25.Bölüm (Sezon finali)

Sabah erken.
Güneş perde aralığından içeri sızar.Mutfakta sessiz bir telaş vardır.
Vera küçük bir kâseyi tezgâha koyar.İçinde ezilmiş muz.Pürüzsüz.
Yaman kapı eşiğinde durur.Kollarını göğsünde birleştirmiştir.
Yaman:“Bu tarihi an mı?”
Vera kaşığı karıştırır.
Vera:“Doktor onaylı tarihi an.”
Karan mama sandalyesindedir.6 aylık merakıyla etrafı inceler.Ayaklarını sallandırır.
Kaşığı görür.Gözleri büyür.
Vera kaşığı uzatır.
Vera:“Hadi bakalım…”
Karan ağzını açar.İlk defa bilinçli.
Kaşık ağzına girer.
Bir saniye durur.
Yüzü değişir.
Kaşlarını çatıpdilini çıkarır.
Püskürtür.
Muz her yerdedir.
Yaman kahkahayı tutamaz.
Yaman:“Beğenmedi.”
Vera gülerek peçete uzanır.
Vera:“Bu normal.”
Karan tekrar bakar.Sanki merak etmiştir.
Bir kaşık daha.
Bu kez ağzında tutar.
Yavaşça çiğner gibi yapar.Aslında sadece ezer.
Yutmayı başarır.
Sonra…Gülümser.
Vera’nın gözleri parlar.
Vera:“Yuttu!”
Yaman alkışlar.
Yaman:“Başardı.”
Karan alkışı görünceellerini sallamaya başlar.
Biraz daha denerler.
Karan kaşığı eliyle tutmak ister.Başaramaz ama niyet bellidir.
Muz Karan’ın yanağında,burnunda,kaşında.
Vera siler.
Vera:“Şimdilik bu kadar.”
Karan homurdanır.Sanki devam etmek ister.
Yaman eğilir.Karan’ın alnından öper.
Yaman:“Yeni dünyaya hoş geldin.”
Mama biter.Önlük çıkar.
Karan yorgun ama memnundur.
Vera onu kucağına alır.
Karan başını omzuna koyar.Bir süre sonra esner.
Günün ilk uykusu.
Yaman mutfağa bakar.Dağınıktır.
Ama gülümser.
Yaman:“Her sabah böyle olacak değil mi?”
Vera gülerek başını sallar.
Vera:“Evet.”
Ve ikisi de bilir:Bu dağınıklıken güzel düzendir.
Karan uyanır.
Gözlerini ovuşturur.Uykudan sonra daha sakindir.
Vera onu salona getirir.Yere oyun örtüsünü serer.
Karan yüzüstü yatırılır.Kollarıyla kendini yukarı iter.Artık daha güçlüdür.
Oyuncağına uzanır.Bilerek.
Biraz sürünür.Henüz emekleme değilama deneme.
Yaman yerde, karşısındadır.
Yaman:“Gel bakalım.”
Karan ses çıkarır.
“gaaa!”
Yaman alkışlar.
Yaman:“Aynen öyle.”
Öğlene doğru Karan huzursuzlanır.Biraz yorulmuştur.
Vera kucağına alır.Pencerenin önüne geçer.
Dışarıyı izlerler.
Karan camdan gelen ışığa bakar.Parlak olan her şey ilgisini çeker.
Vera hafifçe mırıldanır.
Karan sakinleşir.Başını omzuna yaslar.
Kısa bir uyku.
Öğleden sonra Yaman evdedir.Bilgisayarını kapatır.
Karan’ı tekrar mama sandalyesine oturturlar.Bu kez sadece su.
Karan bardağı tutmaya çalışır.İki eliyle kavrar.
Bir damla ağzından akar.Ama vazgeçmez.
Yaman:“İnatçı.”
Vera gülümser.
Vera:“Babası.”
Akşamüstü banyodadırlar.
Karan küvette oturur.Destekle.
Suyun sesini dinler.Ellerini suya vurur.
Şıp şıp.
Yaman su sıçrayıncageri çekilir.
Yaman:“Bu da mı gelişim?”
Vera güler.
Vera:“Kesinlikle.”
Banyo sonrası Karan havluya sarılır.Saçları hâlâ ıslak.Sarışın saçları daha da belirgindir.
Akşam olur.
Karan son emmesini alır.Gözleri ağırlaşır.
Yaman odasına bırakırkenbir süre yanında durur.
Yaman (fısıltıyla):“Bugün iyiydin.”
Karan mırıldanır.Sonra uyur.
Salon sessizleşir.
Vera ve Yaman kanepede oturur.Yorgun ama huzurlu.
Vera:“Bugün güzeldi.”
Yaman başını sallar.
Yaman:“Her gün biraz daha.”
Işıklar kısılır.
Gün biter.Ama büyüme devam eder.
Gece yarısı.
Ev sessizdir ama huzursuz.
Karan yatağında kıpırdanır.Uyumaz.Mırıldanır.
Vera hemen uyanır.Elini Karan’ın alnına koyar.
Sıcak.
Vera:“Yaman…”
Yaman doğrulur.Uykulu ama tetikte.
Termometre çıkar.Ölçerler.
Hafif ateş.
Yaman’ın kaşları çatılır.
Yaman:“Hasta mı?”
Vera Karan’ı kucağına alır.Karan huysuzdur.Ağlamak ister ama gücü yoktur.
Ellerini ağzına götürür.Isırır gibi yapar.
Vera anlar.
Vera:“Diş…”
Yaman eğilir.Parmağını Karan’ın diş etine çok nazikçe değdirir.
Küçük bir sertlik.
Yaman:“Çıkıyor.”
Karan bu sıradadaha yüksek sesle ağlamaya başlar.
Normal ağlama değildir.Rahatsız.
Vera onu göğsüne bastırır.Sallar.
Vera:“Geçecek…”
Soğuk diş kaşıyıcısını getirirler.Karan önce istemez.Sonra diş etine götürür.
Biraz sakinleşir.
Ama ateş hâlâ vardır.
Yaman havluyu hafifçe ıslatır.Karan’ın alnını siler.
Sessizleşirler.
Zaman ağır akar.
Sabaha karşıKaran sonunda uykuya dalar.
Vera kanepede kalır.Karan göğsündedir.
Yaman yanlarında oturur.İkisini izler.
İlk diş.İlk ateş.İlk gerçek “zor” gece.
Ama sabah…
Güneş doğarkenKaran uyanır.
Daha sakindir.
Vera tekrar alnına dokunur.
Ateş düşmüştür.
Karan ağzını açar.Dilini çıkarır.
Vera fark eder.
Alt dişteminicik bir beyazlık.
Vera (fısıltıyla):“Bak…”
Yaman yaklaşır.
Görür.
Güler ama gözleri dolar.
Yaman:“Bir tane…”
Vera gülümser.
Vera:“Başladı artık.”
Karan hiçbir şey olmamış gibigüler.
Oyuncağını ister.
Ama anne babası bilir:Bu sadece bir diş değildir.
Büyümenin işaretidir.
Ve geceler artıkbiraz daha uykusuz,biraz daha gerçek olacaktır.
Öğleden sonra.
Karan yerde oyun örtüsündedir.Önünde oyuncaklar.
Ama hiçbiri yetmez.
Hepsi ağzına gider.
Birini düşürür.Diğerini alır.Isırır.
Vera uzaktan izler.
Vera:“Her şey diş kaşıyıcı oldu.”
Yaman uzanır.Parmağını Karan’a doğru uzatır.
Yaman:“Baba—”
Karan anında yakalar.Isırır.
Yaman sıçrar.
Yaman:“Hayır!Bu test ürünü değil!”
Vera kahkaha atar.
Karan da güler.Dişi görünür.
Minicik ama net.
Akşamüstü Karan koltukta oturur.Yastığı ısırır.Sonra battaniyeyi.
Yaman:“Evde sağlam eşya kalmayacak.”
Vera Karan’ı kucağına alır.Soğuk diş kaşıyıcıyı verir.
Karan rahatlar.Gözleri kapanır.
Bir süre sonra uyur.
Yaman ve Vera sessizce bakar.
Yaman:“Bir diş bu kadar olay çıkarıyorsa…”
Vera gülümser.
Vera:“Daha yolun başı.”
Yaman başını sallar.
Ama yüzünde korkudan çokgarip bir gurur vardır.
Bir diş daha.Bir adım daha.
Ve Karan…her geçen günbiraz daha büyüyordur.
Öğleden sonra.
Salon aydınlık.Perdeler hafifçe sallanıyor.
Oyun örtüsü yere serilmiş.
Bir ucunda Karan.6 aylık.Destekle oturuyor.Önündeki oyuncağı iki eliyle tutuyor,sonra el değiştiriyor.Arada “ba–da” diye sesler çıkarıyor.
Diğer ucunda Ada.3 aylık.Sırtüstü yatıyor.Ellerini izliyor.Parmaklarını açıp kapıyor.Seslere duyarlı.
Elif Ada’nın yanına eğiliyor.
Elif:“Bak kim var…”
Ada başını yavaşça çeviriyor.Gözleri Karan’a takılıyor.
Karan ses çıkarıyor.
“gaaa!”
Ada irkiliyor.Sonra yüzü aydınlanıyor.
Gülümsüyor.
Bu, onun bilinçli gülüşlerinden biri.
Vera heyecanlanıyor.
Vera:“Buna gülüyor!”
Yaman Karan’ın arkasına yastık koyuyor.
Yaman:“Aranızda 3 ay var amasen baya öndesin.”
Karan sanki anlamış gibigülüyor.
Ayağını tutuyor.Bu yeni öğrendiği şey.
Ada Karan’ı izliyor.Henüz uzanamıyorama gözleriyle takip ediyor.
Engin dikkatle bakıyor.
Engin:“Ada daha çok izliyor.”
Elif başını sallıyor.
Elif:“O henüz dünyayı tanıyor.”
Karan bir an oyuncağını bırakıyor.Ada’ya doğru eğiliyor.
Elini uzatıyor.
Tam değecek gibi…
Yaman hemen araya giriyor.
Yaman:“Yavaş, abi.”
Karan duruyor.Sonra kendi elini ağzına götürüyor.
Ada bu hareketeküçük bir sesle karşılık veriyor.
“ııh…”
Vera ve Elif aynı anda bakıyor.
Vera:“Ses çıkardı.”
Elif’in gözleri doluyor.
Elif:“Evet…”
Zaman geçiyor.
Karan yoruluyor.Başını yana yatırıyor.Ama hâlâ oturmak istiyor.
Ada ise esnemeye başlıyor.3 aylık uykusu geliyor.
Elif onu kucağına alıyor.Ada annesinin kokusunu alır almazsakinleşiyor.
Vera uzaktan bakıyor.
Vera:“Üç ay…Ama ikisi de bambaşka.”
Yaman gülümsüyor.
Yaman:“Biri öğreniyor,biri deniyor.”
Oyun örtüsündeiki ayrı tempo.İki ayrı hız.
Ama aynı aile.Aynı gülüş.
Ve herkes biliyor:Bu 3 aylık farkyıllar sonrasadece tatlı bir detay olacak.
Öğleden sonra.
Salon sakindir.Oyun örtüsü yine yerde.
Bu kez Karan yüzüstüdür.6 aylık gücüyle ileri geri sallanır.Kollarını bastırır.Bir an durur.
Sonra…
İleri doğru minicik bir hamle.
Emekleme değil amaniyet çok nettir.
Yaman alkışlar.
Yaman:“Geliyor!”
Bu ses Ada’nın dikkatini çeker.3 aylık Ada sırtüstü yatmaktadır.Başını Karan’a çevirir.
Karan Ada’yı fark eder.Bir an durur.
Sonra bilinçli bir ses çıkarır.
“baaa!”
Ada irkilir.
Sonra…güler.
Net.Yumuşak.
Elif’in kalbi duracak gibi olur.
Elif:“Güldü!”
Bu gülüş Karan’ı tetikler.Karan kahkaha atar.Yüksek, neşeli.
Ellerini yere vurur.Ayaklarını sallar.
Ada bu kahkahayı görüncedaha çok güler.
İnce ince ama durmadan.
İki farklı ses.Aynı anda.
Vera şaşkınlıkla ağzını kapatır.
Vera:“Birbirlerini güldürüyorlar.”
Yaman yere oturur.İkisine de bakar.
Yaman:“Bu kayıtlık.”
Engin telefonu çıkarır amasonra vazgeçer.Sadece izler.
Karan tekrar ses çıkarır.
“ga-da!”
Ada çığlık gibi küçük bir kahkaha atar.
Gülüşler büyür.Birbirini besler.
Karan yorulur.Yüzüstü kalır.Ama hâlâ güler.
Ada da yorulur.Nefesi hızlanır.
Elif eğilir.
Elif:“Tamam tamam…”
Ama gülüşler durmaz.
Sonunda ikisi deaynı anda susar.
Derin bir nefes.
Sonra…
Ada esner.Karan parmağını ağzına götürür.
Sessizlik.
Vera ve Elif birbirine bakar.
Vera:“Bu ilk.”
Elif başını sallar.Gözleri doludur.
Elif:“Ve unutulmaz.”
Oyun örtüsündeiki küçük beden.Aralarında sadece 3 ay.
Ama bağçoktan kurulmuştur.
Gece.
Ev sessizdir.
İki bebek de uyumuştur.
Karan odasında,yan dönmüş, elini ağzına yakın tutarak.6 aylık bir uykunun derinliğiyle.
Ada misafir odasında,3 aylık minicik nefesiyle.
Bebek kameralarının ışıklarıkaranlıkta küçük yıldızlar gibi yanıp söner.
Vera salondadır.Pencerenin önünde durur.
Dışarı bakar ama aslındaiçine bakıyordur.
Yaman arkadan yaklaşır.Sessizce.
Vera fark eder ama dönmez.
Yaman elini Vera’nın beline koyar.Bu kez tereddütsüz.
Yaman:“Bugün çok şey oldu.”
Vera başını sallar.
Vera:“Son aylarda hep öyle.”
Bir süre konuşmazlar.
Sonra Vera fısıldar.
Vera:“Korkuyorum bazen.”
Yaman onu kendine çevirir.
Yaman:“Ben de.”
İlk kez bunu bu kadar net söyler.
Vera gözlerine bakar.
Vera:“Gitmiyorsun değil mi?”
Yaman cevap vermedenVera’nın alnına alnını dayar.
Yaman:“Artık değil.”
O sıradaKaran’ın odasından küçük bir ses gelir.
Mırıldanma.
Yaman refleksle başını çevirir.
Vera gülümser.
Vera:“Bak…Seni çağırıyor.”
Yaman derin bir nefes alır.Sonra birlikte odaya girerler.
Karan kıpırdanır ama uyanmaz.Sadece elini havaya kaldırır.
Yaman parmağını uzatır.Karan refleksle kavrar.
Sıkı değil.Ama gerçek.
O andaElif kapıdan içeri bakar.Ada’yı kontrol etmeye gelmiştir.
Sessizce durur.Bu sahneyi izler.
İki bebek.İki anne.İki baba.
Aynı evde.Aynı sessizlikte.
Elif’in gözleri dolar.
Elif (fısıltıyla):“Büyüyorlar…”
Vera başını sallar.
Vera:“Hepimiz.”
Yaman ayağa kalkar.Işığı kısar.
Oda tekrar karanlığa gömülür.
Ama bu karanlıkyalnız değildir artık.
Kamera yavaşça salona döner.
Yerde hâlâ oyun örtüsü vardır.Oyuncaklar dağınık.Hayat da öyle.
Ama gerçek.
Ve tam çıkarken…
Karan uykusunda gülümser.
Minicik.
Sanki şunu söyler gibi:
“Devamı var.”