2.Bölüm

Doğum gününden kalan balonlar hâlâ tavandaydı ama ev sessizdi.Karan, yorgunluktan erkenden uyumuştu.Ada da Elif’in kucağında uyukluyordu.
Vera mutfakta bardakları toplarken camdan dışarı baktı.Sokak boştu.Ama içi nedensizce sıkıldı.
Yaman telefonu elinde, balkondaydı.Yüzü ciddiydi.Sessiz konuşuyordu.
Yaman (kısık sesle):“Adını bir daha duymayacağımı sanmıştım.”
Karşıdan gelen ses sertti.
— “Geçmiş kapanmaz Yaman. Sadece bekler.”
Yaman telefonu kapattı.Derin bir nefes aldı.
Vera kapıda belirdi.
Vera:“Kimdi?”
Yaman bir an tereddüt etti.Sonra dürüst olmayı seçti.
Yaman:“Eski bir dosya.Kapandığını sandığım bir hesap.”
Vera’nın yüzü gerildi.Karan’ın odasına baktı.
Vera:“Bizi mi ilgilendiriyor?”
Yaman yaklaştı.Ellerini Vera’nın omuzlarına koydu.
Yaman:“Ben izin vermediğim sürece kimse size dokunamaz.”
O an, kapı zili çaldı.
İkisi de dondu.
Saat gecenin yarısını geçmişti.
Yaman kapıya yöneldi.Kapıyı açtığında koridorda kimse yoktu.
Yerde sadece küçük, siyah bir zarf duruyordu.
Zarfın üzerinde tek cümle vardı:
“1 yaş kutlu olsun.Sıra sende.”
Yaman’ın çenesi kasıldı.
Vera arkasında belirdi.Zarfı gördüğü an kalbi sıkıştı.
Vera:“Yaman…”
Yaman zarfı buruşturdu.Gözleri karardı.
Yaman:“Başlıyoruz demek.”
O sırada bebek kamerasından bir ses geldi.Karan uykusunda mırıldandı.
Yaman arkasını döndü.Oğlunun odasına girdi.
Karan yan dönmüş, elini yastığa sıkıca bastırmıştı.
Yaman eğildi.Alnından öptü.
Yaman (fısıltıyla):“Kimse sana yaklaşamayacak.”
Vera kapıda durdu.Onun bu yüzünü tanıyordu.
Bu, Yaman’ın korumaya geçtiği yüzdü.
Kamera yavaşça uzaklaştı.Bebek odasının loş ışığında iki gölge kaldı.
Ve sezon, tek bir cümleyle kapandı:
“Bu kez mesele aşk değil.Aile.”Sabah erken geldi.Ama evde kimse gerçekten uyumamıştı.
Vera mutfakta kahve yaparken ellerinin titrediğini fark etti. Sesi çıkmasın diye fincanı tezgâha yavaşça bıraktı. Gözleri istemsizce kapıya kaydı. Zarf hâlâ oradaymış gibi…
Yaman salondaydı. Ceketini giymişti bile. Saat daha sekizi bulmamıştı ama yüzünden geceyi ayakta geçirdiği belliydi.
Vera dayanamadı.
Vera:“Beni böyle bırakma. Kim bu?”
Yaman bir an sustu. Sonra net konuştu.Kaçmadan. Yumuşatmadan.
Yaman:“Adını duymak istemediğim biri.”“Eskiden birlikte çalıştık. Sonra yollarımız… kötü ayrıldı.”
Vera’nın içi ürperdi.— “Ne istiyor?”
Yaman Vera’ya döndü. Gözleri saklamıyordu artık.
Yaman:“Hatırlatmak.”“Benim nereden geldiğimi.”
O sırada Elif, Ada’yı kucağında salona girdi. Yüzünde endişe vardı.— “Bir şey mi oldu?”
Vera Elif’e baktı, sonra Yaman’a.— “Olduysa da şimdi söylemeyecek.”
Yaman başını salladı.— “Şimdilik.”
Karan’ın odasından bir ses geldi. Uyanmıştı.Yaman refleksle kapıya yöneldi. Vera arkasından baktı.Onu ilk kez bu kadar tetikte görüyordu.
Yaman Karan’ı kucağına aldı. Küçük çocuk babasının omzuna başını koydu.Yaman’ın eli istemsizce sırtında durdu.Korur gibi. Sahiplenir gibi.
Yaman (alçak sesle):“Bugünden sonra bazı şeyler değişecek.”
Vera yaklaştı.— “Ne gibi?”
Yaman Karan’ı Vera’ya uzattı.— “Daha dikkatli olacağız.”— “Ve ben bazı kapıları yeniden kapatacağım.”
Vera Karan’ı aldı. Gözleri Yaman’ın yüzündeydi.— “Yalnız değilsin.”
Yaman ilk kez gülümsedi.Kısa. Sert. Ama gerçek.
Yaman:“Bunu bilmeleri kötü oldu.”
O sırada Yaman’ın telefonu titredi.Ekranda bilinmeyen numara.
Tek kelimelik bir mesaj:
“Zarf ulaştı mı?”
Yaman telefonu kilitledi.Vera’ya baktı.
Yaman:“Ulaştı.”
Kamera balkona kaydı.Dışarıda sıradan bir sabah vardı.Ama evin içinde fırtına yeni başlıyordu.
Ve hikâye şuradan devam edecekti:
Geçmiş, kapıyı çalmıştı.Bu kez içeri girmesine izin verilmeyecekti.

Yaman, çalışma odasının kapısını kapattı.Bilgisayarını açtı. Eski, şifreli bir klasör.
Ekranda tek bir isim belirdi:
Levent Kara
Yaman dişlerini sıktı.— “Sen hâlâ nefes alıyorsan, bu benim hatam.”
Levent…Yaman’ın geçmişinde sadece bir ortak değil, bir yarım kalmış hesaptı.Yıllar önce onun üstüne yıkılmış bir iş.Kapatılmış bir dosya.Ama bedeli hiç ödenmemiş bir ihanet.
Ve şimdi…Bir çocuğun doğum gününe zarf bırakacak kadar yakındı.

Vera Karan’ı uyuttuktan sonra salona döndü.Masada Yaman’ın telefonunu gördü.Ekran kilitliydi ama üstte bir bildirim kalmıştı.
“Kameralarına dikkat et.”
Vera’nın eli titredi.Kameralar…Bebek kamerası.
Hızla Karan’ın odasına gitti.Kamera çalışıyordu ama… ışığı yanmıyordu.
— “Yaman…”
İlk kez korktu.Sadece kendisi için değil.Bir anne

Yaman o an kararını verdi.Telefonu kulağına götürdü.
— “Ekibi topla.”— “Evet, hepsi.”— “Levent ortaya çıktı.”
Karşıdan kısa bir sessizlik oldu.Sonra tek cümle:
— “O zaman oyun başladı.”
Yaman eve döndüğünde Vera’yı Karan’ın odasında buldu.Kameranın başında duruyordu.
Yaman sessizce arkasında durdu.— “Onu izleyemeyecekler.”
Vera arkasını döndü.— “Bunu bana en başından söylemeliydin.”
Yaman başını eğdi.— “Seni bu dünyaya bulaştırmak istemedim.”
Vera gözlerini kaldırdı.— “Ama bu dünya artık benim de evim.”
O an Yaman anladı.Bu savaş artık tek kişilik değildi.
Kamera tekrar bebek odasına döndü.Karan derin uykudaydı.Hiçbir şeyden habersiz.
Ama biri, çok yakındaydı.
Ve sezonun tonu netleşti:
Geçmiş saldırmıştı.Yaman savunmaya değil, karşı atağa geçiyordu.
Gece yeniden çökmüştü.Ev sessizdi ama bu kez huzurlu değildi.
Vera salonda oturuyordu. Işıkları kapatmamıştı. Bekliyordu.Yaman geç geldi. Kapıyı sessizce açtı ama Vera’nın bakışıyla karşılaşınca durdu.
— “Neredeydin?”
Yaman ceketini çıkardı.— “Halletmem gereken bir şey vardı.”
Vera ayağa kalktı.— “Yine mi?”
Yaman cevap vermedi. Bu sessizlik Vera’yı daha çok yaraladı.
Vera:“Ben sana sordum, Yaman.Çünkü bu evde bir çocuk var.”
Yaman başını kaldırdı.— “Biliyorum.”
— “Hayır, bilmiyorsun!”Vera’nın sesi titredi.“Biliyorsan neden bana yarım cümleler bırakıyorsun?Neden her şeyi tek başına taşıyorsun?”
Yaman sertleşti.— “Çünkü bu benim meselem.”
Vera bir an durdu.Sonra yavaşça konuştu.
— “Hayır.”— “Bu bizim meselemiz.”
Yaman yaklaştı.— “Benim karanlığım sana bulaşsın istemiyorum.”
Vera gözlerini kaçırmadı.— “Ama zaten bulaştı.”— “Zarfla, kamerayla, korkuyla…”
O sırada bebek odasından Karan’ın ağlamaya benzer bir sesi geldi.İkisi de sustu.
Vera devam etti, sesi alçaldı:— “Ben gece uyanıyorum Yaman.”— “Kapıya bakıyorum.”— “Karan nefes alıyor mu diye kontrol ediyorum.”
Yaman’ın yüzü çatladı.Ama geri adım atmadı.
— “Ben güçlü durmazsam, kim duracak?”
Vera gözyaşlarını tuttu.— “Beni güçlü sanıp dışarıda bırakıyorsun.”
Sessizlik.
Yaman ilk kez ne diyeceğini bilemedi.— “Ben seni kaybetmekten korkuyorum.”
Vera acı bir gülümsemeyle baktı.— “Beni böyle de kaybediyorsun.”
Bu cümle Yaman’a vurdu.
Vera odaya yöneldi.— “Bu gece Karan’la ben kalacağım.”— “Sen ne zaman gerçekten bizimle olacaksan… o zaman konuşuruz.”
Kapı kapandı.
Yaman salonda tek başına kaldı.Eline telefonu aldı.Ekranda Levent’ten yeni bir mesaj:
“Aileni korumak istiyorsan, yalnız oyna.”
Yaman telefonu sıktı.İlk kez tereddüt etti.
Kamera, kapalı bebek odasına döndü.İçeride Vera, Karan’ı göğsüne bastırmıştı.
Fısıltıyla:— “Korkma… annen burada.”
Ama ilk kez şu soru havada asılı kaldı:
Bu savaş, onları birbirinden koruyacak mı…yoksa ayıracak mıydı?
Ertesi gün öğle saatleriydi.Vera, Karan’ı uyutmuştu. Ev sessizdi ama içi hâlâ dardı. Yaman sabah erkenden çıkmış, kısa bir mesaj bırakmıştı:
“Geç dönebilirim.”
Vera telefonu masaya bıraktı.İlk kez bu cümle onu sakinleştirmedi.
Kapı çaldı.
Vera irkildi. Saat erken sayılırdı.Kapıya yürüdü, kapı dürbününden baktı.
Tanımadığı bir adam.
Şık giyimliydi. Sakin. Rahatsız edici bir sakinlik…Kapıyı açmadı.
Vera (kapının arkasından):“Buyurun?”
Adam gülümsedi.— “Yaman Bey evde mi?”
— “Yok.”
— “Biliyorum.”
Bu cevap Vera’nın tüylerini diken diken etti.
— “Ben Levent.”— “Komşu sayılırız.”
Vera kapıyı açmadı ama sesi sertleşti.— “Ne istiyorsunuz?”
Levent sesi alçak ama nettir.— “Sadece tanışmak.”— “Eşini yıllardır tanırım.”
Vera’nın kalbi hızlandı.— “Yanlış zaman.”
Levent eğildi, kapının altından bir kart bıraktı.— “Zaman benim için hep esnektir.”— “Ama senin için olmayabilir.”
Vera yere baktı. Kartta sadece bir isim ve numara vardı.Altında tek cümle:
“Anneler hızlı karar vermeli.”
Vera kapıyı hızla kapattı. Kilitledi.Ellerini kapıya dayadı.
Karan’ın odasından bir ses geldi.Vera koşarak içeri girdi.Karan uyanmıştı ama ağlamıyordu. Sadece etrafına bakıyordu.
Vera onu kucağına aldı.— “Geçti… geçti.”
Ama geçmemişti.
O an telefon çaldı.Bilinmeyen numara.
Vera açmadı.
Bir mesaj geldi.
“Yaman’a söyleme.Bu konuşma aramızda.”
Vera gözlerini kapattı.Artık emindi.
Bu savaş kapının eşiğine gelmişti.Ve Levent, kuralları çoktan çiğnemişti.
Akşam Yaman eve girdiğinde Vera sessizdi.Normalden fazla.
Yaman fark etti.— “Bir şey mi oldu?”
Vera Karan’a baktı.Sonra Yaman’a.
— “Evet.”— “Ama artık sadece senin meselen değil.”
Ve o an, Yaman’ın yüzünden kan çekildi.
Çünkü ilk kez…Levent hedef değiştirmişti.
Akşamüstüydü.Gökyüzü griydi. Hava, olacakları önceden biliyor gibiydi.
Vera, Karan’ı arabaya yerleştirirken içi huzursuzdu. Elif’e uğrayıp kısa bir kahve içeceklerdi, o kadar.Ama kapıyı kilitlerken bile kalbi hızlı atıyordu.
Bebek koltuğunu kontrol etti.Karan mırıldandı.Vera eğilip alnından öptü.
— “Hemen döneceğiz.”
Arabanın kapısını kapattığı an, arkasında bir gölge belirdi.
Bir el…Bir mendil…Keskin bir koku…
Vera’nın dünyası karardı.Gözlerini açtığında başı zonkluyordu.Etraf karanlıktı.Hareket edemediğini fark etti.
— “Karan…”
Sesi titreyerek çıktı.
Hemen yanında bir ağlama sesi duydu.Karan.
Vera nefesini tuttu.— “Buradayım… buradayım anneciğim.”
Işık yandı.
Karşısında Levent duruyordu.Sakin. Soğukkanlı.
— “Endişelenme.”— “Ona dokunmadık.”
Vera dişlerini sıktı.— “Sen delisin.”
Levent gülümsedi.— “Hayır.”— “Ben satranç oynarım.”
Vera gözlerini ondan ayırmadan Karan’a uzandı. Elleri bağlanmıştı ama kollarını zorlayarak oğluna dokundu.
— “Yaman’a ne istiyorsun?”
Levent yaklaştı.— “Onu.”— “Eskiden olduğu yere geri getirmek istiyorum.”
— “Bizi kullanarak mı?”
— “Ailesi onun zayıf noktası.”
Vera’nın gözleri doldu ama ağlamadı.— “O seni bitirir.”
Levent eğildi, fısıldadı:— “Ama önce ben onu oynatacağım.”Aynı saatlerde…
Yaman’ın telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Açtı.
Levent’in sesi sakindi.
— “Araba park halinde.”— “Evde değiller.”
Yaman’ın kalbi durdu.
— “Ne yaptın?”
— “Sadece konuşacağız.”
Telefonuna bir video düştü.
Vera…Bağlı.Ama dimdik.
Kucağında Karan.
Yaman’ın dizlerinin bağı çözüldü.
Levent devam etti:— “Polise gidersen… oyunu bitiririm.”— “Tek başına geleceksin.”
Yaman telefonu kapattı.
Bir saniye bile düşünmedi.
Ceketini aldı.Silahını aldı.
Gözlerinde tek bir duygu vardı:
Öfke.
— “Ben seni bu hayatta bir kez gömdüm.”— “Bu ikinci olacak.”Vera, Karan’ı göğsüne bastırdı.Fısıldadı:
— “Baban gelecek.”
Karan parmaklarıyla annesinin tişörtünü tuttu.Sakinleşti.
Ama Vera biliyordu…
Bu kez Yaman’la Levent arasındaki savaşkanla bitecekti.
Vera gözlerini tavana dikmişti.Kalbi sakinleşmiş gibi yapıyordu ama zihni durmuyordu.
Levent biraz önce odadan çıkmıştı.Kapı kilitli değildi.
Vera bunu fark ettiğinde nefesini tuttu.
Karan kucağındaydı.Minik eli annesinin parmağına dolanmıştı.
Vera yavaşça sandalyenin kenarına sürtündü.Bileklerindeki bağı metalin sivri köşesine bastırdı.Acı canını yaktı ama dişini sıktı.
— “Sessiz ol…” diye fısıldadı Karan’a.
Bir bağ gevşedi.Sonra diğeri.
Kapıdan ayak sesleri geliyordu.
Yaman.
Vera bunu hissetti.Kalbi başka türlü atmaya başladı.
Levent içeri girdiği an, Vera ayağa kalktı.Elinde çözdüğü bağın sert parçası vardı.
Levent bir an durdu.Gülümsedi.
— “Cesur hamle.”
O an kapı patlayarak açıldı.
Yaman.
Silahı doğrultmuştu.
— “Bitti Levent.”
Levent yavaşça ellerini kaldırdı.— “Gerçekten mi?”
Yaman bir adım attı.— “Karan’ı bırak.”
Levent başını yana eğdi.— “Bak işte… zayıf noktan.”
Her şey bir saniyede oldu.
Levent elini indirdi.Silah sesi odayı yırttı.
Vera’nın bedeni geriye savruldu.
— “Vera!”
Yaman’ın çığlığı duvarlara çarptı.
Karan ağlamaya başladı.
Yaman Vera’ya baktı.Yerdeydi.Kan hızla yayılıyordu.
Zaman durdu.
Levent arkasını döndü ama çok geçti.Sirene benzer sesler…Kapıdan içeri polisler doldu.
— “Yere yat!”
Levent etkisiz hale getirildi.Kelepçeler takıldı.
Ama Yaman hiçbirini görmüyordu.
Karan’ı kucağına aldı.Oğlu ağlıyordu.Ama gözleri Vera’daydı.
Yerde yatan Vera’ya baktı.Gözleri yarı açıktı.
Yaman dizlerinin üzerine çöktü.— “Hayır… hayır…”
Vera’nın dudakları kıpırdadı.Zorla fısıldadı:
— “Karan…”
Yaman oğlunu daha sıkı tuttu.— “Burada.”— “Ben buradayım.”
Vera’nın eli titreyerek Yaman’ın bileğine dokundu.— “Onu… koru.”
Gözleri kapandı.
— “Vera!”
Polislerden biri bağırdı:— “Ambulans geliyor!”
Yaman başını Vera’nın göğsüne dayadı.Kalp atışı zayıftı ama vardı.
Gözlerinden yaş aktı.Sessizce.
Bu, Yaman’ın kendine verdiği bir sözdü:
— “Eğer yaşarsan…”— “Bu dünyayı senin için yakarım.”
Karan babasının omzunda ağlamayı kesti.Sanki o da anlamıştı.
Levent götürülürken Yaman’a baktı.Son kez gülümsedi.
Ama bu kez Yaman cevap vermedi.
Çünkü bu savaş bitmemişti.Sadece şekil değiştirmişti.Ambulansın sireni geceyi yararak ilerliyordu.Yaman içerideydi. Karan’ı göğsüne bastırmış, gözlerini Vera’dan ayırmıyordu.
Sedye üzerinde yatıyordu.Solgun. Hareketsiz.
— “Basıncı düşüyor!”— “Kanama kontrol altına alınmaya çalışılıyor!”
Yaman’ın eli Vera’nın parmaklarını buldu.Soğuktu.
— “Dayan.”— “Ne olur dayan…”
Hastaneye girdiklerinde her şey hızlandı.Işıklar. Koşuşturan ayak sesleri. Sert komutlar.
— “Yakını mısınız?”— “Eşi.”
Bu kelime Yaman’ın boğazında düğümlendi.
Vera ameliyathaneye alındı.Kapı kapandı.
Yaman olduğu yere çöktü.
Karan hâlâ kucağındaydı.Ağlamıyordu artık. Babasının kalp atışını dinler gibi sessizdi.
Elif koşarak geldi.Engin arkasındaydı.
— “Ne oldu?”
Yaman cevap veremedi.Sadece başını salladı.
Saatler geçti.
Duvar saatinin tik takları Yaman’ın sinirlerine vuruyordu.Her saniye uzadıkça uzuyordu.
Bir hemşire yaklaştı.— “Bebekle burada bekleyemezsiniz.”
Yaman ilk kez Karan’ı Elif’e verdi.İstemsizce.Zorla.
— “Onu bırakmam gerekirse… onu da kaybederim.”
Elif’in gözleri doldu.— “Buradayız.”
Ameliyathane kapısı sonunda açıldı.
Doktor maskesini indirerek yaklaştı.
— “Kurşun hayati noktaya çok yakın geçmiş.”— “Kanamayı durdurduk.”
Yaman nefes almayı unuttu.
— “Yaşıyor mu?”
Doktor başını salladı.— “Evet.”— “Ama önümüzde kritik 24 saat var.”
Yaman duvara yaslandı.Gözlerini kapattı.
— “Onu kaybedemem.”
Doktor durdu.— “Sizi görmek isteyebilir.”— “Ama kısa.”
Yoğun bakım.
Vera camın arkasındaydı.Tüpler. Makineler. Sessiz bip sesleri.
Yaman içeri girdiğinde dizleri titredi.Yanına yaklaştı.
— “Buradayım.”
Vera’nın göz kapakları kıpırdadı.Zorla açıldı.
Yaman eğildi.— “Karan iyi.”— “Güvende.”
Vera’nın gözünden tek bir yaş süzüldü.
Dudakları aralandı.Zor duyuldu:
— “Onu… yalnız bırakma.”
Yaman başını onun eline koydu.— “Söz.”
Makine sesi düzenli atıyordu.Ama Yaman biliyordu…
Bu odadan çıkacak Veraaynı Vera olmayacaktı.
Ve o gece, Yaman ilk kez anladı:
Bazı savaşlar kazanılsa bile bedeli ömür boyu taşınırdı.