BİR ADIM YAKINDA

İlk başta sesin nereden geldiğini anlayamadım.

İnce, düzenli bir tıkırtıydı. Bir şeyin sert bir yüzeye tekrar tekrar bırakılmasına benziyordu.

Başımı kaldırdım.

Adam odanın ortasındaki küçük masanın başında oturuyordu. Önünde birkaç fotoğraf vardı. Hepsini tek tek masaya diziyor, aralarındaki mesafeyi ölçer gibi parmaklarıyla düzeltiyordu.

Bir fotoğrafı kaldırdı.

Baktı.

Sonra diğerinin yanına koydu.

Yeniden kaldırdı.

Yeniden yerleştirdi.

Bunu defalarca yaptı.

Fotoğraflardan birinin bana ait olduğunu fark ettim. Kırmızı halıda çekilmişti. Üzerimde siyah bir elbise, yüzümde kameralar için hazırlanmış bir gülümseme vardı. Diğerinde ise Demir’le yan yana duruyorduk. Eski bir ödül töreninden kalmaydı.

Fotoğrafa bakarken mideme bir ağırlık oturdu.

Adam başını kaldırmadan konuştu.

“Burada bir yanlışlık var.”

Cevap vermedim.

“Senin yerin onun yanı değil.”

Parmaklarıyla fotoğrafın kenarına dokundu.

“Bunu düzeltmem gerekiyor.”

“Fotoğraflarımı nereden buldun?”

“Her yerde varlar.”

“Onları bana ver.”

Başını kaldırdı. Sanki komik bir şey söylemişim gibi gülümsedi.

“Senin olan her şey benim için de değerli.”

“Ben senin değilim.”

Gülümsemesi yüzünde dondu.

Fotoğrafları topladı. Hepsini üst üste koydu ve masanın çekmecesine yerleştirdi. Ardından ayağa kalkıp odanın diğer tarafına geçti.

“Bugün farklı bir gün olacak.”

“Benim için hiçbir gün farklı değil.”

“Çünkü henüz ne yapacağımı bilmiyorsun.”

Bana döndü.

“Birazdan anlarsın.”

Kapıya yürüdü. Çıkmadan önce ışığı kapatmadı. Burada ışık hiçbir zaman kapanmıyordu zaten.

Kilit sesi duyulduğunda yeniden masaya baktım.

Fotoğraflardan birinin köşesi çekmecenin dışında kalmıştı.

Demir’in yüzü görünüyordu.

Bir süre gözlerimi oradan ayıramadım.

O gece uyumamıştım.

Yorgunluk artık göz kapaklarımdan ibaret değildi. Kollarımda, bacaklarımda, sırtımda hissediyordum. Bazen oturduğum yerde birkaç dakika boyunca hiçbir şey düşünmeden kalıyordum. Sonra en küçük sesle yeniden irkiliyordum.

Bir ara odanın havalandırmasından gelen uğultuyu dinlemeye başladım.

Dışarıda hayat devam ediyordu.

İnsanlar evlerine dönüyor, telefonlarına bakıyor, bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Belki birileri o gece de sahneye çıkıyor, birileri sevdiği insanı arıyor, birileri sabah ne giyeceğini düşünüyordu.

Ben ise kaç saattir aynı yerde oturduğumu bilmiyordum.

Aklımın içinde tek bir görüntü dönüp duruyordu.

Demir’in bana ilk kez gerçekten korktuğumu fark ettirdiği bir gün…

Dört yıl önce, ilk büyük ödül törenlerimizden birinin gecesiydi. Sahneye çıkmadan önce kulisteydim. Herkes bir şeyler söylüyor, makyajım kontrol ediliyor, son hazırlıklar yapılıyordu. Dışarıdan bakıldığında sakin görünüyordum ama ellerim buz gibiydi.

Demir bunu fark etmişti.

Yanıma gelip kalabalığın arasından beni almış, kulisin arka tarafındaki boş koridora götürmüştü.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok.”

“Ellerin buz gibi.”

“Heyecanlandım.”

Bana bakıp hafifçe gülümsemişti.

“Sen mi?”

“Evet, ben.”

“İnanılmaz.”

Kol düğmesini düzeltti, sonra ellerimi avuçlarının arasına aldı.

“Dinle. Orada seni izleyen binlerce insan olabilir. Ama sen sahneye çıktığında onların ne düşündüğünü unut. O sahneye senin kim olduğunu göstermek için çıkıyorsun. Kendini kimseye kanıtlamak zorunda değilsin.”

“Ya hata yaparsam?”

“Yaparsın.”

Kaşlarımı kaldırmıştım.

“Çok motive edicisin.”

Gülmüştü.

“Yaparsın. Sonra devam edersin. Senin en iyi yaptığın şey bu.”

O gece sahneye çıktığımda onu en önde görmüştüm.

Alkışlamıyordu yalnızca. Bana bakıyordu.

Şimdi o anı hatırlayınca içimde tuhaf bir sızı oluştu.

Demir beni yalnızca sevdiğim adam olduğu için değil, kendimden şüphe ettiğim zamanlarda bana kim olduğumu hatırlattığı için de özlüyordum.

Başımı geriye yasladım.

“Keşke burada olsaydın.”

Bu kez sesimi duvarlar bile zor duydu.

Kapı açıldığında adamın üzerinde koyu renkli bir gömlek vardı. Saçları dağılmıştı. Elinde iki tabak taşıyordu.

İçeri girip masayı hazırlamaya başladı.

Bir tabağı karşıma, diğerini kendisine koydu.

Sonra iki bardak çıkardı.

Bütün bunları yaparken kendi kendine mırıldanıyordu.

“Böyle daha güzel.”

Sandalyeyi çekip oturdu.

“Gel.”

Yerimden kıpırdamadım.

“Vera, masaya gel.”

“Yemeyeceğim.”

“Ben seninle yemek yiyeceğim.”

“Ben de seninle yemek istemiyorum.”

Çatalını eline aldı. Bir süre tabağına baktı, ardından başını kaldırdı.

“Sen eskiden böyle değildin.”

“Beni tanımıyorsun.”

“Tanıyorum.”

“Hayır. Fotoğraflarıma bakmak, hakkımda haber okumak, nerede olduğumu takip etmek beni tanıdığın anlamına gelmiyor.”

Çatalı tabağa bıraktı.

“Senin hayatında herkes var.”

“Bu seni ilgilendirmez.”

“Annen, baban, arkadaşların, o adam…”

Son kelimede yüzü değişti.

“Demir.”

O ismi söylerken sanki ağzında kötü bir tat kalmıştı.

“Onunla ilgili konuşmak istemiyorum.”

“Ben istiyorum.”

“Ben istemiyorum.”

Sandalyeden kalktı. Önce masanın etrafında dolaştı. Ardından durup karşımdaki boş sandalyeye baktı.

“Biliyor musun, bazen burada seninle konuştuğumu hayal ediyorum.”

İçimdeki korku büyüdü.

“Sonra bir bakıyorum, sen yine susuyorsun.”

Boş sandalyeye döndü.

“Mesela şimdi bana ne derdin?”

Bir süre cevap bekledi.

Sonra kendi kendine başını salladı.

“Hayır, böyle olmaz.”

Sandalyeyi sertçe geriye itti. Ayakları zeminde rahatsız edici bir ses çıkardı.

Bir anda masadaki bütün tabakları yere indirdi.

Porselenler parçalandı.

“YETER ARTIK!”

Kendi sesinden kendisi de irkilmiş gibiydi.

İki eliyle başını tuttu. Odada hızlı adımlarla dolaşmaya başladı.

“Ben seninle konuşmak istiyorum!”

Sonra durdu.

Sağ elini ağzına götürüp parmak eklemlerini dişlerinin arasına sıkıştırdı. Bir süre bırakmadı. Elini indirdiğinde derisi kızarmış, bir yerinden kan sızmıştı.

Bana baktı.

“Bak ne yapıyorsun bana.”

Hiçbir şey söylemedim.

Birden kahkaha attı.

“Çok komik.”

Gülmeye devam etti. Gözleri dolmuştu ama yüzündeki gülümseme kaybolmuyordu.

Sonra yere çömeldi. Kırılmış tabaklardan birinin yanına oturdu ve parçaları toplamaya başladı.

“Bunları annem görse kızardı.”

Ne dediğini anlamadım.

“Çocukken de böyleydim. Bir şeyleri kırardım. Sonra toplardım.”

Elindeki kırık parçaya baktı.

“İnsan bazı şeyleri düzeltebileceğini sanıyor.”

Başını kaldırdı.

“Değil mi Vera?”

O an, onunla aynı odada bulunmanın ne kadar tehlikeli olduğunu bütün bedenimle hissettim. Çünkü karşımda neye öfkeleneceğini, ne zaman sakinleşeceğini bilen biri yoktu.

Yalnızca kendi zihninin içinde kaybolmuş bir adam vardı.

Yavaşça ayağa kalktı.

“Yemek soğudu.”

Kapıya yürüdü.

“Bir dahaki sefere beraber yiyeceğiz.”

Çıkıp gitti.

Ben olduğum yerde kaldım.

Yerdeki kırıkların arasından bir porselen parçası ışığı yansıtıyordu. Gözlerimi ondan ayırmadan düşündüm.

Buradan çıkmam gerekiyordu.

Ama nasıl?

Bir süre sonra kapının altından içeri ince bir ışık sızdı. Dışarıdaki koridorun ışığı yanmıştı.

Ardından telefon sesi duydum.

Adam konuşuyordu.

“Ne demek o bölgede görüntü var?”

Sessizlik.

“Kim görmüş?”

Bir süre dinledi.

Sonra sesini alçalttı.

“Aracın orada bırakıldığını kim söyledi?”

Kalbim hızlandı.

Aracın nerede olduğunu bilmiyordum ama konuşmasından bir şeylerin ters gittiğini anlamıştım.

“Hayır, oraya gitmeyin. Beni dinle. Oraya gitmeyin!”

Telefonu kapattı.

Bir süre sessizlik oldu.

Ardından bir şeyin yere düştüğünü duydum.

Adam küfretti.

Sonra ayak sesleri uzaklaştı.

Kapının hemen yanına oturdum. Kulaklarımı kapıya yaklaştırdım.

Bir süre sonra yeniden telefonla konuşmaya başladı.

“Geç kaldınız.”

Durdu.

“Evet, biliyorum.”

Bir sessizlik daha.

“Başka bir yer buldum. Bu gece.”

Bu gece…

Beni götürecekti.

Nereye olduğunu bilmiyordum. Fakat burada kalmayacağımı anlamıştım.

Kollarımı kendime sardım.

Demir’in beni bulmaya çalıştığını biliyordum. Adamın konuşmalarından, telefon görüşmelerinden bunu anlamak zor değildi.

Ama o da bir şeyler yapıyorsa ben de bir şey yapmalıydım.

Gözlerimi odada gezdirdim.

Kapı, masa, yatak, duvarın dibindeki küçük havalandırma…

Her şey aynıydı.

Yine de vazgeçmek istemiyordum.

Akşam saatlerinde adam yeniden geldi.

Bu kez elinde telefon vardı. Ekranı bana doğru çevirdi.

Bir haber videosu açıktı.

Önce görüntüyü anlamadım. Sonra tanıdık bir yüz gördüm.

Demir.

Siyah bir mont giymişti. Bir binanın önünde, yanında Haldun ve Kıvanç vardı. Kameralar uzaktan çekim yapıyordu. Demir gazetecilerin sorularına cevap vermiyor, yalnızca binaya doğru yürüyordu.

Ekranın altında haber başlığı vardı:

“Vera Karahan’ın kaçırılmasında yeni gelişme! Demir Sancaktar Karadeniz’de iz sürüyor.”

Nefesim kesildi.

Görüntüde Demir’in yüzünü aradım.

Saçları dağılmıştı. Yüzü yorgun görünüyordu. Çevresindeki insanlara bakmadan ilerliyordu.

Bir an kameraya döndü.

Gözlerini gördüm.

İçimde bir şey titredi.

“Bu neresi?” diye sordum.

Adam telefonu kendine çevirdi.

“Buldukları yer.”

“Beni arıyor.”

“Evet.”

“Beni bulacak.”

Adamın yüzündeki gülümseme silindi.

“Orada değildin.”

“Bir gün orada olacağım.”

Telefonu kapattı.

“Biliyor musun, senin için neler yapıyor? Bütün Karadeniz’i ayağa kaldırmış.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Çünkü beni seviyor.”

Bu cümleyi söylediğimde adamın yüzünde bir değişiklik oldu. Sanki beklediği bir cevabı almış ama bundan hiç hoşlanmamıştı.

“Beni de sevebilirdin.”

“Hayır.”

“Beni tanımıyorsun.”

“Tanımak istemiyorum.”

Telefonunu cebine koydu.

“Onun için bu kadar emin konuşma.”

“Senin için de konuşmuyorum zaten.”

Bir anda yanıma geldi. Telefonunu masaya bıraktı ve yüzüme doğru eğildi.

“Demir seni bulduğunda ne yapacak sanıyorsun?”

Cevap vermedim.

“Koşup boynuna mı sarılacaksın?”

Gözlerim doldu ama başımı eğmedim.

“Bu seni ilgilendirmez.”

“Belki de seni benden almak istemeyecek.”

İçimdeki öfke korkunun önüne geçti.

“Senin gibi biriyle aynı odada bulunmaktansa, onun yanında olmayı tercih ederim.”

Adamın yüzü bir anda karardı.

Telefonunu masadan aldı.

“Hazırlan.”

“Nereye?”

“Buradan gidiyoruz.”

“Hayır.”

“Bu kez sana sormuyorum.”

Kapıya yöneldi.

Çıkarken bir kez daha bana baktı.

“Demir’in seni bulmasını istiyorsan biraz daha bekleyeceksin.”

Kapı kapandı.

Gece yarısına doğru beni odadan çıkardı.

Koridora adım attığımda gözlerimi kısmak zorunda kaldım. Uzun zamandır bu kadar farklı bir ışık görmemiştim.

Etrafı incelemeye çalıştım.

Dar bir koridor, eski duvarlar, merdivenler…

Bir kapıdan geçtik. Dışarı çıktığımızda soğuk hava yüzüme çarptı.

Derin bir nefes aldım.

Hava.

Gerçek hava.

Bir an durup gökyüzüne bakmak istedim ama adam kolumdan tuttu.

“Yürü.”

Ayaklarımın altındaki zemini hissediyordum. Etrafta kimse yoktu. Yakında bir yol vardı ama nerede olduğumu anlayamıyordum.

Aracın arka kapısını açtı.

“Bin.”

Bu kez direnmeyi denedim.

“Beni bırak.”

“Vera…”

“Yeter artık!”

Kolumu kurtarmaya çalıştım. Bir anlığına tutuşu gevşedi. Fakat dengemi kaybedince yere düştüm.

Avuçlarım acıdı.

Adam hemen üzerime eğildi.

“Ne yapıyorsun sen?”

Geri çekilmeye çalıştım.

“Dokunma bana!”

Beni kolumdan kaldırdı. Bu kez daha sertti.

“Bir daha deneme.”

Araca bindim.

Kapı kapandı.

Kilit sesi duyuldu.

Ön koltuktan bana baktı.

“Böyle devam edersen ikimiz de yorulacağız.”

Başımı çevirdim.

“Ben senden çok yoruldum.”

Bir süre aynadan bana baktı.

Sonra motoru çalıştırdı.

Araç hareket ettiğinde dışarıdaki manzarayı takip etmeye çalıştım.

Önce birkaç ev gördüm. Sonra ağaçlar sıklaştı. Yol daraldı. Bir süre sonra telefonunun ekranında navigasyon açıldığını fark ettim.

Ekrana bakmak için başımı hafifçe uzattım ama adam telefonu ters çevirdi.

“Merak etme.”

“Merak etmiyorum.”

“Öyle mi?”

“Yalnızca nereye gittiğimizi bilmek istiyorum.”

“Bunu bilmen gerekmiyor.”

“Beni neden başka bir yere götürüyorsun?”

Cevap vermedi.

Bir süre sonra radyoyu açtı.

Haberler vardı.

Sunucunun sesi araçta yankılandı.

“Ünlü oyuncu Vera Karahan’ın kaçırılmasına ilişkin soruşturma devam ediyor. Karahan ve Sancaktar ailelerinin arama çalışmaları sürerken, oyuncu Demir Sancaktar’ın da bölgede olduğu öğrenildi…”

Adam radyoyu kapattı.

“Yeter!”

Kendi kendine güldü.

“Her yerde o.”

Camdan dışarı baktım.

“Çünkü beni arıyor.”

Direksiyonu daha sıkı kavradı.

“Sus.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra telefonuna bir bildirim geldi. Ekrana bakınca yüzündeki ifade değişti. Telefonu açtı, mesajı okudu.

Dudaklarının arasından anlaşılmayan birkaç kelime çıktı.

“Nasıl yani?”

Mesajı tekrar okudu.

Sonra telefonu koltuğa fırlattı.

“Hayır…”

İlk defa onun gerçekten paniğe kapıldığını gördüm.

“Ne oldu?” diye sordum.

Bana baktı.

“Senin yüzünden.”

“Ne yaptım?”

“Her şeyi mahvediyorsun.”

“Ben hiçbir şey yapmıyorum.”

Birden kahkaha attı.

“İşte sorun da bu. Sen hiçbir şey yapmadan bile her şeyi mahvediyorsun.”

Aracı hızlandırdı.

Ben koltuğa yaslandım. Kalbim hızlı atıyordu ama bu kez korkunun yanında başka bir duygu da vardı.

Umut.

Demir gerçekten yaklaşıyor olabilirdi.

Ne kadar yol aldığımızı bilmiyordum.

Bir süre sonra araç eski bir binanın önünde durdu. Adam indi, etrafına baktı. Ardından arka kapıyı açtı.

“İn.”

Başımı kaldırdım.

“Burası neresi?”

“Yeni evimiz.”

“Senin evin.”

Gülümsedi.

“Alışırsın.”

Araçtan indim. Bina dışarıdan terk edilmiş gibi görünüyordu. Kapının önünde eski bir lamba yanıyordu. İçeri girdiğimizde ağır bir rutubet kokusu aldım.

Beni merdivenlerden yukarı çıkardı.

Birinci katı geçtik.

İkinci kata çıktık.

Koridorun sonunda bir kapı açtı.

İçerisi önceki odadan farklıydı. Daha genişti. Bir yatak, küçük bir dolap, masa ve eski bir koltuk vardı. Pencere bulunuyordu ama dışarıdan kalın bir perdeyle kapatılmıştı.

Adam çantayı yere bıraktı.

“Burası daha iyi.”

Odaya girdim.

“Beni burada ne kadar tutacaksın?”

Kapının önünde durdu.

“Bilmiyorum.”

“Benden ne zaman vazgeçeceksin?”

Yüzüme baktı.

“Vazgeçmek mi?”

Güldü.

“Ben seni bulmak için yıllarımı verdim. Şimdi vazgeçmemi mi bekliyorsun?”

“Ben sana ait değilim.”

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra başını yana eğdi.

“Bunu zamanla anlayacaksın.”

Kapıyı kapatıp dışarı çıktı.

Bu kez kilit sesi çok daha ağırdı.

Yavaşça yatağın kenarına oturdum.

Odanın içindeki sessizliği dinledim.

Yeni bir yer.

Yeni duvarlar.

Yeni bir korku.

Ama bu kez bir şey daha vardı.

Demir’in beni aradığını kendi gözlerimle görmüştüm.

Televizyonda, o binanın önünde durmuştu. Yüzü yorgundu ama vazgeçmiş gibi görünmüyordu.

Başımı kaldırıp pencereye baktım.

Perdenin arkasından hiçbir şey göremiyordum.

Yine de dışarıda bir gökyüzü olduğunu biliyordum.

Belki aynı gökyüzünün altında Demir de vardı.

Belki şu anda bir arabada, bir haritanın başında, bir telefon görüşmesinde benim adımı söylüyordu.

Elimi göğsüme götürdüm.

“Beni bulacaksın.”

Bu kez bunu kendime söylemek için değil, sanki ona ulaştırmak için fısıldadım.

O sırada kapının dışında telefon sesi duyuldu.

Adam aramayı açtı.

“Efendim?”

Karşı taraftaki kişiyi duyamıyordum.

“Hayır, buraya gelmeyecekler.”

Sessizlik.

“Eski yerde değilim artık.”

Bir süre dinledi.

Sonra sesi değişti.

“Ne demek, küpeyi bulmuşlar?”

Kalbim hızlandı.

Küpe…

Hangi küpe?

Birden hatırladım. Kaçırıldığım gece kulağımda olan küpelerden biri yoktu. Diğeri de günlerdir bende değildi.

Demir onu bulmuştu.

Adamın sesi yeniden yükseldi.

“Beni dinle. Oraya geri dönmeyeceğim.”

Telefonu kapattı.

Koridorda birkaç adım yürüdü. Ardından kapımın önünde durdu.

Kilit açıldı.

İçeri girdiğinde yüzünde öfke vardı.

“Ne kadarını duydun?”

Cevap vermedim.

“Vera, sana soruyorum.”

“Hiçbir şey.”

Bana uzun uzun baktı.

Sonra yatağın karşısındaki koltuğa oturdu.

“Demir bir şey bulmuş.”

Kalbim hızlandı.

“Ne bulmuş?”

“Senin bir eşyanı.”

Nefesimi tuttum.

“Hangisini?”

Adam gözlerimin içine baktı.

“Küpeni.”

O an içimde bir şey aydınlandı.

Demir benim bir izimi bulmuştu.

Küçücük bir küpe…

Belki başkası için önemsizdi ama benim için değildi. Çünkü o küpe, Demir’in aradığı kadının hâlâ bir yerlerde olduğunu gösteriyordu.

Adam bunu fark etmiş olmalıydı.

“Gülme.”

Yüzümdeki ifadeyi kontrol edemedim.

“Demek bulmuş.”

“Bir küpe buldu diye seni bulduğunu mu sanıyorsun?”

“Hayır.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Henüz değil.”

Adam ayağa kalktı.

“Bunu bir zafer gibi görme.”

“Benim için yeterince büyük.”

Yüzü gerildi. Birkaç saniye boyunca konuşmadı. Sonra kapıya yürüdü.

“Bu gece uyumayacaksın.”

Kapıyı kapattı.

Kilit sesi duyuldu.

Ben ise ilk kez o odada, çok uzun zamandır hissetmediğim bir şeyle baş başa kaldım.

Umutla.

Yatağa uzandım.

Küçük küpem Demir’in elindeydi.

Belki avucunda tutmuştu. Belki yüzüne bakmıştı. Belki de beni düşündüğü için cebine koymuştu.

Bunu bilmiyordum.

Ama onun bulduğu şeyin bana ait olduğunu biliyordum.

Gözlerimi kapattım.

Bu kez eski bir anıyı hatırlamak yerine, henüz yaşanmamış bir anı hayal ettim.

Bir kapı açılacak.

İçeri Demir girecek.

Beni gördüğünde birkaç saniye hiçbir şey söylemeyecek.

Ben de ona bakacağım.

Sonra aramızdaki bütün mesafeyi kapatıp sarılacağım.

Belki o an ağlayacağım. Belki konuşamayacağım. Belki de yalnızca yüzüne dokunacağım.

Ama o anın gerçekten yaşanmasını istiyordum.

Çünkü artık geçmişteki Demir’i hatırlamak yetmiyordu.

Şimdiki Demir’i görmek istiyordum.

Gözlerim ağırlaştı.

Uykuya dalmadan önce son kez fısıldadım:

“Bir izimi buldun.”

Dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Şimdi beni bul, Demir.”