9.Bölüm

Hastaneden çıktıklarında hava serindi. Vera montunu kapattı. Elif yanındaydı ama gözleri bir tuhaftı; sanki bir sırrı taşıyordu.
Arabaya bindiklerinde Elif camdan dışarı baktı, sonra aniden döndü.“Bak,” dedi.“Hafta sonu plan yapma.”
Vera şaşırdı.“Niye?”
“Elimde bir görev var,” dedi Elif.“Cinsiyet partisi hazırlayacağım. Sen sadece attığım konuma geleceksin.”
Vera bir an durdu. Gülümsedi.“Ciddi misin?”
“Çok,” dedi Elif.“Detay yok. Sürpriz.”
Vera derin bir nefes aldı.“İyi,” dedi.“Tamam. Hadi bakalım.”
Eve döndüğünde Yaman salondaydı. Vera’yı görünce hemen ayağa kalktı.“Nasıl geçti?” dedi.
“İyi,” dedi Vera.“Her şey yolunda.”
Yaman rahatladı ama içindeki merak dinmedi. Oturdular. Sessizlik oldu. Sonra Yaman konuştu.“Hiç mi düşünmedin?” dedi.“Kız mı erkek mi?”
Vera gülümsedi.“Düşünmez olur muyum.”
Yaman arkasına yaslandı. Bir süre tavana baktı.“Ben kız diyorum,” dedi.“Nedense.”
“Niye?” dedi Vera.
“Bilmiyorum,” dedi Yaman.“Daha sakin bir his var içimde. Koruma isteği değil… sahiplenme.”
Vera elini karnına koydu.“Ben de bazen kız gibi hissediyorum,” dedi.“Bazen de güçlü bir erkek çocuk.”
Yaman hafifçe güldü.“Fark etmez,” dedi.“Ben ikisine de hazırım.”
Ama sonra sustu. Bir süre sonra daha alçak bir sesle ekledi:“Yalan söylemeyeyim… kız olursa biraz daha korkarım.”
Vera ona baktı.“Neden?”
“Çünkü dünya zor,” dedi Yaman.“Ve ben her şeye yetişemem diye korkarım.”
Vera onun elini tuttu.“Yetişirsin,” dedi.“Biz birlikteyiz.”
O akşam uzun uzun konuştular. İsimler geçti, hayaller geçti. Yaman bir an durup Vera’nın karnına baktı.“Biliyor musun,” dedi,“hayatımda ilk defa bir şeyi bu kadar merak ediyorum.”
Vera gülümsedi.“Ben de,” dedi.“Ve korkmuyorum.”
Hafta sonu yaklaşıyordu.Bir sır Elif’in çantasında,bir merak evin içinde,bir hayat Vera’nın kalbinin altındaydı.

Hafta sonu

Araba sessiz ama doluydu.Vera ön koltukta, elleri karnının üstünde kenetlenmişti. Henüz çok belli değildi ama o hissediyordu; içinde bir kalp daha atıyordu. Camdan dışarı bakıyor, geçen manzaraya değil, kafasının içindeki sorulara dalıyordu.
Arka koltukta Yaman’ın ailesi vardı. Babaannesi dua eder gibi dudaklarını kıpırdatıyor, annesi sürekli Vera’ya dönüp gülümsüyordu. Kimse “kız mı erkek mi” diye sormuyordu. Ama herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Yaman direksiyondaydı. Normalde konuşkan biri değildi ama o gün özellikle sessizdi. Çenesini sıkıyor, yolu olduğundan daha dikkatli izliyordu. Bazen dikiz aynasından Vera’ya bakıyor, göz göze geldiklerinde hızla başka tarafa çeviriyordu bakışını.Heyecandan mı, korkudan mı… kendisi bile bilmiyordu.
Vera dayanamayıp sordu:— Yaman… sen ne hissediyorsun?
Yaman bir an sustu.— Güçlü bir şey geliyor içimden, dedi.Sonra ekledi:— Ama ne olduğunu bilmiyorum.
Babaannesi araya girdi, yumuşak bir sesle:— Evlat, hangisi olursa olsun… hayırlı olsun yeter.
Ama Yaman’ın kalbi bunu kabul etmiyordu.O “hangisi olursa olsun” noktasında değildi.O, bir şey hissediyordu.

Bahçeye girildiğinde ilk fark edilen şey sessizlikti.Müzik açıktı ama kimse gerçekten dinlemiyordu. Herkesin gözü aynı yerdeydi: Ortada duran kocaman siyah balon. Üzerinde beyaz harflerle tek bir kelime yazıyordu:“Hazır mısınız?”
Vera balona bakarken fark etmeden karnını okşadı.Kalbi hızla atıyordu. Yanında Yaman vardı ama ilk kez elini tutmamıştı; ikisi de kendi iç dünyasına çekilmişti.
Elif öne çıktı, elindeki mikrofonu kaldırdı.— Tamam, dedi gülümseyerek.— Patlatmadan önce… tahminleri alıyoruz.
İlk sözü Yaman’ın annesi aldı.Vera’ya baktı, yüzünde yumuşak bir ifade vardı.— Ben kız diyorum, dedi.— Annesi gibi sakin olsun istiyorum.
Babaannesi hemen itiraz etti.— Yok, dedi başını sallayarak.— Bu evde erkek sesi eksik. Erkek bu.
Herkes gülümsedi.
Yaman’ın babası omuz silkti.— Ben sağlıklı olsun yeter diyorum ama… içim erkek diyor.
Sıra Yaman’a geldi.Bir an konuşmadı. Herkes ona bakıyordu. Vera da döndü, gözlerini ondan ayırmadı.
— Ben… dedi Yaman.Sesi her zamankinden daha sakindi.— Ne olursa olsun gurur duyarım.Durdu.— Ama bir his var. Güçlü bir his.Sonra ekledi:— Erkek.
Vera yutkundu.Elif ona döndü.— Peki anne?
Vera gülümsedi ama gözleri doluydu.— Kız diye düşündüm hep, dedi.— Ama son zamanlarda…Karnına baktı.— Çok hareketli.Sessizce ekledi:— Belki de erkek.
Bahçede bir uğultu oldu. Tahminler havada asılı kaldı. Kimse emin değildi ama herkes çok şey hissediyordu.
Elif eline iğneyi aldı.— Tamam, dedi.— Hazır mısınız?
Yaman hemen Vera’nın yanına geçti. Elini tuttu. Avuçları terlemişti.— Bak, dedi fısıltıyla.— Ne olursa olsun buradayım.
Vera başını salladı. Gözleri balondaydı.
Elif balona yaklaştı.
Bir saniye…İki saniye…
PAT!
Balon patladığı anda zaman durdu sanki.
Havaya mavi konfetiler fırladı. Parlak, yoğun, durmaksızın yağıyordu. Ardından küçük mavi balonlar süzüldü. Bahçe bir anda maviye boğuldu.
Vera önce anlamadı.Sonra gökyüzünden düşen konfetilere baktı.Maviyi gördü.
Ve ağladı.
Ama bu kez sessiz değil.Omuzları sarsılarak, içinden koparak ağladı.
— Erkek… dedi.— Oğlumuz…
Yaman bir an dondu.Sonra nefesi kesildi. Göğsü kabardı. Gözleri doldu ama ağlamadı.Başını kaldırdı, gökyüzüne baktı, sonra kahkaha atar gibi bir sesle bağırdı:
— OĞLUM VAR!
Herkes alkışladı, bağırdı, sarıldı.Ama Yaman sadece Vera’ya gitti. Konfetilerin arasında diz çöktü, ellerini Vera’nın yüzüne aldı.
— Bak bana, dedi.— Biz başardık.
Vera gözyaşları içinde başını salladı.— Sen baba oluyorsun, dedi.— Ben anne oluyorum.
Yaman elini Vera’nın karnına koydu.Sesi kısıktı ama netti:— Hoş geldin oğlum.— Seni bekliyordum.
Konfetiler hâlâ yağıyordu.Ama artık kimse onları görmüyordu.
O an herkes şunu biliyordu:Bu çocuk daha doğmadan…herkesi birbirine bağlamıştı.