AYNI SOFRADA

Akşam, Karahan Yalısı'nın üzerine yavaş yavaş çökerken evin içindeki hareketlilik de artmıştı.
Bahçedeki ışıklar birer birer yanmış, Boğaz'a bakan geniş terasın çevresine fenerler yerleştirilmişti. Yalının büyük yemek salonunda uzun masa hazırlanıyordu. Masanın üzerinde gümüş şamdanlar, kristal kadehler ve annemin özellikle seçtiği beyaz çiçekler vardı. Her şey kusursuz görünüyordu.
Annem böyle akşamları severdi. Misafir ağırlamayı, sofranın etrafında sevdiği insanları görmeyi, yıllardır birbirini tanıyan ailelerin aynı masada buluşmasını…
Babam içinse bu yemeklerin başka bir anlamı vardı. Dostluklar onun dünyasında kolay kurulmuyordu. Ama bir kez kuruldu mu yıllar geçse de değerini kaybetmiyordu.
Sancaktar ailesi de onlardan biriydi.
Üst kata çıktığımda annem odamın kapısında belirdi.
“Hazır mısın?”
Aynanın karşısında küpelerimi takıyordum.
“Birazdan.”
Annem yanıma gelip omzumun üzerinden aynadaki yansımama baktı.
“Çok güzelsin.”
Gülümsedim.
“Teşekkür ederim anne.”
Üzerimde siyah, vücuduma zarifçe oturan uzun bir elbise vardı. Saçlarımı açık bırakmış, makyajımı her zamanki gibi belirgin ama abartısız tutmuştum. Boynumdaki ince takıyı düzelttim ve anneme döndüm.
“Nasıl?”
“Baban seni böyle görünce yine gözlerini senden alamayacak.”
Güldüm.
“Babamın başka bir seçeneği yok zaten.”
Annem kahkaha attı.
Koluma girerek beni kapıya yönlendirdi.
“Haydi bakalım. Misafirler birazdan gelir.”
Merdivenlerden birlikte indik. Aşağıda Kıvanç'ı gördüm. Telefonuyla ilgileniyor, bir yandan da evin çalışanlarına bir şeyler söylüyordu. Beni fark ettiğinde telefonunu cebine koydu.
“Vay be.”
“Ne oldu?”
“Bu akşam da bizi gölgede bırakacaksın anlaşılan.”
“Sen zaten kendi kendini gölgede bırakıyorsun.”
Kıvanç elini kalbine götürdü.
“İnsan kuzeninden bu kadar ağır sözler duymamalı.”
“Seninle ilgili başka ne söyleyebilirim?”
“Mesela yakışıklısın diyebilirsin.”
“Yalan söyleyemem.”
Kıvanç kahkaha attı.
“Özlemişim seni.”
Koluna hafifçe vurdum.
“Ben de seni.”
O sırada kapının önünden araç sesleri duyuldu.
Kıvanç başını çevirdi.
“Geldiler.”
Babam salondan çıkıp girişe doğru yürüdü. Annem de onun yanına geçti. Ben Kıvanç'la birlikte kapının birkaç adım gerisinde bekledim.
Önce Yavuz Sancaktar ve eşi içeri girdi. Babamla Yavuz birbirlerini gördükleri anda yüzlerinde geniş bir gülümseme belirdi.
“Ula Yavuz!”
Babamın sesi bütün girişe yayıldı.
Yavuz Bey kahkaha atarak babama sarıldı.
“Ne ettin Haldun? Bizi unuttun sandık!”
“Senin gibi adam unutulur mu?”
İki eski dost birbirlerine sıkıca sarılırken annem de misafirleri karşıladı. Ardından Baran ve Selin içeri girdi. Selin beni görür görmez gülümsedi.
“Vera!”
Yanıma gelip sarıldı.
“Hoş geldin,” dedim.
“Sen hoş geldin asıl. Dün geceden beri seni doğru düzgün göremiyorum.”
“Bu akşam buradayım.”
“Bu akşam bırakmam zaten.”
Gülümseyerek ona sarıldım. Selin'in ardından Mira geldi. Beni görünce gözleri parladı.
“Sonunda!”
Kollarını açıp bana sarıldı.
“Dün gece muhteşemdin. Gerçekten muhteşemdin!”
“Teşekkür ederim, güzelim.”
“Ben seni sahnede izlerken yerimde duramadım. Annem sürekli otur Mira, otur diye beni çekiştiriyordu.”
Arkamızdan bir kahkaha yükseldi.
“Çünkü senin yerinde oturman mümkün değil,” dedi Selin.
Mira ona dil çıkardı.
Herkesin gelişiyle girişteki hareketlilik arttı. Birkaç dakika sonra Demir de kapıdan içeri girdi.
Siyah gömleğinin kolları bileklerine kadar iniyordu. Üzerine aldığı koyu renk ceketi omuzlarına kusursuz oturmuştu. Saçları hafif dağınıktı. Yüzünde her zamanki o kendinden emin ifade vardı.
Önce babamı selamladı, ardından annemle tokalaştı. Baran'la kısa bir şey konuştuktan sonra bakışları benim üzerimde durdu.
Bir saniye.
Belki iki.
Ben de ona baktım.
Sonra yüzümü çevirdim.
“Hoş geldiniz,” dedim genel bir ses tonuyla.
Demir'in sesi arkamdan geldi.
“Hoş bulduk.”
Başka hiçbir şey olmadı.
En azından dışarıdan bakıldığında.
Yemek salonuna geçtiğimizde herkes yerini aldı.
Masa kalabalıktı. Babam ve Yavuz yan yana oturmuş, daha ilk dakikadan eski günleri konuşmaya başlamışlardı. Annemle Sancaktar ailesinin hanımı karşılıklı oturuyordu. Baran ve Selin yan yana, Mira ise bana yakın bir yerdeydi. Kıvanç her zamanki gibi sohbetin ortasında kalmayı başarmıştı.
Demir, masanın karşı tarafında oturuyordu.
Aramızda birkaç kişi vardı.
Bu mesafe yeterli olmalıydı.
Yemekler servis edilmeye başladığında sohbet de koyulaştı. Babamla Yavuz'un Of'ta geçen çocukluklarından bahsetmeleri, bir süre sonra bütün masanın ilgisini çekti.
“Ula Haldun,” dedi Yavuz, “hatırlıyor musun, senin yüzünden köyün yarısı bizi arıyordu?”
Babam kahkaha attı.
“Benim yüzümden mi? Senin aklın neredeydi o gün?”
“Benim aklım yerindeydi. Senin peşinden gelmesem dereye düşecektin.”
Kıvanç hemen araya girdi.
“Demek ki ailedeki sorumsuzluk genetik.”
Babam ona sertçe baktı.
“Sen yemeğini ye.”
Masada kahkahalar yükseldi.
Ben de gülümseyerek kadehimi elime aldım.
“Bence Kıvanç'ın söylediklerinde doğruluk payı var.”
Kıvanç bana döndü.
“Sen benim tarafımda olacaksın sanmıştım.”
“Yanlış tahmin.”
“Bu ailede beni seven kimse yok.”
Mira gülerek araya girdi.
“Ben seviyorum seni.”
“Sen de Vera'nın tarafındasın zaten.”
“Evet.”
Kıvanç başını iki yana salladı.
“İhanet.”
Sohbet böyle devam etti. Bir ara konu İstanbul'a döndü. Annem benim dönüşümden, Londra'daki hayatımdan ve yeni projelerimden bahsetti. Mira merak ettiği birkaç şeyi sordu. Selin ise albümün ne zaman çıkacağını öğrenmek istiyordu.
“Çok az kaldı,” dedim. “Son düzenlemeleri yapıyoruz.”
Kuzey'le çalışmanın nasıl gittiğini sordular. Ben de projeden kısaca bahsettim. Kıvanç, Kuzey'in adını duyunca gülümseyerek bana baktı.
“Dün geceki performansınız hâlâ konuşuluyor.”
“Farkındayım.”
Mira heyecanla öne eğildi.
“İkiniz gerçekten çok iyiydiniz. Özellikle son şarkıda salon yıkılıyordu.”
“Sağ ol.”
“Bir de Kuzey sana bakıp alkışladı ya…”
Kıvanç hemen araya girdi.
“Başladı yine.”
Mira ona döndü.
“Ne var?”
“Hiç. Devam et, sahne analizini dinliyoruz.”
Güldüm.
Tam o sırada babam kadehini masaya bıraktı.
“Hazır konu Vera'nın projelerinden açılmışken, sizinle konuşmak istediğim bir mesele var.”
Herkesin dikkati ona döndü.
Babam önce Yavuz'a baktı, ardından masadakilere.
“Geçenlerde önemli bir yapım şirketinden bir teklif geldi. Türkiye'de uzun zamandır hazırlıkları yapılan büyük bir film projesi varmış.”
İlgimi çekmişti. Peçetemi dizlerimin üzerine bıraktım.
“Nasıl bir proje?”
Babam cevap vermeden önce Yavuz söze girdi.
“Yalnızca Türkiye'de değil, uluslararası alanda da ses getirmesini istedikleri bir iş.”
“Başrol oyuncuları belli mi?” diye sordu Selin.
Yavuz hafifçe gülümsedi.
“Belli olmasını istedikleri iki kişi var.”
Kıvanç'ın gözleri bana kaydı.
Ben de ona baktım.
Babam devam etti.
“Vera ve Demir.”
Masada kısa bir sessizlik oluştu.
Sonra Mira'nın yüzü aydınlandı.
“Şaka yapıyorsunuz!”
Baran gülümseyerek kardeşine baktı.
“Şaka değil.”
Selin'in gözleri büyüdü.
“Gerçekten mi?”
Yavuz başını salladı.
“Yapımcılar ikisini birlikte istiyor. Çok büyük bir proje. Bütçesi, oyuncu kadrosu, çekim planı… Her şeyi oldukça iddialı.”
Kıvanç arkasına yaslandı.
“Türkiye'nin yıllardır beklediği ikiliyi yeniden bir araya getirmek istiyorlar yani.”
Bu cümle masada bir kez daha sessizlik yarattı.
Çatalımı tabağımın kenarına bıraktım.
“Ben böyle bir teklif duymadım.”
Babam bana döndü.
“Menajerinle iletişime geçmişler. Henüz resmi bir görüşme yapılmamış ama seninle konuşmak istemişler.”
“Benimle mi, yoksa Demir'le mi?”
Bu kez Yavuz cevap verdi.
“İkinizle de.”
Gözlerim istemsizce masanın karşı tarafına kaydı.
Demir sessizce oturuyordu. Kadehini elinde tutmuş, konuşulanları dinliyordu. Yüzünde şaşkınlık yoktu. Sanki bu konunun açılacağını biliyor gibiydi.
Mira heyecanla konuşmaya başladı.
“Bence harika olur! Düşünsenize, Vera ve Demir aynı filmde!”
Selin de ona katıldı.
“Gerçekten çok büyük ses getirir.”
Kıvanç bana baktı.
“Ne düşünüyorsun?”
Bir süre cevap vermedim.
“Düşünmüyorum.”
Kıvanç kaşlarını kaldırdı.
“Nasıl yani?”
“Düşünmüyorum. Böyle bir projede yer almak istemiyorum.”
Mira'nın yüzündeki heyecan biraz azaldı.
“Neden?”
Gözlerimi ona çevirdim.
“Çünkü istemiyorum.”
Masadaki herkesin ne düşündüğünü tahmin edebiliyordum. Kimse doğrudan bir şey söylemiyordu ama bu teklifin yalnızca bir film projesi olmadığını herkes biliyordu.
Dört yıl önce ayrılmış, bir zamanlar Türkiye'nin en çok konuşulan çiftlerinden biri olmuş iki insan…
Şimdi yeniden aynı kamera karşısında.
Yapımcıların bu eşleşmeyi istemesi tesadüf değildi.
Haldun kadehini masaya bıraktı.
“Vera istemiyorsa konu kapanmıştır.”
Babamın bu kadar net konuşması hoşuma gitmişti.
Yavuz başını salladı.
“Elbette. Biz yalnızca fikrimizi söylüyoruz.”
Baran da sakin bir sesle konuştu.
“Böyle bir projede yer almak zorunda değilsin. Ama teklifin büyüklüğünü de görmezden gelme.”
“Görmezden gelmiyorum.”
Demir o ana kadar sessizliğini korumuştu.
Sonunda kadehini masaya bıraktı.
“Karar Vera'nın.”
Sesindeki sakinlik dikkatimi çekti.
Bana bakıyordu.
“Benim açımdan bir sorun yok. Oynamak isterse oynar, istemezse oynamaz.”
Ona cevap vermedim.
Kıvanç araya girdi.
“Bence bu konuyu şimdi kapatalım. Vera daha dün İstanbul'a geldi. Biraz da yemek yiyelim.”
Mira hafifçe gülümsedi.
“Ben hâlâ çok yakışacağınızı düşünüyorum ama.”
“Sen zaten her şeyi yakıştırıyorsun,” dedi Baran.
“Hayır, bu başka.”
“Yemek ye Mira.”
Herkes yeniden sohbet etmeye başladı. Konu değişti ama film teklifi masanın üzerinde bırakılmış bir şey gibi zihnimin bir köşesinde duruyordu.
Bir süre sonra masadan kalktım.
“Biraz hava alacağım.”
Annem başını kaldırdı.
“Üşüme.”
“Üşümem.”
Salondan çıkıp balkona yöneldim.
Balkonun kapısını açtığımda Boğaz'ın serin havası yüzüme çarptı.
Bir süre hiçbir şey yapmadan manzarayı izledim. Aşağıda bahçenin ışıkları yanıyor, suyun üzerinde şehirden yansıyan ışıklar titreşiyordu. Uzakta bir vapur geçiyordu. İstanbul geceleri gerçekten başka bir şehre dönüşüyordu.
Korkuluğa yaklaştım.
Ellerimi mermer yüzeye koyup derin bir nefes aldım.
Film teklifi…
Bunun olacağını hiç düşünmemiştim.
Demir'le aynı filmde oynamak. Aynı senaryoyu okumak. Aynı sahneleri çalışmak. Belki saatlerce aynı sette kalmak. Bir yönetmenin karşısında durup birbirimize bakmak.
Bunların hepsi yalnızca bir işin parçalarıydı.
Ama benim için hiçbir zaman yalnızca iş olmayacaktı.
Arkamdaki balkon kapısı açıldı.
Başımı çevirmedim.
Gelen kişinin kim olduğunu anlamak için dönmeme gerek yoktu.
Ayak sesleri yaklaştı. Ardından tanıdığım o koku, hafifçe havaya karıştı. Bir elinde viski bardağı, diğer elinde sigarasıyla yanıma geldi.
Demir.
Her zamanki gibi.
Balkonun diğer tarafına yaslandı. Önce denize baktı, ardından sigarasından bir nefes aldı. Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık.
Ben manzaraya bakmaya devam ettim.
“Güzelmiş,” dedi sonunda.
“Ne?”
“Manzara.”
“Evet.”
Sigarasını parmaklarının arasında çevirdi.
“Dört yıl sonra yeniden burada olmak nasıl?”
“İyi.”
“Özlemişsin.”
“Şehri mi?”
“İstanbul'u.”
“Evet.”
Başını hafifçe salladı. Viski bardağını dudaklarına götürüp küçük bir yudum aldı.
“Belli oluyor.”
Ona dönmedim.
“Seninle konuşmak için mi geldin, yoksa manzarayı izlemeye mi?”
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“İkisi de olabilir.”
“Demir.”
“Vera.”
Başımı çevirip ona baktım.
“Bir şey söyleyeceksen söyle.”
Gözlerini üzerimde tuttu. Sigarasından son bir nefes aldı, sonra yanındaki kül tablasına bastırdı.
“Beni hiç özlemedin mi?”
Soruyu o kadar sakin sormuştu ki bir an cevap veremedim.
İşte bu yüzden ondan nefret etmek kolay değildi.
Çünkü bazen en ağır soruları bile sanki sıradan bir şey soruyormuş gibi sorardı.
Gözlerimi kaçırmadan cevap verdim.
“Bu soruyu neden soruyorsun?”
“Merak ettim.”
“Dört yıl sonra mı?”
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“İnsan merak edebilir.”
Güldüm. Ama bu kez gülüşümde neşe yoktu.
“Senin merak ettiğin şeyler dört yıl önce de pek doğru zamanda gelmiyordu.”
Demir'in yüzündeki ifade değişti.
“Vera…”
“Hayır, gerçekten merak ediyorum. Dört yıl boyunca hiç aklına gelmedi mi bu soru? Şimdi neden?”
“Çünkü şimdi karşımda duruyorsun.”
“Dün gece de karşındaydım.”
“Dün gece kalabalıktaydın.”
“Bugün de kalabalık bir evdeyiz. Sadece burada değiliz.”
Demir başını hafifçe eğdi.
“Bana cevap vermedin.”
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra gözlerimi yeniden Boğaz'a çevirdim.
“Özlemek neyi değiştirecek?”
“Hiçbir şeyi değiştirmeyebilir.”
“Öyleyse cevabın ne önemi var?”
“Benim için var.”
Bu kez ona döndüm.
Demir'in gözleri üzerimdeydi. Yüzünde her zamanki kendinden emin ifade vardı ama gözlerinin içinde başka bir şey duruyordu. Bir şey söylemek istiyor, fakat söyleyeceği kelimeleri seçiyordu.
“Beni özledin mi?” diye tekrarladı.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Dört yıl önce seni sevmiştim, Demir.”
Bakışları bir anlığına değişti.
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun. Çünkü bilseydin, o gün yaşananların beni nasıl etkilediğini de bilirdin.”
Demir gözlerini benden ayırmadı.
“Biliyorum.”
“Bence bilmiyorsun.”
“Vera, o gece…”
Elimi kaldırarak sözünü kestim.
“Bu konuşmayı burada yapmak istemiyorum.”
“Peki.”
Bu kadar kolay geri çekilmesini beklemiyordum.
Demir viskisinden bir yudum aldı. Bir süre ikimiz de sustuk. Sonra bakışlarını yeniden bana çevirdi.
“Film teklifini kabul etmelisin.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Konuyu değiştirmekte gerçekten iyisin.”
“Konuyu değiştirmiyorum.”
“Az önce başka bir şey konuşuyorduk.”
“Konuşmaya çalışıyorduk.”
“Demir, ben seninle aynı filmde oynamak istemiyorum.”
“Biliyorum.”
“Bunu bilerek neden tekrar açıyorsun?”
“Çünkü bu projeyi yalnızca benimle aynı filmde oynayacağın için reddetmeni istemiyorum.”
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
“Sen benim neye göre karar verdiğimi nereden biliyorsun?”
“Bilmiyorum.”
“Öyleyse kararlarıma karışma.”
“Karışmıyorum.”
Bir adım bile yaklaşmamıştı. Sadece gözlerime bakıyordu.
“Senin oyunculuğunu biliyorum, Vera. Bu proje büyük. Gerçekten büyük. Böyle bir senaryoyu her zaman bulamazsın.”
“Benim önüme senaryolar geliyor.”
“Biliyorum.”
“Dünyanın farklı yerlerinde çalıştım. Önemli yönetmenlerle, oyuncularla aynı seti paylaştım. Kariyerim için seninle aynı filmde oynamak zorunda değilim.”
“Bunu söylemedim.”
“Öyleyse ne söylüyorsun?”
Demir bir süre sustu.
“Bu filmde iyi olacağını düşünüyorum.”
Gözlerimi kıstım.
“Sen benim iyi olup olmayacağıma karar verecek kişi değilsin.”
“Değilim.”
“Bunu da biliyorsun.”
“Evet.”
Sigarasının dumanı havaya karışırken yüzünü hafifçe yana çevirdi.
“Ben de oynayacağım.”
İstemeden güldüm.
“Bunu biliyorum. Teklif zaten ikimize yapılmış.”
“Benim için sorun değil.”
“Benim için de değil.”
Demir'in gözlerinde küçük bir hareket oldu.
“Öyleyse sorun ne?”
Bir an cevap vermedim.
Çünkü söyleyeceğim şeyin ne olduğunu ikimiz de biliyorduk.
Sorun aynı sette bulunmak değildi.
Sorun, onunla yeniden aynı hikâyenin içinde olmak zorunda kalmaktı.
Onu her gün görmekti.
Sesini duymaktı.
Bir sahne çekilirken yüzüne bakmak, bir replik söylerken gözlerini takip etmekti.
Ve bütün bunları hiçbir şey hissetmiyormuş gibi yapmak zorunda kalmaktı.
“Ben geçmişimi işime karıştırmak istemiyorum,” dedim.
Demir başını hafifçe salladı.
“Ben de.”
Bu cevaba inanmak istedim.
Ama ona inanmakla ilgili meselelerim vardı.
“Birlikte çalışırsak,” dedi, “işimizi yaparız. Başka bir şeyin içine girmeyiz.”
Gözlerimi yüzünde gezdirdim.
“Bunu garanti edebilir misin?”
“Evet.”
“Benden ne bekliyorsun?”
“Hiçbir şey.”
Bir an durdu.
“Yalnızca iyi bir film çekelim.”
Gülümsedim.
“Seninle aynı filmde oynamak istemediğimi söyledim.”
“Duydum.”
“Ve hâlâ kabul etmemi söylüyorsun.”
“Evet.”
“Ne kadar inatçısın.”
“Bunu benden iyi bilirsin.”
Bu cümleyle birlikte aramızda kısa bir sessizlik oluştu.
Gözlerimi ondan kaçırdım.
Beni tanıyordu.
Bir zamanlar ne kadar inatçı olduğumu, bir şeye karar verdiğimde ne kadar zor vazgeçtiğimi biliyordu. Ben de onun ne zaman susacağını, ne zaman konuşacağını, ne zaman öfkelendiğini hâlâ hatırlıyordum.
İnsan bazı alışkanlıklarını değiştirebiliyordu.
Ama birini tanıma biçimini değiştirmek kolay değildi.
“Sen gerçekten kabul edeceksin yani?” diye sordum.
“Evet.”
“Peki.”
Demir bardağını korkuluğun üzerine bıraktı.
“Sen?”
Cevap vermedim.
Bir süre Boğaz'ı izledim. Sonra derin bir nefes aldım.
“Tamam.”
Demir'in bakışları bana döndü.
“Tamam mı?”
“Evet. Film teklifini kabul edeceğim.”
Yüzünde büyük bir sevinç ya da zafer ifadesi oluşmadı. Yalnızca başını hafifçe eğdi.
“Güzel.”
Hemen ardından ekledim:
“Ama bir şartım var.”
“Dinliyorum.”
“Sette geçmişimiz yok. Özel hayatımız yok. İkimiz de işimizi yapacağız. Bana yaklaşmak, konuşmak ya da bir şeyleri düzeltmeye çalışmak için bu filmi bahane etmeyeceksin.”
Demir'in yüzü ciddileşti.
“Anladım.”
“Bunu özellikle söylüyorum.”
“Duydum, Vera.”
“Güzel.”
Bardağını yeniden eline aldı.
“Başka?”
“Şimdilik yok.”
Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.
“Demek yeniden aynı hikâyenin içindeyiz.”
Ona baktım.
“Hayır, Demir. Aynı filmde olacağız. Hikâye konusunda kendini fazla kaptırma.”
Demir kısa bir kahkaha attı.
Dört yıldır duymadığım o kahkahayı…
Bir an için geçmişin içinden çıkıp karşıma gelmiş gibiydi.
Sonra yüzümdeki ifadeyi toparladım.
“Ben içeri dönüyorum.”
Bardağını elinde tuttu.
“Vera.”
Kapıya yönelmişken durdum.
“Efendim?”
“Bu arada…”
Bana baktı.
“Dün gece gerçekten çok iyiydin.”
Bu kez gülümsedim.
“Biliyorum.”
Arkamı dönüp içeri girdim.
Salona döndüğümde herkes hâlâ masadaydı. Kıvanç beni görür görmez bakışlarını üzerimde tuttu. Selin de yüzüme dikkatle baktı.
Yerime oturdum.
Annem su bardağımı doldururken sordu:
“İyi misin kızım?”
“İyiyim anne.”
Kıvanç hafifçe öne eğildi.
“Balkon havası iyi geldi mi?”
Ona baktım.
“Gayet.”
Kıvanç'ın gözleri bir anlığına kapıya kaydı. Demir henüz içeri girmemişti.
“Anladım,” dedi yalnızca.
Birkaç dakika sonra Demir de salona döndü. Hiçbir şey olmamış gibi yerine oturdu. Viski bardağını masaya bıraktı ve Baran'ın konuşmasına katıldı.
Babam bir süre sonra bana döndü.
“Vera, film meselesini düşündün mü?”
Masadaki konuşmalar yavaşladı.
Peçetemi dizlerimin üzerine bıraktım.
“Evet.”
Annem merakla bana baktı.
“Ne karar verdin?”
Bir an Demir'in bulunduğu tarafa baktım. O da bana bakıyordu.
Sonra gözlerimi aileme çevirdim.
“Teklifi kabul edeceğim.”
Mira'nın sevinç çığlığı neredeyse bütün salonu doldurdu.
“Gerçekten mi?”
Gülerek başımı salladım.
“Evet.”
Selin ellerini birbirine vurdu.
“Bu harika!”
Kıvanç ise yüzünde kocaman bir gülümsemeyle arkasına yaslandı.
“İşte şimdi İstanbul karışacak.”
Babam memnuniyetle başını salladı.
“Haydi hayırlısı olsun.”
Yavuz da kadehini kaldırdı.
“Güzel bir iş olsun. Hepimiz gurur duyalım.”
Kadehler birbirine değdi.
Demir hiçbir şey söylemedi.
Ama gözleri bir kez daha benimkileri buldu.
Ben de ona bakıp kadehimi kaldırdım.
Bu, aramızda verilmiş bir söz değildi.
Bir barışma değildi.
Bir başlangıç hiç değildi.
Yalnızca aynı filmde oynayacağımız anlamına geliyordu.
En azından şimdilik.
Gece ilerlediğinde misafirler yavaş yavaş kalkmaya başladı.
Yavuz ve babam kapının önünde bir süre daha sohbet etti. Annem misafirleri uğurladı. Selin vedalaşırken bana sarıldı.
“Yarın mutlaka konuşacağız.”
“Konuşuruz.”
Mira da yanıma geldi.
“Filmin çekimleri başlayınca beni sete getireceksin.”
“Daha film belli bile değil.”
“Olsun. Şimdiden söylüyorum.”
Güldüm.
Kıvanç, Demir'le vedalaşırken omzuna hafifçe vurdu.
“Görüşürüz kardeşim.”
“Görüşürüz.”
Demir kapıya yönelirken bir an durdu. Bakışları benim üzerimde kaldı.
“İyi geceler, Vera.”
“İyi geceler.”
Ardından çıktı.
Kapı kapandığında derin bir nefes aldım.
Kıvanç yanıma yaklaştı.
“Ne konuştunuz?”
Ona döndüm.
“Hiçbir şey.”
“Vera.”
“Kıvanç.”
Birbirimize birkaç saniye baktık.
Sonra Kıvanç başını iki yana salladı.
“Tamam. Sormadım.”
Gülümseyip merdivenlere yöneldim.
Odamın kapısını kapattığımda telefonuma yeni bir e-posta bildirimi geldi.
Menajerimden.
Konu başlığı oldukça kısaydı:
Yeni Film Projesi – Vera Karahan & Demir Sancaktar
E-postayı açtım.
İlk görüşmenin tarihi, yapım şirketinin bilgileri ve projenin ön hazırlık takvimi yazıyordu.
Bir de ek dosya vardı.
Senaryo.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Bir süre ekrana baktım.
Dört yıl önce aynı adamla hayatımın en güzel hikâyesini yaşamıştım.
Şimdi aynı adamla yeni bir hikâyenin ilk sayfasını açıyordum.
Ama bu kez ne olursa olsun, kendimi kaybetmeyecektim.
Çünkü Vera Karahan artık dört yıl önceki kadın değildi.
Ve bu kez, kimsenin benim yerime karar vermesine izin vermeyecektim.