Biz Hala Buradayız

Saat 17.06’ydı.

Aynanın karşısında oturmuş, makyözümün son dokunuşlarını yapmasını bekliyordum. Odamın geniş pencerelerinden içeri giren akşam güneşi, makyaj masamın üzerindeki parfüm şişelerine vuruyordu. Saçlarım açık bırakılmış, iri dalgalar hâlinde omuzlarıma dökülmüştü. Üzerimde siyah saten sabahlığım vardı.

Telefonum masanın üzerinde durmadan titriyordu.

Son birkaç gündür film projesinin tanıtımları nedeniyle sosyal medya hareketliydi. Ancak bu akşamın diğerlerinden farklı olacağını biliyordum. Çünkü Geceye Kaldık programının canlı yayın konuğu olacaktık.

Hem de Demir’le.

Telefonumu elime aldım. Programın sosyal medya hesabına girdim. Birkaç saat önce paylaşılan tanıtım fotoğrafı karşıma çıktı.

Fotoğrafta beşimiz vardık. Aylin, Bora, Mina, Demir ve ben.

Paylaşımın altında binlerce yorum birikmişti.

“Bu akşam Vera ve Demir’i aynı koltukta göreceğiz. Ben hazır değilim.”

“Bora’nın olduğu programın sıkıcı geçme ihtimali sıfır.”

“Aylin Hanım, lütfen Vera’yı koruyun.”

“Demir Bey, bu akşam gözlerinizi kontrol edin.”

“Dört yıldır bekliyoruz. Bir kez olsun aynı fotoğrafta gülümseyin.”

İstemeden gülümsedim.

“Vera Hanım, çenenizi biraz kaldırabilir misiniz?”

Makyözümün sesiyle telefonumu masaya bıraktım.

“Tabii.”

Tam o sırada arama geldi.

Aylin Soyer.

“Efendim?”

“Hazır mısın?”

“Hazırlanıyorum.”

“Ben hazırım. Bora da hazırmış. Bana mesaj attı, programda kendisini çok fazla konuşturmamamız gerektiğini söylemiş.”

Güldüm.

“Bora mı söyledi bunu?”

“Evet. Ben de kendisine bunun elimde olmadığını söyledim.”

“Çok iyi yapmışsın.”

Aylin birkaç saniye sustu.

“Bu arada fan videolarını gördün mü?”

“Hayır.”

“Vera, bu akşam çok ağlayacağız.”

“Sen şimdiden mi başladın?”

“Ben dün gece bir tanesini izledim. Resmen içim parçalandı.”

“Ne vardı videoda?”

“Anlatmayacağım. Sürpriz olsun.”

Gülerek başımı iki yana salladım.

“Aylin, kendini hazırlıklı tut. Bora da orada.”

“İşte ondan korkuyorum. Ben ağlarken bir şey söyler, bütün atmosferi bozar.”

“Bence bu iyi bir şey.”

“Sen de gel, beni savun.”

“Tamam.”

Telefonu kapattığımızda aynadaki yansımama baktım.

Bu akşam eğlenceli geçecekti. En azından öyle olmasını umuyordum.

Elbisemi giydiğimde saat 17.35 olmuştu.

Siyah, omuzları açık, belime oturan uzun bir elbiseydi. Boynuma ince bir pırlanta kolye taktım. Küçük küpelerimi de taktıktan sonra aynanın karşısında ayağa kalktım.

Parfümümü sıktım.

Telefonumu çantama koyarken kapı çalındı.

“Gelin.”

Serkan kapıyı açtı.

“Vera Hanım, araç hazır.”

“Tamam, geliyorum.”

Odamdan çıkıp merdivenlerden aşağı indim. Annem salondaydı. Beni görünce gülümsedi.

“Çok güzel olmuşsun.”

“Teşekkür ederim anne.”

Yanıma gelip elbisemin omuz kısmını düzeltti.

“Canlı yayınmış. Dikkatli ol.”

Güldüm.

“Anne, programa çıkıyorum. Savaş alanına değil.”

“Sen yine de dikkatli ol.”

Yanağına öpücük kondurdum.

“Merak etme.”

Serkan kapıyı açtı. Arabaya bindim ve kanal binasına doğru yola çıktık.

Televizyon kanalı — 18.12

Binanın önüne geldiğimizde birkaç muhabir ve hayranlarımızın beklediğini gördüm.

Arabadan iner inmez flaşlar patladı.

“Vera Hanım!”

“Bu akşam Demir Sancaktar’la birlikte canlı yayında olacaksınız. Heyecanlı mısınız?”

“Film hakkında mı konuşacaksınız, özel hayatınızla ilgili sorular da gelecek mi?”

Gülümseyerek yürüdüm.

“İyi akşamlar arkadaşlar. Bu akşam hep birlikte göreceğiz.”

Kapının önünde bekleyen genç kızlardan biri elindeki kartı kaldırdı.

Üzerinde büyük harflerle şunlar yazıyordu:

İSTANBUL’A HOŞ GELDİN, EVİNE HOŞ GELDİN.

Durup yanlarına gittim.

“Bunu siz mi yaptınız?”

Kız heyecanla başını salladı.

“Evet. Arkadaşlarımla hazırladık.”

Kartı elime aldım.

“Çok güzel olmuş. Teşekkür ederim.”

“Vera, sizi çok seviyoruz!”

Gülümsedim.

“Ben de sizi çok seviyorum.”

Birkaç fotoğraf çektirdikten sonra içeri girdim.

Kulislerin bulunduğu kata çıktığımda kapının üzerinde isimlerimizin yazılı olduğu tabelayı gördüm.

GECEYE KALDIK — KONUK KULİSİ

Kapıyı açtım.

İçeride ilk gördüğüm kişi Aylin oldu.

“İŞTE GELDİ!”

Ayağa kalkıp yanıma geldi ve bana sarıldı.

“Allah’ım, çok güzelsin!”

“Sen de çok güzelsin.”

“Biliyorum ama senden duymak istedim.”

Güldüm.

Bora koltuktan başını kaldırdı.

“Vera Hanım, hoş geldiniz.”

“Merhaba Bora.”

Ayağa kalkıp elimi sıktı.

“Bu akşam beni kurtarın.”

Kaşımı kaldırdım.

“Ne oldu?”

“Aylin’le aynı koltukta oturacağım.”

Aylin hemen döndü.

“Bora, daha başlamadık.”

“Ben önlemimi alıyorum.”

Hepimiz güldük.

Tam o sırada kapı yeniden açıldı.

Demir içeri girdi.

Üzerinde siyah bir takım elbise, açık yakalı bir gömlek vardı. Saçları geriye doğru taranmıştı. Bileğindeki saati dışında dikkat çekici bir aksesuar kullanmamıştı.

Önce Bora’ya selam verdi.

Sonra gözleri beni buldu.

Birkaç saniye yüzüme baktı.

“İyi akşamlar.”

“İyi akşamlar.”

Yanıma geldi.

“Güzel görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim.”

Bakışları bir an daha üzerimde kaldı.

“Çok güzel.”

Cevap vermeden çantamı koltuğa bıraktım.

Bora bizi izliyordu.

“Ben bu akşamın çok uzun geçeceğini hissediyorum.”

Demir ona döndü.

“Senin için her şey uzun geçiyor.”

“Çünkü kimse bana yeterince değer vermiyor.”

Aylin kahkahaya boğuldu.

Ardından Mina Ersoy da kulise geldi. Hepimizle selamlaştıktan sonra koltuğa oturdu.

Mina’nın heyecanı yüzünden okunuyordu.

“Ben bu akşam gerçekten çok mutluyum. Özellikle sizinle aynı programda olmak benim için çok güzel.”

Bana gülümsedi.

“Ben de seni tanıdığıma memnun oldum.”

Aylin hemen araya girdi.

“Mina, bu akşam seninle çok eğleneceğiz.”

“Umarım.”

Bora parmağını kaldırdı.

“Ben de buradayım.”

Mina güldü.

“Bora Bey, sizi de unutmadık.”

“Güzel. Program sonunda hepimiz fotoğraf çektireceğiz.”

Program koordinatörü Dilan içeri girdiğinde hepimiz sohbet ediyorduk.

“Arkadaşlar, birkaç dakika içinde sahneye geçeceğiz. Kısaca program akışını anlatayım.”

Elindeki tableti açtı.

“İlk olarak Ege Bey’in sunumuyla başlayacağız. Ardından film hakkında konuşacağız. Sonrasında sosyal medya ekibimizin hazırladığı özel içerikler var.”

Bora öne doğru eğildi.

“Özel içerikler derken?”

“Fan videoları, yorumlar ve küçük oyunlar.”

“Benim fanlarım da video hazırlamış mı?”

Dilan gülümsedi.

“Bora Bey, henüz bilmiyoruz.”

Bora başını salladı.

“Ben kendim hazırlayıp getirseydim daha iyi olurmuş.”

Aylin güldü.

Dilan devam etti.

“Vera Hanım ve Demir Bey için beş özel fan videosu hazırladık. Bunların yanında hayranlardan gelen yorumları okuyacağız. Ancak diğer konuklarımız da bu bölümde aktif olacak. Ege Bey zaman zaman sizlere de sorular yöneltecek.”

Aylin başını salladı.

“Çok güzel.”

“Özellikle bazı videoların ardından Aylin Hanım’dan yorum alacağız. Çünkü Vera Hanım’la yakın arkadaşsınız.”

“Memnuniyetle.”

Dilan gülümsedi.

“Bora Bey, sizin de araya gireceğinizden eminiz.”

“Ben zaten bunun için buradayım.”

Hepimiz güldük.

“Peki, oturma düzeni şöyle…”

Ekranda oturma planı belirdi.

Ortada Ege, sağında ben ve Demir, sol tarafında Aylin, Bora ve Mina olacaktı.

Dilan devam etti:

“Vera Hanım ve Demir Bey orta bölümde olacak. Çünkü film ve özel videoların büyük kısmı sizinle ilgili. Ancak diğer konuklarımız da tüm sohbet boyunca yanımızda olacak.”

Bora elini kaldırdı.

“Benim bir talebim var.”

“Buyurun.”

“Demir Bey’in yanına oturabilir miyim?”

Dilan şaşkınlıkla baktı.

“Bir sebebi var mı?”

“Adamla konuşmam gerekiyor.”

Demir gülümsedi.

“Buradan da konuşabilirsin.”

“Olmuyor. Aramızda mesafe var.”

Aylin başını iki yana salladı.

“Bora, sus artık.”

Canlı yayın

Stüdyoya girdiğimizde seyircilerin alkışları yükseldi.

Büyük LED ekranın üzerinde programın logosu dönüyordu. Mavi ve altın tonlarındaki ışıklar sahneye sıcak bir hava katmıştı. Kameralar yerlerini almış, reji ekibi son kontrollerini yapıyordu.

Ege Arslan sahnenin ortasında duruyordu.

Bizi görünce yanımıza geldi.

“Hoş geldiniz. Nasılsınız?”

“İyiyiz, teşekkür ederiz,” dedim.

“Bu akşam çok güzel bir yayın olacak.”

Bora araya girdi.

“Ege Bey, benim için yemek ayarladınız mı?”

Ege kahkaha attı.

“Bora, daha yayın başlamadı.”

“Ben hazırlıklı olmak istiyorum.”

Aylin ona döndü.

“Senin aklın hep yemekte.”

Bora omuz silkti.

“Hayat kısa.”

Yerlerimize oturduk.

Ben Demir’in yanına geçtim. Demir ceketini düzelterek koltuğuna yerleşti. Aylin karşı tarafta, Bora’nın yanında oturuyordu. Mina ise onların yanındaydı.

Ege kameraya döndü.

“Hazır mıyız?”

Rejiden onay geldi.

Ege gülümsedi.

“İyi akşamlar! Geceye Kaldık’a hoş geldiniz!”

Seyirciler alkışladı.

“Bu akşam stüdyomuzda birbirinden değerli konuklarımız var. Öncelikle Aylin Soyer!”

Aylin el salladı.

“Bora Yücel!”

Bora ayağa kalkıp seyirciyi selamladı.

“Mina Ersoy!”

Mina gülümsedi.

Ege birkaç saniye bekledi.

“Ve bu akşam hepimizin merak ettiği iki isim… Vera Karahan ve Demir Sancaktar!”

Alkışlar ve çığlıklar stüdyoyu doldurdu.

Bora mikrofonuna eğildi.

“Ben de buradayım arkadaşlar, beni unutmayın.”

Seyirciler güldü.

Ege koltuğuna oturdu.

“Öncelikle hepiniz hoş geldiniz. Vera, İstanbul’a döndüğünüzden beri oldukça yoğun günler geçiriyorsunuz. Burada olmak nasıl?”

“Çok güzel. İstanbul’u özlemişim. Yeniden burada olmak, insanlarla buluşmak çok keyifli.”

Ege başını salladı.

“Demir, senin için nasıl?”

“Güzel. Uzun zamandır birlikte çalıştığımız ekiple yeniden bir aradayız. Bu akşam da keyifli geçeceğini düşünüyorum.”

“Peki Aylin, sen bu akşamın nasıl geçeceğini düşünüyorsun?”

Aylin hiç beklemeden cevap verdi.

“Ben çok eğleneceğim. Ama Vera’nın yanında oturmadığım için biraz üzgünüm.”

“Niye?”

“Çünkü Vera’yla yan yana otursaydık bütün gece birbirimize bir şeyler fısıldayabilirdik.”

Bora başını çevirdi.

“Ben de seninle yan yana oturmak istemiyordum zaten.”

Aylin ona baktı.

“Çok güzel. O zaman yer değiştirelim.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Ege gülerek araya girdi.

“Bora, senin bu akşam çok konuşacağını hissediyorum.”

“Ben de öyle hissediyorum.”

Mina’ya döndü.

“Peki Mina, senin için nasıl bir akşam?”

Mina gülümseyerek konuştu.

“Ben biraz heyecanlıyım. Çünkü Vera ve Demir’i birlikte izlemek benim için de çok özel. Bir de Aylin Hanım ve Bora Bey var. Güzel bir akşam olacağını düşünüyorum.”

“Peki, burada en çok kimi tanımak istiyorsun?”

Mina hiç düşünmeden bana baktı.

“Vera Hanım’ı.”

Gülümsedim.

“Programdan sonra sohbet ederiz.”

“Çok sevinirim.”

Ege ellerini birbirine vurdu.

“Güzel. O zaman artık filmimize geçelim.”

Film sohbeti

Ege önündeki notlara baktı.

“Bu akşam burada bulunma sebebimiz yeni film projeniz. Vera, senaryoyu ilk okuduğunda ne düşündün?”

“Öncelikle hikâyenin güçlü olduğunu düşündüm. Karakterin iç dünyası, yaşadığı çatışmalar beni etkiledi. Bir süredir böyle bir rol bekliyordum.”

“Demir?”

“Ben de senaryoyu beğendim. Yönetmenle daha önce çalışmıştım. Projenin ekibi oldukça güçlü.”

Ege gülümsedi.

“Peki yeniden birlikte çalışmak?”

Demir bana döndü.

“Vera çok iyi bir oyuncu. Bir sahnede karşısındaki oyuncuya çok şey hissettirebiliyor. Birlikte çalışmak bu açıdan kolay.”

“Teşekkür ederim.”

“Ben de aynı şeyi Demir için söyleyebilirim. Özellikle sessiz sahnelerde çok başarılı. Bazen hiçbir şey söylemeden çok şey anlatabiliyor.”

Ege başını salladı.

“Aylin, sen de Vera’yla yakın arkadaşsın. Onunla aynı sektörde bulunmak nasıl?”

Aylin öne doğru eğildi.

“Vera’yı uzun zamandır tanıyorum. Çok çalışkan biridir. Bazen kendini o kadar işe kaptırır ki ona yemek yemesini hatırlatmam gerekir.”

Bora hemen atladı.

“Ben de öyleyim.”

Aylin ona döndü.

“Sen yemek yemeyi unutmazsın zaten.”

Seyirciler güldü.

Aylin devam etti:

“Şaka bir yana, Vera’nın uluslararası başarı elde etmesine hiç şaşırmadım. Çünkü onun ne kadar emek verdiğini biliyorum. Yeniden İstanbul’da olması da beni çok mutlu ediyor.”

Gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Ege bu kez Bora’ya döndü.

“Senin film hakkında söyleyeceklerin var mı?”

Bora ciddileşmiş gibi yaptı.

“Öncelikle Vera ve Demir’i aynı filmde izlemek güzel olacak. İkisi de iyi oyuncu. Ama benim asıl merak ettiğim şey, filmdeki tartışma sahneleri.”

“Neden?”

“Çünkü gerçek hayatta da tartıştıklarını düşününce oyunculuk performansları çok inandırıcı olacak.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Demir başını iki yana salladı.

“Bora.”

“Ne var? Ben sinemaseverim.”

Ege gülerek araya girdi.

“Mina, senin de yorumunu alalım.”

Mina bize baktı.

“Ben ikisini birlikte izlemeyi çok merak ediyorum. Özellikle müziklerini de dinlemek istiyorum. Vera’nın sesini zaten çok seviyorum.”

“Çok teşekkür ederim.”

Ege yeniden bana döndü.

“Peki, kamera karşısında birbirinizi anlamak kolay mı?”

“Birbirimizin çalışma şeklini biliyoruz. Bu açıdan avantajımız var.”

Demir başını salladı.

“Evet. Birbirimizin ne yapacağını tahmin edebiliyoruz.”

Ege kaşlarını kaldırdı.

“Bu oldukça ilginç. Hâlâ birbirinizin ne yapacağını tahmin edebiliyor musunuz?”

Demir bana baktı.

“Bazı konularda.”

Gülümsedim.

“Bazı konularda yanılıyor da olabilir.”

Seyirciler güldü.

Bora öne doğru eğildi.

“Ben bu cevabı çok beğendim.”

Fan videoları

Ege önündeki kartları kenara bıraktı.

“Şimdi bu akşamın en özel bölümüne geliyoruz.”

Seyircilerden alkışlar yükseldi.

“Biliyorsunuz, sosyal medya ekibimiz bu akşam için çok özel bir çalışma yaptı. Vera ve Demir’in hayranları bize binlerce video gönderdi. Eski röportajlar, ödül törenleri, birlikte geçirdikleri anlar… Hepsini tek tek inceledik.”

Aylin bana döndü.

“Ben dün bir tanesini izledim. Çok güzel.”

Ege gülümsedi.

“Senin de yorumlarını alacağız Aylin. Çünkü Vera’yı yakından tanıyorsun.”

“Memnuniyetle.”

Bora elini kaldırdı.

“Benim yorumlarımı da alacak mısınız?”

Ege ona döndü.

“Bora, senin yorumlarını almamak mümkün değil.”

Seyirciler güldü.

Ege kameraya döndü.

“İlk videomuz hazır mı?”

Rejiden onay geldi.

Ege ekrana baktı.

“Öyleyse ilk videomuz gelsin.”

Stüdyonun ışıkları yavaşça azaldı.

Ekran karardı.

Yumuşak bir piyano melodisi duyuldu.

VİDEO 1 — BİRBİRLERİNİN EVİ

İlk görüntü dört yıl öncesine ait bir ödül törenindendi.

Üzerimde beyaz, uzun bir elbise vardı. Demir siyah takım elbisesiyle yanımda duruyordu.

Muhabirlerden biri bize dönüp sormuştu:

“Birbirinizin en sevdiğiniz özelliği nedir?”

Görüntüde gülerek Demir’e dönüyordum.

“Bunu ona sorsanız daha iyi olur.”

Demir mikrofonu kendisine çekmişti.

“Ben Vera’nın en çok gülüşünü seviyorum.”

Görüntü yavaşlamıştı.

Bir sonraki sahnede Demir bir ödül töreninde sahneye çıkıyordu.

Ödülünü almış, konuşmasını yapıyordu.

“Bu gece burada olmayı çok istiyordum. Ama bazı geceler insanın yanında görmek istediği bir kişi olur.”

Bakışları kalabalığın arasında beni bulmuştu.

“Vera, bu ödülün bir kısmı da senin.”

Stüdyoda Aylin hafifçe iç çekti.

“Çok güzeldi…”

Bora da ekrana bakıyordu.

Video devam etti.

Bir davette birlikte dans ediyorduk. Demir elimi tutmuş, beni kendisine doğru çevirmişti. Ben gülerek başımı geriye atmıştım.

Sonra bir restorandan çıkarken çekilmiş görüntü geldi. Demir kapıyı benim için açmış, arabaya binmeden önce alnıma küçük bir öpücük kondurmuştu.

Ardından bir balkon fotoğrafı…

Geceydi. Şehir ışıkları arkamızda uzanıyordu. Ben Demir’in göğsüne yaslanmıştım. O da kollarını etrafıma dolamıştı.

Fotoğraf yavaşça yakınlaştı.

Ekranda bir cümle belirdi:

“Birbirlerinin yanında dünyanın sesini susturabilen iki insan…”

Son görüntüde eski bir röportaj vardı.

Sunucu Demir’e sormuştu:

“Vera sizin için ne ifade ediyor?”

Demir hiç düşünmeden cevap vermişti:

“Benim en güzel tesadüfüm.”

Video sona erdi.

Stüdyoda birkaç saniye sessizlik oldu.

Ardından alkışlar yükseldi.

Seyircilerden biri ayağa kalkıp alkışlamaya başladı. Birkaç kişi daha ona katıldı.

Ben ekrana bakmaya devam ediyordum.

O cümleyi hatırlıyordum.

O gün röportajdan sonra arabada bana tekrar etmişti. Ben de ona, “Bunu röportajda söylemeseydin keşke. Şimdi her yerde karşıma çıkacak,” demiştim.

Gülmüştü.

“Çıkarsa çıksın.”

“Vera?”

Ege’nin sesiyle başımı çevirdim.

“Evet?”

“Çok güzel hazırlanmış, değil mi?”

Gülümsedim.

“Evet. Gerçekten çok güzel.”

Aylin bana doğru eğildi.

“Vera, ben o günkü röportajı hatırlıyorum. Sonrasında telefonda konuşmuştuk. Çok mutluydun.”

“Evet. Güzel bir gündü.”

Ege Aylin’e döndü.

“Sen onları o dönem yakından tanıyordun. Dışarıdan nasıl görünürlerdi?”

Aylin birkaç saniye düşündü.

“Şunu söyleyebilirim: Birlikte olduklarında birbirlerine çok dikkat ederlerdi. Mesela kalabalık bir ortamda Vera’nın neye ihtiyacı olduğunu Demir hemen anlardı. Vera da Demir’in yüzünden ne düşündüğünü çözebilirdi. Bazen konuşmalarına bile gerek kalmazdı.”

Seyircilerden alkış geldi.

Bora mikrofonunu kaldırdı.

“Benim de bir şey söylemem gerekiyor.”

Ege güldü.

“Buyur.”

“Ben bu videoda bir şeyi fark ettim. Demir Bey, Vera Hanım konuşurken sürekli ona bakıyor. Benimle konuşurken de böyle bakar mısınız?”

Demir gülümsedi.

“Sen konuşurken gözlerimi başka yere çevirmeye çalışıyorum.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Bora elini göğsüne koydu.

“Bu çok ağırdı.”

Aylin gülerek Bora’nın koluna vurdu.

Ege yeniden bana döndü.

“Vera, eski görüntüleri izlemek nasıl hissettirdi?”

Bir süre düşündüm.

“Güzel anıları hatırladım. İnsan bazen yaşarken fark etmiyor ama geriye dönüp baktığında bazı anların ne kadar kıymetli olduğunu anlıyor.”

Demir de konuştu.

“Ben de öyle düşünüyorum.”

Ege ona döndü.

“Özellikle son görüntüdeki cümleniz çok dikkat çekici. Vera için ‘en güzel tesadüfüm’ demişsiniz. Bugün de aynı şeyi söyler misiniz?”

Demir’in bakışları bana döndü.

Birkaç saniye gözlerimin içine baktı.

“Bazı cümlelerin üzerinden zaman geçmesi onları değiştirmiyor.”

Seyirciler alkışladı.

Ben de gülümsedim.

Ege bana döndü.

“Vera?”

“Bazı tesadüfler güzel başlar. Ama nasıl biteceğini zaman gösterir.”

Demir’in yüzündeki gülümseme hafifçe değişti.

Aylin bana baktı ama bir şey söylemedi.

Bora ise mikrofonunu kaldırdı.

“Ben de hayatımda böyle bir tesadüf istiyorum.”

Ege güldü.

“Bora, sen önce birine mesaj at.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Ege önündeki kartları düzeltti.

“İlk videomuz böyleydi. Hazırlayan herkese teşekkür ediyoruz. Gerçekten çok emek verilmiş.”

Sonra Aylin’e döndü.

“Peki Aylin, bu videoyu izledikten sonra ne düşünüyorsun?”

Aylin bana baktı.

“Benim için biraz nostalji oldu. Eski günleri hatırladım. Ama şunu da söylemek istiyorum: İnsanların bu kadar güzel anıları bir araya getirmesi çok kıymetli. Bence Vera ve Demir’in hayranları onları gerçekten çok seviyor.”

Seyirciler alkışladı.

Ege başını salladı.

“Bora, sen ne düşünüyorsun?”

Bora ciddi bir ifadeyle ekrana baktı.

“Ben bir şey düşündüm.”

“Nedir?”

“Bu videoyu hazırlayan kişi benden daha romantik. Benim hayatımda böyle bir video hazırlansa, en fazla markete giderken çekilmiş görüntülerimi koyarlar.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Mina da gülüyordu.

Ege ona döndü.

“Mina, senin yorumun?”

Mina hafifçe öne eğildi.

“Ben özellikle son cümleyi çok sevdim. Birbirlerini gerçekten çok iyi tanıdıkları belli. Ama bence insanların en çok sevdiği şey, bu uyumun hâlâ hissedilmesi.”

“Çok güzel söyledin.”

Ege yeniden ekrana döndü.

“Peki, şimdi sıradaki videomuza geçelim.”

Işıklar yeniden kısıldı.

Büyük ekran karardı.

VİDEO 2 — DÖRT YILDIR SENİ BEKLİYORUZ

İlk görüntü Londra’dandı.

Sisli bir sabah, şehrin kalabalık caddeleri…

Ardından bir galada kırmızı halıda yürüyen ben…

Bir röportaj görüntüsü geldi.

Sunucu bana sormuştu:

“İstanbul’u özlüyor musunuz?”

Görüntüde bir an duraksamıştım.

“Her gün.”

Ardından Demir’in görüntüsü belirdi.

Bir ödül töreninin arka tarafında röportaj veriyordu.

Muhabir:

“Vera Karahan’ın Londra’daki başarısını takip ediyor musunuz?”

Demir:

“Başarılı olacağını biliyordum.”

“Onunla gurur duyuyor musunuz?”

Demir hafifçe gülümsemişti.

“Her zaman.”

Görüntüler birbirine karıştı.

Vera Londra’da bir galaya katılıyordu.

Demir İstanbul’da bir çekimden çıkıyordu.

Vera bir ödül alıyordu.

Demir bir röportajda özel hayatıyla ilgili soruyu geçiştiriyordu.

Ardından İstanbul’a dönüşümün görüntüleri geldi.

Havalimanındaki kalabalık…

Selin’in bana sarılması…

Kıvanç’ın kollarını açması…

Ve son olarak ödül töreni.

Demir masada oturuyordu.

Ben salona girdiğimde başını kaldırmıştı.

Kamera onun yüzüne yakınlaşmıştı.

Bakışları beni takip etmişti.

Ekran karardı.

“Dört yıl boyunca ayrı şehirlerde, ayrı hayatlarda… Ama aynı hikâyenin içinde.”

Video bitti.

Seyirciler alkışladı.

Ön sıradaki genç bir kız gözlerini siliyordu.

Aylin de ona baktı.

“Ben de biraz duygulandım.”

Ege gülümsedi.

“Bu video gerçekten başka bir his bıraktı.”

Sonra bana döndü.

“Vera, İstanbul’a döndüğünüz gün ilk hissettiğiniz şey neydi?”

“Tanıdık bir yere dönmek gibiydi. Havalimanından çıkarken bile her şey bana bir şey hatırlatıyordu. İnsan bazen çok uzaklara gidiyor ama bazı yerleri içinde taşımaya devam ediyor.”

Seyircilerden alkış geldi.

Ege bu kez Aylin’e döndü.

“Sen Vera’yla dört yıl boyunca iletişimde kaldın. Onun İstanbul’a dönme kararını ilk öğrendiğinde ne hissettin?”

Aylin gülümsedi.

“Çok mutlu oldum. Çünkü Vera’yı özlemiştim. Sürekli konuşuyorduk ama aynı şehirde olmak başka bir şey. Onunla yeniden kahve içmek, dışarı çıkmak, yüz yüze sohbet etmek… Bunları çok özlemiştim.”

Bana dönüp elimi tuttu.

“Bir de şunu söyleyeyim, Vera’nın İstanbul’a döndüğü gün onu karşılamaya gittiğimde çok heyecanlıydım.”

“Sen de çok güzeldin o gün,” dedim.

Aylin güldü.

“Ben ağlamamak için kendimi zor tuttum.”

Ege Demir’e döndü.

“Demir Bey, Vera’nın Londra’daki hayatını takip ediyor muydunuz?”

“Evet.”

“Başarılarını gördünüz mü?”

“Elbette.”

“Her başarısında mutlu oldunuz mu?”

Demir hiç düşünmeden cevap verdi.

“Evet.”

Bora başını salladı.

“Bu akşam Demir Bey’den çok net cevaplar alıyoruz.”

Ege güldü.

“Bora, senin de soruların var mı?”

“Var. Demir Bey, Londra’ya hiç gitmeyi düşündünüz mü?”

Demir ona döndü.

“Hayır.”

“Peki Vera Hanım’ın orada olduğunu bilmek?”

Demir kısa bir süre sustu.

“İnsan bazen bir yere gitmektense, orada olduğunu bilmekle yetiniyor.”

Stüdyoda hafif bir uğultu yükseldi.

Aylin bana baktı.

Ben su bardağıma uzandım.

Ege bu kez Mina’ya döndü.

“Mina, sen bu videoyu izlerken ne hissettin?”

“Bence çok etkileyiciydi. Özellikle Vera Hanım’ın İstanbul’u özlediğini söylediği an… İnsan bir yere ait olmayı bazen böyle anlıyor.”

“Peki, sen İstanbul’da mı yaşıyorsun?”

“Evet.”

“Başka bir şehirde yaşamak zorunda kalsan?”

Mina gülümsedi.

“İstanbul’u çok özlerdim.”

Bora hemen araya girdi.

“Ben de başka şehirde yaşasam İstanbul’un yemeklerini özlerim.”

Aylin ona döndü.

“Bora, her şeyi yemeğe bağlıyorsun.”

“Çünkü yemek önemli.”

Seyirciler güldü.

Ege yeniden bize döndü.

“Peki, bu video için son bir şey soracağım. Dört yıl boyunca birbirinizden uzakta yaşadınız. Bugün yeniden aynı şehirde olmak nasıl?”

Demir bana baktı.

“Güzel.”

Ben de gülümsedim.

“İstanbul ikimiz için de önemli bir şehir.”

Ege başını salladı.

“Anladım.”

Üçüncü video — Onun adı hâlâ Vera

Ege bir süre önceki videoların notlarına baktı.

“Şimdi üçüncü videomuza geçiyoruz. Bu videonun başlığı biraz iddialı.”

Bora öne doğru eğildi.

“Ne yazıyor?”

Ege ekrana baktı.

“Onun adı hâlâ Vera.”

Seyircilerden çığlıklar yükseldi.

Demir gülümsedi.

Ben başımı iki yana salladım.

Ege devam etti.

“Hazır mıyız?”

Rejiden onay geldi.

“Öyleyse üçüncü videomuz gelsin.”

Stüdyonun ışıkları karardı.

Ekranda ilk olarak Demir’in ödül törenindeki görüntüsü belirdi.

Ben sahnedeydim.

Kuzey’le birlikte performans sergiliyordum.

Kamera Demir’in yüzüne yakınlaştı.

Ardından Mert’le dans ettiğim görüntü geldi.

Demir’in çenesini sıktığı, elindeki bardağı masaya bıraktığı an…

Sonra başka bir görüntü.

Ödül töreninde konuşma yaparken bana baktığı an.

Müzik yükseldi.

Ekranda benim sahneden inerken gülümsediğim görüntü vardı.

Ardından setten bir kamera arkası görüntüsü geldi.

Demir bana bir şey anlatıyordu. Ben de ona cevap veriyordum. İkimiz de gülüyorduk.

Video son olarak öpüşme sahnemizden kısa bir kesitle sona erdi.

Ekranda şu cümle belirdi:

“Bazı bakışlar, söylenmeyen bütün cümlelerden daha fazlasını anlatır.”

Video bitti.

Seyirciler alkışlamaya başladı.

Bora hemen mikrofonunu kaldırdı.

“Ben bu videoyu izlerken bir şey fark ettim.”

Ege gülerek ona döndü.

“Nedir?”

“Demir Bey’in gözleri gerçekten çok çalışıyor.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Demir gülümsedi.

“Ne demek o?”

“Vera Hanım nerede, gözleriniz orada. Kamera bile yetişemiyor.”

Aylin kahkaha attı.

Ege Demir’e döndü.

“Bu video özellikle sizin bakışlarınızdan hazırlanmış. Vera sahnedeyken onu izlediğinizi inkâr edecek misiniz?”

“Hayır.”

“Peki neden?”

“Çünkü sahnede iyi bir performans sergiliyordu.”

Bora başını salladı.

“Tabii. Biz de o sırada yalnızca performans izledik.”

Seyirciler güldü.

Ege Aylin’e döndü.

“Sen ne düşünüyorsun? Vera’nın sahnede olduğu zamanlarda Demir’in bakışlarını fark ediyor muydun?”

Aylin bana baktı.

“Bence Demir’in Vera’yı izlediğini fark etmemek mümkün değil.”

Gülerek başımı iki yana salladım.

Aylin devam etti:

“Bir de Vera sahnedeyken gerçekten başka bir enerjiye bürünüyor. Demir’in de bunu fark ettiğini düşünüyorum.”

“Vera, sen fark ediyor muydun?” diye sordu Ege.

“Benim işim sahnedeydi.”

Demir başını bana çevirdi.

“Öyle miydi?”

“Evet.”

Bora iki elini kaldırdı.

“Ben artık bu konuşmaya müdahale etmeyeceğim.”

Mina gülerek araya girdi.

“Bence bu video çok güzel olmuş. Özellikle son görüntü…”

Ege ona döndü.

“Öpüşme sahnesi mi?”

Mina hafifçe utandı.

“Evet. Çok etkileyiciydi.”

Demir sakin bir şekilde konuştu.

“Filmde daha fazlasını göreceksiniz.”

Seyirciler alkışladı.

Ege gülümsedi.

“Peki, bu sahneyi çekerken nasıl hissettiniz?”

Ben mikrofonumu aldım.

“Bir oyuncu olarak sahnenin gerektirdiği duyguyu vermeye çalışıyorsunuz. Yönetmenle sahne üzerinde uzun uzun çalıştık. Sonuçtan memnunum.”

Demir de konuştu.

“Ben de.”

Ege başını salladı.

“Güzel. O zaman bu videoyu hazırlayan hayranlarınıza teşekkür edelim.”

Seyirciler alkışladı.

Dördüncü video — Birbirini bulan iki ses

Ege ekrana döndü.

“Şimdi biraz müzik konuşacağız. Çünkü Vera ve Demir’in film için birlikte hazırladığı şarkıyla ilgili de hayranlardan çok sayıda mesaj geldi.”

Mina hemen öne eğildi.

“Ben bu şarkıyı gerçekten çok merak ediyorum.”

Ege gülümsedi.

“Senin de müzikle ilgili yorumlarını alacağız.”

Mina başını salladı.

“Çok sevinirim.”

Ege kameraya döndü.

“Dördüncü videomuz gelsin.”

Ekranda kayıt stüdyosu belirdi.

Ben kulaklığımı takmış, mikrofonun önünde duruyordum. Demir camın diğer tarafındaydı.

Bir sonraki görüntüde ikimiz yan yana oturuyorduk. Şarkının bir bölümünü dinliyorduk.

Demir bana dönüp bir şey söylüyordu.

Ben gülümseyerek cevap veriyordum.

Görüntüler arasında yönetmenin bizi dikkatle dinlediği, ses teknisyeninin kayıt masasındaki ayarlarla uğraştığı anlar vardı.

Sonra stüdyo camının arkasında ikimizin aynı anda şarkı söylediği görüntü belirdi.

Müzik yükseldi.

Ekranda şu cümle çıktı:

“Bazı sesler birbirini unutmaz.”

Video bitti.

Mina alkışladı.

“Çok güzel!”

Ege ona döndü.

“Senin müzik kulağına göre nasıl?”

“Bence sesleri birbirini çok güzel tamamlıyor. Şarkının duygusu da çok güçlü. Dinlemek için sabırsızlanıyorum.”

Bana döndü.

“Vera Hanım, kayıt sırasında nasıl hissettiniz?”

“Çok güzeldi. Şarkı zaten duygusal bir şarkı. Birlikte çalışırken iyi bir uyum yakaladık.”

Demir de ekledi:

“Bazı şeyleri anlatmak için konuşmak gerekmiyor. Müzik o konuda daha kolay.”

Aylin gülümsedi.

“Ben şarkıyı dinlediğimde çok duygulandım.”

Ege şaşırdı.

“Sen dinledin mi?”

“Evet, Vera bana küçük bir bölümünü dinletti.”

“Nasıl buldun?”

“Çok güzel. İkisini birlikte dinlemek gerçekten farklı bir his.”

Bora mikrofonunu kaldırdı.

“Ben de şarkı söylemek istiyorum.”

Ege güldü.

“Bora, senin sesini biliyoruz.”

“Benim de bir sanatçı ruhum var.”

Aylin başını iki yana salladı.

“Bora, lütfen.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Beşinci video — Yarım kalan

Ege bu kez daha yavaş konuştu.

“Ve son videomuza geldik.”

Seyircilerden birkaç kişi alkışladı.

“Bu videonun başlığını ilk gördüğümde ben de merak ettim. Çünkü biraz farklı hazırlanmış.”

Aylin bana doğru eğildi.

“Ben bunu merak ediyorum.”

Bora da ekrana baktı.

“Ben de.”

Ege kameraya döndü.

“Beşinci videomuz gelsin.”

Işıklar tamamen kısıldı.

Ekranda önce yağmur altında bir İstanbul gecesi belirdi.

Ardından dört yıl önceki bir galadan çıkışımız…

Demir ceketini omuzlarıma bırakıyordu.

Ben ona gülerek bir şey söylüyordum.

Sonra eski bir röportaj görüntüsü…

Sunucu bana sormuştu:

“Bir insanı hayatınızdan çıkarsanız da özleyebilir misiniz?”

Görüntüde bir an düşünmüş, ardından cevap vermiştim.

“Bazı insanları hayatınızdan çıkarsanız da kalbinizden çıkaramıyorsunuz.”

Stüdyoda sessizlik oldu.

Video devam etti.

Bu kez Demir’in eski bir röportajı geldi.

Muhabir:

“Hayatınızda bir kez daha âşık olabileceğinizi düşünüyor musunuz?”

Demir bir süre düşünmüş, sonra gülümsemişti.

“İnsan ne zaman âşık olacağını bilemez.”

Ardından görüntüler yavaşça değişti.

Dört yıl önceki ödül törenleri…

Londra’daki galalar…

İstanbul’daki yalnız geceler…

Son olarak bu yılki ödül töreninden görüntüler geldi.

Ben sahneye çıkıyordum.

Demir masada oturuyordu.

Gözleri beni takip ediyordu.

Ardından sette çekilen öpüşme sahnemizden kısa bir kesit gösterildi.

Müzik yükseldi.

Ekran karardı.

“Bir gün yeniden aynı karede el ele göreceğiz. O gün geldiğinde dört yıldır beklediğimiz için ağlayacağız.”

Video sona erdi.

Stüdyoda birkaç saniye sessizlik oldu.

Ardından alkışlar yükseldi.

Aylin’in gözleri dolmuştu.

Bora bu kez şaka yapmadı. Mina da ekrana bakmaya devam ediyordu.

Ege konuştu.

“Bu video için çok sayıda mesaj aldık. İnsanlar sizin hikâyenizin bitmediğini düşünüyor.”

Bana döndü.

“Vera, bu kadar insanın sizi yeniden bir arada görmek istemesi nasıl hissettiriyor?”

“İnsanların sevgisi çok güzel. Bizi yıllardır takip eden, destekleyen insanlar var. Onlara teşekkür ediyorum. Ama hayatımızla ilgili kararları yalnızca biz verebiliriz.”

Ege başını salladı.

“Kesinlikle.”

Sonra Aylin’e döndü.

“Aylin, sen bu ilişkiyi yakından bilen insanlardan birisin. Hayranların bu kadar yoğun ilgisini nasıl yorumluyorsun?”

Aylin birkaç saniye düşündü.

“Bence insanlar onların birbirlerine nasıl baktığını unutmadı. Dört yıl önceki görüntülerde de, bugün yan yana oturduklarında da bir uyum var. Ama tabii ki bu iki insanın hayatı. Biz onları seviyoruz, mutlu olmalarını istiyoruz. Nasıl olacağına kendileri karar verecek.”

Seyirciler alkışladı.

Bora da başını salladı.

“Ben de aynı fikirdeyim. Ama şunu söyleyeyim, bu kadar insanın aynı şeyi istemesi kolay değil.”

Ege ona döndü.

“Sen ne istiyorsun Bora?”

Bora gülümseyerek bana ve Demir’e baktı.

“Ben mutlu olmalarını istiyorum. Bir de bu film çok izlensin istiyorum. Çünkü ben de bu filmin galasına davetliyim.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Mina da gülerek başını salladı.

Ege son kez bana döndü.

“Vera, bu videoyu izlerken ne hissettiniz?”

Ekrana baktım.

Son görüntüde Demir’in bana baktığı an hâlâ aklımdaydı.

“Bazı şeylerin insanlar için ne kadar anlamlı olduğunu görmek güzel. Ama bazen insanlar bir hikâyenin yalnızca güzel taraflarını görüyor. Oysa her hikâyenin görünmeyen tarafları da var.”

Demir sessizce dinliyordu.

Ege ona döndü.

“Demir?”

Demir mikrofonunu eline aldı.

“İnsanların bizi bu kadar sevmesi güzel. Ama Vera’nın söylediğine katılıyorum. Her hikâyenin görünmeyen tarafları var.”

Bir an bana baktı.

“Ve bazı şeyleri yalnızca o hikâyeyi yaşayan insanlar bilir.”

Fan yorumları

Ege önündeki kutuyu masanın üzerine koydu.

“Şimdi videolardan sonra hayranlarınızın mesajlarına geçiyoruz. Bu yorumların bazıları çok romantik, bazıları oldukça komik, bazıları da açıkçası biraz iddialı.”

Bora kutuya baktı.

“Benim hakkımda da yorum var mı?”

Ege güldü.

“Bora, senin için ayrı bir kutu hazırladık.”

“Gerçekten mi?”

“Hayır.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Ege ilk kartı çekti.

“Bakalım ilk yorumumuz neymiş?”

1. YORUM

“Vera ve Demir barışana kadar evlenmeyeceğim. Dört yıldır bu ilişkinin nöbetini tutuyorum.”

Ege kartı bana uzattı.

“Vera, bu yoruma ne diyorsun?”

Gülerek kartı aldım.

“Öncelikle lütfen hayatınızı ertelemeyin. Bizim için bu kadar heyecanlanmanız çok güzel ama kendi hayatınızı da yaşayın.”

Bora mikrofonuna eğildi.

“Ben de evlenmenizi tavsiye ederim. En azından bu arkadaşımızın düğün hazırlıkları başlayabilir.”

Demir gülerek başını salladı.

“Bora, insanları evlenmeye teşvik etme.”

Aylin güldü.

“Bora’nın tek derdi düğünde yemek yemek.”

“Yanlış. Bir de takı takacağım.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Ege ikinci kartı çekti.

2. YORUM

“Demir’in Vera’ya baktığı gibi bana bakan biri yok. Ben de mi dört yıl beklemeliyim?”

Bu kez kartı Demir’e uzattı.

Demir kartı okudu. Gülümseyerek başını kaldırdı.

“Bence dört yıl beklemeyin. Hayatınıza bakın. Güzel şeyler beklemediğiniz anda da olabilir.”

Ege hemen sordu:

“Peki siz dört yıl beklediniz mi?”

Bora başını kaldırdı.

“Ege Bey, çok iyi soru.”

Demir gülümsedi.

“Benim için beklemek diye bir şey yok.”

Aylin ona baktı.

“Ne demek o?”

“Hayat devam ediyor.”

Ben sessizce dinledim.

Ege üçüncü karta geçti.

3. YORUM

“Kuzey çok yakışıklı ama Vera’nın yanında Demir’i görmek istiyorum. Kusura bakma Kuzey.”

Kartı ben okudum.

Kahkaha attım.

“Çocuğu rahat bırakın artık. Kuzey benim çok sevdiğim bir arkadaşım. Birlikte harika işler yapıyoruz.”

Demir hemen konuştu.

“Kesinlikle.”

Ona döndüm.

“Sen neden bu kadar hızlı onayladın?”

Demir gülümsedi.

“Yanlış bir şey mi söyledim?”

Bora iki elini havaya kaldırdı.

“Bu akşam diplomasi dersi alıyoruz.”

Aylin güldü.

Ege dördüncü karta geçti.

4. YORUM

“Vera’nın Demir’e kızarken bile gözlerinin içine bakması… Ben bu kadının yerinde olsam ben de vazgeçmezdim.”

Aylin kartı aldı.

“Bu yorum çok güzelmiş.”

Bana dönerek sordu:

“Vera, ne diyorsun?”

“Beni çok iyi tanıdığını düşünen bir arkadaşımız varmış.”

Seyirciler güldü.

“Ben kimseye kolay kolay kızmam. Hak edene kızarım.”

Demir gülümsedi.

“Bunu doğrulayabilirim.”

“Sen özellikle doğrulama.”

Bora kahkaha attı.

Beşinci kartı Ege çekti.

5. YORUM

“Demir’in yanında başka kadın görmek istemiyorum. Vera’nın yanında başka erkek görmek de istemiyorum. Benim ruh sağlığım bunlara hazır değil.”

Bora kartı eline aldı.

“Bu yorumu yazan kişiyle tanışmak istiyorum.”

Ege güldü.

“Neden?”

“Çünkü bu insanın kendini benim gibi yormaması gerekiyor.”

Mina gülerek başını salladı.

Ben de güldüm.

Demir sakin bir şekilde konuştu.

“İnsanların özel hayatımıza bu kadar bağlı olması bazen şaşırtıcı.”

Aylin ona döndü.

“Bence bu sevgiyle ilgili. İnsanlar sizi çok seviyor.”

Demir başını salladı.

“Biliyorum.”

Ege altıncı karta geçti.

6. YORUM

“Dört yıl önce ayrıldıklarında ben de ayrılmış gibi hissettim. Şimdi aynı projede olduklarını duyunca ilk kez gerçekten mutlu oldum.”

Mina kartı aldı ve sesli okudu.

“Bence çok tatlı bir yorum.”

Ege ona döndü.

“Sen de Vera ve Demir’i yakıştırıyor musun?”

Mina biraz utandı.

“Ben ikisinin de hayranıyım. Ama bence birbirlerine çok yakışıyorlar.”

Bora hemen araya girdi.

“Bakın, genç nesil de aynı fikirde.”

Aylin gülerek Mina’nın elini tuttu.

“Çok tatlısın.”

Mina gülümsedi.

Yedinci kart geldi.

7. YORUM

“Demir, Vera’nın elini bir daha bırakma. Bu sefer biz de gördük, gözlerin hâlâ aynı bakıyor.”

Demir kartı eline aldı.

Bir süre okudu.

Sonra gülümsedi.

“İnsanlar çok şey istiyor.”

Ege hemen sordu:

“Peki siz ne istiyorsunuz?”

Demir bana baktı.

“Bazı şeylerin zamanı var.”

Seyirciler alkışladı.

Aylin gözlerini kapatıp gülümsedi.

Bora mikrofonuna eğildi.

“Ben artık bu programdan sonra eve gidip düşünmek istiyorum.”

Ege güldü.

“Bora, daha sekiz yorumumuz var.”

“Ben hazırım.”

Sekizinci kartı Ege çekti.

8. YORUM

“Vera’nın Demir’e bakıp sonra hiçbir şey olmamış gibi davranması… Kadın hepimizi kandırıyor ama kendini kandıramıyor.”

Kartı ben okudum.

“Beni çok iyi tanıdığını düşünen bir arkadaşımız daha.”

Aylin kahkaha attı.

“Vera, cevap ver.”

“Ben kendimi kandırmıyorum. Yalnızca bazı şeyleri herkesle paylaşmıyorum.”

Demir başını hafifçe salladı.

“Güzel cevap.”

Dokuzuncu kart geldi.

9. YORUM

“Mert’le dans ederken Demir’in yüzünü gördüm. Adamın gözlerinden kıskançlık akıyordu.”

Ege yorumu okur okumaz Bora yerinden doğruldu.

“İşte benim beklediğim yorum!”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

Demir başını iki yana salladı.

“Bu konu kapanmadı mı?”

Ege gülümsedi.

“Demir Bey, Mert Bey’le bir probleminiz var mı?”

“Hayır.”

“Peki Vera’nın onunla dans etmesi hoşunuza gitti mi?”

Demir birkaç saniye sustu.

Sonra bana baktı.

“Vera’nın sahnede iyi olmasını izlemek her zaman güzeldir.”

Bora başını salladı.

“Diplomasi! İşte diplomasi!”

Aylin gülerek bana döndü.

“Vera, sen ne diyorsun?”

“Ben sahnedeydim. Dans ediyordum. Demir’in ne düşündüğünü bilmiyorum.”

Demir gülümsedi.

“Bilmiyorsun, öyle mi?”

“Hayır.”

Bora iki elini kaldırdı.

“Ben bu konuşmanın devamını bekliyorum.”

Onuncu kart geldi.

10. YORUM

“Vera ve Demir’in eski röportajlarını izlerken kendimi onların arkadaş grubundan biri gibi hissediyorum. Dört yıldır bu insanları özlüyorum.”

Kartı ben okudum.

“Eski röportajları izlemeyi ben de seviyorum. O zamanlar çok güzel anılarımız vardı.”

Demir de konuştu.

“Güzel anılar kolay unutulmuyor.”

Ege bu kez Aylin’e döndü.

“Sen de o dönem arkadaş grubunun içindeydin. O günleri özlüyor musun?”

Aylin gülümsedi.

“Tabii ki. Çok eğlendiğimiz zamanlar vardı. Vera’nın kahkahasını, Demir’in sürekli ona takılmasını hatırlıyorum. Bir araya geldiğimizde herkesin enerjisi değişirdi.”

Bora başını salladı.

“Ben de böyle bir arkadaş grubu istiyorum.”

Aylin ona baktı.

“Sen önce arkadaş edin.”

Seyirciler kahkahaya boğuldu.

On birinci kart geldi.

11. YORUM

“Ben Vera’nın yerinde olsam Demir’i biraz daha süründürürdüm. Kusura bakma Demir.”

Aylin kartı okuyunca kahkaha attı.

“Bu yorumu çok sevdim.”

Bana döndü.

“Vera?”

Gülerek omuz silktim.

“Yorum sahibinin kendi fikri.”

Demir gülümsedi.

“Ben kimsenin ne yapacağına karışmam.”

Bora hemen atladı.

“Bence karışmak istiyor ama.”

Demir ona baktı.

“Bora.”

“Tamam, sustum.”

On ikinci kartı Ege aldı.

12. YORUM

“Bu ikisinin birlikte çektiği filmde öpüşme sahnesi olduğunu öğrendiğimde üç kere bağırdım. Setteki kamera arkası görüntülerini bekliyorum.”

Ege kartı okuduktan sonra bana döndü.

“Vera?”

Kahkaha attım.

“Film daha vizyona girmedi. Biraz sabır.”

Demir başını salladı.

“İyi şeyler için beklemek gerekir.”

Bora hemen döndü.

“Demir, bu cümle sana çok uydu.”

Aylin gülmekten başını eğdi.

On üçüncü kart geldi.

13. YORUM

“Bence Vera ve Demir’in aşkı bitmedi. Sadece ikisi de birbirine söyleyemiyor.”

Mina kartı eline aldı.

Okuduktan sonra bize baktı.

“Bu çok romantik.”

Ege ona döndü.

“Sen ne düşünüyorsun?”

Mina biraz düşündü.

“Bence insanlar gördükleri şeylerden kendi hikâyelerini yaratıyor. Ama bu iki insanın birbirine karşı hâlâ bir şeyler hissettiği çok belli.”

Seyirciler alkışladı.

Ben gülümsedim.

“İnsanların yorumlarına saygı duyuyorum. Ama bazı şeyleri yalnızca yaşayan insanlar bilir.”

Demir de ekledi:

“Doğru.”

On dördüncü kart geldi.

14. YORUM

“Demir’in hayatına başka kadınlar girmiş olabilir ama Vera’nın yeri başka. Vera’nın da bunu bildiğini düşünüyorum.”

Kartı Demir okudu.

Bir süre sustu.

“İnsanların hayatında bazı insanlar vardır. Onları başkalarıyla kıyaslayamazsınız.”

Ege hemen sordu:

“Bu kişi Vera mı?”

Demir gülümsedi.

“Bence herkes cevabını biliyor.”

Aylin elini ağzına götürdü.

Bora başını koltuğun arkasına yasladı.

“Ben bu akşam eve gidince iki saat tavana bakacağım.”

Seyirciler güldü.

Son kartı Ege çekti.

15. YORUM

“Bir gün yeniden aynı karede el ele göreceğiz. O gün geldiğinde dört yıldır beklediğimiz için ağlayacağız.”

Bu kez kartı ben okudum.

Sesim biraz yumuşadı.

“Bizi bu kadar sevdiğiniz için teşekkür ederiz. Ama lütfen kendinizi üzmeyin. Hayatınızda güzel şeyler olsun. Bizim için de güzel şeyler dileyin.”

Demir bana baktı.

“Güzel şeyler dilemeleri yeterli.”

Ege kutuyu kapattı.

“On beş yorum. Ve sanırım bu akşam sosyal medyada çok konuşulacağız.”

Bora ayağa kalktı.

“Ben yalnızca bir şey söylemek istiyorum.”

Ege mikrofonu ona uzattı.

“Buyur.”

“Bu insanların Vera ve Demir’e duyduğu bağlılık, benim annemin bana duyduğu bağlılıktan fazla.”

Stüdyo kahkahaya boğuldu.

Aylin gülerek Bora’nın omzuna vurdu.

“Bora, senin annen de seni çok seviyor.”

“Biliyorum ama bu kadar edit hazırlamıyor.”

Birbirlerini ne kadar tanıyorlar?

Ege masaya iki küçük yazı tahtası getirilmesini istedi.

“Şimdi biraz daha eğleneceğiz. Vera ve Demir, birbirinizi ne kadar tanıyorsunuz bakalım?”

Bora hemen elini kaldırdı.

“Ben de oynayabilir miyim?”

“Hayır.”

“Niye?”

“Sen zaten her şeyi biliyormuş gibi davranıyorsun.”

Aylin kahkaha attı.

Ege ilk soruyu sordu.

“Vera’nın en sevdiği içecek?”

Demir hiç düşünmeden tahtasına yazdı.

KAHVE.

Ben de onun cevabını yazdım.

VİSKİ.

İkimiz de tahtaları kaldırdık.

Ege başını salladı.

“İkisi de doğru.”

Bora mikrofonunu aldı.

“Benim favori içeceğim de su. Çünkü başka şeyleri karşılayamıyorum.”

Seyirciler güldü.

İkinci soru:

“Hangisi daha inatçı?”

İkimiz de aynı anda birbirimizi gösterdik.

Aylin gülmeye başladı.

“İşte bu çok doğru.”

Ege sordu:

“İkiniz de mi?”

“Kesinlikle,” dedim.

Demir gülümsedi.

“Vera daha inatçı.”

“Sen benden daha inatçısın.”

“Hayır.”

“Evet.”

Bora araya girdi.

“Ben bu ikisinin arasında hakemlik yapamam.”

Üçüncü soru:

“Hangisi daha kıskanç?”

İkimiz de aynı anda birbirimizi gösterdik.

Stüdyo alkışlarla doldu.

Ege kahkaha attı.

“İkiniz de mi?”

Aylin ellerini kaldırdı.

“Ben bu cevabı bekliyordum.”

Bora ayağa kalktı.

“Bunu sosyal medyaya koyun! İkisi de birbirini gösterdi!”

Mina gülerek başını salladı.

Demir bana baktı.

“Sen kendini kıskanç bulmuyor musun?”

“Hayır.”

“Güzel.”

“Sen?”

“Duruma göre.”

Bora iki elini açtı.

“Ben bu programın bitmesini istemiyorum.”

Cevaplanmamış sorular

Ege bir süre sonra tahtaları kenara bıraktı.

“Şimdi biraz daha farklı bir bölüme geçeceğiz.”

Stüdyonun havası yavaşça değişti.

“Vera ve Demir, dört yıl önce çok konuşulan bir ayrılık yaşadınız. O dönemde ikiniz de sessiz kaldınız. Basında çok şey yazıldı ama siz hiçbir zaman ayrıntılı bir açıklama yapmadınız.”

Bana döndü.

“Vera, İstanbul’dan ayrılma kararınız gerçekten yalnızca kariyeriniz için miydi?”

Birkaç saniye düşündüm.

“Hayır. Hayatımda bazı şeyleri değiştirmem gerekiyordu. O dönem benim için kolay değildi. Biraz uzaklaşmaya, kendime yeniden odaklanmaya ihtiyacım vardı.”

Ege başını salladı.

“Peki Demir?”

Demir ellerini birleştirdi.

“Ben de o dönemde konuşmamayı tercih ettim. Çünkü bazı şeylerin başkalarının yorumlarıyla daha fazla büyümesini istemedim.”

“Hiç konuşmadığınız için insanların kendi hikâyelerini yazmasına izin vermiş oldunuz.”

“Olabilir.”

Ege bir süre bekledi.

“Peki bugün geriye dönüp baktığınızda farklı yapacağınız bir şey var mı?”

Demir’in yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Evet.”

“Ne?”

“Bazı şeyleri daha erken konuşmalıydım.”

Gözlerim ona döndü.

Bu cevabı beklemiyordum.

Ege bana baktı.

“Vera?”

“Ben de bazı şeyleri daha açık konuşabilirdim. Ama o dönem aldığım kararın arkasındayım.”

“Pişman mısınız?”

“İstanbul’dan ayrılmaktan mı?”

“Evet.”

“Hayır. Çünkü o karar beni bugün olduğum yere getirdi.”

Demir sessizce dinliyordu.

Ege bir sonraki soruya geçti.

“Birbirinizi hiç özlemediniz mi?”

Stüdyo sessizleşti.

Demir bana baktı.

Ben de ona.

“Bazı insanlar özlenir,” dedim. “Bu, her şeyin yeniden başlayabileceği anlamına gelmez.”

Demir’in yüzündeki ifade değişmedi.

“Katılıyorum,” dedi.

Aylin sessizce başını salladı.

Bora bile bu kez şaka yapmadı.

Ege ikimize baktı.

“Peki yeniden bir araya gelme ihtimaliniz var mı?”

Gülümsedim.

“Bu akşam filmimizi tanıtmak için buradayız.”

Bora hemen araya girdi.

“Ege Bey, Vera Hanım size çok güzel bir cevap verdi. Konuyu kapatın.”

Stüdyo güldü.

Demir de gülümsedi.

“Bence de.”

Ege son sorusunu sordu.

“Bugün birbirinize tek bir cümle söyleme hakkınız olsa ne söylerdiniz?”

Önce bana baktı.

Sonra Demir’e.

“Vera?”

Demir’e döndüm.

Birkaç saniye gözlerinin içine baktım.

“Bazı şeyleri zamanında söylemek gerekiyor.”

Demir başını hafifçe eğdi.

Sıra ona geldi.

Bana baktı.

“Bazı şeyler de zaman geçse bile söylenebiliyor.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

Sonra Ege alkışlamaya başladı.

Seyirciler de alkışlara katıldı.

Aylin elimi tuttu.

“Çok güzel söylediniz.”

Bora ayağa kalktı.

“Ben bu yayından sonra bir süre kimseyle konuşmayacağım.”

Mina kahkaha attı.

Ege herkese teşekkür etti.

“İyi ki geldiniz. Bu akşam bizi yalnız bırakmadığınız için teşekkür ederiz.”

Kameralar son kez geniş açıya geçti.

Işıklar yavaşça azaldı.

Canlı yayın sona erdi.

Yayın sonrası

Kulis kapısından içeri girdiğimizde Aylin ilk iş bana sarıldı.

“Vera! Çok güzeldi!”

“Sen de harikaydın.”

“Bora yüzünden gülmekten öldüm.”

Bora ceketini omzuna aldı.

“Ben olmasam program üç saatte biterdi.”

Demir gülerek yanımıza geldi.

“Bunu kimse inkâr etmiyor.”

Bora ona döndü.

“Sen de bu akşam çok konuşmadın. Ben senin yerine de konuştum.”

“Fark ettim.”

Mina yanımıza gelip birlikte fotoğraf çekilmek istedi. Hepimiz birkaç fotoğraf çektirdik.

Ardından Aylin ve Bora kendi araçlarına yöneldi.

Ben çantamı alıp çıkışa doğru yürürken Demir yanımda belirdi.

“Güzel geçti.”

“Evet.”

“Bazı sorular beklediğimden farklıydı.”

“Bence gayet iyi idare ettik.”

Demir kısa bir süre sustu.

“Özlediğini söylemek bu kadar zor mu?”

Adımlarım yavaşladı.

Ona döndüm.

“Demir, bu akşam televizyona çıktık. Herkesin önünde birbirimizi tanıdığımızı, geçmişimizi ve filmimizi konuştuk. Bundan fazlasını bekleme.”

“Ben senden televizyonda bir şey beklemedim.”

“Güzel.”

Yürümeye devam ettim.

Arkamdan geldi.

“Vera.”

Durmadım.

“İyi geceler.”

Bu kez durup ona baktım.

“İyi geceler, Demir.”

Arabaya bindim.

Serkan kapıyı kapatırken telefonum titredi.

Sosyal medya bildirimleri ekranı dolduruyordu.

Programın kesitleri çoktan paylaşılmaya başlamıştı.

Bir fan hesabı, Demir’in bana baktığı anları birleştirmişti. Başka bir hesap, dört yıl önceki röportajımızla bu akşamki görüntüleri yan yana koymuştu.

Bir videonun altında yüz binlerce beğeni vardı.

“Dört yıl önce de böyle bakıyordu. Bu akşam da. Bazı şeyler gerçekten değişmiyor.”

Bir başkasında ise programdaki son konuşmamız kullanılmıştı.

Benim sesim:

“Bazı şeyleri zamanında söylemek gerekiyor.”

Demir’in sesi:

“Bazı şeyler de zaman geçse bile söylenebiliyor.”

Videonun sonunda tek bir cümle vardı:

“Biz hâlâ buradayız. Siz ne zaman birbirinize döneceksiniz?”

Telefonu kapatıp camdan dışarı baktım.

İstanbul ışıklarıyla parlıyordu.

Bu şehirde herkes bizim hikâyemizi biliyordu.

Herkes bir son bekliyordu.

Ama kimse, o sonun nasıl olacağını bilmiyordu.

Ben bile.