GECENİN İÇİNDE

Sabah gözlerimi açtığımda perdelerin arasından süzülen güneş ışığı odanın yarısını aydınlatmıştı. Birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra dün geceyi hatırladım.

Sapanca.

Kıvanç ve Mira’nın ilişkisi.

Demir’in öfkesi.

Ve şöminenin önünde yarım kalan konuşmamız…

Yatağın içinde doğrulup telefonuma baktım. Saat 08.36’ydı. Ekranda annemden bir mesaj vardı.

Günaydın kızım. Her şey yolunda mı?

Gülümsedim ve kısa bir cevap yazdım.

Günaydın anne. Her şey yolunda, merak etme. Biraz dinleniyoruz.

Telefonu bıraktım. Üzerime ince bir sabahlık geçirip saçlarımı topladım. Odanın camına yaklaştığımda gölün üzerindeki hafif sis dikkatimi çekti. Hava soğuktu ama manzara insanın içini açıyordu.

Biraz yalnız kalmaya ihtiyacım vardı.

Aşağı indiğimde salon boştu. Mutfaktan kahve makinesinin sesi geliyordu. Kendime bir kahve hazırladım, kabanımı alıp bahçeye çıktım.

Göl kenarına doğru yürürken ayakkabılarımın altında küçük taşlar eziliyordu. Hava yüzüme çarpıyor, saçlarımın birkaç tutamını savuruyordu. Telefonumu cebime koyup ellerimi kabanımın ceplerine yerleştirdim.

Bir süre gölü seyrettim.

“Sabah sabah kaçış planı mı?”

Arkamdan gelen sesi duyunca gözlerimi kapattım.

Demir.

Başımı çevirmeden cevap verdim.

“Biraz sessizlik istedim.”

“Evde de sessizlik var.”

“Senin olduğun yerde pek sayılmaz.”

Yanıma geldi. Üzerinde siyah bir eşofman takımı, omuzlarında koyu renk bir mont vardı. Saçları dağınıktı. Elindeki kahve bardağından bir yudum aldı.

“Dün geceki konuşmamız yarım kaldı.”

“Farkındayım.”

“Devam edeceğiz.”

Bu bir soru değildi. Demir’in kendine has bir kesinlikle söylediği cümlelerden biriydi.

Ona döndüm.

“Her şeyi senin istediğin zaman konuşamayız.”

“Ne zaman konuşacağımıza sen karar veriyorsan söyle. Ona göre bekleyelim.”

“Ben senden beklemeni istemedim.”

Demir kısa bir süre yüzüme baktı.

“Peki, Vera. Ne istiyorsun?”

“Önce bir kahvemi içmek istiyorum.”

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“İç.”

Yanımdan ayrılmadı. İkimiz de göle bakmaya başladık. Birkaç dakika boyunca konuşmadık.

Sonra Demir sessizliği bozdu.

“Kıvanç’la Mira ne zamandır böyle?”

“Bilmiyorum. Bana her şeyi anlatmadılar.”

“Seninle konuşmuştur.”

“Demir, Mira senin kardeşin olduğu kadar benim de yakın arkadaşım. Ama her konuştuğumuzu sana anlatmak zorunda değilim.”

Başını bana çevirdi.

“Ben sana bunu sormadım.”

“Peki, ne sordun?”

“Ne zamandır birlikteler?”

“Yaklaşık bir aydır dediler.”

Demir çenesini sıktı.

“Bir ay.”

“Evet, bir ay.”

“Bir ay boyunca Kıvanç benimle oturup kalktı. Tek kelime etmedi.”

“Belki de önce Mira’nın emin olmasını istedi.”

“Bana söylemek için izin mi alacaktı?”

“Hayır. Ama senin nasıl tepki vereceğini tahmin etmek zor değildi.”

Demir kahvesinden bir yudum aldı.

“Kıvanç’ı tanıyorum.”

“Yıllardır.”

“Tam da bu yüzden.”

Ona baktım.

“Biraz rahat bırak onları.”

“Sen kendi işine bak.”

Gülümsedim.

“İşte bu yüzden kimse sana bir şey anlatmak istemiyor.”

Demir’in bakışları üzerimde durdu.

“Sen anlatıyordun.”

Gülümsemem yavaşça kayboldu.

“Eskiden.”

Bir süre yüzüme baktı. Sonra gözlerini göle çevirdi.

“Evet. Eskiden.”

Bu defa ikimiz de sustuk.

Kahvaltı için içeri döndüğümüzde Mira çoktan hazırlanmıştı. Üzerinde krem rengi bir kazak ve siyah bir pantolon vardı. Saçlarını gelişigüzel toplamıştı. Kıvanç ise mutfakta yumurta hazırlıyordu.

“Günaydın,” dedim.

Mira gülümseyerek yanıma geldi.

“Günaydın!”

Bana sarıldı.

“Uyudun mu?”

“Gayet güzel.”

Kıvanç elindeki spatulayla bize döndü.

“Günaydın. Kahvaltıyı ben hazırlıyorum, bilginiz olsun.”

Mira gözlerini devirdi.

“Yumurta kırıyorsun, kahvaltı hazırlamıyorsun.”

“İnsan bir teşekkür eder.”

“Önce yenilebilir bir şey yap.”

Kahkaha attım.

Demir de mutfağa girdi. Kıvanç’ın Mira’nın beline kolunu doladığını görünce birkaç saniye durdu.

“Kıvanç.”

Kıvanç başını çevirdi.

“Efendim?”

“Şu yumurtalarla ilgilen.”

Mira hemen araya girdi.

“Demir!”

“Ne?”

“Bir dakika rahat bırak.”

“Ben bir şey söylemedim.”

“Bakışların söylüyor.”

Kıvanç gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Demir ona döndü.

“Senin de çok hoşuna gidiyor galiba.”

“Ne hoşuma gidiyor?”

“Beni sinirlendirmek.”

Kıvanç omuz silkti.

“Biraz.”

Mira kahkaha attı.

“İkiniz de çocuk gibisiniz.”

Masaya oturduk. Kıvanç tabakları dağıtırken Mira yanına geçip ona yardım etti. Kıvanç eğilip Mira’nın kulağına bir şey fısıldadı. Mira gülerek omzuna vurdu.

Demir çatalını tabağına bıraktı.

“Mira.”

Mira başını kaldırdı.

“Efendim?”

“Gel, yanıma otur.”

Mira kaşlarını kaldırdı.

“Niye?”

“Bir şey söyleyeceğim.”

“Buradan da söyleyebilirsin.”

“Gel.”

Mira bana baktı. Ben de gülmemek için kahveme uzandım.

“Tamam, geliyorum.”

Demir’in yanındaki sandalyeye geçti.

“Ne oldu?”

“Bugün ne yapacaksınız?”

Mira şaşkınlıkla baktı.

“Ne yapacağız?”

“Kıvanç’la.”

“Bilmiyorum. Belki göl kenarında yürürüz.”

“Başka?”

“Demir, gezi planı mı sunacağım sana?”

“Kimle gideceğinizi soruyorum.”

Mira başını iki yana salladı.

“Kıvanç’la gideceğim tabii ki.”

Demir’in bakışları karşısındaki Kıvanç’a kaydı.

“Ne kadar romantik.”

Kıvanç gülümseyerek kahvesini kaldırdı.

“Teşekkür ederim.”

Demir ona baktı.

“Seninle konuşmuyorum.”

“Peki.”

Mira dayanamayarak güldü.

“Abartıyorsun.”

“Abartmıyorum.”

“Ben çocuk değilim.”

“Bunu dün de söyledin.”

“Çünkü hâlâ anlamadın.”

Demir bir şey söylemedi. Yalnızca kahvesinden içti.

Kıvanç, Mira’nın önündeki tabağa peynir koydu. Demir bunu da gördü.

“Eline kendisi alabilir.”

Mira gözlerini kapattı.

“Allah’ım sabır ver.”

Ben kahkahamı tutamadım.

“Demir, gerçekten yeter.”

Bana döndü.

“Sen de karışma.”

“Ben karışmayacağım da kim karışacak? Adam peynir koydu.”

Kıvanç elini göğsüne götürdü.

“Teşekkür ederim Vera. Sonunda beni anlayan biri.”

Demir sandalyesine yaslandı.

“İkiniz de çok konuşuyorsunuz.”

Kahvaltının geri kalanı da bu şekilde geçti.

Mira ve Kıvanç birbirlerine takılıyor, Demir her yakınlaşmalarında başka bir işle meşgul olmaya çalışıyordu. Fakat gözlerinin onları takip ettiğini görmemek mümkün değildi.

Onu tanıyordum.

Demir birini sevdiğinde bunu kolay kolay belli etmezdi. Ama söz konusu ailesi olduğunda kontrolü elinde tutmak isterdi. Mira onun gözünde hâlâ peşinden koştuğu küçük kız kardeşiydi.

Ne var ki Mira artık büyümüştü.

Demir’in bunu kabullenmesi biraz zaman alacaktı.

Kahvaltıdan sonra Mira, Kıvanç’la birlikte göl kenarına yürümek istedi.

Kıvanç montunu alırken Demir seslendi.

“Telefonun yanında mı?”

Mira çantasını gösterdi.

“Evet.”

“Şarjın?”

“Demir!”

“Ne var?”

“Telefonumun şarjını da mı kontrol edeceksin?”

“Evet.”

Mira çantasından telefonunu çıkarıp gösterdi.

“Yüzde seksen. Başka?”

Demir ona baktı.

“Akşam olmadan dönün.”

Mira gözlerini devirdi.

“Tamam baba.”

Kıvanç gülerek kapıya yöneldi.

“Görüşürüz.”

Demir arkasından seslendi.

“Kıvanç.”

Kıvanç döndü.

“Mira’nın telefonuna bak.”

Kıvanç’ın gülümsemesi büyüdü.

“Başüstüne.”

“Dalga geçme.”

“Geçmiyorum.”

Mira, Kıvanç’ın koluna girip onu dışarı çıkardı.

Kapı kapandıktan sonra salonda yalnızca Demir ve ben kaldık.

“Çok zorluyorsun,” dedim.

Demir koltuğa oturdu.

“Ne?”

“Mira’yı.”

“Ben onu tanıyorum.”

“Ben de tanıyorum.”

“Vera, sen benim kardeşimin nasıl biri olduğunu bilmiyorsun.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Demir, Mira’yı yıllardır tanıyorum. Birlikte büyüdük sayılır. Benden iyi tanıdığını iddia edemezsin.”

“Ben onun abisiyim.”

“Bu seni her konuda haklı yapmaz.”

Demir başını kaldırdı.

“Senin de her konuda fikrin var.”

“Çünkü sen her konuda yorum yapıyorsun.”

Bana baktı. Sonra hafifçe gülümsedi.

“Değişmemişsin.”

“Sen de.”

“Ben değiştim.”

“Ne yönde?”

Ayağa kalktı. Aramızdaki mesafeyi birkaç adımda kapattı.

“Daha sabırsızım.”

“Fark ettim.”

“Daha az konuşuyorum.”

“Buna katılmıyorum.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Bir de hâlâ çok inatçısın.”

“Bunu senden öğrendim.”

Bir süre gözlerimin içine baktı.

“Benimle gel.”

“Nereye?”

“Yürüyüşe.”

“Mira’yla Kıvanç dönmeden mi?”

“Onlar kendi başlarına yürüyebilir.”

Gülümsedim.

“Demek ki bunu kabul edebiliyorsun.”

Demir kapıya yöneldi.

“Vera.”

“Efendim?”

“Montunu al.”

Göl kenarındaki yürüyüş yolunda yan yana ilerliyorduk. Demir ellerini kabanının ceplerine sokmuştu. Ben de atkımı biraz daha sıkı sardım.

“Dün geceki konuşmayı düşündün mü?” diye sordu.

“Hangisini?”

“Beni hâlâ sevip sevmediğini sorduğum konuşmayı.”

Ona baktım.

“Sen de bütün gün bunu mu düşündün?”

“Cevap vermedin.”

“Vermek zorunda değildim.”

“Biliyorum.”

Bir süre yürümeye devam ettik.

Sonra Demir durdu.

“Vera, dört yıl önce o gece ne olduğunu konuşmamız gerekiyor.”

İçimde bir şey sıkıştı.

“Şimdi mi?”

“Evet.”

“Burada mı?”

“İstersen başka yere geçeriz.”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır. Konuş.”

Demir göle baktı. Birkaç saniye sessiz kaldı.

“Çekim yaptığın adamla ilgili tartıştığımız gece… Sana kızgındım.”

“Bunu hatırlıyorum.”

“Beni dinle.”

Kollarımı göğsümde birleştirdim.

“Dinliyorum.”

“Seninle tartıştıktan sonra arkadaşlarımla dışarı çıktım. İçtim. Fazla içtim. O gece orada bulunan kadınları tanımıyordum. Yanımda fotoğrafları çekildiğinde de ne olduğunu doğru düzgün anlayacak durumda değildim.”

“Fotoğrafları gördüm Demir.”

“Biliyorum.”

“Yanlarında gülüyordun.”

“Hatırlamıyorum.”

“Ben hatırlıyorum.”

Demir’in çenesi kasıldı.

“Vera, sana yalan söylemeyeceğim. O gece kendime hâkim olamadım. Ama o kadınlarla aramda hiçbir şey yaşanmadı.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Bana neden o zaman söylemedin?”

“Ertesi sabah uyandığımda fotoğraflar her yerdeydi. Seni aradım.”

İstemeden başımı kaldırdım.

“Beni aradın mı?”

“Evet.”

“Telefonumda araman yok.”

“İlk gün değil. Sonra aradım. Mesaj attım. Evinize geldim.”

“Ben o sırada Londra’ya gitmiştim.”

“Biliyorum. Haldun Bey’le konuştum.”

İçimde biriken öfke yeniden yüzeye çıktı.

“Babamla konuşmuşsun ama benimle konuşmamışsın.”

“Baban bana senin konuşmak istemediğini söyledi.”

“Ve sen de vazgeçtin?”

“Hayır.”

“Peki ne yaptın?”

Demir’in yüzü sertleşti.

“Bir süre bekledim.”

“Ne kadar?”

“Vera…”

“Ne kadar bekledin, Demir?”

Gözlerime baktı.

“Haftalarca.”

Acı bir gülümseme belirdi yüzümde.

“Ben seni dört yıl beklemedim. Birkaç hafta bekleseydim belki de hikâyemiz başka olurdu.”

“Ben de seni bekledim.”

“Nasıl?”

“Her gün.”

“Demir, ben seninle iletişim kurmaya çalışmadım diye beni suçlamıyorum. Ama sen de benimle konuşmak için yeterince çabalamadın.”

“Peşinden Londra’ya gelmemi mi istiyordun?”

“Bilmiyorum! Belki de gelmeni istiyordum. Belki de kapımda durup bana gerçeği anlatmanı. Belki de sadece bir kez, gerçekten beni kaybetmek istemediğini göstermeni bekliyordum.”

Sesim yükselmişti.

Bir an sustum.

Gözlerimi göle çevirdim.

“Ben o fotoğrafları gördüğümde yalnızca kıskanmadım, Demir. Kendimi aptal gibi hissettim. Dört yıl boyunca sana güvenmiştim. Seninle bir hayat kurabileceğime inanmıştım. Sonra bir sabah uyandım ve bütün ülke senin başka kadınlarla görüntülerini konuşuyordu.”

Demir’in bakışları yüzümdeydi.

“Bunu biliyorum.”

“Hayır. Bilmiyorsun. Çünkü sen o fotoğrafları gördüğünde benim ne hissettiğimi hiç sormadın.”

“Şimdi soruyorum.”

Başımı ona çevirdim.

“Çok geç.”

Demir bir adım yaklaştı.

“Bunu sürekli söyleyebilirsin. Ama gerçek değişmiyor.”

“Gerçek neymiş?”

“Ben seni aldatmadım.”

“Benim için mesele yalnızca aldatıp aldatmaman değildi.”

Demir sustu.

“Beni kırdın. Sonra da kendi gururunun arkasına saklandın. Ben de kendimi senden uzaklaştırdım. Çünkü kalırsam sana yeniden inanacağımı biliyordum.”

Bakışları sertleşti.

“Peki şimdi?”

“Şimdi ne?”

“Bana yeniden inanacak mısın?”

Güldüm.

“Bunu birkaç konuşmayla mı halledeceğiz?”

“Ben birkaç konuşma yapalım demedim.”

“Öyleyse ne istiyorsun?”

Demir bana doğru eğildi. Sesi alçaldı.

“Senden kaçmamanı.”

Nefesimi tuttum.

“Ben senden kaçmıyorum.”

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Öyleyse gözlerimin içine bakıp söyle.”

Başımı kaldırdım. Gözlerinin içine baktım.

“Ben senden kaçmıyorum, Demir. Ama sana dönmeye de hazır değilim.”

Demir’in yüzünde en ufak bir şaşkınlık oluşmadı. Sanki bu cevabı bekliyordu.

“Bunu zaman gösterecek.”

“Zamanı sen yönetemezsin.”

“Ben kimseyi yönetmeye çalışmıyorum.”

“Bazen öyle davranıyorsun.”

Bir süre yüzüme baktı. Sonra geri çekildi.

“Yürüyelim.”

Konuşma bitmişti.

Ama içimde yıllardır biriken bazı cümleler ilk kez dışarı çıkmıştı.

Öğleden sonra villaya döndüğümüzde Mira ve Kıvanç çoktan gelmişti. Mira salonda oturmuş, telefonundan bir şeyler gösteriyordu. Kıvanç da hemen yanında, kolunu koltuğun arkasına atmıştı.

İçeri girer girmez Mira başını kaldırdı.

“Neredeydiniz?”

“Yürüyüşte,” dedim.

Mira gözlerini Demir’e çevirdi.

“İkiniz mi?”

Demir kabanını çıkardı.

“Başka kim olacaktı?”

Mira gülümseyerek bana baktı.

“Anladım.”

“Ne anladın?”

“Hiç.”

Kıvanç araya girdi.

“Ben de çok şey anladım.”

Demir ona baktı.

“Sen hiçbir şey anlamamışsın.”

Kıvanç güldü.

“Olabilir.”

Mira ayağa kalktı.

“Vera, benimle gelir misin? Sana bir şey göstereceğim.”

“Tabii.”

Merdivenlere yöneldik. Mira odasına girdiğinde kapıyı kapatmadı ama sesini alçalttı.

“Demir’le konuştunuz mu?”

“Biraz.”

“Nasıl geçti?”

Yatağın kenarına oturdum.

“Dört yıl önceki geceyi anlattı.”

Mira yanıma geldi.

“Ne söyledi?”

“Beni aldatmadığını söyledi.”

Mira sessiz kaldı.

“Sen ne düşünüyorsun?”

“Bilmiyorum.”

“Vera, ben abimi tanıyorum. Bazen çok inatçı, çok zor biri. Ama seni sevdiğini hiç sorgulamadım.”

Gözlerimi ona çevirdim.

“Sevmiş olabilir. Ama sevmek her şeyi çözmüyor.”

Mira başını salladı.

“Biliyorum.”

Bir süre sessiz kaldık. Sonra Mira’nın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Bu arada Kıvanç’la ilgili konuşmamız lazım.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Ne oldu?”

“Dün gece Demir’in tepkisinden sonra biraz gerildi.”

“Normal. Adamın en yakın arkadaşıyla kardeşi birlikte.”

Mira güldü.

“Biliyorum ama Kıvanç da çok üzülüyor. Demir’in kendisine güvenmediğini düşünüyor.”

“Demir’in güvenmediği şey Kıvanç değil. Kontrolü kaybetmek.”

Mira bir süre düşündü.

“Bence de.”

“Biraz zaman ver. Demir’in alışması gerekecek.”

Mira başını omzuma yasladı.

“İyi ki geldin.”

Saçlarını okşadım.

“Ben hep buradayım.”

Akşam yemeğine kadar hep birlikte vakit geçirdik. Mira ve Kıvanç bir film açmak istedi. Demir önce itiraz etti ama sonunda koltuğun bir ucuna oturdu.

Film ilerlerken Mira, Kıvanç’ın omzuna başını koydu. Kıvanç da battaniyeyi ikisinin üzerine örttü.

Demir kumandayı eline aldı.

“Biraz açılın.”

Mira başını kaldırdı.

“Ne?”

“Koltuğun yarısını kapladınız.”

“Burası kocaman koltuk.”

“Diğer koltuk da boş.”

Mira gülmeye başladı.

“Sen gerçekten normal değilsin.”

Kıvanç bana eğilip fısıldadı.

“Ben bu adamla nasıl arkadaş kalacağım?”

Ben de ona fısıldadım.

“Sen yıllardır kalıyorsun, şimdi mi aklına geldi?”

Kıvanç güldü.

Demir başını çevirdi.

“Ne konuşuyorsunuz?”

“Hiç,” dedim.

“Bir şey konuşuyorduk,” dedi Kıvanç.

Demir ona baktı.

“Sen sus.”

Film devam etti. Mira bir süre sonra uyuklamaya başladı. Kıvanç onun başını dikkatlice omzuna yerleştirdi.

Demir bunu gördü.

“Üşüyor mu?”

Kıvanç başını kaldırdı.

“Hayır.”

“Battaniyeyi düzgün ört.”

Kıvanç battaniyeyi biraz daha çekti.

“Oldu mu?”

“Oldu.”

Mira gözlerini açmadan mırıldandı.

“İkiniz de susun.”

Kahkaha attım.

Demir başını koltuğa yasladı.

“Bununla uğraşılmaz.”

“Bunu ilk defa mı anladın?” dedim.

Bana kısa bir bakış attı.

“Sen de çok konuşuyorsun.”

“Sen de çok karışıyorsun.”

Bu defa gülümsedi.

Gece ilerlediğinde herkes odasına çekildi.

Ben de üstümü değiştirip yatağa uzandım. Telefonumu elime aldığımda Demir’den bir mesaj gördüm.

Bugün konuştuklarımızı yarım bırakmayacağım.

Bir süre ekrana baktım.

Ardından cevap yazdım.

Ben de artık susmayacağım.

Mesajımın üzerinden birkaç saniye geçti.

Güzel.

Ekrana bakarken istemsizce gülümsedim. Sonra hemen yüzümü toparladım.

Demir’den bir mesaj daha geldi.

İyi geceler, Vera.

İyi geceler.

Telefonu komodine bıraktım.

Gözlerimi kapatmadan önce son kez camdan dışarı baktım. Gölün üzerindeki sis gece karanlığında neredeyse görünmez olmuştu.

Bu birkaç günlük kaçamağın hiçbir şeyi kolaylaştırmadığını biliyordum.

Mira ve Kıvanç artık birbirlerinin elini saklamıyordu.

Demir ise hâlâ kardeşini korumakla onun hayatına müdahale etmek arasındaki çizgiyi öğrenmeye çalışıyordu.

Benimle arasındaki çizgi ise çok daha karmaşıktı.

Çünkü Demir’in anlattıkları bazı soruları cevaplamıştı.

Ama dört yıldır içimde taşıdığım kırgınlığı ortadan kaldırmamıştı.

Ve ben artık yalnızca sevdiğim için birine yeniden güvenmeyecektim.