BENİ LÜTFEN BUL

İlk uyandığımda nerede olduğumu hatırlayamadım.

Başımın arkasında dayanılmaz bir ağrı vardı. Ağzım kurumuştu. Gözlerimi açmaya çalıştığımda tavandaki sarı ışık gözlerimi kamaştırdı.

Birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldım.

Sonra dün geceyi hatırladım.

Of’un sokakları…

Serkan…

Bilinmeyen numaradan gelen mesajlar…

Aracın kapısının kapanması…

Bir anda doğruldum.

“Hayır…”

Bulunduğum yer küçük, penceresiz bir odaydı. Duvarlar griydi. Köşede eski bir yatak, karşısında küçük bir masa, masanın üzerinde yarısı dolu bir su şişesi vardı. Kapının üzerinde dışarıdan kilitlenmiş bir sürgü bulunuyordu.

Ayağa kalktım.

Başım döndü. Bir elimle duvara tutunarak kapıya yürüdüm.

“HEY!”

Kapıya vurdum.

“BİRİ VAR MI?”

Cevap yoktu.

Kapı kolunu çevirdim. Kilitliydi.

Bir kez daha vurdum.

“BENİ BURADAN ÇIKARIN!”

Sessizlik.

Sonra koridorun bir yerinden bir ses geldi.

Yavaş ayak sesleri.

Bir.

İki.

Üç.

Adımlar kapımın önünde durdu.

Nefesimi tuttum.

Kapının diğer tarafından anahtar sesi duyuldu. Ardından kilit döndü.

Kapı açıldığında karşımda onu gördüm.

Dün sokakta karşıma çıkan adam.

Yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Sanki bir kafede buluşmak için sözleşmişiz de ben biraz geç kalmışım gibi rahat görünüyordu.

“Günaydın, Vera.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Sen kimsin?”

Gülümsemesi biraz daha genişledi.

“Beni gerçekten hatırlamıyor musun?”

“Hatırlamak istemiyorum.”

Bir an yüzüme baktı.

Sonra elindeki tepsiyi masaya bıraktı.

“Senin için kahvaltı hazırladım.”

Tepside ekmek, peynir, zeytin ve bir bardak çay vardı.

Ona baktım.

“Beni kaçırdın.”

“Biliyorum.”

“Bunun farkında mısın?”

“Tabii ki farkındayım.”

Sanki çok normal bir şeyden bahsediyorduk.

“Beni ailemin yanına götür.”

Adam başını hafifçe yana eğdi.

“Daha yeni geldik.”

“Ben seninle hiçbir yere gelmedim. Beni zorla buraya getirdin.”

Gülümsemesi kayboldu.

“Vera, lütfen güne kötü başlamayalım.”

Bir adım geri çekildim.

“Bana yaklaşma.”

Adam birkaç saniye beni izledi. Sonra tepsiyi işaret etti.

“Önce bir şeyler ye.”

“İstemiyorum.”

“Yemelisin.”

“İstemiyorum dedim.”

Yüzündeki ifade değişmedi. Kapıya doğru yürüdü.

“Peki. Birazdan tekrar gelirim.”

Kapıyı kapattı.

Kilit sesi duyuldu.

Bir süre kapının önünde kaldım.

Sonra tepsiyi masaya ittim.

Yemek yiyemezdim.

Mideme bir şey oturmuştu. Nefes almaya çalışırken bile boğazımda bir düğüm hissediyordum.

Telefonum yoktu.

Ailem nerede olduğumu bilmiyordu.

Serkan’a ne olmuştu?

Babam…

Annem…

Kıvanç…

Gözlerimi kapattım.

Hayır.

Beni arıyorlardı.

Mutlaka arıyorlardı.

İlk kaçma girişimimi öğleye doğru yaptım.

Adam kapıyı açıp içeri girdiğinde elinde bir bardak su vardı. Bardağı masaya bıraktı. Ardından bana baktı.

“Yememişsin.”

Cevap vermedim.

“Böyle yaparsan hasta olacaksın.”

“Beni eve götür.”

Başını salladı.

“Hayır.”

“Babam seni bulacak.”

Bu kez güldü.

“Babanı tanıyorum.”

“Sen onun kim olduğunu bilmiyorsun.”

“Biliyorum, Vera. Haldun Karahan.”

Bir an durdu.

“Benim için sorun değil.”

Yüzüne baktım.

Bu adam gerçekten aklını kaybetmişti.

“Beni buradan çıkar.”

Adam elindeki suyu masaya bıraktı.

“Birazdan geleceğim. Yemeğini de yersin.”

Kapıya yöneldi.

Tam çıkacağı sırada, koridordan başka bir ses geldi. Adam başını çevirip birkaç saniyeliğine dışarı baktı.

O anı beklemiştim.

Kapıya doğru atıldım.

Adamın omzuna çarpıp koridora çıktım.

“YARDIM EDİN!”

Koşmaya başladım.

Koridorun sonunda başka bir kapı vardı. Ona ulaştığımda kolu çevirdim.

Açılmadı.

Arkamdan ayak sesleri geldi.

“Vera!”

Koşmaya devam ettim.

Bir kapı daha gördüm. Bu kez bütün gücümle kapıya yüklendim.

Kilitliydi.

Arkamdan gelen ses yaklaştı.

“Dur!”

Durmadım.

Bir el bileğimi yakaladı. Kurtulmak için döndüm, diğer elimle ona vurdum.

“BIRAK!”

Adamın yüzündeki ifade bir anda değişti.

Bileğimi daha sıkı kavradı.

“Ne yapıyorsun sen?”

“BIRAK DEDİM!”

“Beni buna zorlama.”

“BENİ BURAYA SEN GETİRDİN!”

Bir an gözlerime baktı.

Sonra beni geriye doğru çekti.

Yere düşmemek için duvara tutundum. Kolum acıyordu.

Adam beni yeniden odanın içine soktu.

Kapıyı kapattı.

Bu kez kilidi çevirmeden önce yüzüme yaklaştı.

“Bir daha deneme.”

“Sen kimsin de bana emir veriyorsun?”

Gözlerini kıstı.

“Beni kızdırma, Vera.”

“Defol.”

Birkaç saniye öylece durdu.

Sonra kapıyı kapattı.

Kilit sesi duyuldu.

Yere oturdum.

Nefesim kesilmişti.

İlk kez kaçmaya çalışmıştım.

Ve başaramamıştım.

Saatlerin nasıl geçtiğini bilmiyordum.

Odanın penceresi olmadığı için gündüzle geceyi ayırt edemiyordum. Tavandaki sarı ışık hiç kapanmıyordu. Bir süre sonra gözlerim yanmaya başladı.

Kapı yeniden açıldığında adamın elinde başka bir tepsi vardı.

Bu kez yemek daha fazlaydı.

“Acıkmışsındır.”

Yüzüne bakmadım.

Tepsiyi masaya bıraktı.

“Bugün hiçbir şey yemedin.”

“Yemeyeceğim.”

“Vera…”

“Beni eve götür.”

Adam derin bir nefes aldı.

“Bak, sana kötü davranmak istemiyorum.”

Gülmeye başladım.

Öyle bir güldüm ki gözlerim doldu.

“Sen ciddi misin?”

Adamın yüzü sertleşti.

“Ne var?”

“Beni kaçırdın. Bir odaya kilitledin. Kaçmaya çalıştığımda zorla geri getirdin. Şimdi de bana kötü davranmak istemediğini mi söylüyorsun?”

“Çünkü seni seviyorum.”

“Ben seni tanımıyorum!”

Bir an sessizlik oldu.

Sonra adamın eli masaya indi.

GÜM!

İrkilerek geriye çekildim.

“BEN SENİ TANIYORUM!”

Sesi öyle yüksekti ki kulaklarım çınladı.

“Senin ne sevdiğini biliyorum. Hangi parfümü kullandığını biliyorum. Hangi şarkıları dinlediğini biliyorum. Hangi saatlerde uyuduğunu, hangi şehirlerde yaşadığını biliyorum!”

“Yeter…”

“Dört yıldır seni takip ediyorum!”

“YETER!”

“Bunca şeyden sonra hâlâ beni tanımadığını mı söylüyorsun?”

Masadaki tabağı aldı ve duvara fırlattı.

Porselen parçaları yere dağıldı.

Çığlık attım.

Adam masayı iki eliyle itti. Sandalye devrildi. Bardak yere düştü ve kırıldı.

“BEN SENİN İÇİN HER ŞEYİ YAPTIM!”

Duvara yumruğunu vurdu.

Bir kez.

İki kez.

Sonra bana döndü.

“Sen bana nasıl davranıyorsun?”

Kendimi odanın köşesine çekmiştim.

“Yaklaşma…”

“Ben sana yemek getirdim!”

“Lütfen…”

“Senin için hazırladım!”

“Yapma…”

Bir anda sustu.

Nefes alışverişi hızlandı. Birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra yere saçılan yemeklere göz gezdirdi.

Sanki az önce hiçbir şey olmamış gibi eğildi.

Yerdeki ekmek parçalarını toplamaya başladı.

“Bak, şimdi her yeri kirlettik.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

Ellerim titriyordu.

Adam tabağın büyük parçalarını bir araya getirdi. Ardından ayağa kalkıp üzerindeki kırıntıları silkeledi.

“Bir dahaki sefere daha güzel bir şey getiririm.”

Bana doğru baktı.

“Tamam mı?”

Cevap veremedim.

Gülümsedi.

“İşte böyle. Sakin olunca her şey güzel.”

Kapıya yöneldi.

Çıkmadan önce başını çevirdi.

“Yemeğini ye. Seni düşünerek hazırladım.”

Kapı kapandı.

Kilit döndü.

Odanın içinde kırık porselen parçaları, devrilmiş sandalye ve soğumaya başlayan yemek kokusu kaldı.

Ben ise köşede, dizlerimi göğsüme çekmiş oturuyordum.

Ağlamaya başladım.

Sessizce değil.

Hıçkırarak.

İlk defa gerçekten korkuyordum.

Bir süre sonra ayağa kalktım.

Duvara tutunarak masaya kadar yürüdüm. Kırılan bardaktan uzak durmaya çalıştım.

Kapıyı yeniden kontrol ettim.

Kilitliydi.

Masayı kapının önüne çekmeyi düşündüm ama adamın bir sonraki gelişinde ne yapacağını bilmiyordum.

Odanın köşesine baktım.

Küçük bir havalandırma boşluğu vardı. Ancak dar ve yüksek bir yerdeydi. Sandalyeyi altına çekip üzerine çıktım.

Parmaklarımı demir ızgaraya geçirdim.

Çektim.

Oynamadı.

Bir kez daha denedim.

Avuçlarım acımaya başlamıştı.

Sonunda sandalyeden indim.

Başaramamıştım.

Yere oturdum.

Gözlerim tavana takıldı.

Babam şimdi ne yapıyordu?

Annem ağlıyor muydu?

Kıvanç kendini kaybetmiş olmalıydı.

Serkan’ın başına bir şey gelmiş miydi?

Bir an aklıma Demir geldi.

Bunu düşünmek bile istemedim.

Dün sabah ona söylediklerim hâlâ aklımdaydı.

Benim için vazgeçmişti.

Ben artık o kız değilim.

Ben kendimi seçiyorum.

Ama şimdi…

Şimdi birinin beni bulmasına ihtiyacım vardı.

Beni buradan çıkarabilecek birine.

Ve aklıma gelen ilk isim Demir’di.

Gözlerimi kapattım.

“Demir…”

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

Bir süre sonra yeniden söyledim.

“Demir, nerdesin?”

Cevap yoktu.

Elimi yüzüme kapattım.

“Lütfen…”

Saatler sonra kapı açıldı.

Adam içeri girdiğinde yerde oturuyordum.

Bu kez elinde bir tabak yoktu. Elinde telefon vardı.

Bana bakarak gülümsedi.

“Biraz konuşalım mı?”

Başımı kaldırmadım.

“Hayır.”

“Bana kızgınsın.”

Cevap vermedim.

“Anlıyorum.”

Yaklaşarak karşımdaki sandalyeye oturdu.

“Seninle ilgili her şeyi biliyorum ama sen beni hiç tanımıyorsun.”

Yüzüne baktım.

“Tanımak istemiyorum.”

Bir süre sessiz kaldı.

“Biliyor musun, ben senin hayatındaki herkesi araştırdım.”

İçimdeki huzursuzluk yeniden büyüdü.

“Ne?”

“Arkadaşlarını, aileni, çalıştığın insanları…”

Biraz daha yaklaştı.

“Demir’i.”

Adını duyduğum anda yüzümdeki ifade değişti.

Adam bunu fark etti.

Gülümsedi.

“İşte.”

“Onun adını ağzına alma.”

“Demek hâlâ önemli.”

“Sus.”

“Dün gece de onu sayıklıyordun.”

Kalbim hızlandı.

“Ne diyorsun sen?”

“Bazen uykunda konuşuyorsun.”

Ayağa kalktı.

“Bunu duymak hoşuma gitmedi desem yalan olur.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Beni ondan uzak tut.”

Adam başını eğdi.

“Ben zaten seni herkesten uzak tuttum.”

Sonra kapıya yöneldi.

“Biraz dinlen.”

Çıkmadan önce yeniden bana baktı.

“Bu gece güzel uyuyacaksın.”

Kapı kapandı.

Ben ise o cümlenin ardından uzun süre hareket edemedim.

Gece olduğunda odanın ışığı hâlâ yanıyordu.

Yatağın kenarına oturmuştum. Üzerimdeki kıyafetler buruşmuş, saçlarım dağılmıştı. Ne kadar zamandır aynı odada olduğumu bilmiyordum.

Telefonumun yokluğu, aileme ulaşamamak, kapının ardındaki adam…

Hepsi zihnimde dönüp duruyordu.

Bir süre sonra yorgunluk bedenimi ele geçirdi.

Yatağa uzandım.

Gözlerimi kapattım.

Kendime sürekli aynı şeyi söyledim.

Babam beni bulacak.

Kıvanç beni bulacak.

Serkan beni bulacak.

Ama içimdeki ses başka bir isim söylüyordu.

Demir.

Onun yüzünü düşündüm.

Dün salonda bana nasıl bağırdığını…

Gözlerindeki öfkeyi…

Bana söylediği son sözleri…

Ben senden hiçbir zaman vazgeçmedim, Vera.

Gözlerimden yaşlar süzüldü.

“Demir…”

Bunu ne zaman söylediğimi bilmiyordum.

Uykuya dalarken bir kez daha fısıldadım.

“Lütfen gel…”

Kapı çok yavaş açıldı.

Adam içeri girdiğinde odadaki ışığı biraz kıstı.

Elinde telefon vardı.

Yatağın yanına kadar geldi.

Bir süre beni izledi.

Ben ise derin uykuda, yüzüm duvara dönük yatıyordum. Gözlerimin kenarında kurumuş yaşlar vardı.

Adam telefonunu kaldırdı.

Kayda bastı.

Birkaç saniye boyunca hiçbir ses çıkmadı.

Sonra dudaklarım kıpırdadı.

“Demir…”

Adamın eli hareketsiz kaldı.

Biraz daha yaklaştı.

“Demir, lütfen…”

Yeniden sessizlik oldu.

Sonra başımı hafifçe oynattım.

“Gel…”

Adam telefonu indirmedi.

Kaydı durdurdu.

Ekrana baktı.

Yüzündeki gülümseme yavaşça kaybolmuştu.

Bir süre sonra yeniden gülümsedi.

“Demek hâlâ onu istiyorsun.”

Telefonundan bir numara buldu.

Demir Sancaktar.

Kayıtlı değildi. Ama numarasını biliyordu.

Videoyu ekledi.

Mesaj yazdı:

Uyurken bile seni sayıklıyor. Bakalım onu benden önce bulabilecek misin?

Gönder tuşuna bastı.

Telefonu cebine koydu.

Sonra yatağın yanına oturdu.

“Artık seninle yalnız değiliz, Vera.”

Ben hiçbir şey duymadım.

Ertesi sabah uyandığımda kapının önünde yeni bir tepsi vardı.

Bu kez yemeğin yanında bir bardak meyve suyu da bulunuyordu.

Kapı açıldı.

Adam içeri girdi.

“Günaydın.”

Cevap vermedim.

“Bugün daha iyi görünüyorsun.”

Yüzüne baktım.

“Beni ne zaman bırakacaksın?”

Gülümsedi.

“Bu soruyu sormaktan vazgeçmelisin.”

“Babam seni bulacak.”

“Biliyorum.”

“Demir de bulacak.”

Adamın yüzündeki gülümseme bir anlığına dondu.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Dün gece de onu çağırdın.”

İçimdeki kan çekildi.

“Ne?”

Adam telefonunu çıkardı.

“Çok güzel bir video çektim.”

Ekranı bana çevirdi.

Gözlerim büyüdü.

Ekranda ben vardım.

Uyuyordum.

Dudaklarımdan Demir’in adı dökülüyordu.

Kendimi izlerken nefesim kesildi.

“Sen…”

Adam telefonu kapattı.

“Merak etme. Sadece onunla paylaştım.”

“NE YAPTIN?”

“Demir’e gönderdim.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

“Sil onu.”

Adam güldü.

“Artık çok geç.”

“Sil dedim!”

“Vera…”

“BİR DAHA BENİM VİDEOMU ÇEKME!”

Bir adım attı.

“Bağırma.”

“BANA DOKUNMA!”

Adamın yüzündeki ifade değişti.

Ama bu kez hiçbir şey söylemedi.

Yalnızca tepsiyi masaya bıraktı.

“Yemeğini ye.”

Ardından çıktı.

Kapı kapandığında ellerim titriyordu.

Demir videoyu görmüştü.

Beni o hâlde görmüştü.

Onun adını sayıklarken…

Gözyaşları içinde…

Korkmuş hâlde…

Yatağın kenarına oturdum.

İki elimi yüzüme kapattım.

“Allah’ım…”

İlk defa ne yapacağımı bilmiyordum.

Bütün bunlar yaşanırken dışarıdaki dünya da Vera Karahan’ın kayboluşuyla çalkalanıyordu.

Ben bunların hiçbirini göremiyordum.

Ama adamın odadaki televizyonu açtığı gün, haberlerin sesini duydum.

SON DAKİKA

Televizyonda benim fotoğrafım vardı.

Spikerin sesi odanın içinde yankılanıyordu.

“Ünlü oyuncu Vera Karahan’ın Trabzon’un Of ilçesinde kaçırılmasının üzerinden saatler geçti. Karahan ailesi ve güvenlik ekipleri genç oyuncuya ulaşabilmek için çalışmalarını sürdürüyor.”

Başka bir görüntüye geçildi.

Babamın konağının önünde kameralar vardı.

“Karahan ailesinin bölgede bulunan bütün bağlantılarını harekete geçirdiği öğrenilirken, Sancaktar ailesinin de arama çalışmalarına katıldığı bildirildi.”

Ardından Demir’in bir fotoğrafı ekrana geldi.

“Ünlü oyuncu Demir Sancaktar’ın, eski sevgilisi Vera Karahan’ı bulabilmek için bütün Karadeniz genelinde araştırma başlattığı iddia ediliyor.”

Ekranda başka bir başlık belirdi.

DEMİR SANCAKTAR KARADENİZ’İ AYAĞA KALDIRDI!

Bir başka haber:

KARAHAN VE SANCAKTAR AİLELERİNDEN ORTAK ARAMA!

Televizyondaki görüntülerde Of’un sokakları, güvenlik araçları, konağın önünde bekleyen gazeteciler vardı.

Spiker devam ediyordu:

“Yetkililer, Vera Karahan’ın bulunması için çalışmaların sürdüğünü belirtiyor. Genç oyuncunun ailesi ise kendisinden gelecek iyi bir haberi bekliyor.”

Televizyon kapandı.

Adam kumandayı masaya bıraktı.

“Bak, herkes seni arıyor.”

Yüzüne baktım.

“Beni bırak.”

Gülümsedi.

“Bütün Karadeniz seni arıyor. Demir de.”

Bir süre beni izledi.

“Güzel değil mi?”

Başımı iki yana salladım.

“Senin ne istediğini anlamıyorum.”

Adam yanıma geldi.

“Benim istediğim çok basit.”

Bir an durdu.

“Senin yalnızca bana bakmanı istiyorum.”

“Ben sana hiçbir zaman bakmayacağım.”

Yüzündeki ifade sertleşti.

“Zamanla alışacaksın.”

“ASLA!”

Bir an gözlerime baktı.

Sonra arkasını dönüp kapıya yürüdü.

“Yemek yiyeceksin. Sonra konuşuruz.”

Kapı kapandı.

Akşam saatlerine doğru odanın ışığı yeniden kısıldı.

Adam bir süre önce dışarı çıkmıştı. Televizyon kapalıydı. Odada yalnızca havalandırmadan gelen ince uğultu vardı.

Yatağın kenarında oturuyordum.

Ne kadar ağladığımı bilmiyordum.

Gözlerim şişmiş, boğazım kurumuştu.

Kapıya baktım.

Sonra tavana.

Sonra yeniden kapıya.

Bir süre sonra kendi kendime konuşmaya başladım.

“Demir beni bulacak…”

Bu cümleyi ilk söylediğimde sesim titredi.

Bir daha söyledim.

“Beni bulacak.”

Ama içimdeki korku dinmiyordu.

Ya bulamazsa?

Ya bu adam beni burada tutmaya devam ederse?

Ya ailem hiçbir zaman nerede olduğumu öğrenemezse?

Dizlerimi kendime çektim.

Başımı dizlerimin arasına gömdüm.

“Demir…”

Gözyaşlarım yeniden akmaya başladı.

“Ne olur…”

Aynı gece, Of’taki Karahan konağında herkes ayaktaydı.

Televizyonlarda benim fotoğraflarım dönüyor, telefonlar susmuyordu. Babam çalışma odasında güvenlik ekibinden bilgi alıyordu. Kıvanç, Serkan’la birlikte eldeki görüntüleri tekrar tekrar inceliyordu.

Mira ise bir köşede telefonunu tutuyordu.

Demir, salondaki büyük ekranın karşısında duruyordu.

Telefonuna yeni bir bildirim geldiğinde kaşlarını çattı.

Bilinmeyen numara.

Mesajın ekinde bir video vardı.

Videoyu açtı.

Ekranda ben vardım.

Uyuyordum.

Yüzüm solgundu. Saçlarım dağılmıştı. Yanağımda kurumuş gözyaşları vardı.

Sonra sesim duyuldu.

“Demir…”

Demir’in eli telefonun üzerinde hareketsiz kaldı.

Videoyu sonuna kadar izledi.

Yeniden başlattı.

Bir daha izledi.

Kıvanç yanına geldi.

“Ne oldu?”

Demir cevap vermedi.

Telefonu ona uzattı.

Kıvanç videoyu açtı.

İlk saniyelerde yüzü değişmedi. Ama benim sesimi duyduğunda gözleri doldu.

“Demir…”

Videonun sonuna geldiğinde telefonu aşağı indirdi.

“Şerefsiz…”

Demir’in yüzü ifadesizdi.

Ama sağ eli yumruk olmuştu.

“Bunu kimseye gönderme.”

Kıvanç başını kaldırdı.

“Vera’nın bu hâlini…”

“Kimseye gösterme dedim.”

Kıvanç videoya yeniden baktı.

“Onu bulacağız.”

Demir telefonunu cebine koydu.

“Bulacağız.”

Kıvanç birkaç saniye sustu.

Sonra sesi değişti.

“Johnny’yi aradım.”

Demir başını çevirdi.

“Ne olmuş?”

“Haberi öğrenmiş. Menajeriyle konuşmuş. Vera’nın durumunu sormuş.”

“Peki?”

“Çekimlere devam ediyormuş.”

Demir’in yüzünde hiçbir ifade değişmedi.

Kıvanç öfkeyle güldü.

“Ben onun yerinde olsam her şeyi bırakırdım. Vera’nın başına ne geldiğini öğrenmiş, hâlâ sete dönmüş.”

Demir sessiz kaldı.

“Bir de bana İstanbul’a dönemeyeceğini söyledi. Çekimleri varmış.”

Kıvanç’ın sesi yükseldi.

“Vera onunla birlikteydi Demir! Nasıl bu kadar rahat olabilir?”

Demir başını hafifçe çevirdi.

“Johnny’nin ne yaptığı şu an önemli değil.”

“Nasıl önemli değil?”

“Vera’yı bulmamız gerekiyor.”

Kıvanç sustu.

Demir’in yüzüne baktı.

Bir süre sonra başını eğdi.

“Seninle de haksız konuştum.”

Demir ona döndü.

“Konu ne?”

“Dört yıl önce olanlar. Vera’yı kaybettiğin için seni suçladım. Hâlâ kızgınım. Ama bugün…”

Bir an durdu.

“Bugün onun için burada olduğunu görüyorum. Sana bunu söylemek istemezdim ama… Özür dilerim.”

Demir birkaç saniye Kıvanç’a baktı.

“Benden özür dileme.”

“Demir…”

“Vera’yı bulduğumuzda konuşuruz.”

Kıvanç başını salladı.

Demir yeniden telefonuna baktı.

Videodaki ses hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.

Demir, lütfen…

Ben ise o sırada karanlık odada tek başıma oturuyordum.

Kapının ardında ayak sesleri duyuldu.

Yavaş.

Düzenli.

Yaklaşıyordu.

Bir an nefesimi tuttum.

Anahtar kilide girdi.

Kapı açıldı.

Adam içeri girdiğinde elinde yine bir tepsi vardı.

Bu kez yemek getirmişti.

Tepsiyi masaya bıraktı.

“Bugün güzel bir haber aldım.”

Başımı kaldırmadım.

“Ne haberi?”

Adam gülümsedi.

“Demir videonu izlemiş.”

Kalbim hızlandı.

“Ne?”

“Beni duyduğunu biliyorum.”

Yüzüne baktım.

“Benden ne istiyorsun?”

Adam sandalyeyi çekip karşıma oturdu.

“Bir şey yapmanı istiyorum.”

“Ne?”

“Bana bak.”

Bakmadım.

“Vera.”

Gözlerimi kaldırdım.

Adam gülümsedi.

“İşte böyle.”

Bir süre beni izledi.

Sonra telefonunu çıkardı.

Ekranında Demir’in adı vardı.

“Biliyor musun? O da seni çok merak ediyor.”

İçimde bir şey koptu.

“Bana telefonunu ver.”

Adam güldü.

“Hayır.”

“Onunla konuşmak istiyorum.”

“Hayır, Vera.”

“Lütfen…”

Bu kelime ağzımdan çıktığı anda kendimden nefret ettim.

Ama artık gururumu düşünecek hâlim kalmamıştı.

“Ne olur, sadece sesini duyayım.”

Adamın yüzündeki gülümseme büyüdü.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra telefonunu cebine koydu.

“Belki bir gün.”

Ayağa kalktı.

“Önce bana alışman gerekiyor.”

Kapıya yöneldi.

Ben arkasından seslendim.

“Beni sevdiğini söylüyorsun ya…”

Durdu.

“Evet?”

Gözlerim doldu.

“Sevdiğin birine bunu yapmazsın.”

Adam birkaç saniye bana baktı.

Sonra yüzünde yine o tuhaf gülümseme belirdi.

“Sen henüz anlamıyorsun.”

Kapıyı kapattı.

Kilit sesi duyuldu.

Başımı ellerimin arasına aldım.

Artık tek istediğim şey, o kapının bir daha açıldığında karşıma onun değil, başka birinin çıkmasıydı.

Demir’in.

Babamın.

Kıvanç’ın.

Kim olursa.

Yeter ki beni buradan çıkarsınlar.

O gece ilk kez bir şeyi bütün kalbimle istedim.

Demir Sancaktar’ın beni bulmasını.

Ve bu düşünce, içimdeki bütün öfkeden daha ağırdı.

Çünkü bazen insan, en çok kaçmak istediği kişiyi bile karanlığın içindeki tek umudu olarak görürdü.