Karşı Karşıya

Bazı geceler vardır.

Daha başlamadan nasıl biteceğini merak edersin. İçinde bir şeylerin değişeceğini hissedersin ama neyin değişeceğini kestiremezsin.

O gece de öyleydi.

Çırağan Sarayı’nın önünde kurulan kırmızı halı, akşam saatlerinden itibaren davetlilerle dolmaya başlamıştı. Uluslararası oyuncular, müzisyenler, moda dünyasının tanınmış isimleri, yapımcılar ve iş insanları…

İstanbul uzun zamandır böyle bir geceye ev sahipliği yapmamıştı.

Ve gecenin en çok konuşulan isimlerinden ikisi bendim.

Vera Karahan.

Johnny Depp.

Otel odasında aynanın karşısında otururken Derya son kez elbisemin arkasını kontrol ediyordu.

Üzerimde siyah değil, koyu bordo tonlarında, vücudumu zarifçe saran, derin sırt dekolteli bir elbise vardı. Eteği yere kadar uzanıyor, yürüdükçe kumaşın üzerindeki ince işlemeler ışığı yakalıyordu. Ön kısmındaki kesim oldukça iddialıydı ama elbisenin bütününde zarif bir denge vardı.

Saçlarım açık bırakılmış, büyük dalgalar hâlinde omuzlarıma dökülmüştü. Makyajımda gözlerim belirgindi. Dudaklarımda ise elbisemin tonuna yakın koyu bir renk vardı.

Kulağıma uzun, ince pırlanta küpeler takılmıştı.

Son olarak parfümümü sıktım.

Derya aynadan bana baktı.

“Hazır mısın?”

“Hazırım.”

“Bu gece çok konuşulacaksın.”

Gülümsedim.

“Buna alışığım.”

Derya güldü.

“Biliyorum. Ama bu gece biraz daha farklı.”

Tam o sırada kapı çaldı.

Serkan kapıyı açtı.

Johnny içeri girdiğinde üzerindeki siyah takım elbiseyle oldukça şık görünüyordu. Ceketinin içine siyah gömlek giymiş, boynuna ince bir aksesuar takmıştı. Saçları her zamanki gibi hafif dağınıktı.

Beni gördüğünde durdu.

Bakışları birkaç saniye üzerimde gezindi.

“Wow.”

Başımı hafifçe yana eğdim.

“Yine mi?”

Johnny gülümsedi.

“You’re making this very difficult for me.” (İşimi benim için oldukça zorlaştırıyorsun.)

“Ne açıdan?”

“I’m trying to find the right words.” (Doğru kelimeleri bulmaya çalışıyorum.)

Gülümsemem büyüdü.

“Bulabildin mi?”

“Not yet.” (Henüz değil.)

Derya araya girdi.

“İkiniz de çok tatlısınız ama araç bekliyor.”

Johnny elini bana uzattı.

“Shall we?” (Gidelim mi?)

Elini tuttum.

“Gidelim.”

Çırağan Sarayı’na yaklaştığımızda araçların oluşturduğu uzun kuyruğu gördüm.

Kırmızı halının iki tarafı gazetecilerle, fotoğrafçılarla ve hayranlarla doluydu. Bariyerlerin arkasında insanlar telefonlarını kaldırmış, davetlilerin gelişini bekliyordu.

Araç kapımız açılmadan önce Serkan dışarı çıktı. Güvenlik ekibi çevreyi kontrol etti.

Sonra Johnny indi.

Bir anda flaşlar patlamaya başladı.

“JOHNNY!”

“JOHNNY DEPP!”

“WELCOME TO TURKEY!”

“JOHNNY, LOOK HERE!”

Johnny gülümseyerek gazetecilere döndü. Birkaç fotoğraf çektirdi, el salladı.

Ardından bana elini uzattı.

Arabadan indiğim anda sesler daha da yükseldi.

“VERA!”

“VERA KARAHAN!”

“HOŞ GELDİNİZ!”

“VERA, BURAYA BAKAR MISINIZ?”

Kırmızı halıya adım attım.

Fotoğraf makinelerinin flaşları yüzüme vururken Johnny yanımda duruyordu. Birkaç saniye birlikte poz verdik. Sonra fotoğrafçılar ayrı ayrı görüntülerimizi almak istedi.

Johnny elini belime koydu.

Ben de başımı hafifçe ona çevirdim.

Flaşlar peş peşe patladı.

“Biraz daha yakınlaşabilir misiniz?”

Johnny kulağıma eğildi.

“They’re never going to let us leave.” (Bizi buradan asla bırakmayacaklar.)

Gülerek ona baktım.

“Alışman gerekecek.”

“I’m beginning to understand.” (Yavaş yavaş anlamaya başlıyorum.)

Gazeteciler sorulara başladı.

“Vera Hanım, İstanbul’a yeniden hoş geldiniz. Nasıl hissediyorsunuz?”

“Çok güzel hissediyorum. İstanbul’u ve burada olmayı gerçekten özlemişim.”

“Dior reklamınız Türkiye’de büyük ses getirdi. Johnny Bey’le aranızdaki uyum da çok konuşuldu. Birlikte çalışmaya devam edecek misiniz?”

“Dior kampanyası bizim için çok keyifli bir işti. Şu anda film projemiz de devam ediyor. İleride neler olacağını hep birlikte göreceğiz.”

Bir başka gazeteci Johnny’ye döndü.

“Johnny, Vera’yla çalışmak nasıldı?”

Johnny gülümsedi.

“She’s incredibly talented. And she’s a lot of fun to work with.” (İnanılmaz yetenekli. Birlikte çalışması da çok keyifli.)

Gazeteciler gülümseyerek birbirlerine baktı.

“Vera’yı İstanbul’da daha fazla görecek miyiz?”

Johnny cevap vermeden önce bana baktı.

“I hope so.” (Umarım.)

Gülümsedim.

“Ben de umuyorum.”

Röportajların ardından sarayın girişine doğru ilerledik.

İçeri girdiğimizde büyük salonun ihtişamı karşısında bir an durdum. Yüksek tavanlardan sarkan avizeler, uzun masalar, büyük çiçek aranjmanları ve sahnenin arkasındaki dev ekran…

Her şey kusursuz hazırlanmıştı.

Derya yanımıza geldi.

“Masalar belli oldu. Sizi ön tarafta ağırlayacaklar.”

“Kimlerle?”

Derya elindeki listeye baktı.

“Johnny, sen, Kuzey Arman, birkaç yapımcı… Bir de…”

Cümlesinin devamını getirmedi.

Gözlerimi ona çevirdim.

“Bir de?”

“Demir Sancaktar.”

Yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.

“Anladım.”

Johnny bana baktı.

“Everything okay?” (Her şey yolunda mı?)

“Evet.”

Derya bizi masaya götürmek için öne geçti.

Ve birkaç dakika sonra onu gördüm.

Demir salonun diğer tarafında, Baran’la konuşuyordu.

Üzerinde siyah, kusursuz kesimli bir takım elbise vardı. İçine giydiği gömleğin yakası açıktı. Saçları geriye doğru taranmış, bileğinde sade ama pahalı bir saat vardı.

Her zamanki gibi dikkat çekiyordu.

Ama bu kez farklı bir şey vardı.

Onu dört yıldır tanımıyormuşum gibi davranmak istesem de bakışlarını üzerimde hissettiğim anda vücudumun verdiği tepkiyi engelleyemedim.

Başını çevirdi.

Gözlerimiz buluştu.

Bir saniye.

İki saniye.

Dört yılın içinden geçip gelen o tanıdık bakış…

Demir’in yüzünde en ufak bir gülümseme yoktu.

Bakışları önce yüzümde, sonra elbisemde, ardından yanımdaki Johnny’de durdu.

Çenesindeki kas belirginleşti.

Elindeki kadehi masaya bıraktı.

Ben ise bakışlarımı ondan çekip yürümeye devam ettim.

Johnny hafifçe bana eğildi.

“Is that him?” (O mu?)

Ona baktım.

“Evet.”

Johnny bir an karşı tarafa baktı.

“Understood.” (Anladım.)

Başka bir şey sormadı.

Masamıza ulaştığımızda Kuzey çoktan yerini almıştı.

Beni görür görmez ayağa kalktı.

“İşte İstanbul’un kayıp kraliçesi!”

Gülerek ona sarıldım.

“Özlemişim seni.”

“Ben de. Ama sanırım bu gece biraz fazla ilgi göreceğiz.”

Johnny’yle tokalaştı.

“Good to see you again.” (Seni yeniden görmek güzel.)

“You too.” (Benim için de.)

Kuzey bana dönüp fısıldadı.

“Bu gece olay çıkacak.”

“Sen de mi başladın?”

“Ben hiçbir şey demedim.”

Gülerek sandalyeme oturdum.

Johnny yanımdaki koltuğa geçti.

Tam o sırada masanın diğer tarafından bir ses duyuldu.

“Vera.”

Başımı kaldırdım.

Demir.

Karşımda duruyordu.

Bir elini pantolonunun cebine koymuş, diğerini sandalyenin arkasına bırakmıştı.

Bakışları doğrudan üzerimdeydi.

“Demir.”

Gözleri bir an yüzümde kaldı.

“Hoş geldin.”

“Teşekkür ederim.”

Aramızdaki sessizlik uzamadan Johnny ayağa kalktı.

Demir’e elini uzattı.

“Johnny Depp.”

Demir elini sıktı.

“Demir Sancaktar.”

İki adam birbirlerinin gözlerine baktı.

Johnny’nin yüzünde sakin bir ifade vardı.

Demir’in ise…

Demir’in bakışlarında ne düşündüğünü anlamayı zorlaştıran o soğuk ifade.

“Türkiye’ye hoş geldiniz,” dedi Demir.

“Thank you. It’s a beautiful city.” (Teşekkür ederim. Güzel bir şehir.)

“Umarım keyifli vakit geçirirsiniz.”

Johnny gülümsedi.

“I’m sure I will.” (Eminim geçireceğim.)

Demir’in bakışları yeniden bana döndü.

“Güzel görünüyorsun.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Teşekkür ederim.”

Demir başını hafifçe eğdi.

“Birazdan görüşürüz.”

Cevap vermedim.

Arkasını dönüp kendi masasına doğru ilerledi.

Johnny yeniden oturdu.

Bana bakmadı, herhangi bir soru da sormadı.

Yalnızca su bardağını alıp küçük bir yudum içti.

Ben ise peçetemi dizlerimin üzerine yerleştirirken içimden tek bir şey geçirdim.

Demir Sancaktar’la aynı salondaydım.

Ve gece daha yeni başlıyordu.

Program başladığında salonun ışıkları yavaşça kısıldı.

Sunucu sahneye çıktı. Konukları selamladıktan sonra gecenin açılış konuşmasını yaptı. Ardından müzik dünyasından birkaç isim sahneye davet edildi.

Biz de masamızda oturup programı izliyorduk.

Johnny zaman zaman kulağıma eğilip bir şeyler söylüyor, ben de ona sahnede anlatılanları tercüme ediyordum.

Bir ara Kuzey araya girdi.

“Johnny, Vera’nın Türkiye’deki şöhretini gördün mü?”

Johnny bana baktı.

“I’m starting to.” (Yeni yeni görüyorum.)

Kuzey güldü.

“Daha hiçbir şey görmedin.”

“Beni korkutuyorsun.”

“İyi yapıyorum.”

Masada kahkahalar yükseldi.

Bir süre sonra sunucu, gecenin özel konuklarından bahsetmeye başladı.

“Bu gece aramızda yalnızca Türkiye’nin değil, dünyanın da yakından tanıdığı isimler var. Özellikle son dönemde uluslararası projeleriyle adından söz ettiren Vera Karahan ve Johnny Depp’i ağırlamaktan mutluluk duyuyoruz.”

Salondan alkış yükseldi.

Kameralar masamıza döndü.

Johnny el salladı.

Ben de gülümsedim.

Ancak ekran bir sonraki masaya geçtiğinde Demir’in görüntüsü belirdi.

Sunucu onun da adını anons etti.

“Uluslararası başarılarıyla ülkemizi temsil eden başarılı oyuncu Demir Sancaktar da bu gece aramızda.”

Alkışlar yükseldi.

Demir yalnızca başını hafifçe eğdi.

Kameranın görüntüsü masasında birkaç saniye kaldı.

Sonra yeniden sahneye döndü.

Johnny kulağıma eğildi.

“Quite a famous man.” (Oldukça ünlü bir adammış.)

“Öyle.”

“Do you two work together?” (İkiniz birlikte çalışıyor musunuz?)

“Evet. Bir film projemiz var.”

Johnny başını salladı.

“Interesting.” (İlginç.)

Konuşma orada bitti.

Gecenin ilerleyen saatlerinde yemek servisi başladı.

Johnny benimle sohbet ederken bir ara elimi tuttu. Parmaklarını parmaklarımın arasına geçirdi.

Bu hareketi fark etmemiş gibi davranmadım.

Elimi çekmedim.

Karşı masadan bir flaş patladı.

Fotoğrafçılardan biri bizi çekiyordu.

Kuzey bunu fark edip gülümsedi.

“Yarın manşetler hazır.”

Gözlerimi devirdim.

“Biraz rahat bırakın beni.”

Johnny bana döndü.

“What’s happening?” (Ne oluyor?)

“Yarın gazetelerde olacağımızı söylüyor.”

Johnny güldü.

“That’s nothing new.” (Bu yeni bir şey değil.)

Kuzey başını salladı.

“Alışmış.”

Ben de gülümsedim.

Ancak gözüm istemsizce salonun diğer tarafına kaydı.

Demir bizi izliyordu.

Kadehini elinde tutuyor, başını hafifçe yana çevirmişti. Yanında Baran vardı. Kıvanç da masalarına yeni gelmişti.

Demir’in bakışları bir anlığına Johnny’nin elimde tuttuğu eline indi.

Sonra gözlerime çıktı.

Ben de ona baktım.

Bu kez bakışlarımı kaçırmadım.

Demir kadehini dudaklarına götürdü.

Bir yudum aldı.

Sonra Kıvanç’a döndü.

Kıvanç bir şey söylemiş olmalıydı; Demir’in yüzündeki ifade biraz daha sertleşti.

Ben yeniden Johnny’ye döndüm.

“Yemeğin nasıl?”

“Perfect.” (Mükemmel.)

“Güzel.”

Johnny elimi hafifçe sıktı.

“Just like the company.” (Yanımdaki kişi gibi.)

Gülümsedim.

“Çok konuşuyorsun.”

“Only when I’m happy.” (Yalnızca mutlu olduğumda.)

Başımı hafifçe yana eğdim.

“Öyleyse konuşmaya devam et.”

Johnny güldü.

Yemekten sonra sunucu, gecenin özel konuklarını kısa bir sohbet için sahneye davet etti.

Önce Johnny ve ben çağrıldık.

Salondan alkışlar yükseldi.

Johnny ayağa kalktı, bana elini uzattı. Elini tutarak sahneye çıktım.

Sunucu bizi karşıladı.

“Öncelikle ikinize de hoş geldiniz. Dior kampanyanız gerçekten çok konuşuldu. Türkiye’de reklamın yayımlandığı gece sosyal medyada neredeyse bütün gündem sizin üzerinizdeydi.”

Gülümsedim.

“Bunu görmek bizi çok mutlu etti. Gerçekten çok keyifli bir çalışmaydı.”

Sunucu Johnny’ye döndü.

“Johnny, Vera’yla çalışmak nasıldı?”

Johnny mikrofonu aldı.

“She is a wonderful actress. Very professional, very focused, and she has a great sense of humor.” (Harika bir oyuncu. Çok profesyonel, çok disiplinli ve harika bir mizah anlayışı var.)

Sunucu bana döndü.

“Peki Vera, siz Johnny’yle çalışırken nasıl hissettiniz?”

“Çok rahat bir çalışma ortamımız vardı. Birbirimizi dinledik, fikirlerimizi paylaştık. Bence ortaya çıkan işin bu kadar başarılı olmasının sebeplerinden biri de buydu.”

Sunucu gülümsedi.

“Peki reklamın son sahnesi… Aranızdaki tutku gerçekten çok konuşuldu. O sahneyi çekmek zor muydu?”

Johnny bana baktı.

“Not really.” (Pek sayılmaz.)

Gülerek ona döndüm.

“Benim için de zor değildi. Çünkü reklamın konsepti buydu. Birbirine çekilen iki insanı anlatıyorduk.”

Sunucu hafifçe gülümsedi.

“Peki kamera kapandıktan sonra da bu kimya devam etti mi?”

Salondan kahkahalar yükseldi.

Johnny bana baktı.

Ben de gülümsedim.

“Bence bu soruyu Johnny’ye sormalısınız.”

Johnny mikrofonu kaldırdı.

“I think we got along very well.” (Bence birbirimizle oldukça iyi anlaştık.)

Sunucu gülerek başını salladı.

“Bu cevabı biraz daha açabilir miyiz?”

Johnny kısa bir süre düşündü.

“She’s great company. That’s all I’ll say for now.” (Onunla vakit geçirmek çok güzel. Şimdilik söyleyeceğim tek şey bu.)

Salondan alkış yükseldi.

Ben de gülümsedim.

“Bence oldukça diplomatik bir cevap verdi.”

Sunucu kahkaha attı.

“Anladığım kadarıyla bu ikiliyi yeniden birlikte göreceğiz.”

Johnny başını salladı.

“I certainly hope so.” (Kesinlikle öyle olmasını umuyorum.)

Sahneden indiğimizde alkışlar devam ediyordu.

Johnny elini belime koyarak masamıza kadar eşlik etti.

Yerimize oturduğumuzda telefonumun titrediğini fark ettim.

Ekranda bir mesaj vardı.

Demir: Eğleniyorsun.

Mesajı okudum.

Cevap yazmadım.

Bir süre sonra ikinci mesaj geldi.

Demir: Benimle konuşmaktan kaçıyorsun.

Gözlerimi devirdim.

Telefonu masaya bıraktım.

Johnny bana döndü.

“Everything all right?” (Her şey yolunda mı?)

“Evet. Sadece telefon.”

Johnny başını salladı.

Beni sorgulamadı.

Ama karşı masadan Demir’in bakışlarını yeniden üzerimde hissettim.

Gecenin ilerleyen saatlerinde sahnede müzik başladı.

Davetlilerin bir kısmı dans etmek için piste yöneldi. Johnny ayağa kalkıp bana elini uzattı.

“Would you like to dance?” (Dans etmek ister misin?)

Gülümsedim.

“Olur.”

Elini tuttum.

Piste çıktığımızda müzik yavaş bir ritme dönmüştü. Johnny bir elini belime yerleştirdi, diğer elim onun elindeydi.

Birlikte hareket etmeye başladık.

Başımı hafifçe omzuna yaklaştırdım.

“Do you like Istanbul?” (İstanbul’u sevdin mi?)

Johnny başını eğdi.

“I’m beginning to fall in love with it.” (Ona âşık olmaya başlıyorum.)

“Şehre mi?”

Johnny gülümsedi.

“Mostly.” (Çoğunlukla.)

Güldüm.

“Çok tehlikeli cevaplar veriyorsun.”

“I’m not afraid of dangerous questions.” (Tehlikeli sorulardan korkmam.)

Başımı hafifçe kaldırdım.

“Ben de.”

Müzik devam ederken Johnny beni yavaşça döndürdü. Elim yeniden omzuna yerleşti.

Pistin kenarında birkaç kişi fotoğraf çekiyordu.

Ama ben bu kez kameraları düşünmüyordum.

Sadece müziği ve yanımdaki adamı hissediyordum.

Dans sona erdiğinde Johnny elimi bırakmadı.

“Thank you.” (Teşekkür ederim.)

“Ben teşekkür ederim.”

Birlikte pistten ayrıldık.

Tam masamıza dönecekken arkamızdan bir ses geldi.

“Vera.”

Durdum.

Demir.

Johnny de durdu.

Yavaşça arkamı döndüm.

Demir birkaç adım uzağımızda duruyordu. Ellerini pantolonunun cebine koymuştu.

“Bir dakika konuşabilir miyiz?”

Johnny bana baktı.

İfadesi sakindi.

“Would you like me to wait?” (Beklememi ister misin?)

Başımı salladım.

“Please.” (Lütfen.)

Johnny masamıza doğru ilerledi.

Demir’in bakışları onun arkasından kısa bir süre gitti.

Sonra bana döndü.

“Güzel vakit geçiriyorsun.”

“Evet.”

“Belli.”

“İyi vakit geçirmek suç değil.”

Demir’in çenesi hafifçe kasıldı.

“Benimle konuşmak için bir dakikan yok ama onunla bütün gece dans edebiliyorsun.”

Gözlerimi kıstım.

“Demir, gerçekten bunu mu konuşacağız?”

“Ne konuşmamı bekliyorsun?”

“Hiçbir şey. Çünkü sana açıklama yapmak zorunda değilim.”

Bir adım yaklaştı.

“Bunu biliyorum.”

“Öyleyse?”

Demir gözlerimin içine baktı.

“Bana bakarken hâlâ aynı şeyi hissediyor musun?”

Bir an sustum.

Bu soruyu beklemiyordum.

Ama yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.

“Ne hissettiğimi neden merak ediyorsun?”

“Cevabını biliyorum.”

Kısa bir gülümseme belirdi yüzümde.

“Sen hâlâ her şeyi bildiğini sanıyorsun.”

Demir’in bakışları sertleşti.

“Beni tanıyorsun, Vera.”

“Evet. Tanıyorum.”

“Öyleyse yalan söyleme.”

Bir adım geri çekildim.

“Ben sana yalan söylemiyorum. Ama sen benim hayatımda hâlâ söz sahibi olduğunu sanıyorsun.”

Demir birkaç saniye sustu.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Johnny’yle mutlu musun?”

Bu kez cevap vermeden önce gözlerinin içine baktım.

“Şu an mutluyum.”

Demir’in yüzünde belli belirsiz bir değişiklik oldu.

“Anladım.”

“Anlamışsındır.”

Arkamı dönmek üzereydim ki sesi yeniden duyuldu.

“Vera.”

Durdum.

“Ne?”

“Bu gece bitmedi.”

Ona döndüm.

“Benim için bitti.”

Ve Johnny’nin yanına geri döndüm.

Masaya oturduğumda Johnny bana baktı.

“Everything okay?” (Her şey yolunda mı?)

“Evet.”

Bir süre yüzümü inceledi.

“Are you sure?” (Emin misin?)

Gülümsedim.

“Evet Johnny. Eminim.”

Elini masanın üzerinde benimkine yaklaştırdı.

Parmaklarım onun eline değdi.

O sırada Kuzey yanımıza geldi.

“Vera, biraz hava alalım mı?”

“Olur.”

Johnny’ye döndüm.

“Birazdan geliyorum.”

“Take your time.” (Acele etme.)

Kuzey’le salonun dışındaki terasa çıktık.

Boğaz’ın üzerinde hafif bir rüzgâr vardı. İçerideki müzik dışarıya kadar ulaşıyor, sarayın bahçesindeki ışıklar denizin üzerinde küçük yansımalar oluşturuyordu.

Kuzey korkuluklara yaslandı.

“Nasıl hissediyorsun?”

“İyiyim.”

“Demir’le konuştun.”

“Evet.”

“Ne söyledi?”

Ona baktım.

“Ne söylemesini bekliyorsun?”

Kuzey omuz silkti.

“Bilmiyorum. Ama gözünü senden ayırmıyor.”

Gülümsedim.

“Bırak baksın.”

Kuzey güldü.

“Sen de hiç değişmemişsin.”

“Bazı şeyler değişmez.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Kuzey bana döndü.

“Johnny’yle aranız nasıl?”

“İyi.”

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

Kuzey başını salladı.

“Güzel. Mutlu olmanı isterim.”

Ona gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Kuzey’in bakışlarında bir anlığına farklı bir şey gördüm. Söylemek isteyip de söylemediği bir cümle vardı sanki.

Ama o cümleyi kendine sakladı.

“İçeri dönelim. Yoksa Johnny seni kaçırdığımı düşünecek.”

Kahkaha attım.

“Bırak düşünsün.”

Birlikte içeri girdik.

Gece sona ererken davetliler yavaş yavaş salondan ayrılmaya başladı.

Johnny ceketini aldı.

“Ready to go?” (Gitmeye hazır mısın?)

“Evet.”

Serkan çoktan aracın hazırlanmasını istemişti.

Kapıya doğru ilerlerken arkamdan bir ses duydum.

“Vera.”

Bu kez dönmedim.

Demir yanımıza kadar gelmişti.

Johnny de durdu.

Demir bana baktı.

“Yarın konuşacağız.”

Yorgun bir nefes verdim.

“Demir, yarın da konuşmak istemezsem?”

Demir’in gözleri bir an Johnny’ye kaydı.

Sonra yeniden bana döndü.

“İstemeyeceğini sanmıyorum.”

Gözlerimi kıstım.

“Beni hâlâ tanıdığını düşünüyorsun.”

“Yanılıyor muyum?”

“Bunu zaman gösterecek.”

Johnny elini sırtımın alt kısmına yerleştirdi.

“Shall we?” (Gidelim mi?)

“Gidelim.”

Demir’in önünden geçtik.

Bir anlığına göz göze geldik.

Bu kez bakışlarında yalnızca kıskançlık yoktu.

Öfke de vardı.

Ama en çok, kontrol edemediği bir şeyin ağırlığı hissediliyordu.

Arabaya bindiğimizde Johnny yanıma oturdu.

Kapı kapandı.

Araç hareket etti.

Birkaç dakika boyunca konuşmadık.

Sonra Johnny elimi tuttu.

“Long night.” (Uzun bir geceydi.)

Gülümsedim.

“Gerçekten.”

“Do you want to talk about it?” (Bunun hakkında konuşmak ister misin?)

Başımı iki yana salladım.

“Bu gece değil.”

Johnny elimi hafifçe sıktı.

“Whenever you’re ready.” (Ne zaman hazır olursan.)

Başımı koltuğa yasladım.

Dışarıda İstanbul’un ışıkları akıp gidiyordu.

Demir’i yeniden görmüştüm.

Sesini duymuş, gözlerinin içine bakmıştım.

Ve bütün bunlara rağmen Johnny’nin elini bırakmamıştım.

Belki de değişen buydu.

Eskiden Demir’in bir bakışı bütün dünyamı altüst etmeye yeterdi.

Şimdi ise onun bakışlarına rağmen kendi yolumda yürüyebiliyordum.

Aynı saatlerde Demir, Sancaktar Köşkü’nün çalışma odasındaydı.

Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı.

Masasında bir kadeh viski duruyordu.

Kapı çalındı.

“Gir.”

Kıvanç içeri girdi.

“Geceyi nasıl buldun?”

Demir gözlerini dosyadan kaldırmadı.

“Ne istiyorsun?”

Kıvanç karşısındaki koltuğa oturdu.

“Vera’yla konuştun.”

“Evet.”

“Johnny’yle de tanıştın.”

Demir başını kaldırdı.

“Bunu söylemek için mi geldin?”

Kıvanç hafifçe güldü.

“Hayır. Yalnızca ne yapmayı düşündüğünü merak ediyorum.”

Demir kadehini eline aldı.

“Ne yapacağım?”

“Bilmiyorum. Seninle aynı şehirde yaşayan iki insan var artık. Biri Vera, diğeri Johnny.”

Demir’in bakışları sertleşti.

“Johnny’yi benimle aynı cümlede kullanmayı bırak.”

Kıvanç başını iki yana salladı.

“İşte sorun da bu.”

Demir kadehini masaya bıraktı.

“Kıvanç.”

“Dinle beni. Vera artık eskisi gibi değil. Onu karşısına alıp hesap soramazsın. Johnny’yle birlikte olması da senin karar verebileceğin bir şey değil.”

Demir ayağa kalktı.

“Benim ne yapacağımı biliyor musun?”

“Hayır. Ama yapacağın şeyin Vera’yı yeniden senden uzaklaştırmasından korkuyorum.”

Demir birkaç saniye sustu.

Sonra pencerenin önüne yürüdü.

“Ben ondan uzak durmasını istemiyorum.”

Kıvanç derin bir nefes aldı.

“Peki, o ne istiyor?”

Demir cevap vermedi.

Kıvanç ayağa kalktı.

“Bir düşün bunu.”

Kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken Demir’in sesi duyuldu.

“Vera’yı mutlu ediyor mu?”

Kıvanç durdu.

“Kim?”

Demir ona baktı.

“Johnny.”

Kıvanç birkaç saniye sustu.

“Bence Vera uzun zamandır ilk kez kendi istediği gibi yaşıyor.”

Demir’in yüzündeki ifade sertleşti.

Kıvanç kapıyı açtı.

“İyi geceler.”

Kapı kapandı.

Demir çalışma odasında yalnız kaldı.

Masasındaki telefonun ekranı yandı.

Vera’nın etkinlikten bir fotoğrafı sosyal medyada paylaşılmıştı.

Fotoğrafta Johnny, Vera’nın beline kolunu dolamıştı. Vera ise başını ona çevirmiş, gülüyordu.

Demir fotoğrafı büyüttü.

Uzun süre baktı.

Sonra telefonu masaya bıraktı.

Dudaklarının arasından tek bir cümle çıktı.

“Bu kadar kolay olmayacak.”

O gece yatağıma uzandığımda telefonuma son bir bildirim geldi.

Demir’den.

Demir: Bu gece seni görmek yetmedi.

Mesajı okudum.

Bir süre düşündüm.

Sonra telefonu kapatıp komodinin üzerine bıraktım.

Cevap vermedim.

Çünkü bazı cümlelerin cevabı yoktu.

Ve bazı insanlar, kaybettikleri şeyin değerini ancak onu bir başkasının yanında gördüklerinde anlayabiliyordu.

İstanbul’a dönmüştüm. Demir’le aynı havayı soluyordum. Ama artık onun dünyasında yaşamıyordum.

Ve bu, Demir’in alışması gereken ilk şeydi.