DURUM LEYLA

Bazı karşılaşmalar insanın hayatına yeniden girmek için izin istemezdi.

Bir ses, bir koku, bir bakış ya da yıllardır duyulmayan bir şarkı…

İnsan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bazı şeyler bir yerlerde beklemeye devam ederdi.

Ben bunu en iyi Demir Sancaktar’dan öğrenmiştim.

Ve şimdi, yıllar sonra, onunla aynı şarkıyı söylemeye hazırlanıyordum.

Sabah telefonumun alarmından önce uyandım. Perdelerin arasından süzülen güneş ışığı odanın içine yayılmıştı. Yatağımda birkaç dakika öylece kaldım. Bugün filmimizin ilk resmi toplantısı vardı.

Telefonumu elime aldım. Bildirimler yine bitmek bilmiyordu.

Dünkü ödül töreninin görüntüleri hâlâ sosyal medyanın gündemindeydi. Mert’le dansım, Kuzey’le sahne performansım, Demir’le aldığımız ortak ödül… Herkesin konuşacak bir konusu vardı.

Bir magazin sayfasının paylaşımına gözüm takıldı.

DÖRT YIL SONRA AYNI SAHNEDE! VERA KARAHAN VE DEMİR SANCAKTAR YENİDEN BİR ARADA!

Altında dün çekilmiş fotoğrafımız vardı. Demir’in eli belimin arkasında, benim yüzüm kameraya dönüktü. Dışarıdan bakıldığında oldukça yakın görünüyorduk.

Telefonu kapattım.

“Sabah sabah yeter,” diye mırıldandım.

Duşa girdim, hazırlandım. Koyu renk bir pantolon, üzerine sade ama şık bir gömlek tercih ettim. Saçlarımı açık bıraktım. Makyajımı hafif tuttum. Bugün sahneye değil, toplantıya gidiyordum.

Aşağı indiğimde kahvaltı masasında babam oturuyordu. Annem çayını karıştırırken gazetelerin başlıklarına göz gezdiriyordu.

Haldun başını kaldırdı.

“Günaydın.”

“Günaydın baba.”

Sandalyeme oturdum. Annem önümdeki tabağa birkaç şey koydu.

“Bugün toplantınız vardı, değil mi?”

“Evet. Önce yapım şirketine gideceğim. Sonra da ilk çekim hazırlıkları başlayacak.”

Babam çayından bir yudum aldı.

“Demir de orada olacak.”

Bu bir soru değildi.

“Olacak.”

Haldun gazeteyi masaya bıraktı.

“İşinizi yapın. Gerisi sizi ilgilendirir.”

Gülümsedim.

“Zaten öyle yapıyorum.”

Annem bana bakarak başını salladı.

“Babanın söylemek istediği, kendini yormaman.”

“Anne, daha sete bile gitmedim.”

“Ben seni tanıyorum.”

İkisine de gülümseyerek kahvaltıma devam ettim.

Kahvaltıdan sonra çantamı aldım. Serkan kapının önünde bekliyordu.

“Hazır mısınız?”

“Hazırım.”

Arabaya bindim.

İstanbul’un sabah trafiğinde ilerlerken camdan dışarı baktım. Dört yıl önce terk ettiğim sokaklar, binalar, caddeler… Hepsi yerli yerindeydi. Değişen tek şey bendim.

Ya da belki ben de değişmemiştim.

Sadece bazı yaralarımı saklamayı öğrenmiştim.

Film toplantısı

Yapım şirketine vardığımızda bizi girişte karşıladılar. Büyük toplantı salonuna alındım. Yönetmen, senarist, yapımcı ve müzik ekibinden birkaç kişi çoktan yerlerini almıştı.

Demir henüz gelmemişti.

Yapımcı ayağa kalkarak beni karşıladı.

“Vera Hanım, hoş geldiniz.”

“Hoş bulduk.”

“Öncelikle tekrar tebrik ederim. Dün gece gerçekten muhteşemdi.”

“Çok teşekkür ederim.”

Yerime oturdum. Birkaç dakika sonra toplantı salonunun kapısı açıldı.

Demir içeri girdi.

Üzerinde siyah bir gömlek ve koyu renk bir ceket vardı. Saçları geriye doğru şekillendirilmişti. İçeri girer girmez birkaç kişiyle selamlaştı. Sonra gözleri beni buldu.

Kısa bir baş selamı verdi.

Ben de aynı şekilde karşılık verdim.

Yanımdaki boş koltuğa oturdu.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Başka bir şey söylemedik.

Yapımcı toplantıyı başlattı. Önümüzde senaryonun basılı kopyaları vardı. Filmin hikâyesi, karakterlerin geçmişi, çekim takvimi ve mekânlar konuşuldu.

Film, iki insanın yıllar sonra karşılaşmasını ve geçmişte yarım bıraktıkları bir hikâyeyi yeniden yaşamak zorunda kalmalarını anlatıyordu.

Senaryoyu okurken birkaç kez duraksadım.

Bazı sahneler fazlasıyla tanıdık geliyordu.

Yönetmen, karakterlerin arasındaki duygusal gerilimi anlatırken Demir’e döndü.

“Burada ikinizin de birbirinizi hâlâ tanıyor olmanız çok önemli. Yıllar geçmiş olsa bile bir bakışla karşı tarafın ne düşündüğünü anlayabilmelisiniz.”

Demir koltuğunda hafifçe geriye yaslandı.

“Anladım.”

Yönetmen bana döndü.

“Vera?”

“Karakterin geçmişini doğru kurarsak bunu oynamak zor olmayacaktır.”

Demir yanımda hafifçe kıpırdandı.

Toplantı devam etti. Bir süre sonra müzik ekibinden sorumlu kişi önündeki dosyayı açtı.

“Bir de filmin jenerik şarkısı meselesi var.”

Yapımcı gülümsedi.

“Bu konuda özel bir fikrimiz var.”

Ekranda şarkının adı belirdi.

DURUM

Altında iki isim yazıyordu:

Leyla – Gökhan Türkmen

Başımı kaldırdım.

Şarkıyı biliyordum.

Yapımcı konuşmaya devam etti.

“Filmin hikâyesini yalnızca görüntülerle tamamlamak istemiyoruz. Jenerik şarkısının da karakterlerin taşıdığı duyguyu yansıtmasını istiyoruz. Bu nedenle Vera ve Demir’in birlikte seslendirmesini öneriyoruz.”

Bir an sessiz kaldım.

Demir’e dönmedim.

Yapımcı devam etti.

“İkinizin de müzikle ilgili tecrübesi var. Vera zaten profesyonel olarak şarkı söylüyor. Demir’in de sesi bu şarkının erkek vokali için çok uygun. Birlikte çok güzel bir iş çıkaracağımıza inanıyoruz.”

Demir mikrofonunu eline aldı.

“Benim açımdan sorun yok.”

Bütün gözler bana döndü.

Dosyayı kapattım.

“Benim de yok. Sonuçta bu da projenin bir parçası.”

Demir hafifçe başını çevirdi.

“Güzel.”

Müzik ekibinden biri heyecanla konuşmaya başladı.

“Şarkının orijinal duygusunu koruyacağız ama düzenlemeyi biraz daha sinematik hâle getireceğiz. İlk bölümde Vera’nın sesiyle başlayıp, ardından Demir’in vokaliyle genişleyen bir yapı düşünüyoruz. Son bölümde ise iki sesin birleşmesini istiyoruz.”

Yönetmen gülümsedi.

“Bence seyirciyi en çok etkileyecek kısım bu olacak.”

Ben önümdeki dosyaya baktım.

İki sesin birleşmesi…

Bazı şeyler gerçekten de fazla ironikti.

Stüdyo

Toplantıdan sonra müzik ekibiyle birlikte stüdyoya geçtik.

Burası yapım şirketinin alt katındaydı. İçeride büyük bir kayıt odası, ses yalıtımlı duvarlar, mikrofonlar, kulaklıklar ve camın arkasında bir kontrol masası vardı.

Demir benden birkaç dakika sonra içeri girdi.

Müzik yönetmeni ikimize de kulaklıklarımızı uzattı.

“Önce şarkının tamamını bir dinleyelim. Sonra bölümleri ayıracağız.”

Koltuklardan birine oturdum. Demir yanımdaki koltuğa geçti.

Müzik başladığında gözlerimi kapattım.

İlk notalar…

Şarkının duygusu odanın içine yayıldı. Bir zamanlar yalnızca dinleyici olarak duyduğum bir şarkı, şimdi hayatımın en karmaşık insanıyla birlikte söyleyeceğim bir esere dönüşüyordu.

Şarkının ilk bölümünü düşündüm.

Bir insanın karşısındaki kişiye söylemek isteyip de söyleyemediği şeyler…

Birbirine söylenmemiş cümleler, yarım kalmış konuşmalar, cevaplanmamış sorular…

Şarkının içinde bir özlem vardı. Ama yalnızca özlem değildi bu. Biraz kırgınlık, biraz kabulleniş, biraz da insanın kendisine bile itiraf edemediği bir bağlılık…

Gözlerimi açtığımda Demir’in bana baktığını gördüm.

Hemen önümdeki ekrana döndüm.

Müzik bitti.

Müzik yönetmeni konuştu.

“Bence önce bir deneme alalım. Vera, ilk bölümü senin sesinle başlatalım. Demir, sen de ardından gir. Birbirinizi takip etmeye çalışmayın. Kendi duygunuzla söyleyin.”

Ayağa kalktım.

Mikrofonun karşısına geçtim.

Kulaklığımı taktım.

Kayıt başladı.

İlk notalar duyulduğunda derin bir nefes aldım. Şarkıya girdim.

Sesim stüdyonun içinde yükseldi.

Gözlerimi kapatmıştım. Şarkının kelimelerini söylerken aklıma istemeden eski günler geldi. Demir’in yanımda olduğu zamanlar… Birlikte yolculuk ettiğimiz geceler… Sabah uyandığımda onun sesini duyduğum anlar…

Bir zamanlar benim için dünyanın en güvenli yeri olan insan…

Sonra bir fotoğraf.

Bir telefon ekranı.

Bir gecede değişen hayatım.

Sesimin son notası odanın içinde kayboldu.

Demir’in bölümü başladı.

Gözlerimi açmadım.

Onun sesini duydum.

Tok, sakin, biraz pürüzlü…

Her kelimeyi acele etmeden söylüyordu. Şarkının duygusunu abartmıyor, aksine içine saklıyordu. Sanki söylemek istediği her şeyi sesinin gerisinde tutuyordu.

Müzik yönetmeni camın arkasında başını salladı.

Benim bölümüm yeniden başladığında mikrofonu biraz daha yaklaştırdım.

Bu kez gözlerimi açtım.

Camın arkasından beni izleyen müzik ekibine değil, yan tarafta duran Demir’e baktım.

O da bana bakıyordu.

Şarkının ilerleyen kısmında iki ses birbirine yaklaştı. Önce ayrı ayrı duyulan vokallerimiz, son bölümde aynı melodinin üzerinde birleşti.

Birbirimizi bastırmadan.

Birbirimizden kaçmadan.

Sanki yıllardır aynı şarkıyı söylemeyi bekliyormuşuz gibi…

Son nota bittiğinde stüdyoda birkaç saniyelik sessizlik oluştu.

Kimse konuşmadı.

Kulaklığımı yavaşça çıkardım.

Müzik yönetmeni camın arkasından başını uzattı.

“Bir dakika…”

Kontrol odasından çıktı. Elindeki not defterini masaya bıraktı.

“Bunu beklemiyordum.”

Yapımcı gülümsedi.

“Nasıl?”

“İkinizin sesinin bu kadar iyi birleşeceğini düşünmemiştim. Birbirinizin sesini tamamlıyorsunuz. Özellikle son bölüm…”

Cümlesini tamamlamadı.

Yönetmen de stüdyoya girmişti.

“Benim tüylerim diken diken oldu.”

Demir kulaklığını çıkardı.

“Bir kayıt daha alabiliriz.”

Müzik yönetmeni hemen başını salladı.

“Tabii. Ama ilk kayıt çok iyi. Biraz daha çalışırsak gerçekten özel bir şey çıkacak.”

Ben mikrofonun önünden ayrıldım.

“Biraz ara verelim mi?”

“Tabii Vera Hanım.”

Su bardağımı aldım. Birkaç yudum içtim.

Demir yanıma geldi.

“Sesin değişmemiş.”

Ona baktım.

“Seninki de.”

“Daha iyi olabilirdi.”

“Her zamanki gibi kendine fazla yükleniyorsun.”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Beni hâlâ tanıyorsun.”

Bardağı masaya bıraktım.

“Bazı insanları tanımak için aynı hayatı paylaşmak gerekmiyor. Bir kere tanıman yeterli.”

Demir bir süre yüzüme baktı.

“Doğru.”

Müzik yönetmeni bizi yeniden çağırdı.

İkinci kaydı aldık.

Bu kez daha rahattık. Seslerimiz birbirine daha doğal karıştı. Son bölümde göz göze gelmedik. Ama birbirimizin ne zaman gireceğini, ne zaman susacağını, hangi notada diğerine alan bırakacağını biliyorduk.

Kayıt bittiğinde yönetmen gülümsedi.

“Tamam. Aradığımız şey bu.”

Demir bana baktı.

Ben de başımı salladım.

“Güzel oldu.”

Ama içimden geçen başka bir şeydi.

Birlikte söylediğimiz şarkı, yıllardır birbirimize söyleyemediğimiz şeylere benziyordu.

İlk Set Günü

Stüdyodan ayrıldıktan sonra film setine geçtik.

Çekimlerin yapılacağı büyük bir plato hazırlanmıştı. İçeride farklı dekorlar kurulmuş, ışık sistemleri yerleştirilmişti. Kostüm ve makyaj ekipleri kendi alanlarında çalışıyordu.

Beni karşılayan yönetmen yardımcısı çekim programını uzattı.

“Hoş geldiniz Vera Hanım. Bugün önce karakterlerin ayrı ayrı sahnelerini alacağız. Ardından birlikte olduğunuz kısa bir sahnemiz var.”

“Tamam.”

Kostüm odasına geçtim.

İlk sahnem için hazırlanan kıyafetleri giydim. Saç ve makyaj ekibiyle çalıştım. Karakterimin görünüşü, Vera’dan oldukça farklıydı. Daha sade, daha içine kapanık bir kadın olacaktı.

Aynaya baktığımda kendimi tanımakta zorlanmadım ama karakterin ruhuna girmek için birkaç dakika yalnız kalmak istedim.

Telefonumu elime aldım.

Tam o sırada ekran aydınlandı.

Mira Sancaktar arıyor.

Gülümsedim.

Mira’yla uzun zamandır doğru düzgün konuşamamıştık. Okulu nedeniyle İstanbul dışında kalıyordu. Arada mesajlaşıyorduk ama yüz yüze görüşememiştik.

Telefonu açtım.

“Efendim, kayıp kız?”

Karşıdan ses gelmedi.

“Mira?”

Bu kez hafif bir nefes duydum.

Sonra…

“Vera…”

Sesini duyduğum anda yüzümdeki gülümseme kayboldu.

“Mira? Ne oldu?”

Bir süre konuşamadı.

Ardından burnunu çektiğini duydum.

“Ağlıyor musun sen?”

“Yok…”

“Mira, bana yalan söyleme. Ne oldu?”

Bu kez ağlaması daha belirgin hâle geldi.

İçimde bir şey sıkıştı.

“Güzelim, anlat. Neredesin?”

“İstanbul’dayım.”

“Ne zaman geldin?”

“Dün gece.”

“Bana neden haber vermedin?”

“Vera…”

Sesindeki kırılganlık beni endişelendirmişti.

“Tamam, önce sakin ol. Ne oldu?”

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra konuştu.

“Kıvanç…”

Kaşlarımı çattım.

“Kıvanç’a ne oldu?”

“Sevgilisinden ayrılmış.”

Bir an durdum.

“Ne?”

“İdil’den ayrılmış.”

“Ne zaman?”

“Bilmiyorum. Birkaç gün önce.”

Makyaj masasının önündeki sandalyeye oturdum.

“Peki bunun için mi ağlıyorsun?”

Mira burnunu çekti.

“Vera, kızın benden haberi vardı. Kıvanç’la aramızdaki yakınlığı biliyordu. Sürekli benimle ilgili bir şeyler söylüyordu. Kıvanç’ın bana fazla ilgi gösterdiğini düşünüyordu.”

“Peki?”

“Ben de Kıvanç’a bunun doğru olmadığını söyledim. Benim yüzümden aralarının bozulmasını istemedim.”

“Mira, bir dakika. Kıvanç ne dedi?”

“Bana kızdı.”

“Ne dedi?”

“Bunun benimle ilgisi olmadığını, İdil’le zaten uzun zamandır anlaşamadıklarını söyledi. Ama sonra…”

Sesi yeniden titredi.

“Sonra ne oldu?”

“İdil, Kıvanç’a benimle arasında bir şey olup olmadığını sormuş. Kıvanç da ona, benim adımı ağzına almamasını söylemiş.”

Gözlerimi kapattım.

“Anladım.”

“Vera, ben kimsenin ilişkisini bozmak istemedim. Kıvanç benim için çok değerli. Ama böyle olsun istemedim.”

Sesindeki üzüntü beni de üzmüştü.

“Mira, beni dinle. Bir ilişkinin bitmesi için tek bir insanı suçlayamazsın. Kıvanç kendi kararını vermiş. Senin üzerine yıkma.”

“Ama…”

“Hayır, ama yok. Sen Kıvanç’ın hayatında varsın. Çocukluğunuzdan beri birbirinizi tanıyorsunuz. Birinin bundan rahatsız olması senin suçun değil.”

Mira bir süre sustu.

Sonra çok alçak bir sesle sordu:

“Vera, sence Kıvanç bana karşı bir şey hissediyor olabilir mi?”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp ekrana baktım.

İşte şimdi mesele başka bir yere gidiyordu.

“Mira…”

“Bilmiyorum. Bazen bana öyle bakıyor ki… Sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Ben de ne düşüneceğimi bilmiyorum.”

Gülümsedim.

“Sen önce İstanbul’a dönmüşsün, bana haber vermemişsin, sonra da beni böyle bir telefonla arıyorsun. Gerçekten çok ayıp.”

Mira hafifçe güldü. Ağlamasının arasına küçük bir gülüş karıştı.

“Özledim seni.”

“Ben de seni özledim, güzelim.”

“Ne zaman görüşebiliriz?”

“Bugün.”

“Bugün mü?”

“Evet. Şu an setteyim ama işim biter bitmez seni aldırırım.”

“Vera, seni meşgul etmeyeyim.”

“Mira, bir daha böyle konuşursan gelip bizzat seni alırım.”

Güldü.

“Tamam.”

“Bir de ağlamayı bırak. Seni görmek istiyorum, gözlerin şişmiş hâlde değil.”

“Çok kötüsün.”

“Biliyorum.”

Telefonu kapattım.

Bir süre ekrana baktım.

Mira’nın dönüşü güzel bir haberdi. Ama Kıvanç meselesi kafama takılmıştı.

Kıvanç, Mira’yı çocukluğundan beri tanıyordu. Ona karşı her zaman korumacı davranırdı. Fakat son zamanlarda aralarında farklı bir şey olup olmadığını ben de merak etmeye başlamıştım.

Kapı tıklandı.

“Vera Hanım, çekime geçiyoruz.”

Telefonumu çantama koydum.

“Geliyorum.”

İlk sahnelerimizi tamamladıktan sonra Demir’le birlikte oynayacağımız bölüme geçildi.

Sette herkes yerini aldı. Yönetmen bizi sahnenin başlangıç noktasına çağırdı.

“Burada karakterler uzun zaman sonra karşılaşıyor. Birbirlerine söyleyecek çok şeyleri var ama ikisi de konuşmaktan kaçınıyor. Vera, sen önce onu görüyorsun. Demir, sen de onun seni fark ettiğini anlıyorsun ama hemen dönmüyorsun.”

Başımı salladım.

Demir senaryoya göz gezdirdi.

“Tamam.”

Kameralar hazırlandı.

“Motor!”

Sahne başladı.

Ben koridorun ucundan yürüyerek geldim. Demir arkasını dönmüş, pencerenin önünde duruyordu.

Bir an duraksadım.

“Sen…”

Demir yavaşça döndü.

Gözleri yüzümde kaldı.

“Geleceğini söylememiştin.”

“Gelmem gerektiğini düşünmedim.”

“Yine de geldin.”

“Bazı şeyler insanın isteğine kalmıyor.”

Demir’in karakteri bir adım yaklaştı.

“Bunu en iyi sen bilirsin.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Bildiğimi sanıyordum.”

Sahne devam etti.

Birbirimize söylemediğimiz şeyler, cümlelerin arasındaki sessizliklerde duruyordu.

Yönetmen elini kaldırdı.

“Kestik!”

Bir süre bizi izledi.

“Çok iyi. Özellikle son bakış. Bir tekrar daha alalım ama bu kez biraz daha uzun tutalım.”

Demir bana döndü.

“Hazır mısın?”

“Hazırım.”

İkinci çekimde sahne daha da iyi geçti.

Yönetmen memnuniyetle başını salladı.

“Tamamdır. Çok güzel.”

Set ekibi hareketlenirken Demir yanıma yaklaştı.

“Gerçekten iyi oynuyorsun.”

“Sen de fena değilsin.”

“Bu bir iltifat mı?”

“İstersen eleştiri de yapabilirim.”

Güldü.

“Özlemişim.”

Ona baktım.

“Neyi?”

“Seninle böyle konuşmayı.”

Cevap vermedim.

Tam o sırada telefonum titredi.

Mira’dan mesaj gelmişti.

Akşam seni bekliyorum. Ama Kıvanç’a henüz bir şey söylemedim.

Mesajı okuyunca gülümsedim.

Demir göz ucuyla ekrana baktı.

“Mira mı?”

“Evet. Dün İstanbul’a dönmüş.”

Yüzü aydınlandı.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Akşam buluşacağız.”

“Bana neden haber vermedi?”

Güldüm.

“Abicim, bunu bana mı soruyorsun?”

Demir başını iki yana salladı.

“Görür o.”

“Önce bir sarıl da kızcağıza. Sonra sorguya çekersin.”

“Beni tanıyorsun.”

“Maalesef.”

Demir güldü.

“Akşam nerede buluşuyorsunuz?”

“Henüz karar vermedim. Kıvanç’ı da çağıracağım.”

Demir’in yüzündeki ifade değişmedi ama bakışlarında küçük bir hareketlenme oldu.

“Kıvanç da mı?”

“Evet. Neden?”

“Bir şey demedim.”

“İyi.”

Telefonumu çantama koydum.

“Akşam görüşürüz.”

Dört Kişilik Masa

Akşam için Boğaz’a bakan, sakin ve özel bir restoran seçmiştik.

Mekâna ilk ben geldim. İçeri girdiğimde Mira’yı cam kenarındaki masada otururken gördüm.

Beni fark ettiği anda ayağa kalktı.

“VERA!”

Kollarını açarak bana doğru geldi.

Ona sıkıca sarıldım.

“Güzelim benim!”

Mira boynuma sarılmıştı. Bir süre öyle kaldık.

“Çok özledim seni.”

“Ben de seni.”

Biraz geri çekilip yüzüne baktım.

“Bakayım sana.”

Mira gülümsedi.

“Nasılım?”

“Güzelsin. Ama biraz zayıflamışsın.”

“Okul yüzünden.”

“Biraz da kendine dikkat et.”

“Tamam anne.”

Gülerek alnına hafifçe dokundum.

Masaya geçtik. Bir süre okulunu, yaşadığı şehri, arkadaşlarını konuştuk. Mira’nın İstanbul’a dönmüş olması beni gerçekten mutlu etmişti.

“Peki okul ne olacak?” diye sordum.

“Dönem bitene kadar buradayım. Sonra tekrar gitmem gerekecek.”

“En azından biraz birlikte vakit geçiririz.”

Mira başını salladı.

“Ben de onu istiyorum.”

Tam o sırada kapıdan Demir ve Kıvanç içeri girdi.

Kıvanç bizi görünce kollarını açtı.

“Benim iki güzelim!”

Ayağa kalkıp ona sarıldım.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk.”

Ardından Mira’ya döndü.

“Hanımefendi, sonunda teşrif ettiniz.”

Mira gülümsedi.

“Sen de pek özlemiş görünmüyorsun.”

Kıvanç elini göğsüne götürdü.

“Kalbimi kırdın.”

Demir yanıma geldi. Önce bana selam verdi, sonra kardeşinin yanına geçerek saçlarını karıştırdı.

“Ne zaman geldin sen?”

“Dün gece.”

“Bana neden haber vermedin?”

Mira gözlerini devirdi.

“Daha oturur oturmaz başladın.”

“Ben senin abinim.”

“Farkındayım. Unutmak mümkün değil zaten.”

Kıvanç kahkaha attı.

Demir ona baktı.

“Sen de çok gülme.”

“Ben bir şey yapmadım.”

Hep birlikte masaya oturduk.

Garson siparişlerimizi aldıktan sonra sohbet başladı. Mira okulda yaşadıklarını anlatırken Kıvanç araya girip sürekli onu taklit ediyordu.

“Bir de bana profesör gibi konuşuyor. Sanki iki yıl değil, yirmi yıl okumuş.”

Mira peçetesini ona doğru fırlattı.

“Sen konuşma!”

“Bak, şiddete başvuruyor.”

Gülmeye başladım.

Demir kardeşini izlerken yüzündeki sert ifade yumuşamıştı. Uzun zamandır görmediği için mutlu olduğu belliydi.

Bir süre sonra Mira bana döndü.

“Vera, bu arada Kıvanç’ın ayrıldığını duydun mu?”

Kıvanç’ın eli bardağına giderken durdu.

Demir başını kaldırdı.

“Ne ayrılığı?”

Kıvanç gözlerini kapattı.

“Harika. Başladık.”

Mira devam etti.

“İdil’den ayrılmış.”

Demir Kıvanç’a döndü.

“Doğru mu?”

Kıvanç omuz silkti.

“Evet.”

“Ne zaman?”

“Birkaç gün oldu.”

Demir kısa bir süre onu izledi.

“Bir sorun mu vardı?”

Kıvanç rahatça arkasına yaslandı.

“Yürümüyordu. Bitti.”

Mira masadaki peçeteyle oynuyordu.

Ben bunu fark ettim.

“Peki,” dedim. “Mira’nın bunda bir payı var mı?”

Kıvanç başını bana çevirdi.

“Vera…”

Mira hemen araya girdi.

“Benim yüzümden ayrıldığını düşünüyorum.”

Demir’in bakışları kardeşine döndü.

“Nasıl yani?”

Mira derin bir nefes aldı.

“İdil benimle ilgili sürekli bir şeyler söylüyordu. Kıvanç’ın bana fazla yakın davrandığını düşünüyordu. Ben de bu yüzden aralarının bozulmasını istemedim.”

Kıvanç bardağını masaya bıraktı.

“Mira, bu konuyu konuşmuştuk.”

“Evet ama…”

“Seninle ilgisi yok.”

Mira sustu.

Demir ikisinin arasında gidip gelen bakışlarını fark etmişti.

“Kıvanç, sen ne demek istiyorsun?”

Kıvanç hafifçe gülümsedi.

“Ne demek istediğimi gayet iyi anladın.”

Demir kaşlarını çattı.

“Kıvanç.”

“Demir, bir şey yok. İdil’le anlaşamıyorduk. Ayrıldık. Bu kadar.”

Mira gözlerini masaya indirdi.

Ben ikisini izliyordum.

Kıvanç’ın Mira’ya bakışları alıştığım bakışlardan biraz farklıydı. Mira konuştuğunda onu dikkatle dinliyor, biri sözünü kestiğinde hemen ona dönüyordu.

Demir de bunu fark etmiş olmalıydı.

Kısa bir sessizlikten sonra kardeşine döndü.

“Sen ne zamana kadar İstanbul’dasın?”

“Dönem bitene kadar.”

“Güzel. Eve geliyorsun.”

Mira güldü.

“Abicim, daha yeni geldim. Biraz nefes alayım.”

“Eve geliyorsun dedim.”

Kıvanç araya girdi.

“Bırak kız biraz özgür yaşasın.”

Demir ona döndü.

“Sen kendi hayatını düzene sok önce.”

Kıvanç kahkaha attı.

“Benim hayatım gayet düzenli.”

Mira başını kaldırdı.

“Öyle mi?”

Kıvanç ona baktı.

“Öyle.”

“Emin misin?”

Kıvanç bir an durdu.

Ben gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Demir ise ikisinin arasında dönen bu konuşmayı dikkatle izliyordu.

Bir süre sonra sohbet yeniden eski neşesine döndü. Mira okuldan, Kıvanç işlerden, Demir çekimlerden bahsetti. Ben de film setindeki ilk günümü anlattım.

Mira heyecanla bana döndü.

“Şarkı meselesi ne oldu?”

“Başladık.”

“Nasıl?”

“Güzel.”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Güzel mi? Dün gece bütün internet Vera’yla Demir’i konuşuyordu. Şimdi bir de düet geliyor.”

Demir bardağını eline aldı.

“İşimiz bu.”

Mira gülümsedi.

“Ben şarkıyı merak ettim.”

“Durum,” dedim.

Mira’nın gözleri büyüdü.

“Gerçekten mi? Çok güzel seçim.”

Başımı salladım.

“İlk kaydı aldık bugün.”

“Birlikte mi?”

“Evet.”

Mira Demir’e baktı.

“Abi, sen gerçekten şarkı mı söyledin?”

Demir gülümsedi.

“Evet.”

“Ben bunu dinleyeceğim.”

“Dinlersin.”

Kıvanç hemen araya girdi.

“Ben de dinleyeceğim. Hatta klipte oynarım.”

“Sen önce bir sus,” dedim.

Hepimiz güldük.

Kapının Önünde

Yemek bitmiş, hesabı ödemiştik. Mekândan çıkmak için kapıya yöneldik.

Kapı açıldığı anda flaşlar patladı.

Bir anda onlarca kamera önümüzde belirdi.

“Vera Hanım!”

“Demir Bey!”

“Mira Hanım, İstanbul’a geri mi döndünüz?”

“Kıvanç Bey, özel hayatınızda yeni bir gelişme var mı?”

Dört kişi bir anda gazetecilerin arasında kalmıştık.

Serkan ve diğer güvenlik görevlileri hızla yanımıza geldi.

Demir hemen Mira’nın yanına geçti. Bir kolunu kardeşinin arkasına koyarak kalabalığın arasından çıkmasına yardımcı oldu.

“Mira, yanıma gel.”

Mira abisinin yanına geçti.

Kıvanç da diğer tarafta yürüyordu.

Benim önüme birkaç mikrofon uzatıldı.

“Vera Hanım, Demir Bey’le yeniden birlikte misiniz?”

“Dört yıl sonra aynı filmde buluşmanız eski ilişkinizin yeniden başlayacağı anlamına mı geliyor?”

“Dün geceki ödül töreninde Demir Bey’in size bakışları çok konuşuldu. Aranızda yeniden bir şeyler mi var?”

Bir gazeteci daha araya girdi.

“Vera Hanım, bu akşamki buluşmanız özel miydi?”

Durup gazetecilere baktım.

Yüzümde sakin bir gülümseme vardı.

“Arkadaşlar, bu akşam arkadaşlarımızla yemek yedik. Aynı zamanda film projemizle ilgili iş görüşmelerimiz de var. Dolayısıyla tamamen iş ve arkadaşlık çerçevesinde bir buluşmaydı. Herkese iyi akşamlar.”

Tam yürümeye başlayacaktım ki başka bir gazeteci seslendi.

“Peki Demir Bey’le aranızda yeniden bir şeyler olabilir mi?”

Gülümsememi bozmadım.

“İyi akşamlar dedim, değil mi?”

Kameraların önünden geçip araca yöneldim.

Demir, Mira’yı diğer araca bindirdi. Kıvanç da benim bulunduğum aracın kapısını açtı.

“Buyurun hanımefendi.”

“Teşekkür ederim.”

Araca bindim.

Camdan dışarı baktığımda Demir’in hâlâ gazetecilerin arasında olduğunu gördüm. Birkaç soruya kısa cevap verdi. Sonra kardeşinin aracına doğru yürüdü.

Telefonum titredi.

Mira’dan mesaj gelmişti.

Bu gece için teşekkür ederim. Seni çok özlemişim.

Gülümsedim.

Ben de seni. Yarın görüşürüz.

Telefonu kapattım.

Kıvanç yanımda oturuyordu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra bana döndü.

“Bu arada…”

“Ne?”

“Mira’yla konuşmuşsun.”

Ona baktım.

“Evet.”

“Ne anlatmış?”

Gülümsedim.

“Seninle ilgili.”

Kıvanç başını koltuğa yasladı.

“Harika.”

“İdil meselesini anlattı.”

“Vera…”

“Ne var? Ben sordum, o anlattı.”

Kıvanç camdan dışarı baktı.

“İdil’le aramızda bir şey kalmamıştı zaten.”

“Peki Mira?”

Başını bana çevirdi.

“Ne olmuş Mira’ya?”

Gülümsedim.

“Hiç.”

“Vera.”

“Efendim?”

“Başlama.”

Kahkaha attım.

“Ben hiçbir şey yapmıyorum. Sadece soruyorum.”

Kıvanç başını iki yana salladı.

“Sen gerçekten tehlikeli bir kadınsın.”

“Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.”

O gece eve döndüğümde yorgunluğumu hissettim. Ayakkabılarımı çıkarıp yatağın kenarına oturdum.

Telefonumu elime aldım.

Sosyal medyada yine yeni paylaşımlar vardı.

VERA VE DEMİR’İN JENERİK DÜETİ!

İLK KAYIT TAMAMLANDI!

DÖRT YIL SONRA AYNI ŞARKIDA BULUŞTULAR!

Bir paylaşımda stüdyoda çekilmiş fotoğrafımız vardı. Ben mikrofonun başındaydım. Demir birkaç adım gerimde duruyordu. Fotoğrafta birbirimize bakıyorduk.

Bir süre ekrana baktım.

Sonra telefonumu kapattım.

Tam uyumak üzereydim ki mesaj geldi.

Demir’den.

Bugünkü kayıt güzeldi.

Mesajı okudum.

Birkaç saniye düşündüm.

Evet, güzeldi.

Cevabı hemen geldi.

Yarın tekrar çalışacağız.

Biliyorum.

Bir süre yazıyor işareti göründü.

Sonra kayboldu.

Ardından yeni bir mesaj geldi.

İyi geceler, Vera.

Ekrana baktım.

İyi geceler, Demir.

Telefonu komodinin üzerine bıraktım.

Gözlerimi kapattım.

Bugün aynı şarkıyı söylemiştik.

Aynı melodide buluşmuş, aynı notalarda birbirimize eşlik etmiştik.

Ama şarkı bittiğinde hiçbir şey değişmemişti.

Ben hâlâ dört yıl önceki o gecenin kırgınlığını taşıyordum.

O hâlâ söyleyemediği şeyleri içinde tutuyordu.

Belki de en kötüsü buydu.

Birbirimizin sesini hâlâ bu kadar iyi tanıyorduk.

Ama birbirimize ne söyleyeceğimizi bilmiyorduk.

Ve bazı şarkılar, insanın en çok unuttuğunu sandığı kişiyi yeniden hatırlatıyordu.

O gece, Demir Sancaktar’la aynı şarkıda buluştum.

Ama kalbim, onunla aynı yerde buluşmaya henüz hazır değildi.