre tavana baktım.

Sonra yataktan kalkıp banyoya geçtim.

Aşağı indiğimde kahvaltı masasında annem, babam ve Kıvanç vardı.

Kıvanç telefonuna bakarak bir şeyler okuyordu. Beni görünce başını kaldırdı.

“Günaydın Hollywood.”

Sandalyemi çektim.

“Günaydın baş belası.”

“İnsan biraz daha nazik olur. Uluslararası yıldızın kuzeniyim sonuçta.”

“Bu senin hayatını kolaylaştırmıyor.”

Leyla gülerek önüme kahve koydu.

“Günaydın kızım.”

“Günaydın anne.”

Haldun gazetesini katlayıp bana baktı.

“Derya aradı mı?”

“Sabah e-posta gönderdi. Sözleşme taslağı gelmiş.”

“İnceledin mi?”

“Biraz baktım. Çekimler beklediğimden erken başlayacak gibi görünüyor.”

Haldun’un yüzünde küçük bir değişiklik oldu.

“Ne kadar erken?”

“Kesin tarihleri henüz netleştirmedim. Ama Amerika’daki çekimler için birkaç hafta içinde hazırlanmam gerekebilir.”

Leyla kahvesini masaya bıraktı.

“Bu kadar çabuk mu?”

“Öyle görünüyor.”

Kıvanç telefonunu masaya bıraktı.

“Yani yine gidiyorsun.”

“Daha belli değil.”

“Vera, senin daha dün konserini izledik. Şimdi de Amerika meselesi çıktı.”

Gülümsedim.

“İşler böyle ilerliyor.”

Haldun birkaç saniye düşündü.

“Bu senin kariyerin için önemli bir fırsat. Gitmek istiyorsan gidersin. Ama her şeyi iyice incelemeden hiçbir şeye imza atma.”

“Merak etme baba.”

Leyla elimi tuttu.

“Biz seni özleriz, mesele o.”

Anneme gülümsedim.

“Ben de sizi özlerim. Ama daha kesinleşmiş bir şey yok.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben özlemem.”

Ona döndüm.

“Senin özlemen için önce beni sevmen gerekiyor.”

“Çok ağır konuştun.”

Hepimiz güldük.

Tam o sırada Kıvanç’ın telefonu çaldı.

Ekrana baktı.

“Mira.”

Telefonu açtı.

“Efendim hayatım?”

Mira’nın sesini duyamıyordum ama Kıvanç’ın yüzündeki ifade değişti.

“Tamam, gelirim. Kaçta?”

Kısa bir süre dinledi.

“Olur. Seni alırım.”

Telefonu kapattığında ona baktım.

“Ne oldu?”

“Mira’yla buluşacağız.”

“Güzel. Bana ne?”

Kıvanç sırıttı.

“Sen de gel.”

“Benim işim var.”

“İki saatliğine.”

“Hayır.”

“Vera.”

“Kıvanç.”

Birbirimize baktık.

Sonunda başını salladı.

“Peki. Ama sonra Demir’le karşılaşırsan beni suçlama.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Demir’in ne alakası var?”

Kıvanç kahvesinden bir yudum aldı.

“Hiç.”

Onun bu tavrını tanıyordum.

Bir şey biliyor ama söylemiyordu.

Sancaktar Köşkü

Aynı saatlerde Sancaktar Köşkü’nün çalışma odasında Demir, masasının arkasında oturuyordu.

Önündeki dosyaları inceliyor, arada telefonundan gelen mesajlara göz atıyordu.

Kapı iki kez çalındı.

“Gir.”

Baran içeri girdi.

Elindeki dosyayı masanın üzerine bıraktı.

“Of’tan haber geldi.”

Demir dosyadan başını kaldırdı.

“Ne olmuş?”

“Dün gece gelen adamlar yeniden ortaya çıkmış. Şevket amca konuyla ilgileniyor ama bizim de bilmemiz gereken bir durum var.”

Demir dosyayı açtı.

“Kim?”

Baran karşısındaki koltuğa oturdu.

“İsim henüz kesinleşmedi. Ama geçen ayki sevkiyatla bağlantılı olabilir.”

Demir birkaç sayfayı çevirdi.

“Bunu neden şimdi öğreniyorum?”

“Ben de sabah öğrendim.”

Demir dosyayı kapattı.

“Of’a haber ver. Kimse kendi başına hareket etmeyecek.”

Baran kardeşini dikkatle izledi.

“Son günlerde dikkatin biraz dağınık.”

Demir başını kaldırdı.

“İşine bak Baran.”

Baran hafifçe gülümsedi.

“Ben işime bakıyorum zaten. Sen de biraz kendine bak.”

Demir cevap vermedi.

Baran masadaki telefonuna göz attı.

Ekranda Vera’nın konserinden bir haber açıktı.

“Güzel konserdi.”

Demir dosyaya geri döndü.

“Öyleydi.”

“Johnny Depp’i de ağırlamış.”

“Gördüm.”

Baran kardeşinin yüzünü inceledi.

“Amerika’ya gidecekmiş.”

Demir’in parmakları dosyanın üzerinde durdu.

“Kim söyledi?”

“Gazetelerde yazıyor.”

Demir gözlerini kaldırdı.

“Gazeteler her şeyi yazıyor.”

Baran gülümsedi.

“Bu sefer doğru olabilir.”

Demir dosyayı kapattı.

“Bunu neden konuşuyoruz?”

“Konuşmuyoruz. Sadece merak ettim.”

Demir arkasına yaslandı.

“Merakını başka yerde gider.”

Baran kahkaha attı.

“Tamam. Konuyu kapattım.”

Ayağa kalktı, kapıya yöneldi. Çıkmadan önce yeniden kardeşine döndü.

“Bu arada akşam Kıvanç’la görüşeceğiz. Geliyorsun, değil mi?”

“Bakarım.”

“Geliyorsun.”

Baran kapıyı kapatıp çıktı.

Demir birkaç saniye hareketsiz kaldı.

Sonra telefonunu eline aldı.

Vera’nın konserinden bir video yeniden karşısına çıktı.

Kırmızı leopar kostümüyle sahnenin ortasında duruyordu. Kuzey karşısındaydı. Kamera ikisini aynı kadraja almıştı.

Demir videoyu sonuna kadar izledi.

Ardından telefonu masaya bıraktı.

Çenesini sıktı.

“Lanet olsun.”

Akşam — İstanbul

Akşam saatlerinde Mira’yla buluşmak için hazırlandım.

Üzerime siyah, vücuduma oturan bir pantolon ve omuzları açıkta bırakan koyu renk bir bluz giydim. Saçlarımı açık bıraktım. Makyajımı belirgin ama sade tuttum.

Aşağı indiğimde Kıvanç kapının önünde bekliyordu.

Beni görünce başını iki yana salladı.

“Bu kadar hazırlanmanın sebebi ne?”

“Seninle dışarı çıkıyorum. Kendime acıdım.”

Güldü.

“Çok komiksin.”

Araca bindik.

Mira’yı almak için Sancaktar Köşkü’ne doğru yola çıktık.

Kıvanç yol boyunca telefonuyla ilgileniyordu. Bir ara ekranı bana çevirdi.

“Bak.”

Mira’dan gelen bir mesajdı.

Abi, Demir de geliyor. Haber vereyim dedim.

Kıvanç güldü.

“Gördün mü? Demir de geliyor.”

Başımı koltuğa yasladım.

“Ne güzel.”

Kıvanç bana yan gözle baktı.

“Çok heyecanlandın.”

“Hiç.”

“Tabii.”

Sancaktar Köşkü’ne vardığımızda Mira kapının önünde bizi bekliyordu.

Aracın yanına geldi, kapıyı açıp arka koltuğa oturdu.

“Merhaba!”

Kıvanç ona dönüp gülümsedi.

“Merhaba hayatım.”

Mira önce yanağımdan öptü.

“Vera, seni çok özledim.”

Ben de ona sarıldım.

“Ben de seni.”

“Bugün ne yapıyoruz?”

Kıvanç cevap verdi.

“Güzel bir yemek yiyeceğiz, sonra biraz dolaşırız.”

Mira başını salladı.

“Olur.”

Tam o sırada köşkün kapısı açıldı.

Demir dışarı çıktı.

Üzerinde siyah bir gömlek, koyu renk pantolon ve siyah bir ceket vardı. Telefonunu cebine koyarak araca doğru yürüdü.

Kapıyı açıp ön koltuğa oturdu.

“Gidelim.”

Kıvanç direksiyona geçti.

Ben arka koltukta Mira’nın yanındaydım.

Demir başını hafifçe çevirerek bana baktı.

“Merhaba.”

“Merhaba.”

Gözleri üzerimde birkaç saniye kaldı.

Sonra önüne döndü.

Araç hareket etti.

Gideceğimiz yer Boğaz’a yakın, kalabalıktan biraz uzak bir restorandı. İçeri girdiğimizde bizi karşılayan görevli özel masamıza kadar eşlik etti.

Mira ve Kıvanç yan yana oturdu. Ben karşılarına geçtim. Demir ise yanıma oturdu.

Sandalyemi biraz çekmek için uzandığımda Demir de aynı anda elini sandalyenin arkasına koydu.

Parmaklarımız kısa bir an birbirine değdi.

Elimi hemen çekmedim.

O da çekmedi.

Birkaç saniyelik temasın ardından sandalyeyi kendime doğru çektim ve oturdum.

Demir hiçbir şey söylemedi.

Ama yanımda oturduğunu artık daha fazla hissediyordum.

Garson siparişlerimizi almak için geldi.

Mira menüyü incelerken Kıvanç ona eğildi.

“Sen ne istiyorsun?”

“Henüz karar vermedim.”

“Ben senin yerine söyleyeyim.”

Mira başını kaldırdı.

“Hayır, kendim söyleyebilirim.”

Kıvanç gülerek menüyü geri bıraktı.

“Peki.”

Demir kardeşine baktı.

“Ne yiyeceksin?”

Mira gözlerini devirdi.

“Abi, daha önce de söyledim. Kendim karar verebilirim.”

“Bir şey sorduk.”

“Ben de cevap vereceğim.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben karar verdim. Mira ne isterse onu yiyeceğiz.”

Demir ona döndü.

“Senin karar vermen gerekmiyor.”

“Ben de onu söylüyorum.”

Gülerek araya girdim.

“Bir yemek siparişi vereceğiz, bir saat sürecek.”

Mira bana dönüp göz kırptı.

“Gördün mü? Vera beni anlıyor.”

Demir hafifçe başını salladı.

“İkiniz de çok konuşuyorsunuz.”

Yemeklerimiz geldiğinde sohbet biraz daha rahatladı.

Kıvanç, Mira’yla yaşadığı küçük bir olayı anlatıyordu. Mira sürekli sözünü kesiyor, Kıvanç ise her seferinde kendini savunmaya çalışıyordu.

Ben onları izlerken gülüyordum.

Demir ise çoğunlukla sessizdi.

Bir ara su almak için uzandığımda Demir’in eli benden önce sürahiye gitti.

Bardağıma su doldurdu.

“Teşekkür ederim.”

Cevap vermedi.

Sadece bardağı önüme bıraktı.

Bir süre sonra garson masaya tatlı menüsünü getirdi.

Mira tatlı seçerken ben telefonuma göz attım.

Derya’dan mesaj gelmişti.

Yarın sözleşmenin son hâli gelecek. Birkaç maddeyi seninle ayrıca konuşmamız gerekiyor.

Mesaja cevap yazarken Demir’in sesi duyuldu.

“İş mi?”

Telefonu kapatıp ona döndüm.

“Evet.”

“Amerika meselesi?”

“Evet.”

Demir bardağını masaya bıraktı.

“Ne zaman gidiyorsun?”

“Henüz belli değil.”

“Birkaç hafta içinde olabilirmiş.”

Başımı hafifçe çevirdim.

“Haberi nereden aldın?”

“Baran söyledi.”

“Anladım.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Demir bana doğru biraz eğildi.

“Bu kadar çabuk mu gideceksin?”

Sesinde hafif bir sertlik vardı.

“İşim böyle gerektiriyorsa evet.”

Gözlerini gözlerime dikti.

“İstanbul’a geleli daha ne kadar oldu?”

“Bunu bana mı soruyorsun?”

“Evet.”

“Takvim tutmadım.”

Demir’in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Her zamanki gibi.”

“Ne gibi?”

“Cevap vermek yerine lafı başka yere çekiyorsun.”

Ona doğru döndüm.

“Sen de her zamanki gibi sormadığın sorulara cevap bekliyorsun.”

Bir süre göz göze kaldık.

Mira’nın sesi araya girdi.

“Tatlı söyleyelim mi?”

Kıvanç hemen menüyü aldı.

“Ben iki tane söyleyeceğim.”

Mira güldü.

“Sen zaten iki kişilik yiyorsun.”

Demir arkasına yaslandı.

Ama bakışları bir süre daha üzerimde kaldı.

Boğaz kıyısında

Yemekten sonra Mira ve Kıvanç biraz yürümek istediklerini söylediler.

Dörtümüz birlikte restoranın dışına çıktık.

Boğaz’dan hafif bir rüzgâr esiyordu. Hava serinlemişti. Kıyı boyunca yürüyen insanlar, denizin üzerinde ilerleyen tekneler ve uzaktaki ışıklar…

Mira, Kıvanç’ın koluna girmişti.

Demir birkaç adım geriden yürüyordu.

Ben de onun yanındaydım.

Bir süre konuşmadık.

Sonra Demir’in sesi duyuldu.

“Saçını değiştirmişsin.”

Başımı ona çevirdim.

“Fark ettin mi?”

“Gözüm var.”

Güldüm.

“Belli.”

Demir bakışlarını yüzümde gezdirdi.

“Yakışmış.”

Bu kez cevap vermedim.

Biraz daha yürüdük.

Rüzgâr saçlarımı yüzüme savurdu. Elimi kaldırıp saçlarımı geriye attım.

Demir bana baktı.

“Üşüyor musun?”

“Hayır.”

Ceketinin önünü açıp çıkarmak için hareket etti.

Elimi kaldırdım.

“Gerek yok.”

Demir hareketini yarıda bıraktı.

“Peki.”

Yürümeye devam ettik.

Bir süre sonra kıyının daha sakin bir noktasında durduk. Mira ve Kıvanç biraz ilerideydi.

Demir korkuluğa yaslandı.

Ben de yanına geçtim.

“Amerika’ya gitmek istiyor musun?” diye sordu.

“İstiyorum.”

“Ne kadar kalacaksın?”

“Çekimlere bağlı.”

Başını hafifçe salladı.

“Güzel bir fırsat.”

“Öyle.”

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra bana döndü.

“Dört yıl sonra yeniden geldiğin şehirden yine ayrılacaksın.”

Sözleri beklediğimden daha doğrudandı.

Ona baktım.

“İstanbul’a dönmemin tek sebebi burada kalmak değildi.”

Demir’in gözleri yüzümde gezindi.

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden soruyorsun?”

“Merak ettim.”

Gülümsedim.

“Beni merak etmekten vazgeçmedin mi?”

Demir bir adım yaklaştı.

“Vazgeçtiğimi mi düşünüyorsun?”

Aramızdaki mesafe azalmıştı.

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Dört yıl önce vazgeçmiş gibi görünüyordun.”

Demir’in çenesi hafifçe kasıldı.

“Dört yıl önce olanları burada konuşmayacağım.”

“Ben de konuşmanı istemedim.”

Bir an sessizlik oldu.

Demir elini korkuluğun üzerine koydu. Benim elim de aynı yerdeydi. Parmaklarımız birbirine çok yakındı.

Bakışları dudaklarıma indi.

Sonra yeniden gözlerime çıktı.

“Bana böyle bakma.”

Kaşımı kaldırdım.

“Nasıl?”

Demir’in sesi alçaldı.

“Ne yaptığını biliyorsun.”

Gülümsedim.

“Belki.”

Bir an daha öyle kaldık.

Sonra birkaç adım geri çekildim.

“İyi geceler, Demir.”

Cevap vermeden önce yüzüme baktı.

“İyi geceler, Vera.”

Mira ve Kıvanç yanımıza geldi.

Kıvanç araca doğru yürürken bana seslendi.

“Geliyor musun?”

“Geliyorum.”

Demir yerinden ayrılmadı.

Ben araca doğru yürürken arkamdan baktığını hissediyordum.

Gece — Karahan Yalısı

Eve döndüğümde saat oldukça ilerlemişti.

Serkan kapıda beni karşıladı.

“İyi akşamlar.”

“İyi akşamlar, Serkan.”

Üst kata çıktım. Ayakkabılarımı çıkarıp yatağın üzerine oturdum.

Telefonumu elime aldım.

Derya’dan yeni bir mesaj vardı.

Vera, sözleşmenin son hâli geldi. Yarın detaylıca görüşelim. Çekim başlangıcını erkene almışlar. Amerika’ya düşündüğümüzden daha erken gitmen gerekebilir.

Mesajı birkaç kez okudum.

Ardından e-posta kutumu açtım. Sözleşme taslağının son hâli de gönderilmişti.

Dosyayı indirdim.

Çekim takvimi önümdeydi.

Amerika’ya gidiş tarihi düşündüğümden yakındı.

Tam telefonu bırakacakken başka bir bildirim geldi.

Demir Sancaktar

Mesajı açtım.

Demir: Bugün konuştuğumuz şey yarım kaldı.

Bir süre ekrana baktım.

Ben: Konuşacak başka bir şeyimiz olduğunu düşünmüyorum.

Cevap gecikmedi.

Demir: Ben düşünüyorum.

Telefonu elimde tuttum.

Ben: O zaman kendi kendine konuşabilirsin.

Bir süre mesaj gelmedi.

Sonra ekran yeniden aydınlandı.

Demir: Amerika’ya gitmeden önce benimle görüşeceksin.

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Ben: Bunu bir emir gibi söylemen gerekmiyor.

Demir: Emir vermiyorum.

Ben: Öyle duyuluyor.

Demir: O zaman yanlış anlama.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Birkaç saniye sonra yeniden mesaj geldi.

Demir: İyi geceler, Vera.

Bu kez cevap yazmadım.

Yatağa uzanıp gözlerimi kapattım.

Gün boyunca düşündüğüm tek şey kariyerim, yeni filmim ve önümdeki fırsatlardı.

Ama akşam yaşananlar zihnimden çıkmıyordu.

Demir’in yanımda duruşu…

Bana bakarken sesinin alçalması…

Aramızdaki o birkaç santimlik mesafe…

Bütün bunlar dört yıl önceki günleri hatırlatmıştı.

Onu hâlâ istiyordum.

Bunu kendime itiraf etmekten korkmuyordum.

Ama istemek, yeniden güvenmek demek değildi.

Ve ben bir kez daha aynı yerden kırılmaya niyetli değildim.

Telefonum yeniden titredi.

Bu kez Derya’dan bir mesajdı.

Yarın saat on birde görüşüyoruz. Amerika hazırlıklarını da konuşacağız.

Telefonu sessize aldım.

Gözlerimi kapattım.

Önümde yeni bir hayatın kapısı açılıyordu.

Fakat geçmiş, o kapının eşiğinde hâlâ beni bekliyordu.